สะพานฮอร์ซาหรือที่รู้จักกันในชื่อ สะพานราน วิลล์ข้ามแม่น้ำออร์น ถูก ยึดครองพร้อมกับสะพานเพกาซัส ในระหว่าง ปฏิบัติการตองกาโดย ทหาร ที่ลงจอดด้วยเครื่องร่อนของกรมทหารราบเบาที่ 2 แห่ง ออก ซ์ฟอร์ดเชียร์และบักกิงแฮมเชียร์ (กรมที่ 52) ใน ปฏิบัติการ โจมตีแบบฉับพลันในนาทีแรกของวันดีเดย์ 6 มิถุนายน 1944 การยึดสะพานทั้งสองแห่งถือว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการรักษาแนวรบด้านตะวันออกของ พื้นที่ ยกพลขึ้นบกที่นอร์มังดีป้องกันไม่ให้รถถังของเยอรมันเข้าถึงกองพลทหารราบที่ 3 ของอังกฤษ ซึ่งมีกำหนดจะเริ่มยกพลขึ้นบกที่สวอร์ดเวลา 07:25 น. สะพานฮอร์ซาเป็นสะพานถนน อยู่ห่างจากสะพานเพกาซัสไปทางทิศตะวันออกกว่า 400 หลา มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านรานวิลล์

หลังจากการยึดสะพานข้ามแม่น้ำออร์นได้สำเร็จ สมาชิกใน ปฏิบัติการ จู่โจมได้สนับสนุนการตั้งชื่อสะพานว่า "สะพานทหารราบเบา" ส่วนสะพานเบนูวิลล์ที่ถูกยึดไปนั้น เดิมทีมีป้ายชื่อว่า "สะพานเพกาซัส"

หลังสงครามโลกครั้งที่สองสะพานข้ามแม่น้ำออร์นได้เปลี่ยนชื่อเป็นสะพานฮอร์ซา เพื่อเป็นการระลึกถึงเครื่องร่อนฮอร์ซาที่ใช้ขนส่งทหารไปยังสะพาน สะพานเดิมซึ่งเป็นสะพานโครงเหล็กแบบหมุนได้ ถูกแทนที่ในปี 1971 อย่างไรก็ตาม โครงสร้างรองรับบางส่วนของสะพานเดิมยังคงหลงเหลืออยู่

ในเดือนมิถุนายน ปี 1989 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 45 ปีของวันดี-เดย์ นายกเทศมนตรีเมืองรานวิลล์ได้เปิดแผ่นป้ายเพื่อรำลึกถึงการยึดสะพานข้ามแม่น้ำ และสะพานแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่าสะพานฮอร์ซา แผ่นป้ายอนุสรณ์นี้อุทิศให้กับนักบินเครื่องร่อนและกองร้อยของร้อยโทเดนนิส ฟ็อกซ์ และร้อยโททอด สวีนีย์ซึ่งเป็นผู้ยึดสะพานได้ก่อนที่การบุกโจมตีชายหาดนอร์มังดีของฝ่ายสัมพันธมิตรจะเริ่มต้นขึ้น

ปฏิบัติการยึดสะพานได้รับการถ่ายทอดในหนังสือเรื่องThe Longest DayโดยCornelius Ryanและภาพยนตร์ชื่อเดียวกันในปี 1962