เจมส์หรือจิม มอร์ริสัน (3 พฤษภาคม 1893 – 1947) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ศาสตราจารย์" เป็นนักไวโอลินชาวไอริช ที่มีชื่อเสียง ในสไตล์สลิโก ตอนใต้

มอร์ริสันเกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2336 ใกล้ เมือง ริเวอร์สทาวน์เคาน์ตีสลิโก ในหมู่บ้านดรัมฟิน มอร์ริสันเติบโตในชุมชนที่เต็มไปด้วยวัฒนธรรมไอริชดั้งเดิม โดยเฉพาะดนตรี และเมื่ออายุ 17 ปี เขาได้รับการว่าจ้างจากสมาคมเกลิกให้สอนการเต้นสเต็ปสไตล์ คอนนาค ต์ที่โรงเรียนสมาคมเกลิกในเคาน์ตีเมโย^{[ 1 ] [ 2 ]}

ในปี 1915 เมื่ออายุ 21 ปี เขาอพยพไปอเมริกาและตั้งรกรากในนครนิวยอร์กในปี 1918 มอร์ริสันชนะการแข่งขันเล่นไวโอลินพื้นบ้านที่งาน New York Feis มอร์ริสันได้ร่วมงานกับนักดนตรีชาวไอริชชั้นนำคนอื่นๆ เช่นไมเคิล โคลแมนและแพดดี้ คิลลอแรนซึ่งมาจากเคาน์ตีสลิโกเช่นกัน

มอร์ริสันเป็นหนึ่งในครูสอนดนตรีไอริชชั้นนำในนิวยอร์กในช่วงทศวรรษ 1930 และ 1940 นอกจากไวโอลินแล้ว เขายังเล่นฟลุต แบนโจเทเนอร์ และแอคคอร์เดียนปุ่มกดได้ (และเขียนตำราสอนแอคคอร์เดียนปุ่มกดด้วย) และสอนนักเรียนชาวไอริช-อเมริกันรุ่นเยาว์หลายร้อยคนให้เล่นดนตรีพื้นบ้าน

สไตล์การเล่นไวโอลินแบบสลิโกของมอร์ริสันนั้นโดยทั่วไปแล้วมีการประดับประดาอย่างมากและรวดเร็ว พร้อมด้วยสไตล์การสีคันชักที่พลิ้วไหว การบันทึกเสียงการเล่นของมอร์ริสันถูกนำเข้าสู่ไอร์แลนด์เป็นจำนวนมาก และมีอิทธิพลอย่างมาก ในหลายพื้นที่ สไตล์การเล่นท้องถิ่นได้เลิกใช้ไปเนื่องจากความนิยมของสไตล์และบทเพลงของมอร์ริสันและไมเคิล โคลแมน บทเพลงเหล่านี้ส่วนใหญ่ประกอบด้วยรีล มากกว่าจิ๊กและฮอร์นไพพ์ และนักดนตรีชาวไอริชมักจะเล่นตามลำดับเดียวกับในบันทึกเสียงต้นฉบับ ตามคำกล่าวของซีมัส แมคมาทูนา "กว่าสามสิบปีหลังจากการเสียชีวิตของโคลแมน...แทบจะไม่เคยได้ยินเพลง 'Bonny Kate' โดยไม่มี 'Jenny's Chickens' เลย 'Tarbolton' มักจะตามมาด้วย 'The Longford Collector' และ 'The Sailor's Bonnet'" ฌอง คาริญญาน นักไวโอลินชาวแคนาดาผู้ยิ่งใหญ่ ได้รับอิทธิพลจากมอร์ริสันอย่างมากแฟรงกี้ กาวินยกย่องเจมส์ มอร์ริสันเป็นอย่างมาก โดยกล่าวว่า "แนวทางการเล่นไวโอลินและแนวทางการเล่นเพลงที่เขาเล่นนั้น...หาใครเทียบได้ยาก...ไม่มีใครเล่นแบบนั้นได้ในปัจจุบัน" ^{[ 3 ]}