เจน บาร์เกอร์
เจน บาร์เกอร์ (1652–1732) เป็น นักเขียน นวนิยายกวี และผู้สนับสนุนจาโคไบต์ ชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียง เธอลี้ภัยไปต่างประเทศเมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 2เสด็จออกจากอังกฤษ ในช่วงการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ในปี 1688 [ 1 ]นวนิยายของเธอ ได้แก่The Amours of Bosvil and Galesiaซึ่งตีพิมพ์ในชื่อLove Intrigues (1713), Exilius or The Banish'd Roman (1715), A Patchwork Screen for the Ladies (1723) และThe Lining of the Patchwork Screen for the Ladies (1726) เขียนขึ้นหลังจากที่เธอกลับมาลอนดอนในปี 1704 ก่อนและระหว่างการลี้ภัย เธอได้เขียนบทกวีชุดหนึ่งที่สนับสนุนคุณค่าของการศึกษาของผู้หญิงและชีวิตโสดของผู้หญิง ในชื่อ "Poetical Recreations" (1688) [ 2 ]และบทกวีทางการเมืองชุดหนึ่ง ในชื่อ "A Collection of Poems Referring to the Times" (1701) ซึ่งถ่ายทอดความวิตกกังวลของเธอเกี่ยวกับอนาคตทางการเมืองของอังกฤษ[ 2 ]
แม้ว่าจะไม่เป็นที่รู้จักในด้านการเขียนจดหมาย แต่จดหมายที่ยังหลงเหลืออยู่สี่ฉบับอยู่ในหอสมุดแห่งชาติอังกฤษและในต้นฉบับแม็กดาเลนที่ห้องสมุดแม็กดาเลนแห่งออกซ์ฟอร์ด ซึ่งเขียนขึ้นระหว่างปี 1670 ถึง 1688 [ 3 ]เจน บาร์เกอร์เป็นหนึ่งในนักเขียนหญิงคนแรกๆ ที่ตีพิมพ์งานเขียนทั้งในรูปแบบต้นฉบับและสิ่งพิมพ์ ทำให้นักวิชาการสมัยใหม่สามารถศึกษา "การแพร่กระจายของบทกวีของบาร์เกอร์จากกลุ่มคนสนิทไปสู่กลุ่มผู้อ่านที่ใหญ่ขึ้นและไม่เป็นส่วนตัว" [ 4 ]เจน บาร์เกอร์ไม่เคยแต่งงานและเสียชีวิตอย่างเงียบๆ ในปี 1732 [ 5 ]
ชีวิตช่วงต้น
เจน บาร์เกอร์ เกิดในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1652 ในหมู่บ้านบลาเธอร์วิกนอร์ทแธ ม ป์ตันเชียร์ ประเทศอังกฤษ โดยมีบิดาชื่อโทมัส บาร์เกอร์ และมารดาชื่อแอนน์ คอนน็อค[ 6 ]ดูเหมือนว่าแอนน์ คอนน็อค จะสืบเชื้อสายมาจากตระกูลคอนน็อคสาขาที่ไม่มีที่ดินและนับถือศาสนาโรมันคาทอลิก ซึ่งอาจอธิบายถึงความเชื่อในนิกายคาทอลิกของเจนได้[ 7 ]ในฐานะสมาชิกของครอบครัวที่สนับสนุนกษัตริย์ เจน บาร์เกอร์ ได้ลี้ภัยไปพร้อมกับพระเจ้าเจมส์ที่ 2 เมื่อวิลเลียมแห่งออเรนจ์เสด็จเข้าประเทศอังกฤษ และขู่ว่าจะโค่นล้มพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ผู้ซึ่งภายนอกดูเหมือนจะนับถือศาสนาคาทอลิก[ 8 ] เมื่อเจนอายุ 10 ขวบ โทมัส บาร์เกอร์ ได้เช่าที่ดินและคฤหาสน์ในวิลสธอร์ป ลินคอล์นเชียร์ที่ดินผืนนี้ตกทอดไปยังเจน บาร์เกอร์ และมารดาของเธอเมื่อบิดาของเธอเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1681 [ 6 ]และเธอย้ายกลับมาอยู่ที่ที่ดินผืนนี้เมื่อเดินทางกลับจากการลี้ภัยในปี ค.ศ. 1704 [ 9 ]
เจน บาร์เกอร์ ในวัยสาวได้รับการสอนภาษาละตินกายวิภาคศาสตร์และยาสมุนไพรจากเอ็ดเวิร์ด พี่ชายของเธอ ซึ่งเข้าศึกษาที่วิทยาลัยเซนต์จอห์น ออกซ์ฟอร์ดในปี 1668 และได้รับปริญญาโทจากไครสต์เชิร์ช ออกซ์ฟอร์ดในปี 1674–1675 [ 10 ]หลักฐานความรู้ด้านการแพทย์ของเจน บาร์เกอร์ สามารถพบได้ในโฆษณาสำหรับพลาสเตอร์ปิดแผลโรคเกาต์ชื่อดังของดร. บาร์เกอร์และในบทกวีเกี่ยวกับกายวิภาคศาสตร์ที่พบใน "Poetical Recreations" ของเธอ[ 11 ]เจนรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของพี่ชายที่ให้พื้นฐานการศึกษาแก่เธอ และเสียใจกับการเสียชีวิตของเขาในปี 1675 ไม่นานหลังจากที่เขาสำเร็จการศึกษาจากออกซ์ฟอร์ด[ 2 ]
ความเกี่ยวข้องทางการเมืองและการลี้ภัย
บาร์เกอร์ได้รับการทำพิธีบัพติศมาเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1652 ตามพิธีกรรมของคริสตจักรแห่งอังกฤษอย่างไรก็ตาม เธอเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคาทอลิกในช่วงรัชสมัยของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 (แห่งอังกฤษ) ระหว่างปี ค.ศ. 1685 ถึง 1688 [ 7 ]หลังจากที่พระเจ้าเจมส์พ่ายแพ้ต่อเจ้าชายแห่งออเรนจ์ ( วิลเลียมที่ 3 ) ใน การปฏิวัติ อันรุ่งโรจน์ลอนดอนกลายเป็นสถานที่อันตรายสำหรับชาวคาทอลิก ทำให้บาร์เกอร์ต้องติดตามพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ไป ลี้ภัยในฝรั่งเศส
เจน บาร์เกอร์ ผู้ ยึดมั่นในอุดมการณ์ของจาโคบิสต์และเป็นผู้สนับสนุนกษัตริย์ เป็นหนึ่งใน 40,000 คนที่ติดตามเจมส์ที่ 2ลี้ภัยไปยังฝรั่งเศส เธอเป็นหนึ่งในจำนวนน้อยที่ยังคงพำนักอยู่ที่แซงต์-แฌร์แม็ง-ออง-ลาเยในปี 1689 [ 12 ]เจมส์ที่ 2 ทรงประทับอยู่ในปราสาทแซงต์-แฌร์แม็ง-ออง-ลาเย ซึ่งเป็นปราสาทที่หลุยส์ที่ 14ทรงให้ราชวงศ์สจวร์ตยืมใช้ตั้งแต่ปี 1689 ถึง 1704 [ 12 ]
การมีส่วนร่วมของบาร์เกอร์กับกลุ่มจาโคไบต์ได้รับการยืนยันเพิ่มเติมในจดหมายของเธอถึงเจมส์ บัตเลอร์ ดยุกแห่งออร์มอนด์ที่ 2ซึ่งเริ่มจัดตั้งการรุกรานของกลุ่มจาโคไบต์จากฝรั่งเศส จดหมายลงวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1718 แจ้งให้ออร์มอนด์ทราบโดยนัยว่าผู้สนับสนุนของเขาในอังกฤษกำลังรอการรุกรานของเขา[ 13 ]อย่างไรก็ตาม จดหมายฉบับนี้ถูกสกัดกั้นในปีเดียวกันนั้นโดยสำนักงานลับของอังกฤษ ซึ่งเป็นองค์กรข่าวกรองต่อต้านกลุ่มจาโคไบต์ เนื่องจากชื่อและลายมือของบาร์เกอร์ไม่เป็นที่รู้จักของทางการรัฐบาล จึงสงสัยว่าเธอถูกใช้เป็นผู้เขียนจดหมายแทน ซึ่งเป็นเทคนิคที่ใช้เพื่อปกป้องผู้สมรู้ร่วมคิดซึ่งทางการรู้จักตัวตนและลายมือของพวกเขาอยู่แล้ว
ผลงานชิ้นสำคัญ
บทกวี เพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ (1688) รวมบทกวีที่อ้างอิงถึงยุคสมัย (1701) เรื่องราวความรักหรือความรักแห่งบอสวิลและกาเลเซีย (1713) การเนรเทศหรือชาวโรมันผู้ถูกเนรเทศ (1715) การแสวงบุญของชาวคริสต์ (1718) ฉากกั้นผ้าปะติดปะต่อสำหรับสุภาพสตรี (1723) ซับในของฉากกั้นผ้าปะติดปะต่อสำหรับสุภาพสตรี (1726)
บทกวี
การพักผ่อนหย่อนใจเชิงกวี
เดิมทีตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1688 ส่วนแรกของหนังสือรวมบทกวีสองส่วนนี้ประกอบด้วยบทกวีของบาร์เกอร์เองที่เขียนถึงเพื่อนของเธอ[ 14 ] และส่วนที่สองประกอบด้วยบทกวีที่เขียนโดยเพื่อนของบาร์เกอร์ถึงตัวบาร์เกอร์เอง ส่วนที่สองของ Poetical Recreations ได้ รับการอธิบายว่าเขียนโดย "สุภาพบุรุษหลายท่านจากมหาวิทยาลัยและบุคคลอื่นๆ" โดยผู้เขียนมาจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์หรือ ออกซ์ฟอร์ ด[ 15 ]เดิมทีพิมพ์โดยเบนจามิน เครย์ลโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียน หน้าปกของPoetical Recreationsระบุว่าบทกวีภายในนั้น "เขียนโดยนางเจน บาร์เกอร์เป็นครั้งคราว" [ 15 ]เบนจามิน เครย์ลยังได้เขียนบทกวีสิบสองบทในส่วนที่สองและแสดงความชื่นชมในรสนิยมทางวรรณกรรมของบาร์เกอร์ บันทึกในสิ่งที่ปัจจุบันเรียกว่าต้นฉบับแม็กดาลีนชี้ให้เห็นว่าผู้จัดพิมพ์ไม่ได้รับอนุญาตจากบาร์เกอร์ในการพิมพ์หนังสือรวมบทกวีนี้ โดยมีใจความว่า "แก้ไขด้วยลายมือของเธอเองแล้ว" หมายเหตุข้างเคียงบ่งชี้ว่าชุดสะสมเริ่มต้นยังไม่ได้มีไว้สำหรับการเผยแพร่สู่สาธารณะ[ 16 ]นักวิชาการ Kathryn King พบหลักฐานจากหมายเหตุข้างเคียงในต้นฉบับ Magdalen ว่าผลงานของ Barker เป็นอัตชีวประวัติ[ 17 ]
รวมบทกวีที่กล่าวถึงยุคสมัย
บทกวีชุด "A Collection of Poems Referring to the Times"ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงท้ายของการใช้ชีวิตที่แซงต์-แฌร์แมง-ออง-ลาเยมีเนื้อหาทางการเมืองสูงและสนับสนุนราชวงศ์สจวร์ต[ 18 ] ตัวละคร ฟิเดเลีย ผู้พูดในบทกวีชุดนี้ ถือได้ว่าเป็นตัวละครที่สะท้อนชีวิตของเธอเอง เธอมีลักษณะเป็นผู้ภักดี ต่อราชวงศ์สจวร์ต และเปลี่ยนมานับถือศาสนาคาทอลิก ซึ่งสะท้อนถึงความเกี่ยวข้องทางการเมืองและศาสนาของบาร์เกอร์เอง [ 19 ]เมื่อกลับไปอังกฤษ เจน บาร์เกอร์ได้มอบสำเนาบทกวีชุด " A Collection of Poems Referring to the Times" ให้แก่พระโอรสของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 เนื่องในวันเกิดของพระองค์ เชื่อกันว่า ต้นฉบับที่เก็บรักษาไว้ในหอสมุดแห่งชาติอังกฤษเป็นต้นแบบของบทกวีชุดนี้[ 20 ]
ร้อยแก้ว
เรื่องราวรักใคร่ปรัมปราหรือเรื่องราวความรักของบอสวิลและกาเลเซีย
นวนิยายเรื่อง Love Intriguesซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1713 และได้รับการแก้ไขและพิมพ์ซ้ำในปี 1719 เป็นเล่มแรกในชุด นวนิยายที่รู้จักกันในชื่อGalesia Trilogy [ 21 ]มีการเสนอแนะว่าตัวละครของ Bosvil มีพื้นฐานมาจากชายคนหนึ่งที่ Barker รู้จักเป็นอย่างดี[ 22 ] King เสนอแนะว่าฉบับพิมพ์ครั้งแรกของนวนิยายในปี 1713 ไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อการตีพิมพ์ เนื่องจากมีการแก้ไขครั้งใหญ่ก่อนที่จะพิมพ์ซ้ำโดยใช้ชื่อใหม่ในปี 1719 [ 23 ] Love Intriguesเป็นนวนิยายเรื่องแรกที่ Barker ตีพิมพ์ แม้ว่าอาจจะโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ ร่วมกับEdmund Curllซึ่ง Curll ได้ตีพิมพ์ผลงานบางเรื่องของเธอในภายหลัง[ 24 ] เป็นที่สงสัยว่า Curll อาจเพิ่มคำว่า "Amours" เข้าไปในชื่อเรื่องเพื่อให้ดึงดูดใจทางการค้ามากขึ้น[ 25 ]
เอ็กซิเลียสหรือโรมันผู้ถูกเนรเทศ
นวนิยาย เรื่อง Exilius ซึ่งตีพิมพ์หลังจาก พระราชินีแอนน์สวรรคตในปี 1714 สามารถตีความได้ว่าเป็นการตอบสนองของฝ่ายสนับสนุนราชวงศ์สจวร์ตต่อวิกฤตการสืราชบัลลังก์ที่เกิดขึ้นหลังการสวรรคตของพระราชินีแอนน์[ 26 ]มีข้อเสนอแนะว่าเคอร์ลเร่งการเผยแพร่ผลงานเพื่อให้สามารถใช้ประโยชน์จากศักยภาพทางการตลาดในช่วงความวุ่นวายทางการเมือง[ 27 ]นวนิยายเรื่องนี้เข้าใจได้ว่าเป็นภาพสะท้อนความรู้สึกของฝ่ายจาคอบไนต์ผ่านธีมต่างๆ เช่น ความโรแมนติก ความรัก และวีรกรรม[ 28 ]เขียนขึ้นโดยมีเป้าหมายหลักคือผู้อ่านที่เป็นผู้หญิง ตัวละครชายในนิยายจึงเป็นเพียงตัวแทนแบบตายตัว ในขณะที่ตัวละครหญิงได้รับการพัฒนาอย่างมีคุณธรรมและปฏิบัติตามหลักศีลธรรมอย่างเคร่งครัด[ 29 ]โจนาธาน กรีดเดอร์กล่าวว่าในเชิงรูปแบบแล้วผลงานนี้อ่อนแอ แต่เนื่องจากดึงดูดใจผู้หญิงในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 จึงสามารถให้ข้อมูลแก่ผู้อ่านเกี่ยวกับความสนใจของผู้หญิงในช่วงเวลาที่ตีพิมพ์ได้[ 30 ]
การแสวงบุญของชาวคริสต์
ในปี ค.ศ. 1718 บาร์เกอร์ได้ตีพิมพ์งานแปลคู่มือการภาวนาของชาวคาทอลิกฝรั่งเศสชื่อThe Christian Pilgrimageซึ่งเดิมเขียนโดยฟรองซัวส์ เฟเนลอน อา ร์คบิชอปแห่งกัมเบร [ 31 ] การแปลนี้เป็นการตอบสนองต่อการลงโทษอย่างรุนแรงของรัฐบาลต่อชุมชนคาทอลิกในอังกฤษในช่วงต้นปี ค.ศ. 1716 คู่มือการภาวนานี้ได้ปรับเปลี่ยนความเข้าใจของชาวโปรเตสแตนต์เกี่ยวกับศาสนาคาทอลิกเพื่อยับยั้งการกระทำที่รุนแรงต่อชุมชนคาทอลิกต่อไป[ 32 ]งานแปลของบาร์เกอร์จากงานของเฟเนลอนนำเสนอมุมมองเกี่ยวกับศาสนาคาทอลิกโดยใช้คำศัพท์ของคริสตจักรแห่งอังกฤษ เธอได้ลบตัวแทนคาทอลิกที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากต้นฉบับเพื่อไม่ให้ขัดกับผู้อ่านชาวโปรเตสแตนต์[ 33 ]
ฉากกั้นผ้าปะติดปะต่อสำหรับสุภาพสตรีหรือความรักและคุณธรรมและซับในของฉากกั้นผ้าปะติดปะต่อ
A Patch-Work Screen for the Ladies ซึ่ง ตีพิมพ์ในปี 1723 อ้างอิงจากLettres Portugaisesที่ตีพิมพ์ในปี 1669 อย่างหลวมๆ ส่วน The Lining of the Patch-Work Screenนั้นเขียนขึ้นในปี 1726 มักได้รับการยอมรับว่าเป็นการผสมผสานรูปแบบของวรรณกรรมหลายประเภท เช่น นวนิยายโรแมนติก นวนิยายชนชั้น กลาง บทกวี บทเพลงสวด บทสรรเสริญ สูตรอาหาร การสะท้อนความคิดเชิงปรัชญา และอื่นๆ ซึ่งทั้งสองงานสร้างเป็นวรรณกรรมลูกผสม[ 34 ]บาร์เกอร์ใช้ภาพเปรียบเทียบของฉากกั้นแบบปะติดปะต่อเพื่อตั้งคำถามเกี่ยวกับการเมือง การเมืองทางเพศ เศรษฐศาสตร์ และการเงินในสังคมของเธอ[ 35 ]ในA Patch-Work Screen for the Ladiesบาร์เกอร์ได้รวมข้อมูลอัตชีวประวัติและยังรวมถึงบทกวีที่แก้ไขจากPoetical Recreations [ 36 ]รวมถึง "Anatomy" ซึ่งเป็นบทกวีที่แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ของบาร์เกอร์
ประเด็นเรื่องเพศ
ด้วยการใช้ประโยชน์จากการศึกษาที่เธอได้รับจากพี่ชาย บาร์เกอร์ได้สร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองในฐานะนักเขียนในกลุ่มผู้ชายเป็นส่วนใหญ่ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่สิบเจ็ด[ 37 ]บาร์เกอร์พยายามบรรเทาความอัปยศอดสูของการเป็นโสดและทำให้เป็นทางเลือกที่ยอมรับได้แทนการแต่งงาน[ 38 ] ในฐานะ หญิงโสดบาร์เกอร์เป็นส่วนหนึ่งของประเพณีความกล้าหาญของสตรีและมีความสุขกับอิสรภาพจากผู้ชายในชีวิตส่วนตัวของเธอ[ 39 ]มีหลักฐานว่าบาร์เกอร์ใช้ Orinda ของ Katherine Philipsเป็นต้นแบบสำหรับตัวละคร Fidelia ของเธอเอง[ 40 ]โดยไม่รวมนัยยะทางเพศเดียวกันที่ปรากฏอยู่ในงานเขียนของ Katherine Philips [ 41 ]บาร์เกอร์ได้สร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองในฐานะนักเขียนหญิงที่มีผลงานตีพิมพ์ซึ่งส่วนใหญ่มีไว้สำหรับผู้อ่านที่เป็นผู้หญิง[ 42 ]คำอุทิศของเธอ "แด่สุภาพสตรี" ยังบ่งชี้ว่าเธอกำลังเขียนเพื่อผู้อ่านหญิงชั้นสูง แม้ว่าคำอุทิศนี้อาจถูกใส่โดย Edmund Curll เพื่อวัตถุประสงค์ทางการตลาดก็ตาม[ 43 ]
มรดก
เจน บาร์เกอร์ เป็นผู้หญิงคนแรกที่วางตำแหน่งตัวเองอย่างมั่นคงในฐานะนักเขียนที่ทำงานทั้งกับสื่อต้นฉบับและสื่อสิ่งพิมพ์[ 44 ]การเลือกตีพิมพ์ในทั้งสองรูปแบบทำให้ทั้งผู้อ่านกระแสหลักและกลุ่มผู้อ่านเฉพาะกลุ่มสามารถเข้าถึงผลงานของเธอได้ เนื่องจากความสนใจของเธอในต้นฉบับและสิ่งพิมพ์ บาร์เกอร์จึงมีส่วนร่วมกับวิธีการเผยแพร่ผลงานแบบดั้งเดิมและตลาดสมัยใหม่[ 45 ]การพึ่งพารายได้จากการตีพิมพ์ในภายหลังทำให้เธอมีอิสระและความเป็นอิสระมากกว่านักเขียนหญิงคนอื่นๆ ในช่วงต้นยุคสมัยใหม่ [ 46 ] แคธรีน อาร์. คิง บรรยายผลงานของเจน บาร์เกอร์ว่าเป็นนักเขียนอัตชีวประวัติ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงแนวคิดสตรีนิยมอย่างแรงกล้า โดยนำเสนอข้อมูลแก่ผู้อ่านเกี่ยวกับความเป็นหญิงโสด การศึกษาของผู้หญิง และการเมือง[ 2 ]
หมายเหตุ
- ↑วิลสัน, 25
- 1 2 3 4เมลโล, 2015
- ↑พิคการ์ด
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 4-5
- ↑วิลสัน, xxxi
- 1 2คิง, แคธรีน อาร์., 2004
- 1 2คิง, แคธรีน อาร์.
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 11
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 13
- ↑วิลสัน, xix
- ↑วิลสัน, 24
- 1 2เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 119
- ↑วิลสัน, xxx
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 42
- 1 2เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 31
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 31-32
- ↑เจน เบเกอร์, ลี้ภัย , 33
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 101
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 103
- ↑เจน บาร์เกอร์, ผู้ลี้ภัย , 122
- ↑วิลสัน, xxxvii
- ↑วิลสัน, xxxviii
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 185
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย 187
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 186
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 150
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 152
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 153
- ↑กรีเดอร์, 6
- ↑กรีเดอร์, 9
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 154
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 155
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 157
- ↑วิลสัน, xxxix
- ↑วิลสัน, xl
- ↑วิลสัน, xli
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 48
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 63-4
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 65
- ↑เจน บาร์เกอร์, ผู้ลี้ภัย , 45
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 55
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 137
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 199
- ↑เจน บาร์เกอร์ ผู้ลี้ภัย: เส้นทางอาชีพด้านวรรณกรรม ค.ศ. 1675-1725 , 4-5
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 207
- ↑เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย , 213
รายการอ้างอิง
- King, Kathryn และ Jeslyn Medoff. "Jane Barker and Her Life (1652–1732): The Documentary Record." Eighteenth Century Life. 21.3 (1997): 16–38.
- คิง, แคธรีน อาร์. "บาร์เกอร์, เจน (เกิด ค.ศ. 1652 เสียชีวิต ค.ศ. 1732)" พจนานุกรมชีวประวัติแห่งชาติอ็อกซ์ฟอร์ดสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด, 2004
- คิง, แคธรีน อาร์. เจน บาร์เกอร์, ลี้ภัย.อ็อกซ์ฟอร์ด: สำนักพิมพ์แคลเรนดอน, 2000. (ฉบับพิมพ์)
- เมลโล, แพทริค. "บาร์เกอร์, เจน." สารานุกรมวรรณกรรมอังกฤษ ค.ศ. 1660–1789 . ไวลีย์-แบล็กเวลล์, 2015. พิมพ์.
- Pickard, Claire. "Jane Barker." Perdita.มหาวิทยาลัยวอร์วิคเชอร์. เว็บไซต์. 25 ตุลาคม 2015.
- วิลสัน, แครอล ไชเนอร์, บรรณาธิการ. ไตรภาคกาเลเซียและบทกวีต้นฉบับที่คัดสรรของเจน บาร์เกอร์. นิวยอร์กและออกซ์ฟอร์ด: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด, 1997.
อ่านเพิ่มเติม
- คิง, แคธรีน อาร์. "เจน บาร์เกอร์, บทกวีเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ และข้อความทางสังคม" ELH . 61.3 (1994): 551–570. ((ISSN|0013-8304)) ((OCLC|361323977))
- McArthur, Tonya Moutray. "Jane Barker and the Politics of Catholic Celibacy," Studies in English Literature 47.3 (2007): 595–618.
- สเปนเซอร์, เจน. "การสร้างนักเขียนหญิง: ผลงานอัตชีวประวัติของเจน บาร์เกอร์" Tulsa Studies in Literature. 2.2 (1983): 165–181. เข้าถึงได้ทางเว็บ 13 ตุลาคม 2015.
- Swenson, Rivka. "การนำเสนอความทันสมัยในไตรภาคกาเลเซียของเจน บาร์เกอร์: อุปมาเรื่องจาโคไบต์และสุนทรียศาสตร์แบบปะติดปะต่อ" การศึกษาวัฒนธรรมในศตวรรษที่สิบแปด (ฤดูใบไม้ผลิ 2548): 55–80.
ลิงก์ภายนอก
สื่อต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเจน บาร์เกอร์ในวิกิมีเดียคอมมอนส์
- คิง, แคธรีน. "เจน บาร์เกอร์และชีวิตของเธอ (1652–1732): บันทึกเอกสาร" ชีวิตในศตวรรษที่สิบแปด 21.3 (1997): 16–38
- Jane Barker, Exilius (ลอนดอน: Edmund Curll, 1715) – ข้อความอิเล็กทรอนิกส์
- หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ จากeBooks @ Adelaide