Knighton's Chronicon (หรือที่รู้จักกันในชื่อ Knighton's Leicester Chronicle ) เป็นพงศาวดาร ภาษาอังกฤษ ที่เขียนโดย Henry Knighton ในศตวรรษ ^ที่ 14 เขาเรียกมันว่า "งานในมือ" ของเขา ซึ่งเขาเขียนขณะอยู่ที่อาราม Augustinian แห่ง Saint Mary de Pratisซึ่งเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ Lancasterที่ซึ่งเขาเป็นบาทหลวง [ ^{1 ]}

ไนท์ตันเขียนพงศาวดารสี่เล่ม ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1652 ให้ข้อมูลประวัติศาสตร์ของอังกฤษตั้งแต่ปี ค.ศ. 959 ถึง 1366 เดิมทีเชื่อกันว่าพระสงฆ์รูปอื่นเป็นผู้เขียนต่อในเล่มที่ห้า ซึ่งครอบคลุมช่วงปี ค.ศ. 1377 ถึง 1395 อาจเป็นเพราะไนท์ตันเริ่มตาบอด มากขึ้น (ดู "ผู้สานต่องานของไนท์ตัน" ด้านล่าง) หนังสือเล่มแรกๆ (ถึงปี ค.ศ. 1337) เป็นเพียงการนำประวัติศาสตร์ที่เขียนไว้ก่อนหน้านี้มาเรียบเรียงใหม่ แต่หนังสือสองเล่มหลังมีความสำคัญต่อการศึกษาในยุคนั้น เนื่องจากเขียนโดยนักวิชาการที่มีความรู้ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่เขียนถึง หนังสือสองเล่มหลังให้ข้อมูลเชิงลึกโดยละเอียดเกี่ยวกับศตวรรษที่ 14 เช่น ผลกระทบของกาฬโรคและการล่มสลายของ ระบบ ศักดินา ตลอด จนรายละเอียดที่แม่นยำของระบบค่าจ้างและราคาในอังกฤษ เขายังสะท้อนให้เห็นถึงอคติที่พบได้ทั่วไปในหมู่พระสงฆ์ในเวลานั้นด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขาต่อต้านการแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาที่ใช้กันทั่วไป คร่ำครวญถึงมาตรฐานการศึกษาที่ต่ำในหมู่นักบวชรุ่นเยาว์ และต่อต้านการผงาดขึ้นของกลุ่มลอลลาร์ดอย่าง รุนแรง

"อาจารย์จอห์น วิคลิฟแปลพระกิตติคุณที่พระคริสต์ประทานแก่นักบวชและนักปราชญ์ของคริสตจักรเป็นภาษาแองกลิช (ภาษาอังกฤษ) -ไม่ใช่ภาษาเทวดา- เพื่อให้พวกเขาสามารถเทศนาอย่างอ่อนโยนแก่ฆราวาสและผู้ที่อ่อนแอ ตามความต้องการของยุคสมัย ความต้องการส่วนตัว และความกระหายในจิตใจของพวกเขา ซึ่งจากนี้เขาทำให้พระกิตติคุณนั้นหยาบคายและเปิดเผยต่อการอ่านของฆราวาสและสตรีมากกว่าที่นักบวชผู้มีการศึกษาและสติปัญญาจะเข้าใจ และด้วยเหตุนี้ไข่มุกแห่งพระกิตติคุณจึงถูกโยนทิ้งและเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าของหมู" ^[1]

ผู้สืบทอดเรื่องราวของไนตัน (หรือ "ผู้สืบทอดเรื่องราวของไนตัน") คือผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้สืบทอด เรื่องราว จากพงศาวดารของไนตันใน ช่วงปลายศตวรรษที่ 14

การมีอยู่ของผู้เขียนต่อได้รับการสันนิษฐานครั้งแรกโดยนักประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 19 Walter Waddington Shirleyซึ่งสังเกตเห็นช่องว่างที่ยาวนานในเหตุการณ์ที่บรรยายไว้ในพงศาวดาร และสรุปว่าส่วนหลังเขียนโดยผู้เขียนคนอื่นที่ไม่ระบุชื่อ เริ่มต้นในปี 1377 Shirley ยังตั้งสมมติฐานว่าผู้เขียนต่อเป็นชาวต่างชาติที่มี แนวคิดสนับสนุนฝ่าย แลงคาสเตอร์แม้ว่าจะไม่ค่อยชอบภาษาอังกฤษนัก แต่ก็สามารถได้รับตำแหน่งในอารามเลสเตอร์ได้^{[ 2 ]}

ทฤษฎีของเชอร์ลีย์ได้รับการนำไปใช้โดยเจ. รอว์สัน ลัมบีนักคลาสสิกและนักภาษาฮีบรูผู้แก้ไขพงศาวดารของไนท์ตันในช่วงทศวรรษ 1880 สำหรับชุดโรลส์แม้จะมีข้อสงสัยบางประการเกี่ยวกับการมีอยู่ของผู้เขียนต่อ แต่ลัมบีก็สรุปได้ว่าผู้เขียนคนอื่นเป็นผู้เขียนส่วนหลังปี 1377 การแบ่งผู้เขียนพงศาวดารของเขาได้รับการปฏิบัติตามโดยผู้เขียนรุ่นหลัง ส่งผลให้มีการอ้างอิงถึงผู้เขียนต่อในเชิงอรรถการศึกษาทางประวัติศาสตร์ในภายหลังของนักประวัติศาสตร์ผู้ทรงความรู้ที่ตามมา^{[ 2 ]}

การมีอยู่ของ Continuator ไม่ได้ถูกตั้งคำถามจนกระทั่งปี 1957 เมื่อนักประวัติศาสตร์Vivian Hunter Galbraithได้ตีพิมพ์การศึกษาเชิงลึกเกี่ยวกับลำดับเหตุการณ์ของพงศาวดาร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาสามารถพิสูจน์ได้ว่าส่วนของพงศาวดารที่ครอบคลุมเหตุการณ์ในภายหลัง ตั้งแต่ปี 1377–95 นั้นเขียนขึ้นก่อนส่วนก่อนหน้า ซึ่งเป็นการยืนยันความเป็นไปได้ที่ Knighton จะเป็นผู้เขียนทั้งสองส่วน^{[ 3 ]}มุมมองทางวิชาการในปัจจุบันเห็นด้วยกับ Galbraith ที่ว่า Continuator อาจไม่เคยมีอยู่จริง และ Knighton เป็นผู้เขียนพงศาวดารทั้งหมด^{[ 4 ]}

• Chronicon Anonymi Cantuariensis

• แอสตัน มาร์กาเร็ต, ลอลลาร์ดีและชนชั้นขุนนางในยุคกลางตอนปลาย , พัลเกรฟ แมคมิลแลน, 1997, ISBN 0312173881
• กอร์ดอน, โดนัลด์ เจมส์, ฟริตซ์ แซกซ์ล, 1890-1948: รวมบทความรำลึกจากเพื่อนๆ ของเขาในอังกฤษ , ที. เนลสัน, 1957
• มาร์ติน, เจฟฟรีย์ ฮาวาร์ด (ผู้แปล); พงศาวดารของไนท์ตัน ค.ศ. 1337-1396 ; สำนักพิมพ์แคลเรนดอน, 1995, ISBN 0198205031
• Myers, AR, เอกสารประวัติศาสตร์อังกฤษ ค.ศ. 1327-1485 , สำนักพิมพ์ Psychology Press, 1996, ISBN 0415143691

• โจเซฟ รอว์สัน ลัมบี (บรรณาธิการ), Chronicon of Henry Knighton . (พ.ศ. 2438)