การเต้นรำบูชาหรือการเต้นรำตามพิธีกรรมมีหลายรูปแบบในศาสนาคริสต์และศาสนายูดาย แบบเมสสิยานิก และมักจะรวมอยู่ในพิธีกรรมหรือการนมัสการอย่างไรก็ตาม การเต้นรำประเภทนี้เคยเผชิญกับข้อโต้แย้งและแม้กระทั่งการประณามจากเจ้าหน้าที่ของศาสนจักร

การเต้นรำประกอบพิธีกรรมทางศาสนาเป็นเรื่องปกติในสมัยโบราณหรือในบริบทที่ไม่ใช่ตะวันตก โดยมีแบบอย่างในศาสนายูดาห์เริ่มต้นจากเรื่องราวการเต้นรำในพันธสัญญาเดิมตัวอย่างเช่น ตอนที่กษัตริย์ดาวิดทรงเต้นรำต่อหน้าหีบพันธสัญญา ( 2 ซามูเอล 6:14 ) แต่เหตุการณ์นี้มักถูกมองว่าอยู่นอกเหนือบรรทัดฐานของ ศาสนา ยูดาห์และ พิธีกรรม ของรับบีที่กำหนดไว้ในเวลานั้น

การเต้นรำเป็นประเด็นถกเถียงในศาสนาคริสต์มาโดยตลอด มีบันทึกมากมายเกี่ยวกับการห้ามโดยผู้นำของคริสตจักร ส่วนใหญ่ ด้วยเหตุผลต่างๆ เช่น การเชื่อมโยงการเต้นรำกับลัทธิบูชาเทพเจ้า การใช้การเต้นรำเพื่อจุดประสงค์ทางเพศ และความเชื่อที่ได้รับอิทธิพลจากกรีกเรื่องการแยกวิญญาณออกจากร่างกาย อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา การใช้การเต้นรำในการนมัสการของคริสเตียน ก็เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และแพร่หลายมากขึ้นผ่านขบวนการคาริสม่าในทศวรรษ 1970 ซึ่งริเริ่มการเปลี่ยนผ่านไปสู่การนมัสการแบบร่วมสมัยในบางวัด

ภายใน ศาสนายูดายเมสสิยานิกได้เกิดรูปแบบการเต้นรำบูชาที่เป็นเอกลักษณ์ขึ้นมาเรียกว่าการเต้นรำเมสสิยานิกหรือการเต้นรำดาวิด (เพื่อระลึกถึงกษัตริย์ดาวิด) ซึ่งบางครั้งก็มีการผสมผสานองค์ประกอบของการเต้นรำพื้นบ้านของอิสราเอล เข้าไป ด้วย

ในการสัมภาษณ์กับ National Catholic Register ในปี 2003 พระคาร์ดินัลฟรานซิส อารินเซซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายพิธีกรรมของวาติกันในขณะนั้น กล่าวว่า “ไม่เคยมีเอกสารใดจากสมณกระทรวงเพื่อการนมัสการพระเจ้าและวินัยแห่งศีลศักดิ์สิทธิ์ของเราที่ระบุว่าการเต้นรำได้รับการอนุมัติในพิธีมิสซา” ^{[ 1 ]}

สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ทรงปฏิเสธการนำการเต้นรำมาใช้ในพิธีกรรมเช่นกัน^{[ 2 ]}

“การเต้นรำไม่ใช่รูปแบบการแสดงออกสำหรับพิธีกรรมทางศาสนาคริสต์... ทุกครั้งที่มีการปรบมือในพิธีกรรมเนื่องจากความสำเร็จของมนุษย์ นั่นเป็นสัญญาณที่แน่ชัดว่าแก่นแท้ของพิธีกรรมได้หายไปโดยสิ้นเชิงและถูกแทนที่ด้วยความบันเทิงทางศาสนาชนิดหนึ่ง ความน่าดึงดูดใจเช่นนั้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว—มันไม่สามารถแข่งขันในตลาดกิจกรรมยามว่างได้ เนื่องจากมีการผสมผสานรูปแบบต่างๆ ของการกระตุ้นอารมณ์ทางศาสนามากขึ้นเรื่อยๆ ตัวผมเองก็เคยประสบกับการแทนที่พิธีกรรมการสำนึกผิดด้วยการแสดงเต้นรำ ซึ่งแน่นอนว่าได้รับเสียงปรบมือ อะไรจะห่างไกลจากการสำนึกผิดที่แท้จริงไปกว่านี้อีกเล่า? พิธีกรรมจะดึงดูดผู้คนได้ก็ต่อเมื่อมันไม่ได้มองที่ตัวเอง แต่มองไปที่พระเจ้า เมื่อมันอนุญาตให้พระองค์เข้ามาและกระทำการ แล้วบางสิ่งบางอย่างที่พิเศษอย่างแท้จริงจะเกิดขึ้น เหนือกว่าการแข่งขัน และผู้คนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นมากกว่ากิจกรรมสันทนาการ พิธีกรรมทางศาสนาคริสต์ใดๆ ก็ไม่รวมถึงการเต้นรำ”

• การเต้นรำในตำนานและศาสนา
• ขบวนเต้นรำของ Echternach

• กาเน่, โรเบิร์ต, เคน, โธมัส, แวร์เอคเก้, โรเบิร์ต (1999) แนะนำการเต้นรำในการนมัสการของคริสเตียนไอเอสบีเอ็น 1-56929-030-X.
• ซิลเบอร์ลิง, เมอร์เรย์ (1995). การเต้นรำเพื่อความสุข - แนวทางตามหลักพระคัมภีร์ในการสรรเสริญและนมัสการ, ISBN 1-880226-62-6
• รัตซิงเกอร์, โจเซฟ. จิตวิญญาณแห่งพิธีกรรม. แปลโดย จอห์น ซาวาร์ด, สำนักพิมพ์อิกเนเชียส, 2000.

• " ระบำพิธีกรรม" ศาสนาและจริยธรรมสถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา 7 เมษายน 2543 เก็บถาวรจากต้นฉบับเมื่อ 10 มีนาคม 2554
• ไคลน์-เชสสัน, แคธลีน, "พระวจนะที่มีชีวิต: การเต้นรำในฐานะภาษาแห่งศรัทธา" , ศาสนาออนไลน์
• แหล่งข้อมูลการเต้นรำในพิธีกรรมทางศาสนา
• แหล่งข้อมูลการเต้นรำในพิธีกรรมทางศาสนา
• ประวัติศาสตร์ของการเต้นรำในการสักการะบูชา
• การศึกษาด้านการเต้นรำทางศาสนา