เลิฟมิวสิก
โปสเตอร์สำหรับLoveMusik
ดนตรี	เคิร์ต ไวล์
เนื้อเพลง	หลากหลาย
หนังสือ	อัลเฟรด อูห์รี
พื้นฐาน	ชีวประวัติของเคิร์ท ไวล์และลอตเต้ เลนยา
โปรดักชั่นส์	2550 บรอดเวย์ 2559 บัวโนสไอเรส

LoveMusikเป็นละครเพลงที่เขียนโดย Alfred Uhryโดยใช้เพลงที่คัดสรรมาของ Kurt Weillเรื่องราวสำรวจความรักและชีวิตของ Kurt Weillและ Lotte Lenyaโดยอิงจาก Speak Low (When You Speak Love): The Letters of Kurt Weill and Lotte Lenyaซึ่งเรียบเรียงและแปลโดย Lys Symonetteและ Kim H. Kowalke ^{[ 1 ]} Harold Princeได้อ่าน Speak Lowและเสนอแนวคิดสำหรับละครเพลงให้กับ Uhry Uhry และ Prince ทำงานร่วมกันใน LoveMusikเป็นเวลาสี่ปีเพื่อพัฒนาให้เป็นละครเวที ^{[ 2 ]}เรื่องราวครอบคลุมระยะเวลากว่า 25 ปี ตั้งแต่การพบกันครั้งแรกของ Lenya และ Weill ในฐานะศิลปินหนุ่มสาวที่กำลังดิ้นรน ไปจนถึงความนิยมของพวกเขาในยุโรปและอเมริกา จนกระทั่ง Weill เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจวายเมื่ออายุ 50 ปี

ละครเพลงเรื่องนี้จัดแสดงบนบรอดเวย์ในรูปแบบการแสดงจำกัดรอบโดยManhattan Theatre Clubที่โรงละคร Biltmoreเริ่มรอบทดลองแสดงในวันที่ 12 เมษายน 2550 เปิดการแสดงอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 พฤษภาคม 2550 และปิดการแสดงในวันที่ 24 มิถุนายน 2550 ^{[ 3 ]}การแสดงกำกับโดยHarold Princeออกแบบท่าเต้นโดยPatricia Birchและนำแสดง โดย Michael Cerveris รับบทเป็นKurt Weill , Donna Murphyรับบทเป็นLotte Lenya , David Pittu รับ บทเป็นBertolt Brechtและ John Scherer รับบทเป็น George Davis นักแสดงสมทบประกอบด้วย Judith Blazer, Edwin Cahill, Herndon Lackey, Erik Liberman , Ann Morrison , Graham Rowat, Rachel Ulanet และ Jessica Wright

การแสดงได้รับคำวิจารณ์ทั้งดีและไม่ดีปะปนกันไป โดยได้รับการกล่าวถึงในด้านการแสดงของดอนนา เมอร์ฟีและไมเคิล เซอร์เวริส ตัวอย่างเช่น นักวิจารณ์ จาก TheaterManiaเขียนว่า: "เซอร์เวริส – ถ่อมตัวอย่างมีแบบแผนและน่าเห็นใจอย่างสม่ำเสมอในบทบาทของไวล์ผู้เคร่งขรึม" ^{[ 4 ]}เบน แบรนท์ลีย์นักวิจารณ์จากThe New York Timesเขียนว่า: "ภาพเหมือนที่สว่างไสวและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา 2 ภาพเปล่งประกายออกมาจากกรอบที่มืดมนและหนักอึ้ง ณ โรงละครบิลต์มอร์ ซึ่งLoveMusikเปิดการแสดงเมื่อคืนที่ผ่านมา ละครเพลงชีวประวัติเกี่ยวกับความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสและอาชีพของนักประพันธ์เพลงชาวเยอรมันที่เกิดในเยอรมนีอย่างเคิร์ต ไวล์ และนักแสดงหญิงลอตเต เลนยา กำกับโดยแฮโรลด์ พรินซ์ นั้นเชื่องช้า น่าเบื่อ และ (กลั้นหายใจไว้) ห้ามพลาด—อย่างน้อยก็สำหรับทุกคนที่ชื่นชอบดาราที่หล่อหลอมบทเพลงให้กลายเป็นหน้าต่างแห่งการเปิดเผยที่น่าตื่นเต้น" ^{[ 5 ]}

มีการยืนยัน การผลิตละครเพลงLoveMusikสำหรับประเทศญี่ปุ่นในฤดูกาลละครปี 2009–2010 โดยละครเรื่องนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด และมาซาจิกะ อิชิมูระได้รับบทเป็นเคิร์ต ไวล์ในเวอร์ชันญี่ปุ่น

องก์ที่ 1

ในปี ค.ศ. 1924 ไวล์ไปเยี่ยมเพื่อนในยุโรป และเลนยาถูกส่งไปพบเขา ทั้งสองต่างรู้สึกดึงดูดใจกันทันที และความรักและการแต่งงานของพวกเขาก็เกิดขึ้นตามเหตุการณ์ในเยอรมนี ก่อน สงครามโลกครั้งที่สอง ไวล์ร่วมงานกับ เบอร์โทลต์ เบรชต์และทั้งสองร่วมกันเขียนโอเปร่าสามเพนนีรวมถึงผลงานสำคัญอื่นๆ แต่ความเห็นแก่ตัวและความคิดทางการเมืองของเบรชต์ทำให้เกิดความแตกแยก และทั้งสองก็แยกทางกัน ไวล์และเลนยาหย่าร้างและแต่งงานใหม่ในภายหลัง เมื่อ ไวล์ซึ่งเป็น ชาวยิวกลายเป็นนักแต่งเพลงยอดนิยมและประสบความสำเร็จ ไวล์และเลนยาจึงถูกบังคับให้ต้องออกจากเยอรมนี

องก์ที่ 2

ปัจจุบันไวล์อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา เขามีผลงานละครเพลงที่ประสบความสำเร็จบนบรอดเวย์ เช่นLady in the Darkและยังใช้เวลาอยู่ในแคลิฟอร์เนียด้วย ทั้งคู่มีชีวิตสมรสแบบเปิด  – ต่างฝ่ายต่างมีคนรักคนอื่น และไวล์ก็เป็นคนบ้างาน แต่พวกเขาก็ยังอยู่ด้วยกันจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี 1950 เลนยา แม้จะเสียใจอย่างมากกับการจากไปของเขา แต่ก็ได้รับการชักชวนให้กลับมาแสดงละครเวทีอีกครั้งในThe Threepenny Opera ของไว ล์

ละครเพลงเรื่องนี้ใช้เพลงที่ไวล์แต่งขึ้นสำหรับละครเพลงบนเวที เช่นOne Touch of Venus , The Threepenny Opera , Rise and Fall of the City of Mahagonny , Street Scene , Knickerbocker HolidayและHappy Endรวมถึงเพลงอื่นๆ อีกหลายเพลง

อัลบั้ม LoveMusik (ซึ่งเป็นการบันทึกเสียงครั้งแรกของโลก) บันทึกเสียงในเดือนกรกฎาคม 2550 ที่Avatar Studiosในนครนิวยอร์ก และวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2550 โดย Ghostlight Records (ซึ่งเป็นค่ายเพลงในเครือSh-K-Boom Records )

• LoveMusikที่ฐานข้อมูลบรอดเวย์ทางอินเทอร์เน็ต
• บทวิจารณ์จากVariety
• "บทวิจารณ์: หลงทางในดวงดาว "โดยฮิลตัน อัลส์ , เดอะนิวยอร์กเกอร์ , 7 พฤษภาคม 2550