‹ ดู RfD ›

มินชี
มินชี (Minchee) เสิร์ฟพร้อมข้าวและไข่ดาว ทางด้านซ้าย ส่วนทาง ด้านขวาเสิร์ฟพร้อมเครื่องเคียงยอดนิยมของโปรตุเกสที่เรียกว่า ปาสเตส์ เด บาคัลเฮา (Pastéis de bacalhau )
ชื่อภาษาจีน
ชาวจีน	免治
จยุตปิง	มินซี
การถอดเสียง ภาษาจีนกลางมาตรฐาน ฮันยู พินอิน miǎnzhì ยู: กวางตุ้ง จยุตปิง มินซี ไอพีเอ [mi̬ːnt͡sìː]
ชื่อภาษาโปรตุเกส
ภาษาโปรตุเกส	มินชิ

มินชีหรือมินชี่เป็นอาหารมาเก๊าที่ทำจากเนื้อสับหรือเนื้อบดนำมาผัดกับผักและปรุงรส ถือได้ว่าเป็นอาหารประจำชาติของ มาเก๊า

มินชีเป็นตัวอย่างของอาหารฟิวชั่นอาหารมาเก๊าเป็นการผสมผสานรสชาติของอาหารกวางตุ้ง โปรตุเกส อเมริกาใต้ มาเลย์ แอฟริกา และอินเดีย^{[ 1 ]}แม้ว่าสูตรอาหารจะแตกต่างกันไป แต่โดยทั่วไปแล้วอาหารจานนี้จะใช้เนื้อสับหรือเนื้อบด เป็นหลัก ทำจากเนื้อวัวหรือเนื้อหมู ผัดกับหัวหอม มันฝรั่งหั่นเต๋า และบางครั้งก็ใส่เห็ดผัด เล็กน้อย และปรุงรสด้วยซอสวูสเตอร์เชียร์กากน้ำตาลและซีอิ๊ว [ ^{2 ] [ 3 ]}เมื่อเสิร์ฟพร้อมไข่ดาวด้านบน จะเรียกว่า มิน ^ชีโจวตาน ( ภาษาจีน :免治炒蛋)

ตามที่The Splendid Table กล่าวไว้ว่า "เป็นหนึ่งในอาหารที่ล้ำค่าที่สุดของมาเก๊าและมีหลากหลายรูปแบบเท่ากับจำนวนพ่อครัวที่ทำ" ^{[ 4 ]}ตามที่Vice กล่าวไว้ว่า "เป็นอาหารจานหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของการผสมผสานทางวัฒนธรรมอันน่าตื่นตาตื่นใจของมาเก๊า" และ "ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นอาหารประจำชาติ " ^{[ 2 ]}เป็นอาหารที่เสิร์ฟในบ้านตามประเพณี โดยทั่วไปแล้วพ่อครัวประจำบ้านแต่ละคนจะมีสูตรของตัวเอง^{[ 5 ] [ 6 ] [ 7 ]}

ครอบครัวชาวโปรตุเกสในมาเก๊า ซึ่งเป็นชุมชนที่แน่นแฟ้น ได้พัฒนาวัฒนธรรมภาษาถิ่น ( patuá ) และอาหารฟิวชั่นที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง และเรียกตัวเองว่า "Macaense" หรือในภาษาอังกฤษว่า "Macanese" ^{[ 8 ]}

คำว่า minchi เข้ามาในคำศัพท์ภาษามาเก๊า ค่อนข้างช้า หลังจากมีการก่อตั้งฮ่องกงในปี 1841 ชาวมาเก๊าจำนวนมากได้แสวงหาที่อยู่อาศัยที่นั่น โดยตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ bairro (เขต) ระดับกลางของ Mato-de-Mouro เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อภาษาอังกฤษเริ่มเข้ามามีบทบาทในการสนทนาในชีวิตประจำวันมากขึ้น Minchi ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษ "to mince" จึงเข้ามาแทนที่ Kheema เพื่ออธิบายอาหารคาวที่เป็นอาหารหลักของชาวมาเก๊า^{[ 9 ]}

ตามข้อมูลจากThe Splendid Tableระบุว่า "อาหารจานนี้อาจถูกนำเข้ามาในมาเก๊าโดย ชุมชน ที่พูดภาษาอังกฤษในฮ่องกง แม้ว่าประวัติศาสตร์อื่นๆ จะระบุว่ามีต้นกำเนิดมาจากกัวซึ่งเป็นจังหวัดของโปรตุเกสอีกแห่งหนึ่ง" ^{[ 4 ]}

การเดินทางของมินชีเริ่มต้นด้วยคีมา ซึ่งเป็นคำที่ชาวอินเดียหลายคนใช้เรียกเนื้อสับละเอียด โดยปกติจะเป็นเนื้อแพะและเนื้อแกะ เมื่อชาวเรือชาวโปรตุเกสมาถึงอินเดียในปี 1498 พวกเขาต้องการยืนยันและแสดงตนว่าเป็นคริสเตียนวัวเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์สำหรับชาวฮินดูในอินเดีย ซึ่งถูกห้ามไม่ให้กินเนื้อวัว ดังนั้นเพื่อประกาศการยืนยันตนว่าเป็นคริสเตียน พ่อค้าชาวโปรตุเกสและผู้ที่เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์จึงทำคีมาโดยใช้เนื้อวัวเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความเชื่อของพวกเขา^{[ 9 ]}

ในศตวรรษที่ 16 มะละกาเป็นศูนย์กลางการค้าเครื่องเทศทางทะเลสำหรับเรือใบที่เดินทางมาจากอินเดีย จีน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในปี ค.ศ. 1511 เรือคาราเวลา ของโปรตุเกส ซึ่งเป็นเรือใบขนาดเล็กแต่แข็งแรง มีหัวเรือกว้าง ท้ายเรือสูง และใช้ใบเรือแลตีน ได้เดินทางมาถึง โปรตุเกสเข้ายึดมะละกาด้วยกำลังอาวุธและทำให้เป็นที่ตั้งทางการค้าของตน พวกเขาพบว่าพ่อค้าชาวจีนจากมณฑลฝูเจี้ยน ได้มาถึงก่อนพวกเขาหลายทศวรรษแล้ว เนื่องจากทราบว่า ชาวมุสลิมห้ามรับประทานเนื้อหมูและยึดหลักการที่กำหนดไว้ในอินเดียฮินดูที่เชื่อมโยงทางเลือกด้านอาหารกับศาสนาและชาติพันธุ์ จึงมีการใช้เนื้อหมูแทนเนื้อวัวใน อาหาร คีมาที่ชาวคริสต์ในมะละการับประทาน^{[ 9 ]}

ในทศวรรษต่อมา พ่อค้าชาวโปรตุเกสและลูกเรือลูกผสมและมิสเตอร์ราโดของพวกเขาจากฟูเจี้ยน มะละกา ศรีลังกา อินเดีย พม่าไทยกัมพูชาและเวียดนามได้แล่นเรือออกจากมะละกาและท่าเรือการค้าบางแห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปยังชายฝั่งของจีน^{[ 9 ]}สิ่งนี้มาพร้อมกับรสชาติ กลิ่น รูปแบบการทำอาหาร ส่วนผสม และพืชผลใหม่ๆ ที่แตกต่างกัน ซึ่งจะกำหนดลักษณะของอาหารมาเก๊า

พ่อค้าชาวโปรตุเกสตั้งถิ่นฐานชั่วคราวตามฤดูกาลตามแนวชายฝั่งจีน ในปี ค.ศ. 1543 พ่อค้าชาวโปรตุเกสบนเรือสำเภาจีนเดินทางมาถึงคาโกชิมะ ซึ่งเป็นท่าเรือทางใต้สุดของเกาะคิวชูประเทศญี่ปุ่น^{[ 9 ]}

ในปี ค.ศ. 1557 เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของจีนอนุญาตให้พ่อค้าหลายคนซึ่งสืบ เชื้อสายมาจากชาวโปรตุเกส ( Lusodescendentes ) ตั้งถิ่นฐานถาวรบนคาบสมุทร เล็กๆ ทางฝั่งตะวันตกของปากแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์ จึงกำเนิดเป็น เมืองแห่งพระนามอันศักดิ์สิทธิ์ ในประเทศจีน (A Cidade do Sacrado Nome de Deus na China) ^{[ 9 ]}

การเปิดการค้ากับญี่ปุ่นเกิดขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1560 ชนชั้นสูงของญี่ปุ่นที่คาโกชิมะและนางาซา กิ ต้องการผ้าไหมจีนหายาก ทองคำ เครื่องเทศ และสินค้าแปลกใหม่จากยุโรป เช่น ผ้าขนสัตว์ นาฬิกา อาวุธปืน และของที่ระลึกจากตะวันตก ในทางกลับกัน พ่อค้าชาวจีนที่กวางโจว ( กวางโจว ) ต้องการเงินญี่ปุ่น มาเก๊าทำหน้าที่เป็นท่าเรือกลางระหว่างจีนและญี่ปุ่น^{[ 9 ]}

คณะเยสุอิตซึ่งเป็นนักวิชาการทั้งหมด ได้จัดทำพจนานุกรมญี่ปุ่น-โปรตุเกสเล่มแรก ที่สำคัญกว่านั้นสำหรับเราคือ พวกเขาได้แปล ตำรา อาหารชั้นสูงเล่ม แรกๆ ที่ชนชั้นสูงของกัวและมาเก๊าใช้เป็นภาษาญี่ปุ่น ชนชั้นสูงของญี่ปุ่นต่างชื่นชอบอาหารที่นำเข้ามานี้อย่างมาก หมูสับเค มาของมาเก๊าในสมัยนั้นกลาย เป็นดงบุริของญี่ปุ่นซึ่งจนถึงทุกวันนี้ก็ยังเสิร์ฟ "พร้อมหมูสับและไข่ราดข้าว" พอร์โก โป โบลาโช (หมูชุบเกล็ดขนมปังทอด) ของเรากลายเป็น ท งคัตสึของ พวกเขา อาหาร เทมปุระและเทอริยากิ มีต้นกำเนิดมาจากมา เก๊า ปาโอ-เด-โลของโปรตุเกสได้กลายมาเป็นเค้กคาสเตลาที่ประณีตของพวกเขา^{[ 9 ]}

การเดินทาง ของคุโรฟุเนะทำให้มาเก๊าเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ร่ำรวยที่สุดในโลกในเวลานั้น ความมั่งคั่งนี้ทำให้คณะเยสุอิตสามารถสร้างโบสถ์ที่โอ่อ่าที่สุดทางตะวันออกของกัว คือ โบสถ์พระแม่มารี ( A Igreja de Madre de Deus ) และวิทยาลัย เซนต์ เปาโล (Colégio de São Paulo ) รวมถึงสถานที่ปฏิบัติธรรมบนเนินเขามอนเตอันเลื่องชื่อ โดยร่วมมือกับช่างฝีมือชาวญี่ปุ่น มาเก๊าเป็นเมืองคาทอลิกอย่างแท้จริง การบริหารโดยตรงของโปรตุเกสเป็นเพียงชื่อและจำกัด และอยู่ภายใต้การปกครอง ของกัปตันใหญ่ ( Capitão-Mor ) ประจำการเดินทางของคุโรฟุเนะซึ่งได้รับการสนับสนุนจากหัวหน้าคณะเยสุอิตประจำจังหวัดที่อาศัยอยู่ในมาเก๊า^{[ 9 ]}

• หนังสือตำราอาหาร Fat Rice นำเสนออาหารมาเก๊าในแบบฉบับของชาวชิคาโก้สามคน
• มินชี: เนื้อและมันฝรั่งผัดสไตล์มาเก๊า