ปาปิรัส𝔓 ⁵

ต้นฉบับพันธสัญญาใหม่
นางสาวอ็อกซีรินคัส 208 เรคโต
ชื่อ	พี. ออกซี. 208
ข้อความ	ยอห์น1 ; 16 ; 20 †
วันที่	~250
สคริปต์	กรีก
พบ	ออกซีรินคัสประเทศอียิปต์
ขณะนี้ที่	หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ
อ้างอิง	Grenfell & Hunt , Oxyrhynchus Papyri II, 1899, หน้า 1 ff; ที่ 15 น. 8-12.
ขนาด	ขนาด 12.5 ซม. x 25 ซม.
พิมพ์	ประเภทข้อความตะวันตก
หมวดหมู่	ฉัน
มือ	มือในสารคดี
บันทึก	ใกล้กับคัมภีร์ซิไนติคัส

ปาปิรัส 5เป็นสำเนาแรกๆ ของพันธสัญญาใหม่ในภาษากรีกเป็นต้นฉบับปาปิรัส ของพระวรสารของยอห์นถูกกำหนดด้วยสัญลักษณ์𝔓 ⁵ใน ระบบการนับหมายเลขของ เกรกอรี-อาลันด์สำหรับต้นฉบับพันธสัญญาใหม่ โดยใช้การศึกษารูปแบบการเขียนเปรียบเทียบ ( อักษรศาสตร์โบราณ ) ทำให้สามารถระบุอายุของต้นฉบับนี้ได้ว่าอยู่ในช่วงต้นศตวรรษที่ 3 ^{[ 1 ]}ปาปิรัสนี้เก็บรักษาไว้ในหอสมุดแห่งชาติอังกฤษมันยังคงหลงเหลืออยู่แต่ในสภาพที่แตกหักมาก ซึ่งส่งผลให้มีวิธีการถอดความข้อความที่แตกต่างกัน

ต้นฉบับเป็นเศษกระดาษสามแผ่น เขียนเป็นคอลัมน์เดียวต่อหน้า 27 บรรทัดต่อหน้า^{[ 1 ]}ข้อความของยอห์น ที่เหลืออยู่ คือข้อ1:23–31 , 33–40 ; 16:14–30 ; 20:11–17 , 19–20 , 22–25 . ^{[ 1 ]}

เขียนด้วยมือสารคดี เป็นรูปวงกลม ตั้งตรงขนาดปานกลาง ใช้คำนามศักดิ์สิทธิ์ตลอด ( ชื่อศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นคำ/ตำแหน่งที่ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาคริสต์ ) โดยมีคำต่อไปนี้: ΙΗΝ / ΙΗΣ (Ιησους/Iesous/ Jesus ), ΠΡ / ΠΡΑ / ΠΡΣ (πατηρ/pater/ Father ), ΘΥ (θεος/theos/ God ) แม้ว่าจะมีανθρωπος เขียนออกมาเต็ม และไม่ใช่ชื่อsacrum ^{[ 2 ]}

มีแนวโน้มที่จะกระชับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการละเว้นสรรพนามและคำสันธานที่ไม่จำเป็น^{[ 3 ]}

การถอดความข้อความตามการสร้างใหม่ของนักปาปิรัสวิทยาและนักวิชาการพระคัมภีร์ Philip W. Comfort ^{[ 1 ]}

ผู้คัดลอกและผู้ตรวจทาน

ในยอห์น 1:38มีการเพิ่ม "οι δε" ไว้ด้านบน และลบ αυ ออกโดยใช้จุดเหนือตัวอักษร^{[ 1 ] : 75}

ในยอห์น 16:19มีการเพิ่ม "ο" ไว้ด้านบน^{[ 1 ] : 76}

ในยอห์น 16:29 αυτω ถูกเพิ่มเข้ามาอย่างเหนือชั้น^{[ 1 ] : 78}

ในยอห์น 20:19 και ถูกเพิ่ม superlineary ^{[ 1 ] : 78}

ในยอห์น 1:34อ่านว่า ὁ ἐκλεκτός พร้อมกับต้นฉบับ𝔓 ¹⁰⁶ , א, b , e , ff ² , syr ^c, s

ในยอห์น 16:17บรรทัดที่ 7 ของด้านหน้าของชิ้นส่วนที่สอง ดูเหมือนจะมีพื้นที่ว่างเพิ่มเติมซึ่งต้องใช้เนื้อหาเพิ่มเติม^{[ 2 ] : 405}

ในยอห์น 16:20เดิมที ladυπηθησεσθε อ่าน ladουπηθησεσθε ซึ่งนักอาลักษณ์ได้แก้ไขเป็น лυπηθησεσθε ในเวลา16:21 น . ladυπην เดิมอ่าน ladοιπην ซึ่งอาลักษณ์ได้แก้ไขเป็น πην ใน16:27มันละเว้น εγω อย่างแปลกประหลาด ในเวลา20:19 น.เดิมทีอาลักษณ์ละเว้น και แต่จากนั้นก็เพิ่มเข้าไปแบบเชิงเส้นตรงในภายหลัง^{[ 1 ] : 78}

ที่บรรทัดที่ 19 ของหน้าสามของด้านหน้า ( ยอห์น 20:16 ) ส่วนที่หายไปนั้นยากต่อการสร้างใหม่เกรนเฟลล์และฮันต์ตั้งข้อสังเกตว่าไม่มีพื้นที่สำหรับการอ่านแบบปกติ ο λεγεται διδασκαλε เนื่องจากบรรทัดหนึ่งควรมี 34 ตัวอักษร ซึ่งยาวเกินไป^{[ 3 ]}เกรนเฟลล์และฮันต์ปฏิเสธการอ่านที่เป็นไปได้อีกแบบหนึ่งκε διδασκαλε ซึ่งพบในCodex Bezae (การผสมผสานที่เป็นไปได้) และเสนอκεเพียงอย่างเดียว เพราะDomineพบในCodex VercellensisและในCodex Usserianus I [ ^{3 ] แต่}ในข้อความที่สร้างขึ้นใหม่ของต้นฉบับ พวกเขาไม่ได้ตัดสินใจที่จะรวมตัวแปรที่เสนอนี้ลงในข้อความ:

αρω [γεγει αυτη ιης μαριαμ στραφει

[σα εκεινη γεγει αυτω εβραιστι ραβ]

β[ουνι . . . . . . . . . . . เลเซย์ αυτη ιης ^{[ 3 ] : 5}

บรรณาธิการ ทุกคนเห็นพ้องกันว่าพื้นที่ไม่เพียงพอสำหรับ ο λεγεται διδασκαλε (ยอห์น 20,16) แต่κεเพียงอย่างเดียวนั้นสั้นเกินไปและไม่มีต้นฉบับภาษากรีกใดรองรับ Elliott และ Parker ได้เสนอ ο λεγεται κε ^{[ 4 ]}ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยนักวิชาการด้านพระคัมภีร์ Peter Head ^{[ 2 ] : 405} Comfort เสนอκε μου แม้ว่าการอ่านนี้จะไม่ได้รับการสนับสนุนจากต้นฉบับภาษากรีกที่รู้จักใดๆ^{[ 1 ] : 77} มันใกล้เคียงกับκε διδασκαλε ของCodex Bezaeและ Old-Latin Magister Domine หรือ Domine ^{[ 5 ]}

ข้อความภาษากรีกของคัมภีร์เล่มนี้ถือเป็นตัวแทนของข้อความประเภทตะวันตกนักวิชาการพระคัมภีร์เคิร์ต อาลันด์ระบุว่าเป็น "ข้อความปกติ" และจัดไว้ในหมวดที่ 1ของระบบการจำแนกประเภทต้นฉบับพันธสัญญาใหม่ของเขา^{[ 6 ]}ข้อความนี้สอดคล้องกับCodex Sinaiticus อย่างใกล้ชิด เมื่อเทียบกับCodex Vaticanus (เช่นยอห์น 1:27 , 34 ; 16:22 , 27 , 28 ; 20:25 ) ^{[ 1 ]} "น่าเสียดายที่ความสอดคล้องนี้ถูกบดบังด้วยการตัดทอน" ^{[ 3 ] : 2}

ต้นฉบับถูกค้นพบในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดย Grenfell และ Hunt ในOxyrhynchusประเทศอียิปต์แผ่นที่หนึ่งและแผ่นที่สามได้รับการตีพิมพ์ในOxyrhynchus Papyriเล่มที่ 2 (1899) หมายเลข 208 นักวิชาการด้านพระคัมภีร์Caspar René Gregoryจัดประเภทไว้ในลำดับที่ 5 ในรายการของเขา^{[ 7 ]} แผ่นที่สอง ( ยอห์น 16:14–30 ) ได้รับการตีพิมพ์ในปี 1922 ในชื่อ Oxyrhynchus หมายเลข 1781 ^{[ 8 ]}

ได้รับการตรวจสอบโดย Grenfell, Hunt, Karl Wessely [ ^{9 ] Schofield}และ Comfort ^{[ 1 ]}

ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ (หมายเลขทะเบียน 782, 2484) ในลอนดอน^{[ 6 ] [ 10 ]}

• ยอห์น 1 , ยอห์น 16 , ยอห์น 20
• รายชื่อเอกสารปาปิรัสพันธสัญญาใหม่
• กระดาษปาปิรัส Oxyrhynchus
• เอกสารปาปิรัส Oxyrhynchus ฉบับที่ 159 ถึง 207
• ปาปิรัส ออกซีรินคัส 209

• Grenfell, Bernard Pyne ; Hunt, Arthur Surridge (1922). The Oxyrynchus Papyriเล่มที่ XV. ลอนดอน: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด. หน้า  8–12 .
• CR Gregory , "Textkritik des Neuen Testaments", ไลพ์ซิก 1909, ฉบับ. 3, น. 1,085.
• เกรกอรี, แคสเปอร์ เรเน (1908) พันธ สัญญาDie Griechischen Handschriften des Neuenไลป์ซิก : เจซี ฮินริชส์ พี 45.
• Karl Wessely , Les plus anciens Monuments du christianisme , PO 4/2 (1907), หน้า 145–148.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับPapyrus 5

• ภาพดิจิทัลของ𝔓 ⁵ออนไลน์ (782และ2484)ในแคตตาล็อกออนไลน์ของหอสมุดแห่งชาติอังกฤษ
• ภาพดิจิทัลของ𝔓 ⁵ออนไลน์ที่CSNTM