เผิงโหว ( ภาษาจีน:彭侯; พินอิน: Pénghóu ; เวด-ไจล์ส: P'eng-hou , ออกเสียงว่า[pʰə̌ŋ.xǒʊ] ; แปลตรงตัว: "เจ้าเมืองกลอง") เป็นวิญญาณต้นไม้จาก เทพนิยาย และนิทานพื้นบ้านของจีนมีวรรณกรรมจีนคลาสสิกสองเล่มที่บันทึกตำนานเผิงโหวในลักษณะที่คล้ายคลึงกัน

ตำรา Baize tu (白澤圖, "แผนผังบึงขาว") (ราวศตวรรษที่ 3) ซึ่งตั้งชื่อตาม เทพเจ้าบึงขาวBaize ที่บันทึกไว้ใน Baopuziนั้น ปัจจุบันไม่หลงเหลืออยู่ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว แต่ระบุว่าเป็นต้นฉบับจากตุนหวง (P2682) โดยบรรยายถึง Penghou ดังนี้:

สิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการมาจากแก่นแท้ของไม้เรียกว่าเผิงโหว มันมีลักษณะเหมือนสุนัขสีดำไม่มีหาง และเนื้อของมันสามารถนำมาปรุงเป็นอาหารได้ แก่นแท้ของต้นไม้อายุ 1,000 ปีอาจวิวัฒนาการเป็นวิญญาณที่เรียกว่าเจียเฟย มันมีลักษณะเหมือนหมู เนื้อของมันมีรสชาติเหมือนเนื้อสุนัข (แปลโดย ลั่ว 2003: 4132)

หนังสือ ซูเฉินจี้ (搜神記, "ตามหาสิ่งเหนือธรรมชาติ") (ราวศตวรรษที่ 4) มีเรื่องราวเกี่ยวกับ "เพ็งโฮ่วในต้นการบูร ":

ในสมัยอาณาจักรอู่ (ยุคสามก๊ก ค.ศ. 220–280) จิงซูได้โค่นต้นการบูรต้นใหญ่ต้นหนึ่ง จากนั้นเนื้อไม้ก็มีเลือดไหลออกมา และภายในมีสัตว์ตัวหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายสุนัขแต่มีใบหน้าเป็นมนุษย์ จิงซูกล่าวว่านี่คือเผิงโหว เขาจึงนำสัตว์ตัวนั้นมาตุ๋นและกิน ซึ่งรสชาติเหมือนเนื้อสุนัข (แปลโดย ลั่ว 2003: 4132, เปรียบเทียบโดย เดอวอสกินและครัมป์ 1996: 215–216)

ตำราเภสัชวิทยา " เบ็นเฉา กังมู่ " ของ หลี่ ซื่อเจิ้น (ค.ศ. 1578) ระบุถึงเผิงโหวไว้ในบทที่ 51 ซึ่งส่วนใหญ่กล่าวถึงการใช้ประโยชน์ทางการแพทย์จากลิงในบทนี้อ้างอิงจากตำราไป่เจ๋อตูและโซวเซินจีและบรรยายเนื้อเผิงโหวว่า "หวาน เปรี้ยว อุ่น และไม่เป็นพิษ" (แปลโดย ลั่ว 2003: 4132)

การออกเสียงภาษาญี่ปุ่นของPenghouคือHōkō (彭侯) จิตวิญญาณแห่งต้นไม้นี้รวมอยู่ในKonjaku Hyakki Shūiซึ่งเป็นหนึ่งในคอลเลกชันภาพประกอบสัตว์ประหลาดของToriyama Sekien Sekien อ้างอิงSoushenjiและเพิ่มคำอธิบายต้นไม้อายุ 1,000 ปีของ Baize tu

• ฐานข้อมูล Kaii-Yōkai Denshō: Hōkō