บัมเมรา โปทานา (ค.ศ. 1400–1475) เป็นนักกวีชาวเตลูกู ที่โด่งดังจากการแปลSrimad Bhaagavatamจากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาเตลูกู เขาเป็นนักวิชาการภาษาเตลูกูและสันสกฤต^{[ 1 ]}งานของเขา Srimad Bhagavatamu ได้รับความนิยมเรียกว่า Pothana Bhagavatam ในภาษาเตลูกู^{[ 2 ]}

โพธนาเกิดในครอบครัวพราหมณ์นิโยคี^{[ 3 ]}ที่หมู่บ้านบัมเมรา ในเขตจันกาออน รัฐเตลังกานา นักประวัติศาสตร์มีความเห็นแตกต่างกันเกี่ยวกับสถานที่เกิดที่แน่นอนของโพธนา บางคนอ้างว่าเป็นหมู่บ้านบัมเมราในปัจจุบัน ในเขตจันกามา รัฐเตลังกานา และบางคนอ้างว่าเป็นวอนติมิตตาในปัจจุบัน ในเขตกาดาปา รัฐอานธรประเทศ บิดาของเขาชื่อเกศนะ และมารดาชื่อลักกามัมบา เขาได้รับการยกย่องว่าเป็น 'สหจา กวี' (กวีโดยธรรมชาติ) ไม่จำเป็นต้องมีครู เขาเป็นที่รู้จักว่าสุภาพมากและมีอาชีพเป็นเกษตรกร แม้ว่าเขาจะเป็นนักวิชาการที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็ไม่เคยลังเลที่จะทำงานในไร่นา

ตั้งแต่อายุยังน้อย เขาได้เขียนBhogini Dhandakamซึ่งเป็นบทกวีที่เขียนขึ้นเพื่อสรรเสริญพระสนม Bhogini ของพระเจ้าศรีสิงคะภูปาละ นี่เป็นผลงานกวีนิพนธ์ชิ้นแรกของเขาซึ่งมีเมล็ดพันธุ์แห่งพรสวรรค์ทางกวีนิพนธ์อันยิ่งใหญ่ของเขาอยู่Bhogini Dhandakam เป็น Dhandaka (บทกวีที่ใช้ gana หรือ foot เดียวกันตลอดทั้งบท) ที่เก่าแก่ที่สุดที่มี อยู่ใน ภาษาเตลูกู [ ^{4 ] ผล}งานชิ้นที่สองของเขาคือVirabhadhra Vijayamuซึ่งบรรยายถึงการผจญภัยของพระเจ้า Virabhadhra ซึ่งเป็นธาตุหนึ่งของพระศิวะ แก่นเรื่องหลักคือการทำลาย 'Daksha Yagna' ที่จัดขึ้นในขณะที่พระศิวะไม่อยู่โดย Daksha Prajapathi

เมื่อยังเยาว์วัย เขาเป็นสาวกของพระศิวะ ต่อมาโปทานากลายเป็นสาวกของพระเจ้าพระรามและสนใจเรื่องความรอดมากขึ้น ในมุมมองของโปทาน ไม่มีความแตกต่างระหว่างพระอิศวรและพระวิษณุ และสิ่งเดียวกันนี้สะท้อนให้เห็นในปัทยัมของพระองค์ "เชธุลารังคะ ศิวุนิ ปูจิมปาเดนี นูรู โนฟวังกา ฮารี คีร์ธี ซาลูปาดีนี ดายานุ สัตยมุโลนุกะ ธาลูปาดีนี คาลูกะเนติกิ ทัลลูลา กาดูปูเชตู" เช้าตรู่วันหนึ่งระหว่างเกิดจันทรุปราคา ณ ริมฝั่งแม่น้ำโคดาวารี โปทานกำลังนั่งสมาธิอยู่กับพระศิวะ ในช่วงเวลาอันเป็นมงคลนั้น ท่านพระรามปรากฏตัวแต่งตัวเหมือนกษัตริย์และขอให้โปทานแปลภควัตตัมเป็นภาษาเตลูกู (อานธรมู) และอุทิศให้กับพระองค์ สิ่งนี้เป็นแรงบันดาลใจให้เขาแปลภาษาสันสกฤต Bhagavatam ของVyasa เป็นภาษาเตลู กู เป็น Sri Andhra Maha Bhaagavatamu

กษัตริย์ปัทมานายากะแห่งราชากอนดา (ในปัจจุบันคืออำเภอนัลกอนดา ) ต้องการให้โพธนะอุทิศ 'ศรีมหาภควตัม' ให้แก่พระองค์ กษัตริย์เองก็เป็นนักปราชญ์และเขียนผลงานมากมาย รวมถึงรุทรนาวาสุธาการะ ซึ่งเป็นละครสันสกฤต ที่มีชื่อเสียง ^{[ 5 ]}แต่โพธนะปฏิเสธที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของกษัตริย์และอุทิศภควตัมให้แก่พระราม ซึ่งเขานับถือด้วยความศรัทธาอย่างยิ่ง กล่าวกันว่าโพธนะกล่าวว่า 'เป็นการดีกว่าที่จะอุทิศผลงานให้แก่พระวิษณุผู้สูงสุด มากกว่าที่จะอุทิศให้แก่กษัตริย์ผู้เป็นมนุษย์' เขามีความเห็นว่าบทกวีเป็นของขวัญจากพระเจ้าและควรนำไปใช้เพื่อความรอดโดยการอุทิศให้แก่พระเจ้า เป็นที่ทราบกันว่าโพธนะได้รับการอุปถัมภ์จากกษัตริย์องค์นี้ในช่วงต้นอาชีพของเขา โพธนะอุทิศผลงานชิ้นเอกชิ้นแรกของเขาให้แก่กษัตริย์องค์นี้ กษัตริย์เองก็เป็นนักปราชญ์ ชื่อเสียงในยุคสมัยนั้นของพระองค์ยิ่งใหญ่มาก เป็นเรื่องปกติที่กวีหลายคนในสมัยนั้นจะอุทิศผลงานทางศาสนาของตนแด่พระเจ้าโดยตรง ไม่จำเป็นต้องอุทิศแด่กษัตริย์ผู้อุปถัมภ์ บทกวีที่เยาะเย้ย " การานาตะ กิราตะ คีชากุลุ " เป็นบทกวีปลอม (จาตุวุ) ที่เชื่อกันว่าเป็นผลงานของโปทานา โดยไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเขาเป็นผู้เขียนจริง แม้ว่าเขาจะเป็นผู้เขียนจริง ก็ไม่ชัดเจนว่าผู้ร้ายชาวการานาตะคือใคร มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นผู้ปกครองของอาณาจักรการานาตะสัมราชยัม (คำเรียกอาณาจักรวิชัยนคร ในสมัยนั้น ) ที่กำลังรุกรานราชากอนดาในเวลานั้น อาณาจักรราชากอนดากำลังอยู่ในภาวะวุ่นวายอย่างหนักในเวลานั้น ถูกโจมตีโดยชาวบาฮามานีจากทางตะวันตก อาณาจักรการานาตะ (วิชัยนคร) จากทางใต้ และอาณาจักรเรดดีจากทางตะวันออก ราชากอนดาและกษัตริย์ของมันล่มสลายไปในช่วงกลางศตวรรษที่ 15 ถูกผนวกเข้ากับอาณาจักรบาฮามานีนอกจากนี้ยังมีอีกเวอร์ชันหนึ่งเกี่ยวกับสถานที่เกิดของเขาด้วย ในบทกวีบทหนึ่ง เขาได้ระบุว่าตนเองเป็นชาวเมือง 'เอกาสิลา นครัม' ซึ่งหมายถึงเมืองหินก้อนเดียว หรือที่รู้จักกันในชื่อ โอรุกัลลู ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น โอรุกัลลู (วารังคัล) ตามการใช้งาน โดยโอรุกัลลู หมายถึงหินก้อนเดียว โอรุ หมายถึง หนึ่ง (ในภาษาทมิฬ) และ กัลลู หมายถึง หิน

เขาชื่นชอบการใช้จังหวะและการซ้ำเสียงเป็นอย่างมาก ซึ่งทำให้รูปแบบการเขียนสง่างามยิ่งนัก เขาเชี่ยวชาญในการใช้สำนวนโวหาร (อลังการ) เช่น อุปมาและอุปไมย โพธนะได้ถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าแก่ชาวเตลูกูพร้อมทั้งบทเรียนด้านจริยธรรมและการเมืองผ่านทางศรีมหาภควตมุ เขาอายุยืนถึงหกสิบปี

แม้แต่ผู้ที่มีความรู้ภาษาเตลูกูเพียงเล็กน้อยก็สามารถท่องบทกวีจากบท ' กาเชนทราโมกษมุ ' และ ' ปราห์ลาทจริตรา' จากผลงาน 'ศรีมหาภควตมุ' ซึ่งเป็นสุดยอดวรรณกรรมเตลูกูได้ อย่าง ง่ายดาย

อะลา ไวกุมตะปูระ อัมบุลโอ นาการิโล นัมอูลา โสธามะบู ดาปาละ......

นี่คือบทกวีที่บรรยายถึงพระราชวังของพระวิษณุในที่ประทับอันศักดิ์สิทธิ์ (ไวกุณฐา) ในขณะที่พระราชาช้างทรงอธิษฐานขอความเมตตาจากพระเจ้าให้ช่วยพระองค์ให้รอดพ้นจากเงื้อมมืออันร้ายกาจของจระเข้ในทะเลสาบ

เรื่องเล่ากล่าวว่า โพธนะเขียนบรรทัดแรกของบทกวี แต่เขียนต่อไม่ได้ (เพราะเขาไม่รู้ว่าไวกุนฐะมีลักษณะอย่างไร!) ดังนั้นเขาจึงหยุดเขียนไว้ตรงนั้น แล้วไปทำไร่ทำนา (เขาประกอบอาชีพเกษตรกร) เมื่อเขากลับมาในตอนเย็น เขาก็พบว่าบทกวีนั้นเขียนเสร็จสมบูรณ์แล้ว

เขาถามลูกสาวว่าใครเป็นผู้เขียนอีกสามบรรทัดที่เหลือ ลูกสาวตอบว่า “ท่านเองมาเขียนอะไรบางอย่างในตอนบ่าย!” ดังนั้น โพธนะจึงเข้าใจว่าพระรามเสด็จมาเขียนบทกวีนั้นจนเสร็จสมบูรณ์ด้วยพระองค์เอง

อันที่จริง โพธนะเองได้ระบุวัตถุประสงค์ของการเขียนภควตัมไว้ในบทกวีต่อไปนี้:

పలికెడిది భాగవతమట

పలికించెడి వాడు రామభధృండట నే

పలికిన భవహర మగునట

పలికెద వేరొండు గాథ పలుకగనేల

ปาลิเกทิธี ภควตมาตะ

ปาลิคินเจติวาดู รามาภัทรรุนดาตา เน

ปาลิกินา ภวหารามากุณตะ

ปาลิเคดาเวรอนดู กาธา ปาลูกากาเนลา

แปลได้ว่า: "สิ่งที่กล่าวอยู่นี้คือภควตัม และผู้ที่ให้ข้าพเจ้ากล่าว/สวดนี้คือพระราม ผลของการสวดภควตัมนี้คืออิสรภาพขั้นสูงสุด การหลุดพ้นของวิญญาณ ดังนั้นขอให้ข้าพเจ้าขับขานบทนี้เถิด เพราะไม่มีเรื่องราวใดจะดีไปกว่าภควตัมนี้อีกแล้ว"

บทนี้เป็น คำตอบของ พระประหลาดต่อคำขอร้องของบิดาที่ขอให้ท่านเลิกสรรเสริญพระศรีหริ ผู้ที่ท่านเกลียด ชัง อย่างสุดซึ้ง

మందార మకరంద మాధుర్యమునఁ దేలు మధుపంబు వోవునే మదనములకు

ค้นหา తరంగిణులకు

లలిత రసాలపల్లవ ఖాది యై చొక్కు కోయిల సేరునే కుటజములకు

แชร์ సాంద్ర నీహారములకు

అంబుజోదర దివ్య పాదారవింద

చింతనామృత పానవిశేష మత్త

แชร์

สวัสดี! สวัสดี?

คำแปลโดยประมาณ :

ผึ้งงานตัวหนึ่งที่กำลังเพลิดเพลินกับความหวานของน้ำผึ้งจากดอกชบา จะมองหาดอกหญ้าหรือไม่?

หงส์หลวงที่โบยบินในสายลมอันบริสุทธิ์ของแม่น้ำคงคาจะล่องลอยไปตามคลื่นของแม่น้ำสายอื่นๆ หรือไม่?

นกไนติงเกลกำลังเพลิดเพลินกับน้ำหวานจากใบอ่อนที่เรียบเนียน มันจะเข้าใกล้ใบที่หยาบกร้านหรือไม่?

นกจักราเบ่งบานใต้แสงจันทร์เต็มดวง มันจะแสวงหาสถานที่มืดมิดและหมอกหนาทึบหรือไม่?

จิตใจจดจ่ออยู่กับพระบาทอันศักดิ์สิทธิ์ของผู้สวมดอกบัว (พระเจ้า) ความปีติสุขที่สูงส่งซึ่งเกิดจากการพิจารณาไตร่ตรองดุจน้ำทิพย์นั้น

มันจะเรียนรู้ที่จะแสวงหาสิ่งอื่นได้อย่างไร? ฟังนะ คนเก่ง จุดประสงค์ของการถกเถียงคืออะไร (มันชัดเจนอยู่แล้ว)?

ต่อไปนี้คือบทแรกในศรีมหาภควาตัม ของท่าน ซึ่งเป็นหนังสือที่อธิบายถึงธรรมชาติของพระเจ้า

นี่คือบทเริ่มต้นของศรีมหาภควตมุ

శ్రీకైవల్య పదంబు జేరుటకునై చింతించదన్ లోకర

క్షైకారంభకు భక్తపాలన కళా సంరంభకున్ దానవో

ద్రేకస్థంభకు కేళిలోల విలసద్ద్రుగ్జాల సంభూత నా

แชร์

คำแปลโดยประมาณ :

ข้าพเจ้าขอภาวนาเพื่อให้ได้มาซึ่งไกวัลยะ (ความใกล้ชิดกับพระเจ้า) ซึ่งเป็นความมั่งคั่งสูงสุด แด่พระเจ้า ( พระกฤษณะ )

ผู้ที่ช่วยกอบกู้จักรวาลทั้งหมด

ผู้ที่มีทักษะหรือศิลปะในการดูแลผู้ศรัทธาเป็นอย่างดี

ผู้ที่ทำลายความโกรธแค้นของคนชั่ว (ดานาวา)

พระองค์ผู้ทรงสร้างจักรวาลทั้งปวงด้วยเพียงสายตาอันเปี่ยมด้วยความสนุกสนาน

ผู้ซึ่งเป็นบุตรชายของ (ยโสธา) ภรรยาของนันทะ

อีกบทหนึ่งของโพทานา

แชร์

แชร์

దయను సత్యము లోనుగా తలుప డేని

కలుగ నేటికీ తల్లుల కడుపుచేటు.

การแปลโดยประมาณเป็นภาษาอังกฤษ

บุคคลที่ไม่บูชาพระศิวะด้วยมือของตน

พวกเขาสรรเสริญพระวิษณุด้วยปากของพวกเขา

พวกเขาไม่มีความเมตตาและไม่พูดความจริง

พวกเขาไม่มีความหมายใดๆ ต่อการเกิดของตน และสาบานว่าจะใส่ร้ายป้ายสีมารดาของตน

ఎవ్వనిచే జనించు జగమెవ్వని లోపల నుండు లీనమై เครดิตฟรี మూలకారణం แชร์ แชร์ శరణంబువేడెదన్

โปทานามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในขณะที่กวีผู้ยิ่งใหญ่คนอื่น ๆ เริ่มทำงานด้วยการอธิษฐานเผื่อพระเจ้าเพื่อความผาสุกของสังคม "లోకకళ్యాణము" หรือการเติมเต็มความปรารถนาของพวกเขา "ఆభీష్టసిద్ధి" โปทานาร้องขอการปลดปล่อยจากวงจรแห่งการเกิดและการตาย "ธันวาคม" ในส่วนอื่นเขากล่าวว่าจุดประสงค์หลักของชีวิตมนุษย์ไม่ใช่การมีชีวิตอื่น "మజ్జననంబున్ సఫలంబుజేసెద มีประโยชน์อย่างยิ่ง"

ไม่มีทางที่จะสรุปความเฉลียวฉลาดของโปตนะได้อย่างง่ายดาย ต้องอ่านภควตมุซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างบางส่วนของความเฉลียวฉลาดของโปตนะ เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ จำเป็นต้องมีการจดจ่ออย่างเต็มที่ในสิ่งที่มนุษย์กระทำ รวมถึงการบรรลุธรรมขั้นสูงสุด เช่น การจดจ่อของประหลาดะที่มีต่อพระนารายณ์

แชร์ భాషించుచున్ హాస లీ లానిద్రాదులుజేయుచున్ తిరుగుచున్ భాషించుచున్ సంతత శ్రీనారాయణపాదపద్మయుగళీ แชร์ แชร์

คนแคระ వామన สื่อถึงความพึงพอใจและความสุข 

แชร์ แชร์ సప్తద్వీపములనైన జక్కంబడునే

• พี. เชนเชียห์; ราชา ภุจังคะ ราว. ประวัติศาสตร์วรรณกรรมเตลูกู . อินเดีย: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับโพทานา

• 6020010029870หนังสืออันธรามหาภควตัม จำนวน 824 หน้า บทที่ 1-6
• 6020010029871หนังสืออันธรามหาภควตัม จำนวน 308 หน้า บทที่ 7-9
• 2020120001770 500หน้าของ Andhra Maha Bhagavatam บทที่ 10–12
• Pothana Bhagavatha Rathnalu – หนังสือสแกน
• Dhruvopakhyanamu – หนังสือสแกน