หลักการของปรัชญา

Principia Philosophiæ , 1656
ผู้เขียน	เรเน่ เดส์การ์ตส์
ชื่อเรื่องเดิม	Principia Philosophiæ
นักแปล	อธิการโคลด ปิโกต์ (ชาวฝรั่งเศส)
ภาษา	ละติน
ประเภท	ปรัชญากฎทางวิทยาศาสตร์
ที่ตีพิมพ์	1644

หลักการปรัชญา (ภาษาละติน : Principia Philosophiae ) เป็นหนังสือของเรเน่ เดส์การ์ต นักปรัชญาและนักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศส โดยเนื้อหาหลักคือการสังเคราะห์บทความว่าด้วยวิธีการและบทไตร่ตรองเกี่ยวกับปรัชญาเบื้องต้น^{[ 1 ]} หนังสือ เล่มนี้เขียนเป็นภาษาละตินตีพิมพ์ในปี 1644 และอุทิศให้กับเอลิซาเบธแห่งโบฮีเมียซึ่งเดส์การ์ตมีความสัมพันธ์ฉันมิตรมายาวนาน ฉบับภาษาฝรั่งเศส ( Les Principes de la Philosophie ) ตามมาในปี 1647

หนังสือเล่มนี้ได้วางหลักการของธรรมชาติ— กฎของฟิสิกส์ —ตามที่เดส์การ์ตส์มองเห็น ที่สำคัญที่สุดคือ หนังสือเล่มนี้ได้วางหลักการที่ว่า ในกรณีที่ไม่มีแรงภายนอกมากระทำ การเคลื่อนที่ของวัตถุจะเป็นไปอย่างสม่ำเสมอและเป็นเส้นตรงไอแซค นิวตันได้ยืมหลักการนี้มาจากเดส์การ์ตส์และนำไปรวมไว้ในหนังสือ Principia ของเขาเอง จนถึงทุกวันนี้ หลักการนี้ก็ยังคงถูกเรียกโดยทั่วไปว่ากฎการเคลื่อนที่ข้อแรกของนิวตัน [ ^{2 ] หนังสือ}เล่มนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อแทนที่ หลักสูตร อริสโตเติลที่ใช้ในมหาวิทยาลัยของฝรั่งเศสและอังกฤษในขณะนั้น งานเขียนนี้ให้คำอธิบายอย่างเป็นระบบเกี่ยวกับอภิปรัชญาและปรัชญาธรรมชาติ ของเขา และเป็นตัวแทนของคำอธิบาย เชิงกลไกที่ครอบคลุมอย่างแท้จริงครั้งแรกเกี่ยวกับจักรวาล

เดส์การ์ตขอให้อธิการโคลด ปิโกต์แปลหนังสือPrincipia Philosophiae ฉบับภาษาละตินของเขา เป็นภาษาฝรั่งเศส สำหรับฉบับนี้ เขาได้เขียนคำนำในรูปแบบจดหมายถึงผู้แปล โดยมีชื่อว่า " จดหมายจากผู้เขียนถึงผู้แปลหนังสือ ซึ่งอาจใช้เป็นคำนำได้ " หนังสือเล่มนี้ได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1647 เมื่อเขาอายุ 51 ปี และอยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิตที่สมบูรณ์แล้ว ในงานเขียนนี้ เดส์การ์ตได้ให้ข้อคิดบางประการเกี่ยวกับความคิดเรื่องปัญญาและปรัชญาของเขา เนื้อหาโดยสรุปมีดังนี้: ^{[ 3 ]}

แนวคิดของปรัชญา

ปรัชญาคือการศึกษาเกี่ยวกับปัญญาซึ่งเข้าใจได้ว่าเป็นความสามารถในการดำเนินกิจกรรมต่างๆ ของมนุษย์ และยังหมายถึงความรู้ที่สมบูรณ์แบบในทุกสิ่งที่มนุษย์สามารถรู้ได้เพื่อชี้นำชีวิต การดูแลสุขภาพ และความรู้ในศิลปะต่างๆ มีเพียงพระเจ้า เท่านั้น ที่ทรงมีปัญญาอย่างสมบูรณ์ และมนุษย์มีปัญญามากน้อยเพียงใดนั้น ขึ้นอยู่กับความรู้ที่เขามีเกี่ยวกับความจริงที่สำคัญที่สุด ด้วยเหตุนี้ จึงมีการโต้แย้งว่าความเชื่อใดๆ ของเราไม่สามารถพิสูจน์ได้หากปราศจากการมีอยู่ของพระเจ้า

สาระสำคัญ หลักการ และสากล

เขาตั้งสมมติฐานว่า คุณสมบัติสากลทั้งหมด (เช่น วัตถุ/ทฤษฎีทางคณิตศาสตร์) มีโอกาสน้อยที่สุดที่จะถูกตีความผิดหรือตัดสินผิดพลาด ส่วนทฤษฎีเกี่ยวกับสสารนั้น ถูกนำมาใช้เพื่อพัฒนาแนวคิดเชิงอภิปรัชญาที่หลากหลาย เช่น การประยุกต์ใช้คุณสมบัติสากลบางประการของสสาร

ระดับความรู้

เดส์การ์ตส์ระบุระดับความรู้ไว้สี่ระดับ ซึ่งเขาเรียกว่าความรู้ทั่วไปและระดับที่ห้าซึ่งเขาเรียกว่าความรู้ขั้นสูงระดับแรกประกอบด้วยแนวคิดที่ชัดเจนและเห็นได้ชัดซึ่งสามารถรับรู้ได้โดยไม่ต้องไตร่ตรอง ระดับที่สองคือสิ่งที่เรียนรู้ผ่านประสาทสัมผัส ระดับที่สามประกอบด้วยสิ่งที่เราเรียนรู้จากการพูดคุยกับผู้อื่น และระดับที่สี่ประกอบด้วยสิ่งที่เราสามารถเรียนรู้ได้จากงานเขียนของผู้ที่มีความสามารถในการให้คำแนะนำที่ดี

ปัญญาอันสูงส่ง

มีบุคคลสำคัญมากมายในประวัติศาสตร์ที่แสวงหาปัญญาที่ดีกว่าและมั่นคงกว่า ซึ่งเป็น ความรู้ ระดับที่ห้าโดยประกอบด้วยการค้นหาสาเหตุแรกเริ่มและผู้ที่ดำเนินตามการแสวงหานี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักปรัชญาแต่เขาคิดว่ายังไม่มีใครประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง

ความสงสัยและความแน่นอน

นับตั้งแต่สมัยเพลโตและอริสโตเติลมีการถกเถียงกันเรื่องความสงสัยและความแน่นอนมาโดยตลอด ผู้ที่สนับสนุนความสงสัยได้ไปถึงขั้นสุดโต่งด้วยการสงสัยแม้กระทั่งสิ่งที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด ในขณะที่ผู้ที่แสวงหาความแน่นอนได้พึ่งพาประสาทสัมผัสมากเกินไป แม้ว่าจะเป็นที่ยอมรับกันแล้วว่าประสาทสัมผัสอาจทำให้เราเข้าใจผิดได้ แต่ตามที่เดส์การ์ตกล่าวไว้ ยังไม่มีใครเคยกล่าวไว้ว่าความจริงนั้นไม่สามารถตั้งอยู่บนประสาทสัมผัสได้ แต่ตั้งอยู่บนความเข้าใจเมื่อมันตั้งอยู่บนพื้นฐาน ของการรับรู้ ที่ชัดเจนและแตกต่างเมื่อเปรียบเทียบกับข้อมูลที่รับรู้ได้อื่นๆ

การใคร่ครวญถึงปรัชญาเบื้องต้น

งานเขียนชิ้นนี้รวบรวมการค้นหาสาเหตุแรกเริ่มหรือสัจธรรมพื้นฐานตามที่เดส์การ์ตได้ดำเนินการไว้ และอธิบายหลักการทางอภิปรัชญาซึ่งเป็นรากฐานของความรู้ด้านอื่นๆ

ต้นไม้แห่งปรัชญา

เดส์การ์ตส์อธิบายปรัชญาว่าเป็นเหมือนต้นไม้ รากของมันคืออภิปรัชญาลำต้นคือ ฟิสิกส์ และกิ่งก้านคือศาสตร์แขนงอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งแพทยศาสตร์กลศาสตร์และจริยธรรมซึ่งเป็นระดับสูงสุดของปัญญา ในทำนองเดียวกับที่ต้นไม้มีผลอยู่ตามส่วนต่างๆ ของลำต้น ประโยชน์ของปรัชญาก็อยู่ในขอบเขตที่แตกแขนงออกมาจากรากฐานของมันเช่น กัน

สาเหตุของการตัดสินใจผิดพลาด

เดส์การ์ตส์ได้ระบุสาเหตุสำคัญ 5 ประการที่นำไปสู่ความผิดพลาดในการตัดสินใจเกี่ยวกับบางสิ่ง ซึ่งได้แก่ (ก) อคติ ในวัยเด็ก อคติทางความคิดและหลักการตัดสินใจแบบลัดที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก (ข) ปัญหาในการลืมอคติที่เกิดขึ้นในวัยเด็กในภายหลัง (ค) ความเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการคิดเกี่ยวกับแนวคิดที่ไม่สามารถมองเห็นได้ทันที/ไม่ชัดเจนต่อประสาทสัมผัส และ (ง) ความกำกวมโดยธรรมชาติของภาษา

ประกอบด้วยสี่ส่วน:

• ส่วนที่ 1 - ของหลักการดำรงอยู่ของมนุษย์^{[หมายเหตุ 1 ]}
• ภาคที่ 2 ของหลักการแห่งสสาร
• ภาคที่ 3 - แห่งโลกที่มองเห็นได้
• ส่วนที่ 4 - ของโลก^{[ 4 ]}

หนังสือ Principia philosophiaeของเดส์การ์ตส์ฉบับปี ค.ศ. 1656 อยู่ในความครอบครองของ คอลเลก ชันหนังสือหายากของทอม สลิค ที่สถาบันวิจัยเซาท์เวสต์ในรัฐเท็กซัส หนังสือเล่มนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาอิตาลีในปี ค.ศ. 1722 โดยจูเซปปา เอเลโอโนรา บาร์บาปิคโคลา (ดู C. Landolfi, Giuseppa Eleonora Barbapiccola: Opere scelte , Mirista-moderna, Salerno 2024)

สำนักพิมพ์ D. Reidelจากประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้จัดพิมพ์หนังสือPrincipia philosophiae ฉบับภาษาอังกฤษ ในปี 1983 ( ISBN) 90-277-1451-7(แปลโดย วาเลนไทน์ ร็อดเจอร์ และ รีส พี. มิลเลอร์ พร้อมหมายเหตุอธิบาย) แม้จะเป็นการแปลจากงานภาษาละตินต้นฉบับปี 1644 แต่ฉบับนี้โดยร็อดเจอร์และมิลเลอร์ได้เพิ่มเนื้อหาเพิ่มเติมจากการแปลภาษาฝรั่งเศสปี 1647

• การโต้แย้งแบบถัง
• การอนุรักษ์โมเมนตัม

ผลงานที่เกี่ยวข้อง

• โลก (เดส์การ์ต)
• Principia philosophiae cartesianaeโดยบารุค สปิโนซา

• ผลงานที่เกี่ยวข้องกับบทคัดเลือกจากหลักการปรัชญาที่ Wikisource
•  Latin Wikisourceมีข้อความต้นฉบับที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้: Principia philosophiae
• ปรัชญาปรินชิเปียของเดการ์ตส์ ค.ศ. 1644 (Google eBook ฟรี)
• เนื้อหาบางส่วนจากหลักปรัชญาในProject Gutenberg
• หลักการปรัชญา ฉบับปรับปรุงเพื่อให้ง่ายต่อการอ่าน
• ปรินชิเปีย ปรัชญา . Amstelodami, apud Ludovicum Elzevirium, 1644 จากแผนกหนังสือหายากและคอลเลกชันพิเศษที่หอสมุดแห่งชาติ