รา ฮีดุก ( เกาหลี: 나희덕 , เกิดปี 1966) เป็นกวีชาวเกาหลีใต้ เธอเปิดตัวในปี 1989 ด้วยบทกวีเรื่อง "สู่รากเหง้า" เธอได้รับรางวัลทางวรรณกรรมมากมาย เช่นรางวัลวรรณกรรมคิม ซูยองรางวัลวรรณกรรมร่วมสมัย รางวัล กวีนิพนธ์โซวอลและรางวัลวรรณกรรมแดซาน^{[ 1 ]} 

รา เกิดที่เมืองนนซานจังหวัดชุงชองใต้เธอเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ซึ่งพ่อแม่ของเธอ ที่ เป็นคริสเตียนและพยายามเผยแพร่คำสอนของศาสนาผ่านการใช้ชีวิตร่วมกันทำงานอยู่ในฝ่ายบริหาร เธอสารภาพว่าประสบการณ์การใช้ชีวิตอยู่กับเด็กกำพร้าทำให้เธอเป็นเด็กฉลาดเกินวัย และการที่เธอตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างตัวเองกับเพื่อนร่วมเล่นตั้งแต่ยังเล็ก ทำให้เธอมีมุมมองต่อโลกที่ไม่เหมือนใคร

เธอเริ่มสนใจบทกวีตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น^{[ 2 ]}ในขณะที่ต้องดิ้นรนระหว่างอุดมคติทางศาสนาที่พ่อแม่ปลูกฝังและอุดมการณ์ที่กลุ่มนักศึกษาในมหาวิทยาลัยสนับสนุน เธอพบความสงบสุขในบทกวี เธอสำเร็จการศึกษาจากภาควิชาภาษาและวรรณคดีเกาหลีมหาวิทยาลัยยอนเซโดยได้รับทั้งปริญญาโทและปริญญาเอก

ราเดบิวต์ในปี 1989 หลังจากชนะรางวัลนักเขียนหน้าใหม่ของจุงอังอิลโบ จากบทกวีของเธอ "To the Roots" ( 뿌리 EV게 )

เธอดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ในภาควิชาการเขียนเชิงสร้างสรรค์ที่มหาวิทยาลัยโชซุนตั้งแต่ปี 2001 ถึง 2018 ในปี 2007 เธอได้เข้าร่วมโครงการการเขียนนานาชาติ^{[ 3 ]}เธอดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติโซลตั้งแต่ปี 2019 ^{[ 4 ]}

งานของ Ra แสดงให้เห็นถึง "ความเอื้อเฟื้อและความอบอุ่นของหัวใจ" ซึ่งเป็น "สัญชาตญาณหรือความรักแบบแม่" ที่ประกอบด้วย "จิตสำนึกเชิงวิพากษ์ต่อความขัดแย้งและความไม่สมเหตุสมผลในชีวิตและความเป็นจริง" ^{[ 5 ]}คิม จินซู เขียนว่าข้อดีของบทกวีของเธอคือ "รูปแบบภาษาที่กระชับและรัดกุมโดยอิงจากความเป็นจริงของภาพสัมผัสที่เป็นรูปธรรม" ^{[ 6 ]}

ผลงาน รวมบทกวีเล่มแรกของเธอ ชื่อ " สู่รากเหง้า" ( 뿌리에게 , 1991) และเล่มที่สอง ชื่อ"ถ้อยคำเปื้อนใบไม้" ( 그 말이 잎을 물들였다 , 1994) ได้เจาะทะลุหมอกแห่งความเสแสร้งและความขัดแย้งที่ปกคลุมชีวิตประจำวัน ขณะเดียวกันก็รักษาจิตวิญญาณแห่งการให้อภัยและความอบอุ่นไว้ เธอเชื่อว่าเพื่อที่จะเปิดรับธรรมชาติ จำเป็นต้อง "ฟังด้วยตาและมองด้วยหู" ความพยายามดังกล่าวได้ถูกถ่ายทอดอย่างละเอียดในผลงานรวมบทกวีเล่มที่สาม ชื่อ " ไม่ไกลนักจากที่นี่" ( 그곳이 멀지 않다 , 1997) และเล่มที่สี่ ชื่อ " อะไรกำลังมืดลง" ( 어두워진다는 것 , 2001) เธอใช้ "เสียง" และ "ความมืด" มาวางเคียงข้างกันเพื่อสื่อถึงกระบวนการ "ฟัง" ด้วยดวงตาเมื่อ "การมองเห็น" กลายเป็นสิ่งไร้ประโยชน์เมื่อความมืดปกคลุม

• รางวัลวรรณกรรมคิมซูยอง (ปี 1998)
• รางวัลศิลปินรุ่นใหม่ยอดเยี่ยมประจำปีนี้ (2001)
• รางวัลวรรณกรรมร่วมสมัย (ปี 2003)
• รางวัลวรรณกรรมอีสาน (2005) ^{[ 7 ]}
• รางวัลวรรณกรรมมิดัง (ปี 2014)
• รางวัลวรรณกรรมแบซอก (2019) ^{[ 8 ]}