เรจินาร์ ลองเน็คหรือเรจินาร์ที่ 1 ( ประมาณ ค.ศ. 850–915) ชื่อวิทยาศาสตร์คือไรเนรัสหรือราเจเนรัส ลองกิโคลลัสเป็นขุนนางชั้นนำในราชอาณาจักรโลทาริง เกีย ซึ่งในแหล่งข้อมูลร่วมสมัยได้บรรยายถึงพระองค์ด้วยตำแหน่งต่างๆ เช่นเคานต์มาร์เกรฟ มิสซัส โดมินิคัสและดยุคพระองค์เป็นผู้นำราชวงศ์โลทาริงเกียที่นักวิชาการสมัยใหม่รู้จักใน ชื่อราชวงศ์เรจิ นาริดส์เนื่องจากมีการใช้ชื่อ "เรจินาร์" บ่อยครั้ง

เรจินาร์น่าจะเป็นบุตรชายของกิเซลเบอร์ตัสมาจากมาสเกาและเป็นบุตรสาวของโลแธร์ที่ 1ซึ่งไม่ทราบพระนาม (ฮิลทรูด เบอร์ธา เอิร์มการ์ด และกิเซลา เป็นชื่อที่เป็นไปได้) ในกฎบัตรปี 877 ในCapitulary of Quierzyเขาอาจปรากฏตัวในชื่อ "เรนเนรัส" เคียงข้างบิดาที่น่าจะเป็นของเขาในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คนหนึ่งของราชอาณาจักรในช่วงที่ชาร์ลส์ผู้หัวล้านไม่อยู่ในระหว่างปฏิบัติภารกิจในอิตาลี^{[ 1 ]}

เรจินาร์เป็นเจ้าอาวาสฆราวาสของอารามสำคัญหลายแห่ง ซึ่งทอดยาวจากแม่น้ำเมิส ( ภาษาดัตช์: Maas ) ไปจนถึงแม่น้ำ โมเซลล์ ผ่านอาร์เดนส์ได้แก่ อารามแซงต์-แซร์เวส์ในมาสทริชต์ อารามเอคเทอร์นาค อารามสตา เวโลต์-มัลเมดีและอารามแซงต์-แม็กซิแม็งใน เทรียร์ อารามเหล่านี้ตั้งอยู่บนหรือใกล้กับพรมแดนที่เจรจากันระหว่างอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกและตะวันตกในสนธิสัญญาเมียร์เซนในปี 870 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกควบคุมดินแดนส่วนใหญ่ของโลทาริงเกีย ในเอคเทอร์นาค เขาถูกเรียกว่า "เรเนรุส จูเนียร์" เพราะเจ้าอาวาสฆราวาสคนก่อนหน้าเขา ซึ่งน่าจะเป็นญาติกัน มีชื่อเดียวกัน

ตำแหน่งและกิจกรรมทางโลกของเรจินาร์ส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักจากแหล่งข้อมูลในยุคหลังๆ ซึ่งถือว่ามีความน่าเชื่อถือไม่แน่นอนดูโดแห่งแซงต์-เกวนแต็งในการบรรยายถึงวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของชาวนอร์มัน ยุคแรก เรียกเรจินาร์ที่ 1 (ผู้ซึ่งร่วมกับเจ้าชายแห่งฟรีเซียนชื่อราดบอด เป็นศัตรูของโรลโลผู้ก่อตั้งนอร์มังดี) ว่าเป็นดยุคแห่งทั้งไฮโนต์และเฮสเบย์^{[ 2 ]}หลายศตวรรษต่อมา วิลเลียมแห่งจูมิแยฌและต่อมาอีกอัลเบอริก เดอ ทรัวส์ ฟงแตนส์ได้ปฏิบัติตามดูโดโดยใช้ตำแหน่งเดียวกันเมื่อบรรยายถึงเหตุการณ์เดียวกัน เขาถูกเรียกในหลายชื่อ เช่น ดยุค เคานต์ มาร์ควิส มิสซัส โดมินิคัสแต่เหล่านักประวัติศาสตร์สงสัยว่าตำแหน่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับดินแดนใดโดยเฉพาะ การที่เขาเรียกตัวเองว่าดยุคเป็นที่ทราบจากกฎบัตรที่สตาเวล็อต 21 กรกฎาคม ค.ศ. 905 แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เกบฮาร์ดเป็นดยุคแห่งโลทาริงเกีย^{[ 3 ]}

เดิมทีเรจินาร์เป็นผู้สนับสนุนซเวนติโบลด์ (กษัตริย์แห่งโลทาริงเกีย) ในปี 895 แต่เขาแตกหักกับกษัตริย์ในปี 898 เขาและขุนนางคนอื่นๆ ที่มีบทบาทสำคัญในการเลือกตั้งซเวนติโบลด์เมื่อสามปีก่อนหน้านั้น ได้ฉวยโอกาสจากการเสียชีวิตของโอโดแห่งฝรั่งเศสเชิญชาร์ลส์ผู้เรียบง่ายขึ้นเป็นกษัตริย์ในโลทาริงเกีย ดินแดนของเขาถูกยึด แต่เขาปฏิเสธที่จะสละและตั้งมั่นอยู่ที่ดูร์ฟอสต์ ซึ่งอยู่ทางตอนล่างของแม่น้ำจากมาสทริชต์ ตัวแทนของชาร์ลส์ ซเวนติโบลด์ และจักรพรรดิอาร์นูลฟ์ได้พบกันที่ซังต์โกอาร์และตัดสินใจว่าการสืราชสมบัติควรตกเป็นของหลุยส์ผู้เยาว์ ซเวนติ โบลด์ถูกเรจินาร์สังหารในการรบในเดือนสิงหาคม ปี 900

พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงแต่งตั้งเกบฮาร์ดเป็นดยุคแห่งโลทาริงเกีย ในปี 908 เรจินาร์ได้ฟื้นฟูไฮโนต์หลังจากซิการ์ด สิ้นพระชนม์ จากนั้นหลังจากเกบฮาร์ดสิ้นพระชนม์ในปี 910 ในการรบกับชาวแมกยาร์เรจินาร์ได้นำเหล่าขุนนางต่อต้านคอนราดที่ 1 แห่งเยอรมนีและเลือกชาร์ลส์ผู้เรียบง่ายเป็นกษัตริย์ของพวกเขา เขาไม่เคยปรากฏตัวในฐานะดยุคแห่งลอร์เรน แต่เขาน่าจะเป็นผู้บัญชาการทหารของภูมิภาคภายใต้การปกครองของชาร์ลส์ เขาได้รับการสืบทอดตำแหน่งโดยบุตรชายของเขากิลเบิร์ตอย่างไรก็ตาม ราชวงศ์เรจินาร์ไม่ประสบความสำเร็จในการสถาปนาอำนาจสูงสุดในโลทาริงเกียเช่นเดียวกับราชวงศ์ลูโดลฟิงหรือลูทโพลดิงในดัชชีแห่งแซกโซนีและบาวาเรีย

เรจินาร์มีบุตรธิดากับภรรยาคนแรกชื่ออัลเบราดา ซึ่งเสียชีวิตก่อนเขาและน่าจะเป็นภรรยาคนที่สอง ดังนี้:

• กิลเบิร์ต ดยุกแห่งลอร์เรน
• เรจินาร์ที่ 2 เคานต์แห่งไฮโนต์
• ลูกสาวคนหนึ่งซึ่งแต่งงานกับเบเรนการ์เคานต์แห่งนามูร์

• รอยเตอร์, ทิโมธี . เยอรมนีในยุคกลางตอนต้น ค.ศ. 800–1056 . นิวยอร์ก: ลองแมน, 1991.
• รอยเตอร์, ทิโมธี (ผู้แปล) พงศาวดารแห่งฟุลดา (ชุดประวัติศาสตร์ยุคกลางแห่งแมนเชสเตอร์, ประวัติศาสตร์ศตวรรษที่ 9, เล่มที่ 2) แมนเชสเตอร์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์, 1992
• ฌอง บัปติสต์ เดวิด. Manuel de l'histoire de Belgique Vanlinthout, (1853) หน้า 171 และภาคต่อ (ในภาษาฝรั่งเศส)
• Parisot, Robert (1898), Le Royaume de Lorraine sous les Carolingiensมีอยู่ใน Google Books ด้วย
• Ernst (1857), "Mémoire historique et critique sur les comtes de Hainaut de la première race" , Bulletin de la Commission royale d'Histoire , 9 : 393– 513