กีตาศรี แซนเดีย มูเคอร์จี
แซนเดีย มูเคอร์จี
ข้อมูลพื้นฐาน
เกิด	แซนเดีย มูเคอร์จี ( 4 ตุลาคม 1931 )4 ตุลาคม พ.ศ. 2474 กัลกัตตา , เขตปกครองเบงกอล , จักรวรรดิอังกฤษ
เสียชีวิต	15 กุมภาพันธ์ 2565 (15 กุมภาพันธ์ 2022)(อายุ 90 ปี) โกลกาตา , รัฐเวสต์เบงกอล, อินเดีย
ประเภท	การเล่นเพลง
อาชีพ	นักร้อง นักแต่งเพลง
คู่สมรส	ชยามัล กุปตะ

Geetashree ^{[ 1 ] [ 2 ]} Sandhya Mukherjee ^{[ a ]} ​​( การออกเสียงภาษาเบงกาลี: [ʃond̪ʱa mukʰopad̪ʱːae̯] ; 4 ตุลาคม 1931 – 15 กุมภาพันธ์ 2022) เป็นนักร้องและนักดนตรีชาวอินเดียที่เชี่ยวชาญด้านดนตรีเบงกาลีเธอได้รับ รางวัล Banga Bibhushanซึ่งเป็นเกียรติยศสูงสุดของพลเรือนแห่งรัฐเวสต์เบงกอล ของอินเดีย ในปี 2011 ^{[ 3 ]}เธอยังได้รับรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติสาขานักร้องหญิงยอดเยี่ยมจากเพลงของเธอในภาพยนตร์เรื่องJay JayantiและNishi Padmaในปี 1970 ^{[ 4 ]}

มูเคอร์จีเกิดที่ธากูเรียเมือง กัล กัตตาเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2474 โดยมีบิดาชื่อนเรนทรานาถ มูเคอร์จี เป็นเจ้าหน้าที่รถไฟ และมารดาชื่อเฮมโปรวา เทวี เธอเป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้อง 6 คน ปู่ของเธอเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ และครอบครัวอาศัยอยู่ในธากูเรียมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2454 ^{[ 5 ]}เธอแต่งงานกับนักแต่งเพลงชื่อดังชยามัล กุปตะจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2553 ^{[ 6 ]}เธอมีลูกสาวชื่อซูมิ เซนกุปตะ^{[ 7 ]}

แซนเดียเริ่มฝึกฝนดนตรีภายใต้การดูแลของปัณฑิต สันโตษ กุมาร บาสุ ศาสตราจารย์ เอที คันนัน และศาสตราจารย์ ชินมอย ลาฮิรี อย่างไรก็ตามอาจารย์ ของเธอ คืออุสตาด บาเด กูแลม อาลี ข่านตามด้วยบุตรชายของเขา อุสตาด มูนัฟ อาลี ข่าน ซึ่งเธอได้เรียนรู้ดนตรีคลาสสิกอินเดียจนเชี่ยวชาญ^{[ 8 ]}ตามที่มานอร์มา ชาร์มา กล่าวว่า "แซนเดียสามารถรักษาความนิยมของเธอในฐานะนักร้องคลาสสิกได้แม้หลังจากได้รับความแวววาวและความเปล่งประกายของการร้องเพลงประกอบภาพยนตร์..." ^{[ 8 ]}

แม้ว่าเธอจะได้รับการฝึกฝนด้านดนตรีคลาสสิกมา แต่งานส่วนใหญ่ของเธอกลับเป็นเพลงสมัยใหม่ภาษาเบงกาลี เธอเริ่มต้นอาชีพในมุมไบ ด้วย การร้องเพลงภาษาฮินดีโดยเริ่มจากเพลงในภาพยนตร์เรื่อง Taaranaในปี 1950 เธอร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ภาษาฮินดีถึง 17 เรื่อง เธอตัดสินใจกลับมาตั้งรกรากในเมืองบ้านเกิดของเธอที่โกลกาตาในปี 1952 ด้วยเหตุผลส่วนตัว เธอแต่งงานกับกวีชาวเบงกาลี ชยามัล กุปตาในปี 1966 กุปตาได้เขียนเนื้อร้องให้กับเพลงหลายเพลงของเธอ

ผลงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเธอคงหนีไม่พ้นการร่วมงานกับนักร้องชาวเบงกาลีอย่างเฮมันตา มูเคอร์จีซึ่งเธอได้ร้องเพลงคู่ด้วยกันหลายเพลง โดยส่วนใหญ่เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เบงกาลี เฮมันตาและแซนเดียกลายเป็นที่รู้จักในฐานะเสียงร้องคู่ของซูเปอร์สตาร์เบงกาลีอย่างอุตตัม กุมาร์และนางเอกมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักแสดงหญิงสุจิตรา เซนซึ่งเธอได้กลายเป็นเสียงร้องประจำตัวของเธอ นอกจาก ผลงานการแต่งเพลงของเฮ มันตา มูเคอร์จีแล้ว ผลงานส่วนใหญ่ของเธอยังเป็นการร่วมงานกับ โรบิน ชัตโตปาธยาย และ นาชิเกตา โฆษ อีกด้วย

ในช่วงสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศเธอได้เข้าร่วมขบวนการมวลชนในหมู่ศิลปินชาวเบงกาลีอินเดียเพื่อระดมทุนช่วยเหลือผู้ลี้ภัยหลายล้านคนที่หลั่งไหลเข้ามาในโกลกาตาและเบงกอลตะวันตกเพื่อหนีการสู้รบ และเพื่อสร้างความตระหนักรู้ไปทั่วโลกเกี่ยวกับอุดมการณ์ของบังกลาเทศ เธอให้ความช่วยเหลือซามาร์ ดาส นักดนตรีชาวบังกลาเทศ ในการจัดตั้ง สถานีวิทยุลับ สวาธิน บังลา เบตาร์ เคนดราซึ่งออกอากาศไปยังบังกลาเทศ และบันทึกเพลงรักชาติหลายเพลงให้กับเขา ในโอกาสที่เชค มูจิบูร ราห์มานผู้นำที่ถูกจำคุกของประเทศบังกลาเทศ ใหม่ได้รับการปล่อยตัว เธอได้ปล่อยเพลงBangabandhu Tumi Phirey Ele ออก มา ต่อมาเธอกลายเป็นหนึ่งในศิลปินต่างชาติกลุ่มแรกที่เดินทางมาเยือนธากาโดยแสดงคอนเสิร์ตกลางแจ้งที่ปัลตัน ไมดัน ในธากา เพื่อเฉลิมฉลองวัน เอกุเชย์ กุมภาพันธ์ครั้งแรกหลังจากการได้รับเอกราชของบังกลาเทศในปี 1971

เมื่อวันที่ 26 มกราคม 2022 ซึ่งตรงกับวันสาธารณรัฐและไม่กี่วันก่อนที่จะตรวจพบเชื้อโควิด-19มุเคอร์จีได้รับรางวัลปัทมาศรีจากผลงานด้านดนตรีของเธอ^{[ 9 ]}อย่างไรก็ตาม เธอปฏิเสธรางวัลดังกล่าว โดยกล่าวว่าเป็น "การดูถูกและลดทอนศักดิ์ศรี" ^{[ 10 ]}มุเคอร์จีเสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นและภาวะแทรกซ้อนจากโควิด-19 ^{[ 11 ]}ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในโกลกาตาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2022 ขณะอายุ 90 ปี^{[ 12 ]}

• รางวัลปัทมาศรีในปี 2022 (ถูกปฏิเสธ) ^{[ 14 ]}
• บังกา บิภูชานในปี 2554 ^{[ 15 ]}
• รางวัลภารัต นิรมาน – รางวัลแห่งความสำเร็จตลอดชีวิต ประจำปี 1999
• รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สาขานักร้องนำหญิงยอดเยี่ยมจากเพลง "อามาเดอร์ ชุติ ชูติ" เจ ชยันตี และ "แร่ สกล โสนะ โมลิน โฮโล" นิชิ ปัทมาเมื่อปี พ.ศ. 2514
• รางวัล BFJA – รางวัลนักร้องหญิงยอดเยี่ยมประจำปี 1965 สำหรับ Sandhya Deeper Sikha
• รางวัล BFJA – นักร้องหญิงยอดเยี่ยมจากเพลงประกอบภาพยนตร์ประจำปี 1972 จากผลงานเพลง Jay Jayanti
• รางวัลบัคซาส – รางวัลนักร้องหญิงยอดเยี่ยมจากเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องDhire Bohe Meghnaในปี 1973
• ด.ลิตต์กิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัย Jadavpurเมืองโกลกาตา ในปี พ.ศ. 2552 ^{[ 16 ]}
• รางวัลลตา มังเกศการ์ ประจำปี 1993 มอบโดยรัฐบาลรัฐมัธยประเทศ

เมื่อวันที่ 27 มกราคม Sandhya Mukherjee เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล SSKMเนื่องจากมีอาการหายใจลำบาก และต่อมาถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล Apollo Gleneagles เนื่องจากตรวจพบเชื้อCOVID-19 ^{[ 17 ]}เธอยังมีอาการติดเชื้อในปอด ความดันโลหิตต่ำโรคหัวใจขาดเลือด ภาวะการทำงานของอวัยวะหลายระบบผิดปกติและกระดูกต้นขา ซ้าย หัก^{[ 18 ] [ 19 ]}เธอมีอาการดีขึ้นเรื่อยๆ ในระหว่างการรักษา ตรวจพบ เชื้อ COVID-19 เป็น ลบ และได้รับการผ่าตัดกระดูกต้นขาสำเร็จในวันที่ 11 กุมภาพันธ์^{[ 20 ]}ในเช้าวันที่ 15 กุมภาพันธ์ เธอถูกส่งตัวไปที่ห้องไอซียู เนื่องจากมี อาการปวดท้องอย่างรุนแรงและ ความดันโลหิตต่ำ อย่างกะทันหัน^{[ 21 ]}หลังจากนั้นเธอเสียชีวิตเวลา 19.30 น. ของวันเดียวกันเนื่องจากหัวใจหยุดเต้น^{[ 22 ] [ 23 ]}พยาบาลคนหนึ่งของโรงพยาบาลรายงานว่าเธอหัวใจหยุดเต้นขณะฟังเพลง"Ei shohor theke aro onek dure" ซึ่งเป็นเพลงยอดนิยมของเบงกาลีโดยManna Deyซึ่งเธอเคยร้องเพลงคู่กับเขาหลายครั้ง^{[ 24 ]}เธอถูกเผาที่เตาเผาไฟฟ้าของฌาปนสถาน Keoratolaด้วยเกียรติยศระดับรัฐอย่างเต็มที่^{[ 25 ]}

• Sandhya Mukherjeeที่IMDb