สปอนดี ( ภาษาละติน : spondeus ) คือหน่วยวัดจังหวะที่ประกอบด้วยพยางค์ยาวสองพยางค์ โดยกำหนดจากน้ำหนักพยางค์ในจังหวะคลาสสิก หรือ พยางค์ เน้นเสียง สอง พยางค์ในจังหวะสมัยใหม่^{[ 1 ]} คำนี้มาจากภาษากรีกσπονδή , spondḗ , ' การถวายเครื่องบูชา '

บางครั้งการถวายเครื่องดื่มบูชาจะควบคู่ไปกับบทเพลงสวดที่มีจังหวะแบบสปอนไดค์ ดังเช่นบทเพลงสวดต่อไปนี้ที่ประพันธ์โดยกวีชาวกรีกเทอร์แพนเดอร์ (ศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งประกอบด้วยพยางค์ยาว 20 พยางค์:

Ζεῦ πάντων ἀρχά, πάντων ἀγήτωρ, Ζεῦ, σοὶ σπένδω ταύτᾱν ὕμνων ἀρχάν.

Zeû pántōn arkhá, pántōn āgḗtōr, Zeû, soì spéndō taútān húmnōn arkhán.

"ซุส ผู้เป็นจุดเริ่มต้นของสรรพสิ่ง ผู้นำแห่งสรรพสิ่ง ซุส ข้าพเจ้าขอถวายเครื่องบูชาแด่ท่าน ในบทเพลงสรรเสริญบทแรกของข้าพเจ้า"

อย่างไรก็ตาม ในบทกวีภาษากรีกและละตินส่วนใหญ่ สปอนดีมักจะไม่ใช่พื้นฐานสำหรับบรรทัดฉันทลักษณ์ในบทกวีแต่สปอนดีจะพบเป็นจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอในฉันทลักษณ์ที่อิงตามจังหวะประเภทอื่น^{[ 2 ]}

ตัวอย่างเช่น มหากาพย์ของโฮเมอร์และเวอร์จิลเขียนด้วย ฉันทลักษณ์แบบ ดักทิลลิกเฮกซาเมเตอร์คำนี้หมายถึงบรรทัดที่มีดักทิลหก ตัว แต่สามารถใช้สปอนดีแทนได้ในตำแหน่งส่วนใหญ่ บรรทัดแรกของเอนีอิด ของเวอร์จิล มีรูปแบบ ดักทิล-ดักทิล-สปอนดี-สปอนดี-ดักทิล-สปอนดี:

– ᴗ ᴗ | – ᴗ ᴗ | – – | – – | – ᴗ ᴗ | – –

อาร์มา วิรุมเก กาโน, Trōiae quī primus ab ōrīs

'ข้าพเจ้าขับขานบทเพลงสรรเสริญอาวุธและบุรุษผู้ซึ่งเป็นคนแรกที่มาจากชายฝั่งเมืองทรอย...'

บทกวีส่วนใหญ่ของเวอร์จิล เช่นข้างต้น เป็นการผสมผสานระหว่างจังหวะดักทิลและสปอนดี อย่างไรก็ตาม บางครั้งเขาจะเริ่มต้นบรรทัดด้วยจังหวะสปอนดีสามหรือสี่จังหวะเพื่อสร้างความพิเศษ เช่น บรรทัดต่อไปนี้ ซึ่งบรรยายถึงวิธีที่เอนีอัสและสหายของเขาค่อยๆ เดินลงไปในทางเดินมืดสู่ยมโลก ในบรรทัดนี้ จังหวะทั้งหมดเป็นจังหวะสปอนดี ยกเว้นจังหวะที่ห้า:

– – | – – | – – | – – | – ᴗ ᴗ | – –

อีบันต์ ออบสคูรี โซลา ซับ น็อกเต เปอร์ อัมบราม^{[ 3 ]}

'พวกเขาเริ่มเคลื่อนไหวในความมืดมิดภายใต้ค่ำคืนอันเงียบเหงา ผ่านเงามืด'

สปอนดีส์ยังสามารถเพิ่มความเคร่งขรึมได้ ดังเช่นในบทกวีต่อไปนี้ที่ไดโดราชินีแห่งคาร์เธจ สาปแช่งเอนีอัสหลังจากที่เขาละทิ้งเธอไป บรรทัดแรกขึ้นต้นด้วยสปอนดีส์สามตัว บรรทัดที่สองขึ้นต้นด้วยสปอนดีส์สี่ตัว:

– – | – – | – – | – ᴗ ᴗ | – ᴗ ᴗ | – –

– – | – – | – – | – – | – ᴗ ᴗ | – –

ซอล, กี เทอร์รารุม ฟลมมีส โอเปอเรเตอร์(ก) ออมเนีย ลุสตราส,

tūqu(e) hār(um) interpres cūrār(um) et cōnscia Iūnō,... ^{[ 4 ]}

โอ้ ดวงอาทิตย์ ผู้ซึ่งส่องประกายสำรวจโลกทั้งใบด้วยเปลวไฟของท่าน

และท่านผู้แปลและพยานแห่งความโศกเศร้าเหล่านี้จูโน ...

ในบทกวีภาษาละติน มีเพียงสองบรรทัดที่เป็นฉันทลักษณ์หกพยางค์เท่านั้นที่ใช้สปอนดีตลอดทั้งบท หนึ่งในนั้นเป็นผลงานของเอนนิอุส :

– – | – – | – – | – – | – – | – –

ออลลี ตอบกลับ เรกซ์ อัลบาอี ลองกาอี

'กษัตริย์แห่งอัลบา ลองกา ทรงตอบเขา'

อีกประการหนึ่งคือบทกวีคู่โศกในบทกวีสุดท้ายของคาตุลลัส (116) อาจเป็นการล้อเลียนรูปแบบบทกวีของผู้รับสารของเขา: ^{[ 5 ]}

– – | – – | – – | – – | – – | – –

    – – | – ᴗ ᴗ | – || – ᴗ ᴗ | – ᴗ ᴗ | –

qui tē lēnīrem nōbīs, นอย โคนาเรเร

   tēl(a) īnfesta meum mitter(e) ใน usque caput

'ซึ่งจะช่วยให้ฉันมีทัศนคติที่ดีขึ้นต่อฉัน และเพื่อที่คุณจะได้ไม่พยายาม'

   คอยยิงขีปนาวุธที่เป็นศัตรูใส่หัวฉันอยู่เรื่อย ๆ

ในฉันทลักษณ์ภาษาละตินและกรีก สามารถระบุสปอนดีได้ง่าย เนื่องจากความแตกต่างระหว่างพยางค์ยาวและพยางค์สั้นนั้นชัดเจน ในฉันทลักษณ์ภาษาอังกฤษ ตัวอย่างที่พิสูจน์ได้ยากกว่านั้น เพราะหน่วยฉันทลักษณ์จะถูกระบุด้วยการเน้นเสียง และการเน้นเสียงเป็นเรื่องของการตีความ^{[ 6 ]}

ตัวอย่างเช่น ส่วนแรกของบรรทัดนี้จากบทละครเรื่องTroilus and Cressida ของเชกสเปียร์ (ในรูปแบบฉันทลักษณ์ไอแอมบิกเพนทามิเตอร์ ) โดยปกติแล้วจะถูกตีความว่าเป็นสปอนดีสองพยางค์:

ครี ครี ! Troy búrns หรือ else ปล่อยให้ Hélen go

ผลของการใช้เสียงพยัญชนะซ้ำในบทกวี มักทำให้บทกวีช้าลงและแสดงถึงการเคลื่อนไหวที่ช้าลง ดังที่อเล็กซานเดอร์ โปปเขียนไว้ในบทกวีที่แสดงให้เห็นว่าเสียงของคำควรเลียนแบบความหมายของคำนั้นว่า:

เมื่อ Ajax พยายามโยนน้ำหนักมหาศาลของหินก้อนหนึ่งเส้นก็ลำบากเช่นกัน และคำพูดก็เคลื่อนไหวช้า^{[ 7 ]}

ในบรรทัดแรกข้างต้น พยางค์ส่วนใหญ่ แม้แต่พยางค์ที่อยู่ในตำแหน่งอ่อน ก็มีจังหวะยาวและหนัก: "A-jax strives some Rock's vast weight"; มีเพียงจังหวะสุดท้าย "to throw" เท่านั้นที่เป็นจังหวะไอแอมบิกแท้จริง ส่วนจังหวะสุดท้ายของบรรทัดที่สอง "move slow" เป็นจังหวะสปอนดีอีกแบบหนึ่งที่มาแทนที่จังหวะไอแอมบิก

จอห์น มาเซฟิลด์ยังใช้สปอนดีได้อย่างมีประสิทธิภาพในบทกวีชุด:

บริติชสกปรก / แผ่นรองแก้วที่มี / ปล่องควันเคลือบเกลือ^{[ 8 ]}

ในที่นี้พยางค์สี่พยางค์สุดท้ายสร้างสปอนดีสองอัน ซึ่งแตกต่างกับพยางค์สั้นแปดพยางค์ในสองจังหวะแรก ความยาวและน้ำหนักของพยางค์สี่พยางค์สุดท้ายส่วนหนึ่งมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพยางค์เหล่านั้นทั้งหมดปิดท้ายด้วยพยัญชนะหนึ่งตัวหรือมากกว่า และอีกส่วนหนึ่งมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพยางค์เหล่านั้นทั้งหมดมีการเน้นเสียง^{[ 9 ]}

บทกวีอีกบทหนึ่งของมาเซฟิลด์ ชื่อSea Fever (1902) ซึ่งมีสปอนดีรวมอยู่ด้วย มีเนื้อหาดังนี้:

และแรงกระแทกของล้อเรือเสียงเพลงของสายลมและการสั่นไหวของใบเรือสีขาวและหมอกสีเทาบนผิวน้ำทะเลและแสงอรุณสีเทาที่สาดส่อง

• ฉันทลักษณ์ (ภาษาละติน)
• สัทวิทยาเชิงจังหวะทฤษฎีทางภาษาศาสตร์ที่พิจารณาหน่วยจังหวะในบทกวี

• Furay, SM (1955). บทกวีของ Hilaire Belloc: การประเมินเชิงวิจารณ์. สหรัฐอเมริกา: มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด.
• เบนเน็ตต์, เจบี (1967). รอยัล ไทเลอร์. สหรัฐอเมริกา: (ไม่มีหน้าพิมพ์).
• Hirsch, E. (2014). อภิธานศัพท์ของกวี. สหรัฐอเมริกา: Houghton Mifflin Harcourt.