Taal Volcano
Taal CalderaTaal Lake Caldera
Volcano Island, a resurgent center located within the flooded caldera of Taal Volcano, viewed from Tagaytay (taken in June 2016 from Taal Vista Hotel)
Highest point
Elevation	311 m (1,020 ft)[1]
Coordinates	14°0′36″N120°59′51″E / 14.01000°N 120.99750°E / 14.01000; 120.99750
Naming
Etymology	Borassus flabellifer or the Tagalog word taal, meaning "native"
Native name	Bulkang Taal (Tagalog)
Geography
Taal Volcano Location in the Philippines
An interactive map of Taal Caldera (large red marker) with associated volcanic cones mentioned in text (small brown markers) Location in the Philippines
Location	Talisay and San Nicolas, Batangas, Philippines
Geology
Rock age(s)	Pliocene (3.4 ma at Mt. Batulao)Pleistocene (670 ka at Sampaga Formation) onwards[2]
Mountain type	Flooded caldera[1][2]
Volcanic zone	Macolod Corridor
Volcanic arc	Luzon Volcanic Arc
Last eruption	June 6, 2026
Climbing
First ascent	Unknown
Easiest route	Daang Kastila (Spanish Trail)

Taal Volcano (IPA:[taʔal]; Tagalog: Bulkang Taal), also known as Taal Caldera, is a large caldera filled by Taal Lake in the Philippines.^[1] Located in the province of Batangas about 50 kilometers (31 mi) south of Manila, the volcano is the second most active volcano in the country, with 39 recorded historical eruptions, all concentrated on Volcano Island, near the middle of Taal Lake.^[3] The caldera was formed by prehistoric eruptions between less than 670,000 and less than 6,000 years ago.^[2] The cones Batulao, Macolod, and Sungay are remnants of the early pre-caldera Taal system, with Batulao being the earliest known cone.

Taal Volcano has had several violent eruptions in the past, causing deaths on the island and the populated areas surrounding the lake, with an overall recorded death toll of about 6,000. Because of its proximity to populated areas and its eruptive history, the volcano was designated a Decade Volcano, worthy of close study to prevent future natural disasters. The site was declared National Geological Monument in 1998 and a national park in 2018.^[4]

Taal Volcano was known as Pulo, Bombou or Bombon in the 1800s.^[5][6]

The municipality of Taal and the Taa-lan River (now known as Pansipit River) were named after the Taa-lan tree, which grows along the river. The tree also grew along the shore of Bombon Lake (now known as Taal Lake).^[7][8] The Taa-lan River was a narrow channel that connects the present-day Taal Lake and Balayan Bay to each other.

Taal is a Tagalog word in the Batangueño dialect that means true, genuine, and pure.^[9]

Taal Volcano is part of a chain of volcanoes lining the western edge of the island of Luzon. They were formed by the subduction of the Eurasian Plate underneath the Philippine Mobile Belt. Taal Lake lies within a 25–30 km (16–19 mi) caldera formed by explosive eruptions between less than 670 ka (Sampaga Formation) and less than 3 ka to 1000CE (Buco Formation).^[2] Each of these eruptions created extensive ignimbrite deposits reaching as far away as present-day Manila.^[10]

Taal Volcano is primarily located in the province of Batangas however, the northern caldera rim and the northern segment of its massive ignimbrite shield is located on Tagaytay which is in Cavite. The northern half of Volcano Island falls under the jurisdiction of the lake shore town of Talisay, and the southern half in San Nicolas. The other communities that encircle Taal Lake include the cities of Tanauan and Lipa, and the municipalities of Talisay, Laurel, Agoncillo, Santa Teresita, San Nicolas, Alitagtag, Cuenca, Balete, and Mataasnakahoy.^[11]

Surrounding the caldera is a large ignimbrite shield which extends in all directions. It is composed of the ignimbrites and other tephra deposits from prehistoric events. Since the formation of the caldera, subsequent eruptions have created a volcanic island within the caldera, known as Volcano Island. This 5-kilometer (3.1 mi) island covers an area of about 23 square kilometers (8.9 sq mi) with the center of the island occupied by the 2-kilometer (1.2 mi) Main Crater with a single crater lake formed from the 1911 eruption. The island is a resurgent dome consisting of overlapping cones and craters, of which forty-seven have been identified. Twenty six of these are tuff cones, five are cinder cones, and four are maars.^[12] The Main Crater Lake on Volcano Island has one of the largest third order islands in the world. This lake contains Vulcan Point, a small rocky island inside the lake. After the 2020 eruption, the Main Crater Lake temporarily disappeared due to an eruption, but had returned by March 2020 and in due course filled up to make Vulcan Point an island again.^[13][14]

Permanent settlement on the island is prohibited by the Philippine Institute of Volcanology and Seismology (PHIVOLCS), declaring the whole Volcano Island as a high-risk area and a Permanent Danger Zone (PDZ).^[15] Despite the warnings, some appear to continue to reside on the island, mainly caretakers of fish cages.^[16]

The prehistoric eruptions of Taal were either large caldera forming events or minor eruptions similar to what is observed today. The major eruptions helped create the present Taal Lake, with a large eruption termed "The Pasong Fluidal Juvenile Bomb-Rich Ignimbrite Formation" ejecting 144 km³ (35 cu mi) of material, shaping the immediate landscape with pyroclastic flows and thick ash deposits across southern Luzon. Prehistoric eruptions left significant deposits of pumice and pyroclastic material across southern Luzon, with thicknesses up to 45-meter (148-foot) in some areas, impacting vast regions. All major eruption deposits show evidence of plagioclase, pyroxene and magnetitefractionation, although magma evolution for the youngest three of the several eruption units was dominated by magma mixing. Over time, major eruption-units have been becoming more mafic from 63 wt.% SiO₂ for the Alitagtag Formation to 58 wt.% SiO₂ for the Buco Formation.^[2]

Comparing Taal's prehistoric "major" eruption volumes to better studied calderas, the DRE of the VEI 6 Buco eruption may compare to the 41 ka eruption of Irosin caldera which produced a 121 km² (47 sq mi) caldera. The VEI 6 Alitagtag eruption, being of similar volume to the 1425 eruption of Kuwae caldera in Vanuatu which may have formed a 72 km² (28 sq mi) caldera. The VEI 6 Indang eruption has a dense rock eruptive volume equivalent to that of the eruption of Mt. Mazama around 7,700 years ago, which formed a 80 km² (31 sq mi) caldera. The VEI 7 Pasong eruption produced 15 km³ (3.6 cu mi) DRE more material than the Akahoya eruption that formed Kikai Caldera 7.3 ka. An estimated size for the Pasong caldera may have been larger than 340 km² (130 sq mi).^[2]

There is a very limited age data available for Taal's prehistoric deposits, therefore most estimates for the exact age of Taal Caldera are based on dates of deposits from other volcanoes or of a rather unknown origin. The most commonly published estimate for the age of Taal Caldera is 140 ka. This date is based on a lava of unknown origin on Laurel Island and hence, is not considered accurate.^[2]

มีการเสนออายุทางเลือกประมาณ 30,000 ปีสำหรับปล่องภูเขาไฟตาอัล อย่างไรก็ตาม นี่เป็นอายุคาร์บอน-14 จากหน่วยการไหลของหินพัมมิสคูเบา ซึ่งอยู่ในกลุ่มหินทัฟฟ์ดิลีมัน ปัจจุบันยังไม่มีภูเขาไฟต้นกำเนิดที่ชัดเจนสำหรับกลุ่มหินทัฟฟ์ดิลีมัน เนื่องจากองค์ประกอบทางเคมีไม่ตรงกับองค์ประกอบทางเคมีที่ตีพิมพ์ของปล่องภูเขาไฟตาอัล แต่มีความคล้ายคลึงกับปล่องภูเขาไฟลากูนาโดยมีลักษณะดั้งเดิมมากกว่า^{[ 2 ] [ 17 ]}

กลุ่ม Taal หมายถึงลำดับชั้นหินภูเขาไฟยุคก่อนประวัติศาสตร์ของปล่องภูเขาไฟ Taal Caldera ประกอบด้วยชั้นหินที่มีชื่อ 10 ชั้น และหน่วยที่ไม่เป็นทางการอีก 3 หน่วย แต่ละชั้นหินประกอบด้วยหน่วยการปะทุ 1 หน่วย ซึ่งแยกออกจากชั้นหินโดยรอบด้วยชั้นดินโบราณหรือตะกอนที่เปลี่ยนแปลง หน่วยที่ไม่เป็นทางการประกอบด้วยกลุ่มของชั้นแคบๆ หลายชั้นที่มีดินโบราณจำนวนมากโดยไม่มีความโดดเด่นที่จำเป็นสำหรับการเชื่อมโยงเข้ากับชั้นหิน^{[ 2 ]}

กลุ่มหินตาอัลมีความหนาประมาณ 180 เมตร (590 ฟุต) และปรากฏให้เห็นรอบทะเลสาบตาอัล สันเขาตากายไต และที่ราบหินอิกนิมไบรต์โดยรอบไปจนถึงชายฝั่ง พบหินโผล่ตามหุบเขาแม่น้ำ ทางตัดถนน และเหมืองหินในปัจจุบัน ตะกอนทางประวัติศาสตร์จากเกาะภูเขาไฟทับซ้อนกลุ่มหินตาอัล ซึ่งปกคลุมกรวยหินสโคเรียที่เก่ากว่า และหินตะกอน และหินแทรกซึมในยุค ไมโอซีนถึง พา เลโอซีนหินอิกนิมไบรต์หลายชั้นทอดยาวลงไปใต้ระดับทะเลสาบ และโดยปกติแล้วจะไม่ปรากฏรอยต่อกับฐานหินก่อนยุคตาอัล ในบริเวณที่ปรากฏให้เห็น ตะกอนของกลุ่มหินตาอัลจะอยู่เหนือลาวาจากภูเขาซุนกายกรวยหินสโคเรียลิปาและไซม์ซิม หินปูนดิงเกิลยุคไมโอซีนตอนบน และหินแกรนิตโทลอสยุคไมโอซีนตอนล่าง กลุ่มหินตาอัลบางส่วนอาจถูกสะสมใหม่เป็นตะกอนลาฮาร์หรือตะกอนแม่น้ำ^{[ 2 ]}

The Sampaga Tuff Formation of unknown age is the oldest recognized eruption unit in the Taal Group and resulted from a VEI 5 eruption with DRE of 2 km³ (0.48 cu mi). It is a poorly fused, dark grey to white tuff approximately 2.4 m (7 ft 10 in) thick, featuring coarse dark pumices and fragmented accretionary lapilli within a fine ash matrix. Its basal section, 1.2 m (3 ft 11 in) thick, features a low-angle cross-bedding with aligned lithic clasts. A white accretionary lapilli-tuff, 1.2 m (3 ft 11 in) thick, overlies the lithic clasts. The Sampaga Formation's extent is characterized by erosion and features a thin upper palaeosol superimposed by multiple younger layers believed to consist of the Buco Formation. The upper tuff features strata of nearly horizontal white concretions resembling bedding, transitioning into an orange palaeosol that includes white calcrete-like concretions, showing signs of vegetation in thin section. The Batangas Formation is above this palaeosol. The type locality of the Sampaga Formation is situated along a newly constructed southern road-cut from Antonio Carpio Road, close to the Sampaga Barangay Hall, and it is consistent with an explosive eruption that generated at least one dilute, potentially hydrovolcanic, pyroclastic density current (PDC}.^[2]

The undated Batangas Tuff Formation also has an unkcharacterised composition and consists of a layer of non-lithified, clast-supported, dark, subrounded pumice lapilli covered by a delicate layer of pellets and substantial accretionary lapilli-tuff. It resulted from a VEI 6 eruption with DRE of 28 km³ (6.7 cu mi). At its type locality it has a thickness of 1.2 m (3 ft 11 in), but it is thicker than 2.2 m (7 ft 3 in) in other locations. It has an upper calcrete rich orange palaeosol and is consistently covered by the Alitagtag Formation. It is consistent with a violent eruption with at least two volcanic flows of dense ash. The initial current contained a high amount of pumice along with a co-ignimbrite column that laid down fine ash in pellet form; this stratum therefore represents a boundary of flow units. Subsequently, a less concentrated pyroclastic density current occurred, prior to the end of the eruption.^[2]

ชั้นหินภูเขาไฟแบบแถบสีพัมมิสอะลิตากตาก (Alitagtag Banded Pumice Ignimbrite Formation) ที่ไม่มีการกำหนดอายุแน่ชัดนั้น รู้จักกันในชื่อ "กระแสพัมมิสอะลิตากตาก" (Alitagtag Pumice Flow) เป็นหินอิกนิมไบรต์ที่ไม่แข็งตัว ส่วนใหญ่เป็นหินดาไซต์ถึงแอนดีไซต์ มีความหนา 10 เมตร (33 ฟุต) มีลักษณะเด่นคือเศษหินพัมมิสที่มีรูพรุนสูง เป็นลายทางหรือไล่ระดับสีเข้ม-ขาว และมีชั้นหินพัมมิสดาไซต์หนาแน่นบางๆ อยู่ที่ฐาน พบหินพัมมิสดาไซต์สีดำที่ไม่ค่อยพบเห็น เฉพาะในรูปทรงระเบิดที่มีลักษณะเป็นของเหลว ซึ่งมีรูพรุนน้อยกว่าเมื่อเทียบกับหินพัมมิสสีขาวและแบบแถบสี หินพัมมิสทั้งสองชนิดอาจมีองค์ประกอบของแอนดีไซต์ที่ไม่ค่อยพบเห็น แหล่งกำเนิดของชั้นหินอะลิตากตากอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองบาตังกัส ห่างจากทางด่วนถนนสายหลักตากาล็อกตอนใต้ไปทางใต้ 1.4 กิโลเมตร (0.87 ไมล์) ส่วนของถนนที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อเร็ว ๆ นี้อยู่ใกล้กับแม่น้ำคาลุมปัง ซึ่งมีการสร้างสะพานข้ามในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ณ ตำแหน่งนี้ ชั้นหิน Alitagtag ตั้งอยู่เหนือชั้นดินโบราณตอนบนของชั้นหิน Batangas และแยกจากชั้นหิน Calumpang ที่อยู่ด้านบนด้วยชั้นดินโบราณสีส้ม หนา 0.5 เมตร (1 ฟุต 8 นิ้ว) และมีแคลครีต การสัมผัสแต่ละจุดเรียงตัวกันและเกือบเป็นแนวนอน ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ชั้นดินโบราณสีส้มบาง ๆ ทอดยาวผ่านรอยต่อการกัดเซาะระหว่างชั้นหิน Alitagtag และชั้นหิน Pasong ซึ่งตัดขาดชั้นหิน Alitagtag ในบางพื้นที่ พบชั้นหินนี้ในอีกสองแห่ง รวมถึงเป็นชั้นหินบาง ๆ ที่ไม่พบหินพัมมิสสีดำ การเปิดเผยที่ค้นพบทางเหนือของทะเลสาบ Taal ได้รับการยอมรับเบื้องต้นว่าเป็นชั้นหิน Alitagtag ^{[ 2 ]}

ไม่มีการเปิดเผยใดๆ ทางเหนือของสันเขาตากายไต ดังนั้นจึงมีหลักฐานว่ากระแสความหนาแน่นของเถ้าภูเขาไฟอาลิตากตากอยู่เหนือสันเขาตากายไต กระแสความหนาแน่นของเถ้าภูเขาไฟเคลื่อนตัวไปทางใต้ เติมเต็มหุบเขา แต่ส่วนใหญ่เคลื่อนตัวอย่างอิสระบนพื้นที่ราบเรียบ ขยายออกไปในลักษณะแผ่กระจายออกไป ไม่มีตะกอนตั้งอยู่เหนือหรือฝั่งตรงข้ามของสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์ทางใต้ เช่น ที่ราบสูงบาตังกัส ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่ากระแสไม่ได้ผ่านสิ่งเหล่านี้ แต่ถูกส่งไปยังอ่าวที่อยู่ติดกันและอาจเลยออกไปในมหาสมุทร อาจเป็นไปได้ว่าลำธารเดินทางต่อไปบนพื้นที่ราบทางตะวันออก เขตน้ำท่วมที่แสดงถือเป็นการประมาณค่าต่ำสุด เนื่องจากชั้นหินอาลิตากตากเป็นหนึ่งในตะกอนที่เก่าแก่ที่สุดของภูเขาไฟตาอัล ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่ากระแสอาจเคลื่อนตัวไปยังที่อื่น แต่ตะกอนของพวกมันถูกปกคลุมด้วยชั้นที่ใหม่กว่า^{[ 2 ]}

ชั้นหินทัฟฟ์คาลัมปังมีความหนาถึง 4 เมตร (13 ฟุต) ประกอบด้วยชั้นล่างสีเทาอ่อน มีการวางตัวแบบชั้นเฉียงกระจายบางส่วน เป็นหินทัฟฟ์เนื้อหยาบปนหินภูเขาไฟ และชั้นบนสีขาวอมเบจ เป็นหินทัฟฟ์เนื้อหยาบแบบสะสมตัวที่อุดมไปด้วยหินภูเขาไฟ เกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟระดับ VEI 5 ​​โดยมีปริมาตรการปะทุ (DRE) 2 ลูกบาศก์กิโลเมตร⁽ 0.48 ลูกบาศก์ไมล์) เศษหินภูเขาไฟในชั้นหินทัฟฟ์เนื้อหยาบด้านล่างที่อ่อนนุ่มและยึดเกาะกันอย่างหลวมๆ สามารถวางตัวขนานกับการวางตัวแบบชั้นเฉียงได้ และในบริเวณที่มีการผุพัง ชั้นนี้จะชื้นและมีลักษณะคล้ายดินเหนียว พบก้อนสีขาวขนาดเล็กกว่า 10 เซนติเมตร (3.9 นิ้ว) วางตัวในแนวนอนบ่อยครั้งที่ฐานของชั้นล่างและทั่วทั้งชั้นบนที่เป็นหินทัฟฟ์เนื้อหยาบ หินทัฟฟ์นี้อุดมไปด้วยลาพิลิที่เกิดจากการสะสมตัวด้านบน แข็งตัวเป็นหินอย่างมาก อาจได้รับความช่วยเหลือจากแคลครีตที่แข็งแกร่ง และมีปฏิสัมพันธ์ที่คมชัดแต่กัดกร่อนกับหินทัฟฟ์ลาพิลิด้านล่าง ในอีกตำแหน่งหนึ่งที่ศึกษาของชั้นหินคาลัมปัง ส่วนล่างของชั้นหินถูกกัดกร่อนอย่างมาก ชั้นหินคาลัมปังขาดการกำหนดอายุที่ดี แต่บ่งชี้ถึงการไหลของกระแสความหนาแน่นของเถ้าภูเขาไฟอย่างน้อยหนึ่งกระแส ซึ่งเจือจางลงเมื่อเวลาผ่านไป^{[ 2 ]}

ชั้นหินอิกนิมไบรต์ถ้ำทาดแลคเป็นหินอิกนิมไบรต์สีเทาอ่อน แข็งตัว เป็นหินเนื้อแน่น และมีการวางตัวแบบชั้นเฉียงกระจาย ประกอบด้วยหินแอนดีไซต์สีเข้มถึงขาว และหินพัมมิสแบบก้อน/ก้อน เกิดจากการปะทุของภูเขาไฟระดับ VEI 6 โดยมีปริมาตร 17 ลูกบาศก์กิโลเมตร⁽ 4.1 ลูกบาศก์ไมล์) ใต้ชั้นหินนี้เป็นหินเบรคเซียที่มีหินเป็นส่วนประกอบ และหินอิกนิมไบรต์ที่มีเนื้อละเอียดกว่า ประกอบด้วยหินแบบก้อน/ก้อนที่แข็งตัวแล้วทั้งแบบสมบูรณ์และแตกหัก ส่วนที่เป็นหินเนื้อแน่นของอิกนิมไบรต์มีท่อชะล้างจำนวนมากอยู่ครึ่งทางของชั้นหิน ซึ่งมีเฉพาะเศษหินที่มีหินเป็นส่วนประกอบเท่านั้น หินพัมมิสแบบก้อน/ก้อนสีดำมีขนาดใหญ่กว่าหินพัมมิสแบบก้อนสีขาว และบางก้อนมีรูปร่างไม่สม่ำเสมอ แต่ไม่ใช่รูปร่างที่เกิดจากการไหลของของเหลว ชั้นหินถ้ำทาดแลคมีองค์ประกอบเป็นหินแอนดีไซต์ โดยมีเศษหินดาไซต์สีดำใสอยู่บ้าง ซึ่งน่าจะเป็นเศษหินที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ หินพัมมิสทั้งหมดในชั้นหินถ้ำทาดลักมีปริมาณ TiO2 ต่ำกว่าอย่างเห็นได้ชัด โดย_มีค่าอยู่ระหว่าง 0.67 ถึง 0.76 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก เมื่อเทียบกับหินแอนดีไซต์จากชั้นหินอื่นๆ ในกลุ่มหินทาล

ชั้นหินถ้ำทาดลัก (Tadlac Cave Formation) พบได้สองแห่งตามแนวชายฝั่งทางใต้ของทะเลสาบตาอัล ซึ่งเป็นส่วนใต้ของผนังปล่องภูเขาไฟตาอัลด้วย แหล่งต้นกำเนิดคือถ้ำทาดลัก ห่างจากโบสถ์ประจำตำบลและตลาดสาธารณะในอาลิตากตาก (Alitagtag) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์) ชั้นหินนี้มีความหนาที่มองเห็นได้สูงสุด 21.7 เมตร (71 ฟุต) แต่ฐานและส่วนบนของชั้นหินไม่ปรากฏให้เห็น ระดับความสูงที่ต่ำของชั้นหินที่ลาดลงสู่ทะเลสาบ และพืชพรรณที่หนาแน่นในบริเวณที่ไม่ถูกกัดเซาะ บ่งชี้ว่าชั้นหินนี้เป็นหนึ่งในหน่วยการปะทุในยุคก่อนประวัติศาสตร์ของตาอัล ตัวอย่างอื่นๆ ของหน่วยการปะทุในลักษณะเดียวกันนี้พบได้ในหน้าผาตามแนวชายฝั่งทางใต้ของทะเลสาบ การที่มองไม่เห็นชั้นหินบนที่ราบหินอัคนีบ่งชี้ว่าชั้นหินนี้ถูกปกคลุมด้วยวัสดุจากการปะทุในยุคหลังๆ รวมถึงการปะทุของภูเขาไฟอินดัง (Indang) และปาซอง (Pasong) ยังไม่ชัดเจนว่าชั้นหินนี้มีอายุน้อยกว่า "ชั้นหินคาลูคาน" (Caloocan Formation) ที่ระบุไว้ในงานวิจัยก่อนหน้านี้หรือไม่ และยังไม่ทราบอายุที่แน่นอน การก่อตัวของถ้ำทาดแลคให้หลักฐานของการระเบิดที่ก่อให้เกิดหินอิกนิมไบรต์และน่าจะก่อให้เกิดแคลเดอรา เนื่องจากมีหินเบรคเซียลิธิกที่อยู่ใกล้เคียงและมีปริมาตรประมาณ 17 km³ ⁽ 4.1 cu mi) ซึ่งเพียงพอที่จะอธิบายการก่อตัวของแคลเดอรา^{[ 2 ]}

ชั้นหินอิกนิมไบรต์แบบแถบไหลตัวของหินเกิดใหม่ (Indang Banded Fluidal Juvenile Bomb Ignimbrite Formation) หรือที่รู้จักกันในชื่อ 'SPF3' เป็นหินอิกนิมไบรต์เนื้อแน่นเชื่อมติดกัน มีความหนาไม่เกิน 15 เมตร (49 ฟุต) มีวัสดุเกิดใหม่สีเทาอ่อนถึงดำแบบไล่ระดับปรากฏอยู่เป็นบางครั้ง มีองค์ประกอบเป็นหินแอนดีไซต์ และถูกปกคลุมด้วยหินทัฟฟ์สีขาวที่มีเศษหินน้อยในบริเวณแหล่งกำเนิด เศษหินแอนดีไซต์สีเทาอ่อนมีขนาดเล็กกว่าเศษหินแอนดีไซต์สีดำ มีรูปร่างไหลตัวหรือยาว มีลักษณะคล้ายเปลือกขนมปัง และมีเศษหินปนอยู่ เศษหินเหล่านี้ประกอบด้วยหินภูเขาไฟ หินแทรกซึม และหินตะกอน อนุภาคเกิดใหม่ทั้งหมดมีเถ้าละเอียดเคลือบอยู่ โดยเถ้าที่เคลือบอยู่บนเศษหินสีดำแบบไหลตัวมักจะหลอมรวมกัน แหล่งต้นกำเนิดของชั้นหินนี้คือหุบเขาแม่น้ำ ใกล้เมืองอินดัง ห่างจากใจกลางทะเลสาบตาอัลในปัจจุบันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) ที่นั่น เศษหินอายุน้อยมีแนวโน้มเอียงทำมุม 38° ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือออกจากทะเลสาบตาอัล ชั้นหินนี้ปรากฏให้เห็นได้ชัดเจนที่สุดในทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และตามแนวสันเขาตากายไต ที่แหล่งต้นกำเนิด ส่วนบนสุดของชั้นหินอินดังมีชั้นดินโบราณสีส้ม ร่วนซุย หนา 0.4 เมตร (1 ฟุต 4 นิ้ว) ทับซ้อนด้วยชั้นหินปาซองที่หนากว่า ฐานของชั้นหินอินดังพบเห็นได้เฉพาะบนสันเขาตากายไตเท่านั้น ซึ่งปรากฏเป็นหินภูเขาไฟสีเทาที่มีเศษหินภูเขาไฟปนอยู่ โดยปรากฏให้เห็นเพียง 10 เซนติเมตร (3.9 นิ้ว) ก่อนที่จะถูกปกคลุมด้วยพืชพรรณหนาหลายเมตร หินทัฟฟ์ลาพิลิถูกปกคลุมด้วยหินเบรคเซียหินที่ไม่เชื่อมติดกันหนา 1.1 เมตร (3 ฟุต 7 นิ้ว) ซึ่งมีการวางตัวแบบเฉียงกระจายตัว มีหินสโคเรียสีดำรูปร่างคล้ายของเหลว มีลักษณะเป็นแก้วหรือมีรูพรุนเล็กน้อย หนาถึง 15 เซนติเมตร (5.9 นิ้ว) และมีหินทัฟฟ์สะสมตัวสีขาวหนา 0.4 เมตร (1 ฟุต 4 นิ้ว) ซึ่งอุดมไปด้วยลาพิลิสะสมตัว โดยลาพิลิสะสมตัวคิดเป็น 80-90% ของเนื้อหิน ดินโบราณคั่นระหว่างชั้นหินนี้กับหินอิกนิมไบรต์ที่เก่ากว่าและชั้นหินปาซองที่อายุน้อยกว่า ทั้งชั้นหินอินดังและชั้นหินปาซองเคยถูกจัดกลุ่มอยู่ใน 'กระแสลาวาสโคเรีย' แต่ดินโบราณได้คั่นพวกมันไว้^{[ 18 ]}อายุของชั้นหินอินดังยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่มีอายุมากกว่าอายุที่เก่าแก่ที่สุดของชั้นหินปาซอง ซึ่ง มีอายุ คาร์บอน-14 ที่ไม่ได้ปรับเทียบ อยู่ที่ 6680 ± 310 ปีก่อนปัจจุบัน^{[ 2 ]}

พบชั้นหินตะกอนอินดัง (Indang Formation) ที่ชัดเจนเฉพาะทางเหนือของทะเลสาบตาอัลเท่านั้น ในขณะที่ทางใต้ ชั้นหินตะกอนปาซอง (Pasong Formation) วางตัวอยู่เหนือหินอิกนิมไบรต์ที่ไม่สามารถระบุชนิดได้ และกรวยภูเขาไฟที่สึกกร่อนเก่ากว่า หินอิกนิมไบรต์ที่ไม่สามารถระบุชนิดได้เหล่านี้อาจเป็นส่วนหนึ่งของชั้นหินอินดัง แต่ข้อมูลที่มีอยู่ในปัจจุบันยังไม่สามารถยืนยันความสัมพันธ์ดังกล่าวได้ ดังนั้น ดูเหมือนว่ากระแสตะกอนภูเขาไฟอินดัง (Indang PDCs) ไหลไปทางเหนือ ทับถมเหนือสันเขาตากายไต (Tagaytay Ridge) ที่มีอยู่แล้ว และสะสมหินอิกนิมไบรต์ส่วนใหญ่บนเนินลาดเอียงทางเหนือไปยังมะนิลาและอ่าวมะนิลา เป็นไปได้ว่ากระแสน้ำถูกจำกัดอยู่ในหุบเขาบางส่วน เนื่องจากความหนาของชั้นตะกอนเปลี่ยนแปลงจากมากกว่า 15 เมตร (49 ฟุต) เหลือ 6 เมตร (20 ฟุต) หินอิกนิมไบรต์มีความหนามากกว่าหรือเท่ากับ 7 เมตร (23 ฟุต) ใกล้กับทะเล และเป็นไปได้ว่ากระแสตะกอนภูเขาไฟไหลไปไกลจากชายฝั่ง หินอิกนิมไบรต์ไม่ได้ปรากฏให้เห็นใกล้กับทะเลสาบลาโกนาเดเบย์และภายในเขตมหานครมะนิลา แต่พื้นที่ลาดเอียงเล็กน้อยจะทำให้เกิดแรงต้านเพียงเล็กน้อยสำหรับการไหลของ PDC ออกไปในทิศทางนี้จนกว่าจะสะสมวัสดุมากพอที่จะยกตัวขึ้น และเป็นไปได้ว่ากระแสไหลไปถึงเขตมหานครมะนิลาในปัจจุบัน^{[ 2 ]}อาจมีการระบุในภายหลังในชั้นหินหลายชั้นของหินทัฟฟ์กัวดาลูปขนาดใหญ่ที่พบในบริเวณนี้

ชั้นหินอิกนิมไบรต์ (Ignimbrite Formation) ที่มีอายุเก่าแก่และอุดมไปด้วยระเบิดภูเขาไฟ (Fluidal Juvenile Bomb-Rich) ที่รู้จักกันในชื่อ 'SPF1' และ 'SPF2' ของ 'กระแสหินภูเขาไฟสกอเรีย' (Scoria Pyroclastic Flow) เป็นชั้นหินที่ปรากฏให้เห็นได้ชัดเจนที่สุดในกลุ่มหินตาล (Taal Group) มีสีเทาอ่อนถึงเทาเข้ม มีการแข็งตัวของหินน้อยถึงมาก ประกอบด้วยหินพัมมิสและสกอเรียขนาดเม็ดเล็กสีเทาอ่อนถึงดำ มีส่วนประกอบของหินบะซอลต์และหินบะซอลต์แอนเดไซต์ และมีระเบิดภูเขาไฟขนาดใหญ่สีดำ บางหน่วยของกระแสหินมีเศษหินอิกนิมไบรต์สีส้มอ่อนที่พบเป็นชิ้นส่วนหิน ซึ่งพบเห็นได้เฉพาะในชั้นหินนี้และในชั้นหินบูโค (Buco Formation) เท่านั้น ในชั้นหินอื่นๆ เศษหินที่คล้ายกันจะมีสีส้มเข้มกว่า ชั้นหินปาซอง (Pasong Formation) ประกอบด้วยชั้นตะกอนที่ตกลงมาจากอากาศอย่างน้อย 4-5 ชั้น ซึ่งสามชั้นเป็นชั้นตะกอนเม็ดหิน และสองชั้นเป็นชั้นตะกอนหินพัมมิส พร้อมด้วยหน่วยกระแสหินอิกนิมไบรต์อีก 5 หน่วย หน่วยการไหลถูกคั่นด้วยชั้นเม็ดฝุ่นบางๆ หรือชั้นหินภูเขาไฟ และประกอบด้วยหินทัฟฟ์ลาพิลิแบบชั้นขวางขนาดใหญ่และกระจายตัว บางส่วนมีลาพิลิสะสม หินทัฟฟ์ที่มีลาพิลิสะสมจำนวนมาก และหินเบรคเซียที่มีระเบิดอายุน้อยจากของเหลวจำนวนมาก^{[ 2 ]}

ชั้นหินปาซองปรากฏให้เห็นเป็นแนวรัศมีรอบทะเลสาบตาอัล โดยมีความหนามากที่สุด 45 เมตร (148 ฟุต) บนสันเขาตากายไต ซึ่งแยกจากชั้นหินอินดังที่เก่ากว่าด้วยชั้นดินโบราณสีส้มอ่อนที่ร่วนซุยหนาประมาณ 40 เซนติเมตร และมีชั้นดินโบราณสีส้มสดใสที่ร่วนซุยอยู่ด้านบนหนาประมาณ 4 เมตร (13 ฟุต) ทับซ้อนด้วยชั้นหินตากายไตที่อายุน้อยกว่า ในบริเวณอื่น ชั้นหินปาซองทับซ้อนชั้นหินบาตังกัส อาลิตากตาก และคาลุมปังที่เก่ากว่า ทับซ้อนชั้นหินอันโตนิโอ คาร์ปิโอ และทับซ้อนด้วยชั้นหินบูโคที่อายุน้อยกว่า ชั้นหินปาซองเป็นแหล่งสะสมหินเพียงแห่งเดียวที่พบทั้งถ่านและไม้กลายเป็นหิน ไม้ทั้งสองชนิดไม่พบในชั้นเดียวกัน แต่พบเป็นชิ้นส่วนแต่ละชิ้นหรืออยู่ภายในแม่พิมพ์ทรงกระบอก ซึ่งอาจเคยบรรจุด้วยถ่านและ/หรือไม้กลายเป็นหินที่ผุกร่อนไปแล้ว ในบางแห่งเหลือเพียงร่องรอยของหลุมเท่านั้น พบถ่านในหินเบรคเซียในภาคเหนือ และในหินทัฟฟ์ลาพิลิแบบชั้นเฉียงในภาคตะวันออก ถ่านอาจถูกแทรกซึมด้วยรากพืชสมัยใหม่ และเศษหินขนาดเล็กกว่าหนึ่งเซนติเมตรอาจติดอยู่กับถ่าน เนื่องจากมีถ่านเป็นส่วนประกอบ จึงเคยมีการหาอายุด้วยวิธี 14C มาก่อน^ซึ่งให้ค่าอายุระหว่าง 6680 ± 310 ปี ก่อนปัจจุบัน และ 5380 ± 70 ปี ก่อนปัจจุบัน ชั้นหินนี้แสดงถึงการไหลผ่านของกระแสความหนาแน่นของเถ้าภูเขาไฟอย่างน้อย 5 กระแสในบางพื้นที่ แต่ส่วนใหญ่มักพบหลักฐานของกระแสความหนาแน่นของเถ้าภูเขาไฟเพียงหนึ่งหรือสองกระแส กระแสความหนาแน่นของเถ้าภูเขาไฟเหล่านี้ค่อนข้างคงที่และเข้มข้น บางส่วนเจือจางลงเมื่อเวลาผ่านไปเพื่อสะสมเมทริกซ์และหินทัฟฟ์ที่อุดมไปด้วยลาพิลิแบบสะสมตัว กระแสความหนาแน่นของเถ้าภูเขาไฟก่อให้เกิดเมฆอิกนิมไบรต์ร่วมเพื่อสะสมชั้นเม็ดหินดังกล่าว ในช่วงระหว่างกิจกรรมการไหล เสาการปะทุที่ลอยตัวยังก่อให้เกิดตะกอนหินพัมมิสอีกด้วย ไม่มีดินโบราณอยู่ระหว่างชั้นตะกอนเหล่านี้ ซึ่งบ่งชี้ว่าการปะทุเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่ไม่เสถียร ทำให้เกิดเสาการปะทุที่ดูเหมือนจะพังทลายลงบางส่วนบ่อยครั้ง กระแสลาวาไหลออกไปในแนวรัศมีจากแหล่งกำเนิด ซึ่งอยู่ภายในทะเลสาบตาอัล ข้ามพื้นที่ราบที่ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์เพื่อไปถึงทะเลโดยรอบ^{[ 2 ]}

The Pasong Formation is exposed all around Lake Taal, suggesting PDCs spread out radially from a source vent within the lake. Flows overtopped the Tagaytay Ridge to reach the northern ignimbrite plains where they flowed both in and out of preexisting valleys, leaving thick valley-filling deposits of greater than or equal to 20 m (66 ft) and veneer-like deposits of about 2 m (6 ft 7 in). Exposures near the coast or Metro Manila proper, suggest flows reached Manila Bay and present day Metro Manila. The flows easily spread outward to the east, inundating older cinder cones near Lipa City, but not overtopping more significant topographic regions like Mt. Makiling and Mt. Malepunyo because no deposits have been found on the eastern side of these higher peaks. Deposits to the East of Taal Lake are 7 m (23 ft) thick, so it seems reasonable to assume that flows continued southeast, eventually flowing into Tayabas Bay. Flows are unlikely to have travelled even further east up the slopes of Mount Banahaw.^[2]

To the South of Lake Taal, PDCs infilled valleys are present, but more dilute versions of the current inundated the entire region. Deposits are still more than 7 m (23 ft) thick very close to the modern shore line, so the flows must have flowed a large distance across water. No evidence is seen that flows overtopped topographic barriers along the south shore. Flows also filled and overtopped valleys to the west. Land in between the western shoreline and the older stratovolcanoes consists of very flat farmland and therefore exposures are few and far between. However, since deposits near this flat land are still at least 10 m (33 ft) thick, it is likely flows crossed this stretch of land, reaching the sea where topographic barriers were not in the way.^[2]

The Burol Ignimbrite Formation is a moderately to densely welded light to dark grey, diffusely cross-bedded, ignimbrite consisting of four distinct beds, which are overlain by a lens of framework-supported pumice lapilli and cobbles with subordinate lithics and an accretionary lapilli tuff. Contacts between the ignimbrite beds are sharp, but undulating. Juvenile material is black to dark grey pumice of a basaltic andesite composition, which may be banded in certain beds. Pumice can be identified by its higher TiO₂ values compared to most of the other formations in the Taal Group.^[2]

The Balagbag Ignimbrite Formation is an andesitic deposit with high TiO₂ values of average 1.01 wt. %. It consists of 3 sets of thin tuff beds and 3 thicker lapilli-tuffs. There is a section of no exposure in the middle of the formation, therefore only a minimum thickness of 25 m (82 ft) is estimated.^[2]

ชั้นหิน Balagbag ถูกคั่นด้วยชั้นดินโบราณสีส้มหนา 1 เมตร (3 ฟุต 3 นิ้ว) จากชั้นหิน Burol ที่เก่ากว่า และถูกคั่นด้วยชั้นดินโบราณสีส้มหนาประมาณ 1 เมตร (3 ฟุต 3 นิ้ว) หรือชั้นดินโบราณที่บางกว่าหลายชั้นจากชั้นหิน Buco ที่ใหม่กว่ามาก หากมีชั้นดินโบราณหลายชั้น แสดงว่ามีช่วงว่างค่อนข้างสั้นระหว่างกิจกรรมภูเขาไฟเล็กน้อยระหว่างชั้นหิน Balagbag และ Buco หินทัฟฟ์ลาพิลิทั้งหมดจากแหล่งสะสมนี้มีลักษณะเป็นก้อนใหญ่ เชื่อมติดกัน สีเทาอ่อนถึงสีเบจ มีหินพัมมิสสีดำถึงสีเทาอ่อนที่มีรูพรุนน้อยถึงปานกลาง เศษหินประกอบด้วยลาวา หินอิกนิมไบรต์เก่า และเศษหินที่เปลี่ยนแปลงทางความร้อนใต้ดิน พร้อมกับลาพิลิแบบสะสมตัวตลอดสองชั้น ชั้นหินทัฟฟ์มักมีเนื้อหินมากและประกอบด้วยชั้นแยกกันอย่างน้อย 13 ชั้น โดยมีรอยต่อที่เกิดจากการกัดเซาะและคมชัด หรือรอยต่อแบบค่อยเป็นค่อยไป พวกมันแตกต่างกันระหว่างชั้นหินที่เชื่อมติดกัน สีขาว มีการคัดขนาดที่ดี มีเม็ดเล็กๆ จำนวนมาก และหินทัฟฟ์สีเทาอ่อนถึงเข้มที่เชื่อมติดกันไม่ดี มีการคัดขนาดไม่ดี มีลาพิลิสะสมตัวและ/หรือหินพัมมิสและเศษหินจำนวนมาก หินพัมมิสในหินทัฟฟ์มีสีดำถึงเทาเข้มและไม่เคยมีสีเทาอ่อน หินทัฟฟ์สีขาวเป็นชั้นเม็ดเล็กๆ ที่รวมตัวกัน ดังนั้นการก่อตัวของ Balagbag จึงแสดงถึงการผ่านของ PDC อย่างน้อย 13 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เจือจาง และตะกอนตกของอิกนิมไบรต์ร่วมที่เกี่ยวข้อง^{[ 2 ]}

หน่วยหินภูเขาไฟและเถ้าภูเขาไฟ Tagaytay และหน่วยหินทัฟฟ์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ลำดับชั้น Airfall และ Base Surge" เป็นชั้นหินบางๆ จำนวนมาก โดยแต่ละชั้นมีความหนาสูงสุดประมาณ 1.5 เมตร (4 ฟุต 11 นิ้ว) และความหนาสูงสุดที่เปิดเผยของทุกชั้นคือ 25 เมตร (82 ฟุต) ชั้นหินเหล่านี้ปรากฏให้เห็นเป็นแนวหินโผล่ตามส่วนบนของสันเขา Tagaytay และในส่วนที่เป็นรอยเลื่อนตามแนวชายฝั่งตะวันตกของทะเลสาบ Taal บางครั้งพบเห็นดินโบราณที่เปลี่ยนแปลงและพัฒนาอย่างหลากหลายอยู่ระหว่างชั้นหินเหล่านี้ เชื่อกันว่าหน่วย Tagaytay มีอายุไม่เกิน 5380 ± 70 ปี ก่อนปัจจุบัน (อายุที่ยังไม่ได้ปรับเทียบ) ^{[ 18 ]}และน่าจะแสดงถึงช่วงของการปะทุขนาดเล็กที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งคล้ายกับการปะทุขนาดเล็กที่เกิดขึ้นในอดีต^{[ 2 ]}

ชั้นหินส่วนใหญ่ประกอบด้วย ก. ตะกอนเถ้าหยาบสีเทาเข้มที่มีหินปนอยู่มาก หรือ ข. ตะกอนหินพัมมิสสีดำ/เทาเข้ม หรือเทาอ่อน/ขาว โดยมีหินทัฟฟ์ลาพิลิแบบสะสมตัวแทรกอยู่บ้าง ตะกอนหินพัมมิสส่วนใหญ่เป็นตะกอนที่เกิดจากการตก แต่ตะกอนหินพัมมิสสีดำหนึ่งแห่งและหินทัฟฟ์ที่มีลาพิลิแบบสะสมตัวแสดงการวางตัวแบบเฉียง จึงเป็นตะกอนที่เกิดจากการไหล ความอุดมสมบูรณ์ของชั้นหินที่มีหินพัมมิสเป็นองค์ประกอบหลักทำให้หน่วยหินเหล่านี้มีความเป็นเอกลักษณ์และจดจำได้ง่ายเมื่อเทียบกับตะกอนอื่นๆ จากกลุ่มหินตาอัล ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยหินทัฟฟ์ลาพิลิหนา การเปิดเผยบางส่วนมีการทรุดตัวหรือเลื่อนตัว อาจเนื่องมาจากการสั่นสะเทือนจากการปะทุหรือแผ่นดินไหวที่เกี่ยวข้องกับภูเขาไฟ การเปลี่ยนแปลงรูปร่างนี้อาจทำให้ชั้นหินดูเหมือนผสมปนเปกัน หน่วยหินตากายไตแยกจากชั้นหินปาซองที่เก่ากว่าโดยชั้นดินโบราณสีส้มอ่อนสดใสหนาประมาณ 4 เมตร (13 ฟุต) และอยู่เหนือชั้นหินบูโคที่เกิดขึ้นใหม่กว่า การปะทุที่เกี่ยวข้องกับหน่วย Tagaytay ก่อให้เกิดเสาการปะทุแบบ Plinian ที่ลอยตัว บางครั้งกลุ่มควันอาจยุบตัวลงเพื่อสร้างกระแสความหนาแน่นของเถ้าภูเขาไฟ ซึ่งทำให้เกิดการสะสมของชั้นหินที่รองรับด้วยเมทริกซ์^{[ 2 ]}

การปะทุครั้งแรกที่บันทึกไว้ของภูเขาไฟตาอัลเกิดขึ้นในปี 1572 หลังจากนั้นมีเหตุการณ์ปะทุระดับ VEI 1–5 เกิดขึ้น 33 ครั้ง โดย 9 ครั้งไม่แน่ชัด รวมถึงการปะทุครั้งล่าสุดในช่วงปี 2020 การปะทุครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ คือระดับ VEI 5 ​​ในปี 1754 ทำให้เกิดเถ้าภูเขาไฟตกลงมาในอากาศ ประมาณ 20 ซม . การปะทุทั้งหมดนี้เกิดขึ้นที่เกาะภูเขาไฟ ซึ่งสามารถจัดอยู่ในประเภทของโครงสร้างหลังการยุบตัวของแอ่งภูเขาไฟ โครงสร้างที่คล้ายกันนี้มีอยู่ในแอ่งภูเขาไฟซานโตรินีในประเทศกรีซในรูปแบบของเนีย คาเมนีในขณะที่แอ่งภูเขาไฟอาโซะในประเทศญี่ปุ่น มีโครงสร้างหลายแห่ง แม้ว่าจะมีเพียงแห่งเดียวที่ชื่อว่านากาดาเกะที่ยังคงปะทุอยู่ ในแอ่งภูเขาไฟทั้งสองแห่งนี้ ช่วงเวลาของการปะทุเล็กน้อยแต่เกิดขึ้นบ่อยกว่าจะตามมาหลังจากเหตุการณ์การยุบตัวของแอ่งภูเขาไฟ ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบเห็นได้ในแอ่งภูเขาไฟเช่นคัมปิ เฟลเกรย์และทะเลสาบปล่องภูเขาไฟ^{[ 2 ]}

การปะทุครั้งแรกที่มีการบันทึกไว้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1572 ซึ่งเป็นปีที่ คณะนักบวช ออกัสตินก่อตั้งเมืองตาอั ลบน ชายฝั่งทะเลสาบ (ปัจจุบันคือซานนิโคลัส จังหวัดบาตังกัส ) ในปี ค.ศ. 1591 เกิดการปะทุเล็กน้อยอีกครั้ง ทำให้เกิดควันจำนวนมากจากปล่องภูเขาไฟ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1605 ถึง 1611 ภูเขาไฟแสดงกิจกรรมอย่างมากจนบาทหลวงโทมัส เดอ อาเบรว ได้สร้างไม้กางเขนขนาดใหญ่ที่ทำจาก ไม้ อนูบิงไว้บนขอบปล่องภูเขาไฟ^{[ 19 ] [ 20 ]}

ระหว่างปี ค.ศ. 1707 ถึง 1731 ศูนย์กลางของกิจกรรมภูเขาไฟได้เปลี่ยนจากปล่องภูเขาไฟหลักไปยังส่วนอื่นๆ ของเกาะภูเขาไฟ การปะทุในปี ค.ศ. 1707 และ 1715 เกิดขึ้นที่ปล่องภูเขาไฟบีนินเตียง มาลากี (ขาใหญ่) ซึ่งเป็นกรวยเถ้าถ่านที่มองเห็นได้จากสันเขาตากายไต และมีฟ้าร้องและฟ้าผ่าเกิดขึ้นพร้อมกัน การปะทุเล็กน้อยยังเกิดขึ้นที่ปล่องภูเขาไฟบีนินเตียง มุนติ ทางปลายสุดด้านตะวันตกของเกาะในปี ค.ศ. 1709 และ 1729 เหตุการณ์ที่รุนแรงกว่านั้นเกิดขึ้นในวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1716 ทำให้ส่วนตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมดของปล่องภูเขาไฟคาลาวิต ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับภูเขามาโคลอด ระเบิด ออกมา บาทหลวงมานูเอล เดอ อาร์เซ บันทึกไว้ว่า การปะทุในปี ค.ศ. 1716 นั้น "ฆ่าปลาทั้งหมด...ราวกับว่าพวกมันถูกปรุงสุก เนื่องจากน้ำร้อนขึ้นจนถึงระดับที่ดูเหมือนว่าถูกนำมาจากหม้อต้ม" การปะทุในปี ค.ศ. 1731 นอกชายฝั่งปิรา-ปิราโซ ปลายด้านตะวันออกของเกาะ ทำให้เกิดเกาะใหม่ขึ้น^{[ 21 ] [ 20 ]}

ปล่องภูเขาไฟหลักเริ่มมีกิจกรรมเพิ่มขึ้นในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2392 และการปะทุมีความรุนแรงเป็นพิเศษ โดยบางครั้งมีระดับความรุนแรง VEI ถึง 4 จนถึงปี พ.ศ. 2396 จากนั้นก็เกิดการปะทุครั้งใหญ่ที่สุดที่บันทึกไว้ของภูเขาไฟตาอัลในปี พ.ศ. 2397 ซึ่งกินเวลานาน 6 เดือน^{[ 12 ] [ 19 ]}ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคมถึง 12 ธันวาคม การปะทุครั้งนี้ทำให้ต้องย้ายเมืองทานาอวนตาอัลลิปาและซาลาแม่น้ำปันซิปิตถูกปิดกั้น ทำให้ระดับน้ำในทะเลสาบสูงขึ้น บาทหลวงเบนคูชิลโลกล่าวถึงตาอัลว่า "ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย...ยกเว้นกำแพงโบสถ์และอาราม...ทุกอย่างถูกฝังอยู่ใต้ชั้นของหิน โคลน และเถ้าถ่าน" ^{[ 21 ] [ 20 ]}หลังจากทะเลสาบถูกปิดกั้น ปลาบางชนิดปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมน้ำจืดได้ เช่น ปลาซาร์ดิเนลลา ทาวิลิส

After the great eruption, Taal Volcano remained quiet for 54 years besides from a minor eruption in 1790. Not until March 1808 did another big eruption occur. While this outbreak was not as violent as the one in 1754, the immediate vicinity was covered with ashes to a depth of 84 centimeters (33 in). The eruption brought great changes in the interior of the crater, according to chroniclers of that time. According to Friar Miguel Saderra Maso, "Before [the eruption], the bottom looked very deep and seemed unfathomable, but at the bottom, a liquid mass was seen in continual ebullition. After the eruption, the crater had widened and the pond within it had been reduced to one-third and the rest of the crater floor was higher and dry enough to walk over it. The height of the crater walls has diminished and near the center of the new crater floor, a little hill that continually emitted smoke. On its sides were several wells, one of which was especially remarkable for its size."^[21]

On July 19, 1874, an eruption of gases and ashes from the volcano killed all the livestock on the volcano island. From November 12–15, 1878, ashes ejected by the volcano covered the entire island. Another eruption took place in 1904, which created a new outlet in the southeastern wall of the principal crater. Before 2020, the last eruption from the main crater was in 1911, which obliterated the crater floor creating the present lake. In 1965, a huge explosion sliced off a huge part of the island, moving activity to a new eruption center, Mount Tabaro.^[12]

One of the more devastating eruptions of Taal took place in January 1911. During the night of the 27th of that month, the seismographs at the Manila Observatory commenced to register frequent disturbances, which were at first of insignificant importance, but increased rapidly in frequency and intensity. The total recorded shocks on that day numbered 26. During the 28th there were recorded 217 distinct shocks, of which 135 were microseismic and 10 quite severe. The frequent and increasingly strong earthquakes caused much alarm in Manila, but the observatory staff was soon able to locate their epicenter in the region of Taal Volcano and assured the public that Manila was in no danger, as Taal was some 60 kilometers (37 mi) away, too far to directly damage the city.^[22]

ในกรุงมะนิลา ในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 30 มกราคม ผู้คนต่างตื่นขึ้นมาเพราะสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นเสียงฟ้าร้องดังสนั่นในตอนแรก ความรู้สึกนั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อฟ้าผ่าส่องสว่างท้องฟ้าทางทิศใต้ เมฆรูปพัดขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนควันดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงใหญ่ ตัดกับแสงฟ้าผ่าจากภูเขาไฟที่สว่างไสว เมฆนี้พุ่งขึ้นไปในอากาศ กระจายตัวออกไป แล้วก็สลายไป ซึ่งเป็นการสิ้นสุดของการปะทุในเวลาประมาณ 2:30 น. ^{[ 19 ]}

บนเกาะภูเขาไฟ ความเสียหายนั้นสมบูรณ์แบบ ดูเหมือนว่าเมื่อเมฆสีดำรูปพัดแผ่กระจายออกไป มันได้สร้างแรงระเบิดลงมา บังคับให้ไอน้ำร้อนและก๊าซพุ่งลงมาตามลาดเขาของปล่องภูเขาไฟ พร้อมกับฝนโคลนและทรายร้อน ต้นไม้หลายต้นเปลือกถูกฉีกขาดและหลุดออกจากพื้นผิวโดยทรายและโคลนร้อน ฝนนี้เป็นสาเหตุหลักของการสูญเสียชีวิตและการทำลายทรัพย์สินรอบภูเขาไฟ ข้อเท็จจริงที่ว่าพืชพรรณเกือบทั้งหมดโน้มลงด้านล่าง ห่างจากปล่องภูเขาไฟ บ่งชี้ว่าต้องมีแรงระเบิดที่รุนแรงมากลงมาตามลาดเขาด้านนอกของกรวย มีพืชพรรณเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่ถูกเผาไหม้หรือแม้แต่ถูกแดดเผา^{[ 19 ]}หกชั่วโมงหลังจากการระเบิด ฝุ่นจากปล่องภูเขาไฟสามารถสังเกตเห็นได้ในมะนิลา เนื่องจากมันตกลงบนเฟอร์นิเจอร์และพื้นผิวขัดเงาอื่นๆ สสารแข็งที่ถูกพ่นออกมามีปริมาตรระหว่าง 70 ถึง 80 ล้านตารางเมตร (750 ถึง 860 ล้านตารางฟุต) เถ้าถ่านตกลงมาปกคลุมพื้นที่ 2,000 ตารางกิโลเมตร (770 ตารางไมล์⁾แม้ว่าพื้นที่ที่เกิดการทำลายล้างจริงจะมีขนาดเพียง 230 ตารางกิโลเมตร (89 ตารางไมล์⁾ก็ตาม^{[ 19 ]}เสียงระเบิดดังไปไกลกว่า 1,000 กิโลเมตร (600 ไมล์) ^{[ 22 ]}

การปะทุของภูเขาไฟคร่าชีวิตผู้คนไปประมาณ 1,100 ราย และบาดเจ็บ 199 ราย ตามรายงาน แต่คาดว่ามีผู้เสียชีวิตมากกว่าที่บันทึกไว้ทางการหมู่บ้าน ทั้งเจ็ด แห่งที่เคยมีอยู่บนเกาะก่อนการปะทุถูกทำลายล้างไปอย่างสิ้นเชิง การชันสูตรศพของผู้เสียชีวิตพบว่าเกือบทั้งหมดเสียชีวิตจากการถูกน้ำร้อนลวกและ/หรือโคลนร้อน ผลกระทบที่รุนแรงจากการระเบิดแผ่ไปถึงชายฝั่งตะวันตกของทะเลสาบ ซึ่งทำให้หมู่บ้านหลายแห่งถูกทำลายเช่นกัน วัวควาย 702 ตัวตาย และบ้านเรือนจาก 543 หลังถูกทำลาย พืชผลทางการเกษตรได้รับความเสียหายจากเถ้าถ่านที่ตกลงมาทับถมหนาเกือบครึ่งนิ้วในบางพื้นที่ใกล้ชายฝั่งทะเลสาบ

เกาะภูเขาไฟจมลงไปประมาณ 1 ถึง 3 เมตร (3 ถึง 10 ฟุต) อันเป็นผลมาจากการปะทุ นอกจากนี้ยังพบว่าชายฝั่งทางใต้ของทะเลสาบตาอัลก็จมลงเนื่องจากการปะทุเช่นกัน ไม่พบหลักฐานของลาวาที่ใดเลย และนักธรณีวิทยาก็ไม่สามารถติดตามร่องรอยการไหลของลาวาที่เกิดขึ้นบนภูเขาไฟในระหว่างการปะทุได้เลย อีกหนึ่งลักษณะเฉพาะทางธรณีวิทยาของตาอัลคือ ไม่พบกำมะถันบนภูเขาไฟเลย ตะกอนและคราบสีเหลืองที่สังเกตเห็นได้ในปล่องภูเขาไฟและบริเวณใกล้เคียงคือเกลือเหล็ก ตามการวิเคราะห์ทางเคมี มีกลิ่นกำมะถันจางๆ ที่รับรู้ได้ที่ภูเขาไฟ ซึ่งมาจากก๊าซที่พุ่งออกมาจากปล่องภูเขาไฟ^{[ 19 ]}

หลังจากภูเขาไฟระเบิด เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในปล่องภูเขาไฟ ก่อนปี 1911 พื้นปล่องภูเขาไฟสูงกว่าทะเลสาบตาอัล และมีช่องเปิดแยกกันหลายแห่ง ซึ่งมีทะเลสาบสีต่างๆ อยู่ มีทะเลสาบสีเขียว ทะเลสาบสีเหลือง ทะเลสาบสีแดง และมีหลุมที่เต็มไปด้วยน้ำร้อนซึ่งมีไอน้ำพวยพุ่งออกมา หลายพื้นที่ปกคลุมด้วยเปลือกหินภูเขาไฟที่ไม่มั่นคง เต็มไปด้วยรอยแตก ซึ่งร้อนอยู่เสมอและค่อนข้างอันตรายที่จะเดินบนนั้น ทันทีหลังจากการระเบิด ทะเลสาบสีต่างๆ ก็หายไป และแทนที่ด้วยทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งเดียว ซึ่งอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำในทะเลสาบที่ล้อมรอบเกาะประมาณสิบฟุต ทะเลสาบในปล่องภูเขาไฟค่อยๆ สูงขึ้นจนถึงระดับน้ำในทะเลสาบตาอัล ความคิดเห็นที่แพร่หลายหลังจากการเกิดทะเลสาบนั้นเชื่อว่า การมีน้ำอยู่ในปล่องภูเขาไฟช่วยลดอุณหภูมิของวัสดุด้านล่าง จึงลดโอกาสการระเบิดหรือการดับของภูเขาไฟ อย่างไรก็ตาม คำอธิบายนี้ถูกปฏิเสธโดยผู้เชี่ยวชาญในภายหลัง^{[ 19 ]}การปะทุครั้งต่อมาในปี พ.ศ. 2508 และกิจกรรมต่อเนื่องมาจากศูนย์กลางการปะทุใหม่ คือ ภูเขาทาบาโร

สิบปีหลังจากการปะทุ ไม่สามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในโครงร่างทั่วไปของเกาะได้จากระยะไกล อย่างไรก็ตาม บนเกาะนั้นมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเกิดขึ้น พืชพรรณเพิ่มมากขึ้น พื้นที่กว้างใหญ่ที่เคยแห้งแล้งและปกคลุมไปด้วยเถ้าถ่านสีขาวก็กลับปกคลุมไปด้วยพืชพรรณ^{[ 19 ]}

มีช่วงเวลาของการปะทุของภูเขาไฟอีกครั้งบนทะเลสาบตาอัลตั้งแต่ปี 1965 ถึง 1977 โดยพื้นที่ที่มีการปะทุจะกระจุกตัวอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับภูเขาตาบาโร การปะทุในปี 1965 ถูกจัดประเภทเป็นแบบฟริเอโต แมกมา ติก^{[ 12 ]}ซึ่งเกิดจากการปฏิสัมพันธ์ของแมกมากับน้ำในทะเลสาบ ทำให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงที่ตัดผ่านอ่าวบนเกาะภูเขาไฟ การปะทุทำให้เกิดคลื่นฐาน "เย็น" ^{[ 23 ]}ซึ่งเคลื่อนที่ไปหลายกิโลเมตรทั่วทะเลสาบตาอัล ทำลายหมู่บ้านริมฝั่งทะเลสาบและคร่าชีวิตผู้คนไปประมาณหนึ่งร้อยคน

นักธรณีวิทยาชาวอเมริกันคนหนึ่งซึ่งเคยเห็นการระเบิดของระเบิดปรมาณูในฐานะทหาร ได้ไปเยี่ยมชมภูเขาไฟไม่นานหลังจากการระเบิดในปี 1965 และพบว่า "base surge" (ปัจจุบันเรียกว่าpyroclastic surge ^{[ 24 ]} ) เป็นกระบวนการในการระเบิดของภูเขาไฟ^{[ 25 ]}

สัญญาณเตือนล่วงหน้าไม่ได้รับการตีความอย่างถูกต้องจนกระทั่งหลังจากการปะทุ ประชากรบนเกาะจึงถูกอพยพออกไปหลังจากที่การปะทุเริ่มต้นขึ้นแล้วเท่านั้น

หลังจากสงบนิ่งเป็นเวลาเก้าเดือน ภูเขาไฟตาอัลก็ปะทุขึ้นอีกครั้งในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 ด้วยการปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติกจากภูเขาตาบาโร ตามด้วยการปะทุที่คล้ายกันอีกครั้งในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2510 การปะทุแบบสตรอมโบเลียนซึ่งเริ่มต้นขึ้นห้าเดือนต่อมาในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2511 ทำให้เกิดการพุ่งของลาวาครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่เคยพบเห็นจากภูเขาไฟตาอัล การปะทุแบบสตรอมโบเลียนอีกครั้งเกิดขึ้นหนึ่งปีต่อมาในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2512 กระแสลาวาขนาดใหญ่จากการปะทุทั้งสองครั้งในที่สุดก็ปกคลุมอ่าวที่เกิดจากการปะทุในปี พ.ศ. 2508 จนถึงชายฝั่งของทะเลสาบตาอัล กิจกรรมสำคัญครั้งสุดท้ายของภูเขาไฟในช่วงเวลานี้คือการปะทุแบบฟริเอติกในปี พ.ศ. 2519 และ พ.ศ. 2520 ^{[ 12 ]}

นับตั้งแต่การปะทุในปี 1977 ภูเขาไฟได้แสดงสัญญาณความไม่สงบมาตั้งแต่ปี 1991 โดยมีกิจกรรมแผ่นดินไหวรุนแรงและเหตุการณ์การแตกร้าวของพื้นดิน รวมถึงการก่อตัวของแอ่งโคลน ขนาดเล็ก และน้ำพุโคลนในบางส่วนของเกาะสถาบันภูเขาไฟวิทยาและแผ่นดินไหวแห่งฟิลิปปินส์ (PHIVOLCS) ได้ออกประกาศและคำเตือนเกี่ยวกับกิจกรรมปัจจุบันที่ Taal อย่างสม่ำเสมอ รวมถึงเกี่ยวกับความไม่สงบทางแผ่นดินไหวที่กำลังดำเนินอยู่^{[ 26 ]}

เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม PHIVOLCS ได้แจ้งให้สาธารณชนและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทราบว่าเครือข่ายตรวจวัดแผ่นดินไหวของภูเขาไฟตาอัลบันทึกแผ่นดินไหวจากภูเขาไฟ 10 ครั้ง ตั้งแต่เวลา 05:30 ถึง 15:00 น. ^{[ 27 ]}

เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน PHIVOLCS ได้ยกระดับสถานะภูเขาไฟเป็นระดับเตือนภัยระดับ 2 ^{[ 28 ]} (ระดับคือ 0–5 โดย 0 หมายถึงไม่มีสถานะเตือนภัย) ซึ่งบ่งชี้ว่าภูเขาไฟกำลังมีการแทรกซึมของแมกมา ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนก่อนการปะทุ PHIVOLCS เตือนประชาชนทั่วไปว่าห้ามเข้าใกล้ปล่องภูเขาไฟหลัก เนื่องจากมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดการระเบิดจากไอน้ำที่เป็นอันตรายและการสะสมของก๊าซพิษ พื้นที่ที่มีพื้นดินร้อนและการปล่อยไอน้ำ เช่น บางส่วนของเส้นทาง Daang Kastila ถือเป็นพื้นที่อันตราย^{[ 29 ]}ตั้งแต่วันที่ 11–24 พฤษภาคม อุณหภูมิของทะเลสาบปล่องภูเขาไฟหลักเพิ่มขึ้น 2 ถึง 3 K (3.6 ถึง 5.4 °F) องค์ประกอบของน้ำในทะเลสาบปล่องภูเขาไฟหลักแสดงค่า MgCl, SO ₄ Cl และของแข็งที่ละลายทั้งหมด สูงกว่าปกติ มีไอน้ำพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินพร้อมกับเสียงฟู่ฟ่าทางด้านทิศเหนือและทิศตะวันออกเฉียงเหนือของปล่องภูเขาไฟหลัก เมื่อวันที่ 26 เมษายน มีรายงานว่ากิจกรรมแผ่นดินไหวจากภูเขาไฟเพิ่มสูงขึ้น

ตั้งแต่วันที่ 9 เมษายนถึง 5 กรกฎาคม ระดับการแจ้งเตือนเกี่ยวกับภูเขาไฟตาอัลถูกยกระดับจาก 1 เป็น 2 เนื่องจากการเกิดแผ่นดินไหวบนเกาะภูเขาไฟเพิ่มมากขึ้น^{[ 30 ]}ความถี่สูงสุดอยู่ที่ประมาณ 115 ครั้งในวันที่ 30 พฤษภาคม โดยมีความรุนแรงสูงสุดระดับ IV พร้อมกับเสียงคำราม แมกมาแทรกตัวขึ้นสู่ผิวดิน ดังที่แสดงโดยอัตราการปล่อย CO2 ที่สูงอย่างต่อเนื่อง_ในทะเลสาบปล่องภูเขาไฟหลักและกิจกรรมแผ่นดินไหวที่ต่อเนื่อง การวัดภาคสนามในวันที่ 24 พฤษภาคมแสดงให้เห็นว่าอุณหภูมิของทะเลสาบเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ค่า pH เป็นกรดมากขึ้นเล็กน้อย และระดับน้ำสูงขึ้น 4 ซม. (1.6 นิ้ว) การ สำรวจ การเปลี่ยนแปลงรูปร่างที่ดำเนินการรอบเกาะภูเขาไฟตั้งแต่วันที่ 26 เมษายนถึง 3 พฤษภาคมแสดงให้เห็นว่าโครงสร้างภูเขาไฟพองตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับการสำรวจระหว่างวันที่ 5-11 เมษายน^{[ 31 ]}

ภูเขาไฟปะทุขึ้นในช่วงบ่ายของวันที่ 12 มกราคม โดยระดับการแจ้งเตือนของสถาบันภูเขาไฟวิทยาและแผ่นดินไหวแห่งฟิลิปปินส์ (PHIVOLCS) เพิ่มขึ้นจากระดับการแจ้งเตือนระดับ 2 เป็นระดับการแจ้งเตือนระดับ 4 ^{[ 32 ]}เป็นการปะทุแบบพลินเนียนจากปล่องภูเขาไฟหลักบนเกาะภูเขาไฟ การปะทุพ่นเศษหิน สโค เรียขนาดเท่า ระเบิด ถึงลาพิลิ^{[ 33 ]}พร้อมกับเถ้าถ่านไปยังคาลาบาร์ซอนเมโทรมานิลาบางส่วนของลูซอนตอนกลางและปังกาซิแนนในภูมิภาคอิโลโคสซึ่งทำให้ต้องยกเลิกการเรียนการสอน ตารางงาน และเที่ยวบิน^{[ 34 ] [ 35 ]}มีรายงานฝนหินสโคเรียและเถ้าถ่านพร้อมกับพายุฝนฟ้าคะนองจากภูเขาไฟ และมีการอพยพผู้คนออกจากเกาะ^{[ 36 ] [ 37 ]}นอกจากนี้ยังมีคำเตือนเกี่ยวกับสึนามิจากภูเขาไฟที่ อาจเกิดขึ้นได้ ^{[ 38 ]}ภูเขาไฟเกิดฟ้าผ่าเหนือปล่องภูเขาไฟพร้อมกับกลุ่มควันเถ้าถ่าน^{[ 39 ]}การปะทุได้พัฒนาไปสู่การปะทุของแมกมา ซึ่งมีลักษณะเป็นน้ำพุลาวาพร้อมกับฟ้าร้องและฟ้าผ่า^{[ 40 ]}ในวันที่ 26 มกราคม 2020 PHIVOLCS สังเกตเห็นกิจกรรมภูเขาไฟที่ไม่สม่ำเสมอแต่ลดลงในภูเขาไฟตาอัล ทำให้หน่วยงานลดระดับการเตือนภัยลงเหลือระดับ 3 ^{[ 41 ]}ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ PHIVOLCS ลดระดับการเตือนภัยของภูเขาไฟลงเหลือระดับ 2 เนื่องจากกิจกรรมภูเขาไฟลดลงอย่างต่อเนื่อง^{[ 42 ] [ 43 ]}มีผู้เสียชีวิตจากการปะทุทั้งหมด 39 คน ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกเขาปฏิเสธที่จะออกจากบ้านหรือประสบปัญหาด้านสุขภาพระหว่างการอพยพ^{[ 44 ]}

ในเดือนกุมภาพันธ์ ผู้อยู่อาศัยบนเกาะภูเขาไฟตาอัลถูกอพยพออกไปก่อนล่วงหน้าเนื่องจากกิจกรรมของภูเขาไฟที่เพิ่มขึ้น^{[ 45 ]}เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2021 PHIVOLCS ได้ยกระดับการแจ้งเตือนจากระดับ 1 เป็นระดับ 2 ^{[ 46 ]} ในเดือนมิถุนายน การปล่อยก๊าซ ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ของภูเขาไฟทำให้ เกิด หมอกควันปกคลุมจังหวัดใกล้เคียง และแม้กระทั่งกรุงเทพมหานคร^{[ 47 ] [ 48 ] [ 49 ]}เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ภูเขาไฟปะทุขึ้นเวลาประมาณ 15:16 น. และระดับการแจ้งเตือนถูกยกระดับจากระดับ 2 เป็นระดับ 3 ^{[ 50 ] [ 51 ]}มีการบันทึกการระเบิดของแมกมาแบบอ่อนๆ 19 ครั้งจนถึงวันที่ 9 กรกฎาคม^{[ 52 ]}

เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคมPHIVOLCSได้ลดระดับการแจ้งเตือนจากระดับ 3 เป็นระดับ 2 ^{[ 53 ]}

ระหว่างวันที่ 29 และ 30 มกราคม ภูเขาไฟเกิดการปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติก 9 ครั้งที่ปล่องภูเขาไฟหลัก^{[ 54 ] [ 55 ]}เมื่อวันที่ 26 มีนาคม PHIVOLCS ได้ยกระดับการแจ้งเตือนของภูเขาไฟเป็นระดับ 3 เนื่องจากเกิดการปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติก ในระยะเวลาสั้นๆ ส่งผลให้มีการอพยพประชาชนประมาณ 1,100 คนในพื้นที่และเมืองโดยรอบ^{[ 56 ]}มีการบันทึกเหตุการณ์ฟริเอโตแมกมาติก 2 ครั้ง ซึ่งปล่อยควันพิษสูง 800 เมตร (2,600 ฟุต) และ 400 เมตร (1,300 ฟุต) ^{[ 57 ]}จากนั้นชาวบ้านได้รายงานการระเบิดใกล้ปล่องภูเขาไฟประมาณ 13.00 น. ( เวลาฟิลิปปินส์ ) ตามมาด้วยเถ้าถ่านที่พุ่งขึ้นรอบทะเลสาบ มีการบันทึกการปล่อยสารพิษในระดับสูง รวมถึงแผ่นดินไหวจากภูเขาไฟ 14 ครั้ง และการสั่นสะเทือนจากภูเขาไฟ 10 ครั้ง ภายในวันเดียวกัน^{[ 58 ] [ 59 ]}ในวันถัดมาคือวันที่ 27 มีนาคม กิจกรรมของภูเขาไฟค่อนข้างสงบ โดยแทบไม่มีการบันทึกแผ่นดินไหวเลย แม้ว่าการปล่อยก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์จะยังคงวัดได้ที่ 1,140 ตัน^{[ 60 ]}สภาการลดความเสี่ยงและการจัดการภัยพิบัติแห่งชาติ (NDRRMC) ประเมินว่ามีผู้คนประมาณ 3,850 คนต้องอพยพในวันจันทร์ที่ 28 มีนาคม^{[ 61 ]}ในวันที่ 9 เมษายน PHIVOLCS ได้ลดระดับการแจ้งเตือนลงอีกครั้งจากระดับ 3 เป็นระดับ 2 ^{[ 62 ]}จากนั้นก็ลดระดับลงไปอีกเป็นระดับการแจ้งเตือน 1 หลังจากนั้นประมาณสามเดือนในวันที่ 11 กรกฎาคม^{[ 63 ]}

เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม PHILVOLCS บันทึกการปะทุระดับต่ำของภูเขาไฟพร้อมกับการ ปล่อย ก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ (SO2 ₎ที่ เพิ่มขึ้น ^{[ 64 ] [ 65 ]}มีการวัดปริมาณกำมะถันในบรรยากาศที่สูงผิดปกติถึง 12,125 ตันในวันนั้น เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว การปล่อยก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ตามปกติในแต่ละวันวัดได้ถึง 4,952 ตันตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม หมอกควันภูเขาไฟหรือvogและก๊าซพิษถูกพบเห็นเป็นจำนวนมากในบาตังกัสและเมืองโดยรอบตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม^{[ 66 ]}

ในเดือนมิถุนายน ระดับซัลเฟอร์ไดออกไซด์รอบภูเขาไฟเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทำให้เกิดหมอกควันพิษที่บังคับให้ต้องระงับการเรียนการสอนในเมืองลอเรลและทาลิไซ รวมถึงบางส่วนของเมืองอะกอนซิโยด้วย^{[ 67 ]}เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน PHIVOLCS ได้บันทึกการระเบิดของไอน้ำที่กินเวลาหนึ่งนาทีแปดวินาที^{[ 68 ]}ในช่วงกลางเดือนกันยายน ภูเขาไฟได้ปล่อยหมอกควันพิษออกมาอีกครั้ง ซึ่งบังคับให้ต้องระงับการเรียนการสอนไม่เพียงแต่ในบาตังกัสเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเมืองและจังหวัดใกล้เคียงด้วย หมอกควันพิษถูกปล่อยออกมาโดยเฉลี่ย 3,402 ตัน (3,348 ตันยาว; 3,750 ตันสั้น) ต่อวัน^{[ 69 ]}

ในเดือนมิถุนายน มีรายงานแผ่นดินไหวจากภูเขาไฟ 5 ครั้ง ทำให้เกิดการปะทุแบบฟริเอติกหลายครั้งในช่วงเวลา 24 ชั่วโมง ปล่อยก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ 10,042.45 เมตริกตัน (9,883.84 ตันยาว; 11,069.91 ตันสั้น) สู่ชั้นบรรยากาศ^{[ 70 ]}ภูเขาไฟตาอัลอยู่ในระดับเตือนภัยระดับ 1 ในเดือนกันยายนเมื่อเกิดการปะทุเล็กน้อยหลายครั้ง

เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม มีรายงานการปะทุแบบฟริเอติกเล็กน้อยอีกชุดหนึ่ง ซึ่งกินเวลาระหว่างสองถึงหกนาที^{[ 71 ]}จากนั้นภูเขาไฟก็เกิดการปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติก^{[ 72 ]}ปล่อยกลุ่มควันที่มีความสูงถึง 2,400 เมตร (7,900 ฟุต) ^{[ 73 ]}แม้ว่าสถานะระดับการแจ้งเตือนระดับ 1 จะยังคงไม่เปลี่ยนแปลงก็ตาม การปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติกเล็กน้อยอีกครั้งเกิดขึ้นในวันที่ 5 และ 10 ตุลาคม^{[ 74 ]}

มีรายงานการปะทุของไอน้ำอีก 2 ครั้งในวันที่ 16 ตุลาคม^{[ 75 ]}

เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม มีรายงานการปะทุของภูเขาไฟแบบฟริเอโตแมกมาติกเล็กน้อยเมื่อเวลา 5:58 น. ทำให้เกิดกลุ่มควันสีเทาสูงถึง 2,800 เมตร (9,200 ฟุต) ^{[ 76 ]}

การปะทุแบบฟริเอติกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม^{[ 77 ]}ตามด้วยการปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติกเล็กน้อยเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม^{[ 78 ]} การปะทุแบบ ฟริเอติกอีกครั้งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน^{[ 79 ]}ในขณะที่การปะทุเล็กน้อยสองครั้งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ^{[ 80 ]}การปะทุแบบฟริเอติกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม^{[ 81 ]}ตามด้วยการปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติกเล็กน้อยเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม^{[ 82 ]} การปะทุเล็กน้อยสามครั้งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ^{[ 83 ]}ในขณะที่การปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติกเล็กน้อยเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน^{[ 84 ]}และ 23 พฤศจิกายน^{[ 85 ]}การปะทุเล็กน้อยสองครั้งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม^{[ 86 ]}การปะทุแบบฟริเอโตแมกมาติกเล็กน้อยอีกครั้งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม มันสร้างไอพ่นเถ้าและกลุ่มควันซึ่งลอยขึ้นไปสู่ 600 เมตรก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้^{[ 87 ]}

เกิดการปะทุของแมกมาขนาดเล็กเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2569 ^{[ 88 ]}

การปะทุที่ทราบแน่ชัดนับตั้งแต่การปะทุที่ส่งผลให้เกิดการก่อตัวของหินอัคนีชนิด Pasong Fluidal Juvenile Bomb-Rich Ignimbrite Formation

On May 6, 2024, Batangas governor Hermilando Mandanas declared Volcano Island a "no man's land" due to series of wildfire devastation on its southwest tip on May 2, near the Binintiang Munti observation station.^[91]

A grassfire broke out on April 2, 2025. It was eventually put out 21 hours later.^[92]

PHIVOLCS maintains a distinct Alert Level system for six volcanoes in the Philippines, including Taal Volcano. There are six levels in the system, numbered 0 to 5.^[93]

• การเกิดแผ่นดินไหวจากภูเขาไฟถี่ขึ้น พร้อมกับเหตุการณ์แผ่นดินไหวเป็นครั้งคราวที่มีเสียงดังกึกก้อง
• บนทะเลสาบปล่องภูเขาไฟหลัก มีการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิน้ำ ระดับน้ำ และกิจกรรมการเกิดฟองหรือการเดือดบนทะเลสาบ ก่อนที่การปะทุในปี 1965 จะเริ่มต้นขึ้น อุณหภูมิของทะเลสาบสูงขึ้นประมาณ 15 °C (27 °F) เหนือระดับปกติ^{[ 94 ]}อย่างไรก็ตาม ในการปะทุบางครั้ง ไม่มีรายงานว่าอุณหภูมิของทะเลสาบเพิ่มขึ้น
• การพัฒนาพื้นที่ความร้อนใหม่หรือการฟื้นฟูพื้นที่ความร้อนเก่า เช่น ปล่องไอน้ำน้ำพุร้อนหรือบ่อโคลน
• การยกตัวของพื้นดินหรือการแตกแยกของพื้นดิน
• อุณหภูมิของรูเจาะสำรวจใต้ดินในสถานีตรวจวัดเพิ่มสูงขึ้น
• มีกลิ่นกำมะถันฉุนจัด หรือควันระคายเคืองคล้ายไข่เน่า
• ปลาตายเป็นจำนวนมากและพืชพรรณแห้งแล้ง^{[ 95 ]}

นักภูเขาไฟวิทยาที่วัดความเข้มข้นของ ก๊าซ เรดอนในดินบนเกาะภูเขาไฟ พบว่าความเข้มข้นของเรดอนเพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติถึงหกเท่าในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2537 การเพิ่มขึ้นนี้ตามมาด้วยแผ่นดินไหวขนาด 7.1 ที่มินโดโรในวันที่ 15 พฤศจิกายน 22 วัน โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ห่างจากตาอัลไปทางใต้ประมาณ 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) นอกชายฝั่งลูซอน พายุ ไต้ฝุ่นได้พัดผ่านพื้นที่ดังกล่าวไม่กี่วันก่อนที่จะมีการวัดค่าเรดอนที่เพิ่มขึ้น แต่เมื่อพายุไต้ฝุ่นแองเจลา ซึ่งเป็นหนึ่งในพายุที่ทรงพลังที่สุดที่พัดถล่มพื้นที่นี้ในรอบสิบปี พัดผ่านลูซอนในเส้นทางเกือบเดียวกันในอีกหนึ่งปีต่อมา กลับไม่พบค่าเรดอนที่เพิ่มขึ้น ดังนั้นจึงตัดความเป็นไปได้ที่พายุไต้ฝุ่นจะเป็นสาเหตุออกไป และมีหลักฐานที่ชัดเจนบ่งชี้ว่าเรดอนมีต้นกำเนิดมาจากการสะสมความเครียดก่อนเกิดแผ่นดินไหว^{[ 96 ]}

• รายชื่อภูเขาไฟในประเทศฟิลิปปินส์
  • รายชื่อภูเขาไฟที่ยังปะทุอยู่ในฟิลิปปินส์
  • รายชื่อภูเขาไฟที่อาจยังปะทุได้ในประเทศฟิลิปปินส์
  • รายชื่อภูเขาไฟที่ดับแล้วในฟิลิปปินส์

Wikimedia Commons has media related to: Taal Volcano (category)

Wikivoyage has a travel guide for Taal Volcano.

• "Taal Volcano". Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. Retrieved March 6, 2018.
• Taal Volcano Eruptions 1572–1911 from RWTH Aachen University Web Site