สัปดาห์แห่งพระคุณนี้
กำกับโดย	มอริซ เอลวีย์
เขียนโดย	เอช. ฟาวเลอร์ เมียร์แจ็ค มาร์คส์
เรื่องราวโดย	เนลล์ เอเมอรัลด์มอริซ แบรดเดลล์
ผลิตโดย	จูเลียส ฮาเกน
นำแสดงโดย	เกรซี่ ฟิลด์สเฮนรี่ เคนดัล จอห์น สจ๊วต
ภาพยนตร์	ซิดนีย์ ไบลธ์
เรียบเรียงโดย	แจ็ค แฮร์ริส
เพลงโดย	เพอร์ซิวัล แม็กกี้
บริษัทผู้ผลิต	สตูดิโอทวิคเคนแฮม
จัดจำหน่ายโดย	เรดิโอ พิคเจอร์ส(สหราชอาณาจักร)
วันที่วางจำหน่าย	กรกฎาคม พ.ศ. 2476 ( 7 พ.ศ. 2476 )
ระยะเวลาการวิ่ง	92 นาที
ประเทศ	สหราชอาณาจักร
ภาษา	ภาษาอังกฤษ

This Week of Graceเป็นภาพยนตร์ตลก อังกฤษปี 1933 กำกับโดย Maurice Elveyและนำแสดงโดย Gracie Fields , Henry Kendallและ John Stuart [ ^{1 ] เขียน}บทโดย H. Fowler Mearและ Jack Marksจากเรื่องราวของ Nell Emeraldและ Maurice Braddellบทภาพยนตร์เกี่ยวกับหญิงยากจนที่ว่างงานซึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นแม่บ้านในคฤหาสน์ของดัชเชส ผู้มั่งคั่ง ภาพยนตร์ เรื่องนี้ได้รับการโปรโมตด้วยสโลแกน "ซินเดอเรลล่าในชุดสมัยใหม่" ^{[ 2 ]}และมีเพลงที่แต่งโดย Harry Parr-Daviesเช่น "My Lucky Day" และ "Happy Ending" ^{[ 3 ]}

เกรซ มิลรอย ตกงานจากการทำงานที่โรงงาน อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุการณ์แปลกประหลาดบางอย่าง เธอได้งานเป็นแม่บ้านที่ปราสาทสวินฟอร์ดที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งเป็นบ้านของดัชเชสแห่งสวินฟอร์ดผู้แปลกประหลาด ในตอนแรกเธอได้รับการต้อนรับอย่างเย็นชาจากพนักงานคนอื่นๆ แต่ไม่นานเธอก็เอาชนะใจพวกเขาได้ด้วยบุคลิกภาพและความขยันหมั่นเพียรของเธอ ในระหว่างที่ทำงานอยู่ที่นั่น เธอตกหลุมรักกับหลานชายของดัชเชส คือไวเคานต์สวินฟอร์ด และในที่สุดก็แต่งงานกับเขา ต่อมา เมื่อเธอเข้าใจผิดคิดว่าเขาแต่งงานกับเธอเพราะคิดว่าเธอร่ำรวย เธอจึงทิ้งเขาไปและไปทำงานบนเวทีในฐานะนักร้องประสานเสียงในที่สุด ความเข้าใจผิดก็คลี่คลายลง และทั้งคู่ก็คืนดีกัน^{[ 4 ]}

• เกรซี่ ฟิลด์สรับบทเป็น เกรซ มิลรอย
• เฮนรี เคนดัล รับบทเป็น ลอร์ด ไคลฟ์ สวินฟอร์ด
• จอห์น สจ๊วต รับบทเป็น เฮนรี่ บาริง
• แฟรงค์ เพ็ตติงเกล รับบทเป็น มิสเตอร์มิลรอย
• มินนี่ เรย์เนอร์ รับบทเป็น คุณนายมิลรอย
• ดักลาส เวกฟิลด์รับบทเป็น โจ มิลรอย
• วิเวียน ฟอสเตอร์ รับบทเป็นบาทหลวง
• มาร์จอรี บรูคส์ รับบทเป็น เพิร์ล ฟอร์เรสเตอร์
• เฮเลน เฮย์รับบทเป็น เลดี้ วอร์มิงตัน
• นีน่า บูซิโคลต์ในฐานะดัชเชสแห่งสวินฟอร์ด
• เชอร์แมน ฟิชเชอร์ เกิร์ลส์ในฐานะนักเต้น

ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างโดยTwickenham Studiosหลังจากเกิดข้อพิพาทระหว่างRadio Picturesซึ่งเป็นเจ้าของสิทธิ์ใน Fields และAssociated Talking Pictures (ATP) ซึ่งเคยสร้างภาพยนตร์ของเธอมาก่อน^{[ 5 ]}เป็นส่วนหนึ่งของความพยายามของ Twickenham ที่จะเลิกสร้างภาพยนตร์แบบเร่งด่วนตามโควต้า และหันมาสร้างภาพยนตร์คุณภาพสูงที่มีงบประมาณมากขึ้น ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่ดำเนินต่อไปจนกระทั่งเจ้าของคือJulius Hagen ล้มละลาย เนื่องจากสตูดิโอถ่ายทำที่ Twickenham ถูกจองเต็มแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงถ่ายทำที่Ealing Studios

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนึ่งในผลงานของฟิลด์ที่คนรู้จักน้อยที่สุด เป็นที่กล่าวถึงในเรื่องการส่งเสริมฉันทามติ ระดับชาติ ระหว่างชนชั้น ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการนำเสนอเรื่องนี้ในภาพยนตร์ของฟิลด์ ธีมนี้กลายเป็นรากฐานสำคัญของผลงานของเธอในช่วงที่เธอได้รับความนิยมในวงกว้าง^{[ 6 ]}

Kine Weeklyเขียนว่า: "เกรซี่ ฟิลด์ส ผู้ซึ่งไม่เคยดูน่าดึงดูดใจหรือทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากเท่านี้มาก่อน ได้นำเอาความสามารถจากผลงานที่ผ่านมามาใช้ และนำเสนอการแสดงที่หลากหลายซึ่งเป็นความบันเทิงอย่างมากในตัวมันเอง อย่างไรก็ตาม เธอได้รับการสนับสนุนจากทีมงานที่มีประสบการณ์ และมีมอริส เอลวีย์เป็นผู้กำกับที่รู้เรื่องงานของเขาเป็นอย่างดี และการผสมผสานชั้นยอดของพรสวรรค์ ประสบการณ์ และการกำกับการแสดงที่ทะเยอทะยาน ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นดาวเด่นและเป็นที่ดึงดูดใจโดยทั่วไปในระดับบ็อกซ์ออฟฟิศ" ^{[ 7 ]}

เดอะเดลี่ฟิล์มเรนเตอร์เขียนว่า: "ผลงานที่ดีที่สุดของเกรซี่เท่าที่เคยมีมา – ภาพยนตร์ที่น่าจะประสบความสำเร็จในบ็อกซ์ออฟฟิศและน่าจะกวาดรายได้ไปทั่วประเทศอย่างรวดเร็ว เรื่องราวแบบซินเดอเรลล่าที่ได้รับความนิยมตลอดกาลเปิดโอกาสให้นักแสดงนำได้ใช้บุคลิกที่โดดเด่นของเธออย่างเต็มที่ ในขณะที่เพลงทั้งห้าเพลงของเธอนั้นไพเราะและน่ารื่นรมย์ การกำกับที่ยอดเยี่ยม ฉากที่หรูหรา และนักแสดงสมทบที่ยอดเยี่ยมเป็นจุดเด่นเพิ่มเติม ภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำรายได้ถล่มทลายไม่ว่าจะฉายที่ไหนก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสำหรับเกรซี่เป็นอย่างยิ่ง เพราะเธอแทบจะไม่หายไปจากหน้าจอเลยตลอดทั้งเรื่อง" ^{[ 8 ]}

ผู้ชมภาพยนตร์เขียนว่า: "เกรซี่ ฟิลด์สอยู่ในระดับที่เหนือกว่าใคร และเธอก็แสดงได้อย่างน่าประทับใจจนแฟนๆ ของเธอจำนวนมากต่างชื่นชอบ พวกเขาอาจจะคิดว่าฉันควรจะให้ภาพยนตร์เรื่องนี้แค่สามดาว แต่เมื่อพิจารณาเรื่องราวและบทบาทที่นักแสดงนำแสดงได้อย่างเป็นกลางแล้ว ฉันไม่เห็นว่าฉันจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร มันเป็นเพียงอีกรูปแบบหนึ่งของเรื่องซินเดอเรลล่าแบบเก่าๆ ... รายละเอียดส่วนใหญ่ไม่จำเป็นและถูกใส่เข้ามาเพื่อให้เกรซี่ ฟิลด์สได้แสดงความสามารถรอบด้าน และเพื่อแนะนำความสำเร็จในการแสดงละครเพลงของเธอ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นของเธอโดยสมบูรณ์ บทบาทของแม่และพ่อของเธอแสดงได้ดีโดยแฟรงค์ เพ็ตติงเกลและมินนี่ เรย์เนอร์ แต่พวกเขาถูกวาดเกินจริงและขาดความเป็นมนุษย์ ดักลาส เวกฟิลด์ ในบทบาทพี่ชายของเกรซี่ ก็ถูกวาดเกินจริงจนไม่มีประสิทธิภาพ ... การกำกับทำได้ดีและฉากก็ดี แต่ได้โปรดให้ 'เกรซี่ของเรา' มีเรื่องราวที่ดีกว่านี้ในครั้งต่อไป – เธอสมควรได้รับมัน" ^{[ 9 ]}

Picture Showเขียนว่า: "ฉันชื่นชม Gracie Fields มาก ซึ่งในสายงานของเธอ เธอเป็นหนึ่งในศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคของเรา ดังนั้นจึงเป็นเรื่องน่าเสียใจที่ฉันต้องเขียนว่าเรื่องราวในภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ให้ความยุติธรรมกับเธอ มีเรื่องตลกเกี่ยวกับครอบครัวและตลกแบบสแลปสติกมากเกินไป ... Gracie Fields ถูกถ่ายภาพในภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ดีกว่าในเรื่องก่อนหน้าของเธอ Looking On The Bright Sideแต่เธอก็ไม่ได้ดีเท่ากับในภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ Sally In Our Alleyเป็นเรื่องถูกต้องที่จะกล่าวว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการตอบรับอย่างดีเยี่ยมในการฉายรอบปฐมทัศน์ ^{[ 10 ]}

เชื่อกันว่าสูญหายไปแล้วแต่กลับถูกยืมไปให้สถาบันภาพยนตร์อังกฤษอันเป็นผลมาจากการค้นหาภาพยนตร์ที่หายไปในปี 2010 และได้มีการทำสำเนาไว้สำหรับหอจดหมายเหตุแห่งชาติ^{[ 11 ]}

• ริชาร์ดส์, เจฟฟรีย์. ยุคแห่งพระราชวังในฝัน . สำนักพิมพ์ รูทเลดจ์ แอนด์ คีแกน, 1984.
• ริชาร์ดส์, เจฟฟรีย์ (บรรณาธิการ). ทศวรรษ 1930 ที่ไม่เป็นที่รู้จัก: ประวัติศาสตร์ทางเลือกของภาพยนตร์อังกฤษ ค.ศ. 1929-1939 . สำนักพิมพ์ IB Tauris & Co, 1998.
• Shafer, Stephen C. ภาพยนตร์ยอดนิยมของอังกฤษ ค.ศ. 1929-1939: ภาพยนตร์แห่งความมั่นใจ . Routledge, 1997.

• สัปดาห์แห่งพระคุณนี้ที่ IMDb