ซีซี ( Hsi Shih ; ภาษาจีน :西施; พินอิน : Xī Shī ; เวด-ไจล์ส : Hsi ¹ Shih ¹ , แปลตรงตัวว่า' (นาง) ซีแห่งทิศตะวันตก' ) หรือที่รู้จักกันในชื่อซีจื่อบางครั้งเรียกว่าซีอี้กวง (施夷光) ^{[ 1 ]}เป็นหนึ่งในสี่สาวงามแห่งจีน โบราณ กล่าวกันว่าเธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆของแคว้นเย่ว์ (ในปัจจุบันคือเมืองจูจี้ ) ในช่วงปลายยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงเดิมทีเธอเป็นสาวงามท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงในการซักผ้าไหมริมแม่น้ำฮวนซา^{[ 2 ]}เธอถูกค้นพบโดยฟานหลี่ เสนาบดีของแคว้นเย่ว์ และต่อมาถูกนำเสนอต่อกษัตริย์ฟู่ไฉแห่งแคว้นอู๋ในฐานะสนมโดยกษัตริย์กู่เจี้ยนแห่งแคว้นเย่ว์ใน ปฏิบัติการ จารกรรมทางเพศ ซึ่งมีส่วนทำให้แคว้น อู๋ล่มสลายในปี 473 ก่อนคริสต์ศักราช เรื่องราวของซีซีปรากฏครั้งแรกในพงศาวดารฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงของอู๋และเย่ว์ซึ่งตีพิมพ์ห้าศตวรรษหลังจากการพิชิต และไม่มีอยู่ในผลงานก่อนหน้านี้ เช่นกัวหยูจั่วจ้วนและ บันทึกประวัติศาสตร์ ของมหาบุรุษ^{[ 3 ]}

เล่ากันว่าความงามของซีซีนั้นงดงามเป็นพิเศษ จนกระทั่งเมื่อเธอก้มตัวลงมองปลาในสระน้ำจากระเบียง ปลาเหล่านั้นก็ถูกสะกดจิตจนหยุดว่ายน้ำชั่วขณะและดำดิ่งลงไปใต้น้ำ เรื่องเล่านี้เป็นที่มาของอักษรสองตัวแรกของสำนวนจีน 沉魚落雁, 閉月羞花( พินอิน : chényú luòyàn, bìyuè xiūhuā ) สำนวนนี้มักใช้ชมความงามของผู้หญิง โดยสื่อถึงเสน่ห์ที่ดึงดูดใจจนทำให้ปลาดำดิ่ง นกโฉบลงมา ดวงจันทร์ซ่อนตัว และดอกไม้เขินอาย (แปลตรงตัว: 'ปลาดำดิ่ง ห่านร่วงหล่น ดวงจันทร์ซ่อนตัว ดอกไม้เขินอาย')

กษัตริย์กู่เจี้ยนแห่งเย่ว์เคยถูกกษัตริย์ฟู่ไฉแห่งอู๋คุมขังหลังจากพ่ายแพ้ทางทหาร ส่งผล ให้รัฐ เย่ว์กลายเป็นรัฐบรรณาการของรัฐอู๋ในความพยายามลับๆ ที่จะแก้แค้น เสนาบดีเหวินจงของกษัตริย์กู่เจี้ยนเสนอให้ฝึกฝนสตรีที่งดงามเป็นพิเศษและถวายแด่กษัตริย์ฟู่ไฉเป็นเครื่องบรรณาการ โดยรู้ดีว่าฟู่ไฉมีจุดอ่อนเรื่องสตรีที่งดงาม เสนาบดีอีกคนหนึ่งชื่อฟานหลี่ได้ระบุและจัดหาสตรีดังกล่าวสองคน ได้แก่ ซีซือและเจิ้งตาน (郑旦) หลังจากฝึกฝนเกือบสามปี หลี่ได้เปลี่ยนหญิงสาวจากชนบทให้กลายเป็นสตรีผู้มีความรู้ความสามารถในด้านการวาดภาพ การเขียนพู่กัน และหมากรุก^{[ 4 ]}และนำพวกเธอไปถวายแด่ฟู่ไฉในปี 490 ก่อนคริสต์ศักราช

ด้วยความหลงใหลในความงามของซีซือและเจิ้งตาน พระเจ้าฟู่ไฉจึงหมกมุ่นอยู่กับการปรากฏตัวของทั้งสอง จนละเลยกิจการของรัฐไปทีละน้อย พระองค์เริ่มมองข้ามความรับผิดชอบทางการเมืองและเลือกที่จะใช้เวลาพักผ่อนกับซีซือ พระองค์มักพาเธอไปเที่ยวชมเมืองที่พลุกพล่าน และโอ้อวดต่อผู้คนรอบข้างว่าได้ครองใจหญิงงามที่สุดในโลก^{[ 5 ]}ด้วยอิทธิพลจากคำแนะนำของซีซือ พระองค์จึงตัดสินใจอย่างร้ายแรงที่จะกำจัดที่ปรึกษาที่ไว้ใจได้ของพระองค์ คือแม่ทัพอู๋จื่อซู่ ผู้ทรงเกียรติ ยิ่งไปกว่านั้น ฟู่ไฉยังสร้างพระราชวังกวนวา (พระราชวังสตรีงาม) ภายในอุทยานหลวงที่ตั้งอยู่บนเนินเขาหลิงหยาน ห่างจากซูโจว ไปทางทิศตะวันตกประมาณ 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ อำนาจและอิทธิพลของอาณาจักรอู๋ก็เริ่มเสื่อมถอยลง ในปี ค.ศ. 473 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้ากู่เจี้ยนฉวยโอกาสเปิดฉากโจมตีแคว้นอู๋อย่างเด็ดขาด ส่งผลให้กองทัพอู๋พ่ายแพ้อย่างราบคาบ พระเจ้าฟู่ไฉทรงรู้สึกสำนึกผิดอย่างมากที่ทรงไม่ฟังคำแนะนำของอู๋จื่อซู จึงทรงปลิดชีพตนเอง

ในตำนานเล่าว่า หลังจากรัฐอู่ล่มสลายฟานหลี่ (范蠡) ได้ลาออกจากตำแหน่งเสนาบดีและใช้ชีวิตอยู่กับซีซือบนเรือประมง ล่องลอยราวกับนางฟ้าในถิ่นทุรกันดารอันหมอกลงของทะเลสาบไท่หูและไม่มีใครเห็นพวกเขาอีกเลย เรื่องนี้มาจากหนังสือเย่ว์จือซู (越绝书) ของหยวนคัง ซึ่งบันทึกไว้ว่า "หลังจากซีซือสิ้นพระชนม์ รัฐอู่ เธอก็กลับไปหาฟานหลี่ และไปที่ทะเลสาบไท่หู" ^{[ 6 ]}อีกเวอร์ชันหนึ่งตามที่โมจื่อกล่าวไว้คือ ซีซือเสียชีวิตจากการจมน้ำในแม่น้ำในภายหลัง ไม่ว่าเธอจะเสียชีวิตอย่างไร เธอก็ได้รับการจดจำในเรื่องการเสียสละและการเป็นแบบอย่างของความจงรักภักดี ความกล้าหาญ และความเสียสละมากว่าสองพันปี^{[ 7 ]}

กล่าวกันว่าทะเลสาบซีหูในหางโจวเป็นร่างจุติของพระนางซีซี จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อว่าทะเลสาบซีจื่อ โดยซีจื่อเป็นอีกชื่อหนึ่งของพระนางซีซี ซึ่งหมายถึงพระนางซี ในบทกวีชื่อดัง " ดื่มด่ำริมทะเลสาบซีหูท่ามกลางแสงแดดและสายฝน" (飲湖上初睛居雨) กวีเอกแห่งราชวงศ์ซ่ง ซู่ซือได้เปรียบเทียบความงามของทะเลสาบซีหูกับความงามของพระนางซีซี

กวี หลายท่านในสมัยราชวงศ์ถังได้แต่งบทกวีเกี่ยวกับซีซีและเรื่องราวของเธอ รวมถึงหลี่ไป๋และหวังเว่ยด้วย

ซีซีถูกกล่าวถึงในนวนิยายเรื่องไซอิ๋วในฐานะสัญลักษณ์แห่งความสง่างามและความงาม เรื่องราวของเธอยังถูกอ้างอิงในนวนิยายเรื่อง "เพลงเพื่อจมแม่น้ำ" โดยแอนน์ เหลียง อีกด้วย

ซีซีถูกกล่าวถึงในวรรณกรรมชิ้นเอกสี่เรื่องของจีน คือความฝันในหอแดงโดยที่นางเอกหลินไต้หยูถูกบรรยายว่ามีรูปลักษณ์ที่บอบบางและอ่อนช้อยคล้ายกับซีซี ทั้งหลินและซีซีต่างก็สร้างภาพลักษณ์ของหญิงสาวสวยที่มีบุคลิกบอบบางและอ่อนไหว

ซีซีปรากฏตัวในนิยายศิลปะการต่อสู้ของจินยง (หลุยส์ ชา) เรื่อง " ดาบแห่งนางเย่ว์ "

ชื่อของเธอเป็นแรงบันดาลใจให้กับชื่อสมัยใหม่ของสุนัขพันธุ์ชิห์ซูซึ่งชื่อภาษาจีนแปลว่า "สุนัขซีซี" แต่มีการอ้างว่าชื่อภาษาอังกฤษมาจากคำว่า "สิงโต" อย่างไรก็ตาม ฉายา "สุนัขสิงโต" ในภาษาจีนนั้นสงวนไว้สำหรับสุนัขพันธุ์ปักกิ่งเท่านั้น

Xi Shi ถูกอ้างถึงในสำนวน情人眼里出西施ซึ่งหมายถึง " ความงามอยู่ที่สายตาของผู้มอง " (แปลตรงตัวว่า: "ความงามปรากฏอยู่ในสายตาของคนรัก") ^{[ 8 ] [ 9 ]}

นับตั้งแต่มีการนำภาพลักษณ์ของซีซีมาใส่ไว้ในงานวรรณกรรม ภาพลักษณ์ของเธอก็ปรากฏและนำเสนอสีสันที่แตกต่างกันอย่างต่อเนื่องในงานเขียนของเหล่านักปราชญ์ ตั้งแต่ภาพลักษณ์ "ความงามแห่งโลก" ในยุคแรก ไปจนถึง "ความงามที่พังทลาย" ในสมัยราชวงศ์ซ่ง และต่อมาเป็น "วีรสตรี" ในช่วงกลางราชวงศ์หมิงการพรรณนาภาพลักษณ์ของเธอนั้นสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยและการตีความของเหล่านักปราชญ์แต่ละคน^{[ 10 ]}

เมืองเก่าซีซือ ตั้งอยู่ทางด้านใต้ของเมืองจูจี มณฑลเจ้อเจียง เป็นส่วนสำคัญของแหล่งท่องเที่ยวสำคัญระดับชาติริมแม่น้ำรวนเจียง และเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศ

สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ เขตทัศนียภาพแม่น้ำว่านซา ย่านวัฒนธรรมเย่ว์โบราณ หอเกียรติยศ รีสอร์ทพักผ่อน วัดฟานหลี่ หอซีซือจอน ศาลาเจิ้งตานเจิง ระเบียงกัวเย่ว์ ศาลาเฟยเจียนเจิง และหอแสดงอนุสาวรีย์ปานซาน

สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่อให้เป็นฐานมรดกทางวัฒนธรรมของเทศบาลเมืองซีซือในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 และได้รับการตั้งชื่อให้เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลเจ้อเจียงในปี พ.ศ. 2553 ^{[ 11 ]}

แม้ว่าจะมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับบ้านเกิดของซีซี แต่ในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นวันมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ครั้งแรกของจีน สภาแห่งรัฐได้ประกาศรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ชุดแรกของจีน และ "ตำนานของซีซี" ก็ได้รับการขึ้นทะเบียน ซึ่งหมายความว่าข้อโต้แย้งเกี่ยวกับว่าบ้านเกิดของซีซีคือจูจี้หรือเสี่ยวซานได้ยุติลงแล้วในช่วงหลายปีที่ผ่านมา^{[ 12 ]}

• ภาพนี้ถูกเก็บถาวรไว้เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2018 ที่Wayback Machine