นักพรต

ในศาสนาคริสต์นักพรตหรือนักพรตหญิง (เพศหญิง: นักพรต หญิง ; จากภาษากรีกโบราณ ἀναχωρέω (anakhōréō) ' ฉันถอนตัว, ปลีกตัว' ) คือบุคคลที่ถอนตัวออกจากสังคมฆราวาส ด้วยเหตุผลทางศาสนา เพื่อที่จะดำเนิน ชีวิตที่มุ่ง เน้นการอธิษฐาน การบำเพ็ญ ตบะหรือศีลมหาสนิท อย่างเข้มข้น นักพรตมักถูกมองว่าเป็นประเภทหนึ่งของฤๅษี [ ^{2 ]}แต่ต่างจากฤๅษีตรงที่พวกเขาต้องปฏิญาณตนว่าจะอยู่กับที่อย่างมั่นคง โดยเลือกที่จะอยู่ในห้องขังถาวรซึ่งมักจะติดกับโบสถ์ นอกจากนี้ ต่างจากฤๅษีตรงที่นักพรตต้องผ่านพิธีกรรมทางศาสนา^ที่คล้ายกับพิธีศพ หลังจากนั้นพวกเขาจะถูกพิจารณา ว่าตายจากโลกและเป็นนักบุญ ที่มีชีวิต นักพรตมีความเป็นอิสระในระดับหนึ่ง เนื่องจากพวกเขาไม่ต้องขึ้นตรงต่ออำนาจทางศาสนาใดๆ นอกเหนือจากบิชอป^{[ 3 ]}^{[ 4 ]}

ชีวิตนักบวชสันโดษเป็นรูปแบบหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดของศาสนาคริสต์ นิกายอาราม ในนิกายคาทอลิกและนิกายลูเธอรันนิกายโปรเตสแตนต์ชีวิตนักบวชสันโดษถือเป็นรูปแบบหนึ่งของชีวิตที่อุทิศตน [ ^{5 ] [}^{6 ] ใน}อังกฤษยุคกลางนักบวชสันโดษที่บันทึกไว้กลุ่มแรกมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 11 จำนวนนักบวชสันโดษสูงสุด—ประมาณ 200 คน—ถูกบันทึกไว้ในศตวรรษที่ 13 ^{[ 7 ]}

ตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 ถึงศตวรรษที่ 16 จำนวนนักพรตหญิงมีมากกว่านักพรตชายอย่างสม่ำเสมอ บางครั้งมากถึงสี่ต่อหนึ่งในศตวรรษที่ 13 อัตราส่วนนี้ลดลงเหลือสองต่อหนึ่งในศตวรรษที่ 15 ในที่สุด^{[ 8 ]}อย่างไรก็ตาม เพศของนักพรตจำนวนมากไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในช่วงเวลาเหล่านี้^{[ 9 ]}

ระหว่างปี ค.ศ. 1536 ถึง 1539 การยุบอารามตามคำสั่งของ พระเจ้า เฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษทำให้ประเพณีนักพรตสิ้นสุดลงในอังกฤษ^{[ 10 ]}

ชีวิตสันโดษ

วิถีชีวิตแบบสันโดษแพร่หลายในช่วงต้นและยุคกลางตอน ปลาย ^{[ 11 ]}ตัวอย่างที่อยู่อาศัยของนักบวชสันโดษทั้งชายและหญิงยังคงหลงเหลืออยู่ โดยส่วนใหญ่อยู่ในประเทศอังกฤษ ที่อยู่อาศัยเหล่านี้มักจะเป็นห้องเล็กๆ (เรียกอีกอย่างว่าanchorhold ) ที่สร้างติดกับกำแพงของโบสถ์ประจำหมู่บ้าน^{[ 12 ]}

ใน พื้นที่ ที่พูดภาษาเยอรมันตั้งแต่ศตวรรษที่สิบเป็นอย่างน้อย เป็นธรรมเนียมที่บิชอปจะกล่าวบทสวดสำหรับผู้ตายขณะที่ฤๅษีเข้าห้องของตน เพื่อแสดงถึงการตายจากโลกและการเกิดใหม่ในชีวิตฝ่ายวิญญาณของฤๅษีในการอยู่โดดเดี่ยวเพื่อสื่อสารกับพระเจ้าและเหล่าทูตสวรรค์ บางครั้ง หากฤๅษีถูกขังไว้ในห้อง บิชอปจะประทับตราของตนไว้บนผนังเพื่อแสดงอำนาจของตน อย่างไรก็ตาม ฤๅษีบางคนก็เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระระหว่างห้องของตนกับโบสถ์ที่อยู่ติดกัน^{[ 13 ]}

ที่พักของนักบวชสันโดษส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก อาจจะมีขนาดสูงสุดเพียง 3.7 ถึง 4.6 เมตร (12 ถึง 15 ฟุต) สี่เหลี่ยมจัตุรัส โดยมีหน้าต่างสามบาน การมองเห็นแท่นบูชา การฟังพิธีมิสซาและการรับศีลมหาสนิทนั้นเป็นไปได้ผ่านหน้าต่างบานเล็กๆ บานหนึ่งที่มีบานปิดอยู่บนผนังร่วมที่หันหน้าเข้าหาบริเวณศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเรียกว่า " ฮาจิ โอสโคป " หรือ "ช่องมอง" นักบวชสันโดษให้คำแนะนำและคำปรึกษาทางจิตวิญญาณแก่ผู้มาเยือนผ่านหน้าต่างเหล่านี้ ทำให้พวกเขามีชื่อเสียงในด้านปัญญา^{[ 14 ]}หน้าต่างบานเล็กอีกบานหนึ่งช่วยให้ผู้ที่ดูแลความต้องการทางกายภาพของนักบวชสันโดษสามารถเข้าถึงได้ หน้าต่างบานที่สาม ซึ่งมักจะหันหน้าออกไปทางถนนแต่ปิดด้วยผ้าโปร่งแสง ช่วยให้แสงส่องเข้ามาในห้องได้^{[ 15 ]}^{: 348}

นักบวชสันโดษอุทิศตนให้กับชีวิตที่เคร่งครัดในการเก็บตัว ผู้ที่คิดจะออกจากที่กักขังอาจเชื่อว่าวิญญาณของพวกเขาอาจถูกลงโทษเพราะความละเลยทางจิตวิญญาณ^{[ 16 ]}^{: 93}^{[ a ]} บางคนปฏิเสธที่จะออกจากห้องขังแม้ว่าโจรสลัดหรือผู้ปล้นสะดมจะปล้นเมืองของพวกเขา และผลที่ตามมาคือพวกเขาถูกเผาตายเมื่อโบสถ์ถูกเผา^{[ 17 ]}พวกเขากินอาหารอย่างประหยัด ใช้เวลาทั้งวันใน การสวด ภาวนา และอธิษฐานเผื่อผู้อื่น ^ของเสียจากร่างกายของพวกเขาถูกจัดการโดยใช้กระโถน^[ 18 ^]

ที่พักของนักบวชสันโดษบางแห่งมีห้องเล็กๆ ไม่กี่ห้องหรือสวนที่อยู่ติดกัน คนรับใช้คอยดูแลความต้องการพื้นฐานของนักบวชสันโดษ เช่น จัดหาอาหารและน้ำ และกำจัดของเสีย ตัวอย่างเช่น จูเลียนแห่งนอร์วิชเป็นที่ทราบกันว่ามีสาวใช้หลายคน ในจำนวนนั้นมีซาราและอลิซ เอลเรดแห่งรีวาอูลซ์เขียนหนังสือเกี่ยวกับกฎของนักบวชสันโดษราวปี ค.ศ. 1161สำหรับน้องสาวผู้สันโดษของเขาชื่อDe Institutione Inclusarum [ ^{19 ] ใน}นั้น เขาแนะนำว่าไม่ควรมีเพื่อนร่วมบ้านนอกจากหญิงชราคนหนึ่งเพื่อทำหน้าที่เป็นเพื่อนและผู้เฝ้าประตู และสาวใช้อายุน้อยเป็นคนรับใช้ในบ้าน^{[ 20 ]}

สถานที่พักพิงเป็นสถานที่ทางกายภาพที่นักบวชสันโดษสามารถเริ่มต้นการเดินทางเพื่อรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า นอกจากนี้ยังเป็นจุดศูนย์กลางทางจิตวิญญาณและทางภูมิศาสตร์สำหรับผู้คนจากสังคมวงกว้างที่ต้องการคำแนะนำและแนวทางทางจิตวิญญาณ แม้ว่าจะถูกแยกออกจากชุมชนด้วยกำแพงหินและหลักคำสอนทางจิตวิญญาณที่เฉพาะเจาะจง แต่นักบวชสันโดษก็อยู่ใจกลางของชุมชน สถานที่พักพิงได้รับการขนานนามว่าเป็น "ครรภ์" ของชุมชนซึ่งจะก่อให้เกิดความรู้สึกในอุดมคติเกี่ยวกับศักยภาพที่เกิดใหม่ของชุมชนในฐานะคริสเตียนและในฐานะมนุษย์^{[ 9 ]}

ข้อความที่มีอิทธิพล

แนวคิดเกี่ยวกับกิจวัตรประจำวันของพวกเธอสามารถอนุมานได้จากกฎของนักบวชสันโดษ กฎที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในปัจจุบันคือข้อความในต้นศตวรรษที่ 13 ที่รู้จักกันในชื่อAncrene Wisse [ ^{21 ] ตัวอย่าง}อื่นที่เป็นที่รู้จักน้อยกว่าคือกฎที่รู้จักกันในชื่อ De Institutione Inclusarum ซึ่งเขียนขึ้นในศตวรรษที่ 12 ประมาณปี 1160–1162 โดย Aelred แห่ง Rievaulx สำหรับน้องสาวของเขา^[²²^]มีการประมาณการว่าการสวดมนต์ประจำวันที่ระบุไว้ในAncrene Wisseจะใช้เวลาประมาณสี่ชั่วโมง นอกจากนั้นนักบวชหญิงสันโดษจะฟังพิธีในโบสถ์และสวดมนต์ส่วนตัวและอ่านหนังสือเพื่อการบูชา^[²³^]

ริชาร์ด โรลนักพรตและนักลึกลับชาวอังกฤษ ได้เขียนหนังสือคู่มือที่มีอิทธิพลมากที่สุดเล่มหนึ่งเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของนักพรตหญิง หนังสือของเขาชื่อThe Form of Livingเขียนถึงนักพรตหญิงรุ่นเยาว์ชื่อมาร์กาเร็ต เคิร์กบีผู้รับผิดชอบในการเก็บรักษาข้อความของเขา^{[ 24 ]}^{: 29}ความเชื่อมโยงของเธอกับเมืองแฮมโพลมักถูกเชื่อมโยงกับโรล บางครั้งเขาถูกเรียกว่า 'ริชาร์ด โรลแห่งแฮมโพล' แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่าโรลเคยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้น^{[ 25 ]}

นักพรตผู้มีชื่อเสียง

แอนโทนีผู้ยิ่งใหญ่บิดาแห่งศาสนาคริสต์นิกายอาราม และนักพรตยุคแรก จารึกภาษา คอปติกอ่านว่า ' Ⲡⲓⲛⲓϣϯ Ⲁⲃⲃⲁ Ⲁⲛⲧⲱⲛⲓ ' หรือ 'บิดาผู้ยิ่งใหญ่ แอนโทนี'

นักพรตที่บันทึกไว้ในยุคแรกสุดมีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 นักบุญแอนโทนีผู้บำเพ็ญเพียร (ค.ศ. 251–356) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "แอนโทนีแห่งทะเลทราย" มีชื่อเสียงตามประเพณีว่าเป็น "บิดาแห่งการบวช" ของศาสนาคริสต์^{[ 26 ]}ฮิลาริออน ( กาซา ค.ศ. 291 – ไซปรัสค.ศ. 371) เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ก่อตั้งวิถีชีวิตนักพรตในปาเลสไตน์^{[ 27 ]}

การใช้ชีวิตแบบสันโดษได้รับความนิยมในอังกฤษ โดยผู้หญิงมีจำนวนมากกว่าผู้ชายในกลุ่มนักบวชสันโดษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศตวรรษที่ 13 ^{[ 23 ]}หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรสนับสนุนการมีอยู่ของนักบวชสันโดษ 780 คนใน 600 แห่งระหว่างปี 1100 ถึง 1539 ^{[ 28 ]}เมื่อการยุบอารามตามคำสั่งของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทำให้การใช้ชีวิตแบบสันโดษในอังกฤษสิ้นสุดลง^{[ 29 ]}อย่างไรก็ตาม การขาดระบบการลงทะเบียนที่สม่ำเสมอสำหรับนักบวชสันโดษบ่งชี้ว่าอาจมีจำนวนมากกว่านี้มาก^{[ 30 ]}ยังคงสามารถเห็นสถานที่พักของนักบวชสันโดษในอังกฤษได้ที่เชสเตอร์-เล-สตรีทในเคาน์ตีเดอแรมและที่ฮาร์ทลิปในเคนต์^{[ 31 ]}

เบเดบันทึกไว้ว่าก่อนการประชุมในปี 602 กับออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรีนักบวชชาวอังกฤษได้ปรึกษากับนักพรตเกี่ยวกับว่าจะละทิ้ง ประเพณี คริสเตียนเซลติก ของตน เพื่อ นำเอา แนวปฏิบัติแบบโรมันที่ออกัสตินพยายามนำมาใช้หรือไม่^{[ 32 ]}
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 7 Guthlac แห่ง Crowlandซึ่งเป็นญาติกับราชวงศ์แห่งMerciaได้ถอนตัวออกจากอารามที่Reptonไปยังเกาะแห่งหนึ่งในLincolnshire Fensซึ่งเขาอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลาประมาณ 15–20 ปี^{[ 23 ]}
อีฟแห่งวิลตัน (เสียชีวิตราวปี ค.ศ. 1125 ) เป็นนักพรตชาวอังกฤษ^{[ 33 ]}
วูลฟริกแห่งฮาเซลเบอรี (เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1154) ถูกกักขังไว้เป็นฤๅษีในห้องที่สร้างติดกับโบสถ์ในหมู่บ้านฮาเซลเบอรี พลักเน็ตต์ในซัมเมอร์เซต^{[ 34 ]}
คริสติน คาร์เพนเตอร์ผู้ซึ่งยื่นคำร้องในปี 1329 ^{[ 35 ]}และได้รับอนุญาตให้เป็นนักบวชหญิงประจำโบสถ์เชอร์^{[ 36 ]}หรือที่รู้จักกันในชื่อโบสถ์เซนต์เจมส์ในเขตเทศบาลเมืองกิลด์ฟอร์ดได้รับอาหารและเครื่องดื่มผ่านตะแกรงโลหะบนผนังด้านนอก ภายในโบสถ์ มีการแกะสลัก รูปสี่แฉกไว้บนผนังเพื่อให้เธอสามารถรับศีลมหาสนิทได้ และมีเครื่องส่องดูพระวิหารสำหรับใช้ในการสวดภาวนาและไตร่ตรอง แม้ว่าเธอจะออกจากห้องขังของเธอไปแล้ว แต่ในปี 1332 เธอได้ยื่นคำร้องและได้รับอนุญาตให้กลับเข้าไปอยู่ในห้องขังอีกครั้ง^{[ 1 ]}
แคทเธอรีนแห่งเลดเบอรีนักบวชหญิงสันโดษที่เลดเบอรีมณฑลเฮริฟอร์ดเชียร์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 14
มาร์กาเร็ต เคิร์กบี (อาจจะ 1322 ^{[ 37 ]}ถึงประมาณ 1391–1394 ) นักบวชหญิงที่แฮมโพล ซึ่งริชาร์ด โรล เขียนคู่มือภาษาพื้นถิ่น ของเขา ชื่อ The Form of Livingให้ กับเธอ ^{[ 23 ]}
ในปี ค.ศ. 1346 นักเขียนสันโดษนิรนามคนหนึ่งได้แปลข้อความภาษาละตินเป็นภาษาเวลส์ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นหนังสือที่รู้จักกันในปัจจุบันว่า " หนังสือของสันโดษแห่งลันด์เดวิเบรฟี "
Walter Hilton ( ประมาณ ค.ศ. 1340/1345 – ค.ศ. 1396) แต่งหนังสือเล่มแรกของScale of Perfectionให้กับผู้หญิงที่ถูกกักขังซึ่งไม่ระบุชื่อ^{[ 38 ]}
จูเลียนแห่งนอริช (เสียชีวิตหลังปี 1416) เขียนตำราลึกลับเรื่องการเปิดเผยความรักอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีส่วนสำคัญต่อจิตวิญญาณของคริสเตียนอย่างถาวร^{[ 39 ]}^{[ 40 ]}ห้องของเธอซึ่งอยู่ติดกับโบสถ์เซนต์จูเลียนในนอริชถูกทำลายในช่วงการยุบอาราม และตัวโบสถ์เองก็ถูกระเบิดทำลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองแต่ต่อมาก็ได้รับการสร้างใหม่ บนที่ตั้งของห้องนั้นมีศาลเจ้าสมัยใหม่เพื่อรำลึกถึงจูเลียน^{[ 41 ]}
แพทริค เบกลีย์ (หรือเบกลิน) เป็นนักพรตชาวไอริชที่อาศัยอยู่ในห้องเล็กๆ ที่อารามฟอร์ในศตวรรษที่ 17 ^{[ 42 ]}
นาซาเรนาแห่งพระเยซูเป็นชาวอเมริกันที่รู้สึกว่าได้รับการเรียกให้เป็นนักบวชสันโดษและเข้า อาราม คามัลโดเล เซแห่งซานต์อันติโมในกรุงโรมในปี พ.ศ. 2488 และพำนักอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2533 ^{[ 43 ]}

นักพรตคนอื่นๆ ได้แก่คาโลเกอรัส นักพรต ( ประมาณ ค.ศ. 466–561 ) ไซเรียคัส นักพรต (ค.ศ. 448–557) และซูสเตอร์ เบิร์ตเคน (ค.ศ. 1426–1514)

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง " The Anchoress " ของ Robin Cadwalladerนำเสนอเรื่องราวสมมติของหญิงสาวที่ใช้ชีวิตเป็นนักบวชสันโดษในอังกฤษในศตวรรษที่ 13 ^{[ 44 ]}
ตัวละครหลักของนิยายจลนศาสตร์Misericorde: Volume Oneคือ เฮดวิก ซึ่งใช้ชีวิตเป็นนักบวชสันโดษเป็นเวลา 20 ปีในอังกฤษยุคศตวรรษที่ 15 ^{[ 45 ]}ภาคต่อMisericorde: Volume Twoก็มีเฮดวิกเป็นตัวเอกเช่นกัน^{[ 46 ]}
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง Canticleของ Janet Rich Edwards บรรยายถึงหญิงสาวผู้หนึ่งที่ทำหน้าที่เป็นนักพรตในเมืองบรูจจ์ในศตวรรษที่ 13 ^{[ 47 ]}

ดูเพิ่มเติม

เชิงอรรถอธิบาย

^ "อย่างไรก็ตาม ห้องขังนั้นถูกเปรียบเทียบกับคุก ซึ่งนักพรตจะเข้าไปอยู่เพราะกลัวนรกและรักพระคริสต์ การหลีกเลี่ยงโทษทัณฑ์นิรันดร์ในนรกอาจทำได้โดยการปฏิเสธที่จะหนีออกจากที่พำนักตลอดชีวิต ในขณะเดียวกัน การรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์อาจบรรลุได้แม้ในชีวิตนี้" — AK Warren (1985) ^{[ 16 ]}

การอ้างอิง

^ ^a ^b Thomas, Wyndham (2012). Robert Saxton: Caritas . สำนักพิมพ์ Ashgate . หน้า 16–20 . ISBN 978-0-7546-6601-1.
^ "BBC Radio 4 - สร้างประวัติศาสตร์ จิตวิญญาณแห่งดันเคิร์ก" . BBC . สืบค้นเมื่อ2024-05-13 .
^แบล็ก, โจเซฟ, บรรณาธิการ (8 กันยายน 2011). "จูเลียนแห่งนอร์วิช". เดอะ บรอดวิว แอนโทโลจี ออฟ บริติช ไลม์เจอร์: คอนซีส์ วอยซ์ วอยซ์ เอ . เล่ม 1 (ฉบับที่ 2). บรอดวิว เพรส. หน้า 348. ISBN 9781770480865สืบค้นข้อมูลเมื่อ 22 ตุลาคม 2023 [...] นักพรตทั้งชายและหญิงไม่ขึ้นกับอำนาจทางศาสนาใดๆ นอกจากบิชอป
^ Hevelone-Harper, Jennifer L. (19 พฤศจิกายน 2019) [2017]. "ชุดจดหมายของบาร์ซานูฟิอุสและจอห์น" ใน Sogno, Cristiana; Storin, Bradley K.; Watts, Edward J. (บรรณาธิการ). ชุดจดหมายยุคโบราณตอนปลาย: บทนำเชิงวิพากษ์และคู่มืออ้างอิง (ฉบับพิมพ์ซ้ำ). โอ๊คแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย หน้า 428. ISBN 9780520308411สืบค้นข้อมูลเมื่อ22 ตุลาคม 2023 จดหมายโต้ตอบระหว่างบาร์ซานูฟิอุสและจอห์นเผยให้เห็นอำนาจของนักพรตเหนือบิชอป รวมถึงการยอมจำนนของนักพรตต่อบิชอปด้วย
↑แซทเทอร์มาน, โยอาคิม (2016) ผู้มีพระคุณ: Alsike Monastic Villag . สถาปัตยกรรมชาลเมอร์ส พี 48.
↑ "โอม โอสส์" . อัลไซค์ คลอสเตอร์ . 2025 . สืบค้นเมื่อ23 ตุลาคม 2568 .
^ "ประมวลกฎหมายศาสนจักร ค.ศ. 1983 มาตรา 603" . www.vatican.va .
^ McAvoy 2010 , หน้า 11 .
^ ^a^b McAvoy, Liz Herbert (2005). Anchorites, Wombs And Tombs : Intersections Of Gender And Enclosure In The Middle Ages . University of Wales. p. 13.
^ Rotha, Mary Clay (1914). The Hermits and Anchorites of England . Methuen.
^ McAvoy 2010 , หน้า 96 .
^ลิขสิทธิ์ 2013 , หน้า 87–89.
^ลิขสิทธิ์ 2013 , หน้า 123, 120.
^ลิขสิทธิ์ 2013 , หน้า 158–172.
^ Black, J.; Conolly, L.; Flint, K.; Grundy, I.; LePan, D.; Liuzza, R., บรรณาธิการ (2011). The Broadview Anthology of British Literature . Broadview Press . หน้า 348 .
^ ^a ^b Warren, AK (1985). นักพรตและผู้อุปถัมภ์ของพวกเขาในอังกฤษยุคกลางโอ๊ ค แลนด์แคลิฟอร์เนีย : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย
^ลิขสิทธิ์ 2013 , หน้า 77–79.
^ "คำถามและข้อคิดเห็นจากอีเมล" . The Anchoress ออนไลน์ . ถาม-ตอบออนไลน์ . 2 มิถุนายน 2551. เก็บถาวรจากต้นฉบับเมื่อ 24 กันยายน 2551 . เรียกดูเมื่อ1 ตุลาคม 2551 .
^ เวลส์ลีย์, เอ็ม. (13 มีนาคม 2018). "ชีวิตของนักบวชหญิง" . วรรณกรรมยุคกลาง. หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ . การค้นพบวรรณกรรม: ยุคกลาง.
^ Adamson, JW ประวัติศาสตร์การศึกษาฉบับย่อ (1919)เคมบริดจ์สหราชอาณาจักร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์หน้า 75 ISBN 9781107696440.
^ Millett, Bella, บรรณาธิการ (2005–2006). Ancrene Wisse: ฉบับแก้ไขของข้อความใน Cambridge, Corpus Christi College, MS 402 พร้อมด้วยตัวแปรจากต้นฉบับอื่นๆ Early English Text Society Ser. Vol. 325 & 326. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดเล่ม 1: ISBN 0-19-722328-1เล่ม 2: ISBN 0-19-920576-0
^การแปล De Institutione Inclusarumโดย Mary Paul MacPherson รวมอยู่ใน Treatises and the Pastoral Prayer , Cistercian Fathers Series 2 (Kalamazoo, 1971) ในภาษาอังกฤษ ผลงานนี้มีชื่อเรียกต่างๆ กัน เช่น The Eremitical Life , The Rule of Life for a Recluseหรือ The Training of Anchoresses
^ ^a ^b ^c ^d Ancrene Wisse : คู่มือสำหรับนักบวชหญิงสันโดษแปลโดย ฮิวจ์ ไวท์ ลอนดอน: สำนักพิมพ์เพนกวิน 1993 หน้า xiii
^ Roman, CM (2017) Queering Richard Rolle: Mystical Theology and the Hermit in Fourteenth-Century England . London : Palgrave Macmillan , p. 29 .
^ฮิวส์, โจนาธาน. "โรลล์, ริชาร์ด (1305×10–1349)". พจนานุกรมชีวประวัติแห่งชาติอ็อกซ์ฟอร์ด (ฉบับออนไลน์). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด. doi : 10.1093/ref:odnb/24024 .(ต้องสมัครสมาชิก เข้าถึง Wikipedia Libraryหรือเป็นสมาชิกห้องสมุดสาธารณะของสหราชอาณาจักร )
^ O'Malley, John W. (30 มิถุนายน 2009) [2004]. สี่วัฒนธรรมแห่งตะวันตก (ฉบับปรับปรุง). เคมบริดจ์ แมสซาชูเซตส์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด หน้า 27. ISBN 9780674041691สืบค้นเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2023 'บิดาแห่งอาราม' ตามประเพณี คือ นักบุญแอนโทนี อธิการ [...]
↑ สารานุกรมคาทอลิก ,นักบุญเจอโรม , Vita Sancti Hilarionis ใน PL, III, 29–54
^โจนส์, อีเอ (2019). ฤๅษีและนักพรตในอังกฤษ ค.ศ. 1200–1550 . แมนเชสเตอร์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์. หน้า 7.
^ Erler, MC (2013).การอ่านและการเขียนในช่วงการยุบอาราม: พระภิกษุ นักบวช และแม่ชี 1530–1558เคมบริดจ์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์หน้า 32–37
^โจนส์, อีเอ (2019). ฤๅษีและนักพรตในอังกฤษ ค.ศ. 1200–1550 . แมนเชสเตอร์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์. หน้า 7.
^ Hughes-Edwards, M., (2010). "Anchoritism: the English Tradition", ใน McAvoy, LH [บรรณาธิการ] Anchoritic Traditions of Medieval Europe . Suffolk: Boydell Press,หน้า 143 .
^ Grimmer, M. ( มกราคม2549). "Bede และการประชุม Augustine's Oak: นัยยะของการปฏิสัมพันธ์ทางศาสนาระหว่างแองโกล-บริติชในอังกฤษยุคแองโกล-แซกซอนตอนต้น" วารสารสมาคมยุคกลางตอนต้นของออสเตรเลียฉบับที่ 2 หน้า 103–119
^ "Eve of Wilton: the Anchorite, her Cell, and Medieval Women's Literary Culture in England and the Continent" . www.ub.edu . สืบค้นเมื่อ2023-07-08 .
^ "หนังสือรายชื่อนักบุญ – อุลริค" 17 กุมภาพันธ์ 2017
^ คำร้องขอเป็นนักบวชหญิงสันโดษมหาวิทยาลัยเซนต์โทมัส–เซนต์พอล รัฐมินนิโซตา http://courseweb.stthomas.edu , 2003, 2012-04-22
^ประวัติของเชียร์ , sheredelight.com, 2011, 2012-04-22
^ฮิวส์, โจนาธาน (2004). "เคิร์กบี, มาร์กาเร็ต (เสียชีวิต ค.ศ. 1391-1394), นักบวชหญิง" . พจนานุกรมชีวประวัติแห่งชาติอ็อกซ์ฟอร์ด (ฉบับออนไลน์). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด. doi : 10.1093/ref:odnb/57764 .(ต้องสมัครสมาชิก เข้าถึง Wikipedia Libraryหรือเป็นสมาชิกห้องสมุดสาธารณะของสหราชอาณาจักร )
^ Hilton, W. , แปลโดย JP Clark & R. Dorward. (1991). The Scale of Perfection , หน้า 19.นครนิวยอร์ก : Paulist Press .
^ Windeatt, Barry, บรรณาธิการ (2015). การเปิดเผยความรักอันศักดิ์สิทธิ์ . สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด. ISBN 978-0-19-811206-8.
^ Nicholas Watson; Jacqueline Jenkins (บรรณาธิการ). "งานเขียนของ Julian of Norwich: นิมิตที่ปรากฏแก่สตรีผู้ศรัทธาและการเปิดเผยแห่งความรัก" . www.psupress.org .
^มิลตัน, อาร์. (2002).ห้องขังของจูเลียน: เรื่องราวอันเรียบง่ายของจูเลียนแห่งนอร์วิช .เคลโลว์นา, บริติชโคลัมเบีย : สำนักพิมพ์นอร์ธสโตน.
^อดีต, เอ็ด แฮนนอน - วิสัยทัศน์แห่งอดีต (2017-11-29). "Anchorite's Cell, Westmeath, Ireland" . วิสัยทัศน์แห่งอดีต. สืบค้นเมื่อ2023-07-08 .
^ Chalupsky, Mary. "ชาวเมือง Glastonbury ใช้ชีวิตแบบสันโดษในกรุงโรม" , Catholic Transcript , อัครสังฆมณฑลฮาร์ตฟอร์ด.
^ Moss, Sarah (28 กุมภาพันธ์ 2015). "บทวิจารณ์หนังสือ The Anchoress โดย Robyn Cadwallader – ชีวิตภายในของแม่ชีในยุคกลาง" . The Guardian . ISSN 0261-3077 . สืบค้นเมื่อ18 สิงหาคม 2025 .
^ Myers, Maddy (2023-07-03). "นิยายฆาตกรรมลึกลับยุคกลางเรื่องนี้คุ้มค่าที่จะดูเพราะเคมีของเหล่าแม่ชี" . Polygon . สืบค้นเมื่อ2025-08-19 .
^ "Misericorde เล่มสอง: ขนแกะขาวและหิมะ" . Kotaku . สืบค้นเมื่อ25 มีนาคม 2026 .
^ Shank, Jenny (14 พฤษภาคม 2026). "รีวิว: รายการวาไรตี้ที่แสนศักดิ์สิทธิ์" . นิตยสาร America . สืบค้นเมื่อ16 มิถุนายน 2026 .

เอกสารอ้างอิงทั่วไปและเอกสารอ้างอิงที่อ้างถึง

"เกี่ยวกับฤๅษี"นักพรตและฤๅษีแห่งอังกฤษ มหาวิทยาลัยเอ็กเซเตอร์ ปี 2010
บรรณาธิการของสารานุกรมบริแทนนิกา " ลำดับชั้นของสิ่งมีชีวิต"สารานุกรมบริแทนนิกาบริษัท สารานุกรมบริแทนนิกา จำกัด 27 พฤษภาคม 2015
ดิกสัน, อลัน. "'ห่วงโซ่แห่งการดำรงอยู่อันยิ่งใหญ่' " . อารยธรรมภายใน , 1 มกราคม 1970.
ลิเซนซ์, ทอม (2013). ฤๅษีและผู้สันโดษในสังคมอังกฤษ ค.ศ. 950–1200 . สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด. ISBN 978-0-19-967409-1.
McAvoy, Liz (2010). ประเพณีการบำเพ็ญสันโดษของยุโรปยุคกลาง . Boydell & Brewer . ISBN 978-1-84383-520-2.
" รูปแบบการดำรงชีวิตของริชาร์ด โรลล์: คู่มือยุคกลางสำหรับนักพรตหญิง"เฮอร์มิทารี – นักพรต, การใช้ชีวิตแบบสันโดษ, ความโดดเดี่ยว, ความเงียบ และความเรียบง่าย, 2006

อ่านเพิ่มเติม

ฮีลีย์, จอห์น (1892). "นักพรตและนักสันโดษ" คริสตจักรโบราณแห่งไอร์แลนด์ (ฉบับที่ 1). ลอนดอน: สมาคมสิ่งพิมพ์ทางศาสนา . หน้า 82–88 .
ฮิวส์-เอ็ดเวิร์ดส์, มาริ (2012). การอ่านลัทธิสันโดษในยุคกลาง: อุดมการณ์และแนวปฏิบัติทางจิตวิญญาณสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเวลส์ISBN 9780708325049.
เคลย์, รอธา แมรี (1914). "บทที่ 7: นักพรตในโบสถ์และอาราม" . นักพรตและนักบวชสันโดษแห่งอังกฤษ . ลอนดอน: เมธูเอน แอนด์ โค. เก็บถาวรจากต้นฉบับเมื่อ 2 กันยายน 2006หนังสือ "The Hermits and Anchorites of England"ที่ Google Books
วอร์เรน, แอนน์ เค. (1985). นักพรตและผู้อุปถัมภ์ของพวกเขาในอังกฤษยุคกลาง . เบิร์กลีย์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย. ISBN 0520052781.

ลิงก์ภายนอก

การพัฒนาทางประวัติศาสตร์

แองเคอร์โฮลด์ ณ โบสถ์ออลเซนต์ส เมืองคิงส์ลินน์ มณฑลนอร์ฟอล์ก
บทที่ 1 ของกฎของนักบุญเบเนดิกต์ เกี่ยวกับนักบวช สันโดษ
วิถีแห่งนักพรตหญิง
ห้องพักของนักบวชสันโดษ ณ โบสถ์เซนต์ลุค ในเมืองดัสตัน
มาร์ชา, จิตวิญญาณแบบสันโดษในอังกฤษยุคกลาง: รูปแบบ สาระสำคัญ และกฎเกณฑ์
Rotha Mary Clay, ข้อความฉบับเต็มพร้อมภาพประกอบ, นักบวชสันโดษและฤๅษีแห่งอังกฤษ
บทนำสู่Ancrene Wisse
นักพรตสันโดษ? (anchorite.org, บล็อก)
สำเนาเอกสารดิจิทัลฉบับสมบูรณ์ของหนังสือ Ancrene Wisseซึ่งเป็นกฎระเบียบที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของนักบวชหญิงที่ใช้ชีวิตสันโดษ เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 13 โดย หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ

ความเชื่อมโยงของคริสตจักรโรมันคาทอลิก

คำแปลภาษาอังกฤษของมาตรา 603แห่งประมวลกฎหมายศาสนจักร (1983) เรื่อง นักบวชสันโดษในฐานะสมาชิกของชีวิตอุทิศตนในศาสนจักรคาทอลิกข้อความภาษาละตินของมาตรา 603

[17] "อย่างไรก็ตาม ห้องขังนั้นถูกเปรียบเทียบกับคุก ซึ่งนักพรตจะเข้าไปอยู่เพราะกลัวนรกและรักพระคริสต์ การหลีกเลี่ยงโทษทัณฑ์นิรันดร์ในนรกอาจทำได้โดยการปฏิเสธที่จะหนีออกจากที่พำนักตลอดชีวิต ในขณะเดียวกัน การรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์อาจบรรลุได้แม้ในชีวิตนี้" — AK Warren (1985) ^{[ 16 ]}

[Thomas2012-1] Thomas, Wyndham (2012). Robert Saxton: Caritas . สำนักพิมพ์ Ashgate . หน้า 16–20 . ISBN 978-0-7546-6601-1.

[2] "BBC Radio 4 - สร้างประวัติศาสตร์ จิตวิญญาณแห่งดันเคิร์ก" . BBC . สืบค้นเมื่อ2024-05-13 .

[3] แบล็ก, โจเซฟ, บรรณาธิการ (8 กันยายน 2011). "จูเลียนแห่งนอร์วิช". เดอะ บรอดวิว แอนโทโลจี ออฟ บริติช ไลม์เจอร์: คอนซีส์ วอยซ์ วอยซ์ เอ . เล่ม 1 (ฉบับที่ 2). บรอดวิว เพรส. หน้า 348. ISBN 9781770480865สืบค้นข้อมูลเมื่อ 22 ตุลาคม 2023 [...] นักพรตทั้งชายและหญิงไม่ขึ้นกับอำนาจทางศาสนาใดๆ นอกจากบิชอป

[4] Hevelone-Harper, Jennifer L. (19 พฤศจิกายน 2019) [2017]. "ชุดจดหมายของบาร์ซานูฟิอุสและจอห์น" ใน Sogno, Cristiana; Storin, Bradley K.; Watts, Edward J. (บรรณาธิการ). ชุดจดหมายยุคโบราณตอนปลาย: บทนำเชิงวิพากษ์และคู่มืออ้างอิง (ฉบับพิมพ์ซ้ำ). โอ๊คแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย หน้า 428. ISBN 9780520308411สืบค้นข้อมูลเมื่อ22 ตุลาคม 2023 จดหมายโต้ตอบระหว่างบาร์ซานูฟิอุสและจอห์นเผยให้เห็นอำนาจของนักพรตเหนือบิชอป รวมถึงการยอมจำนนของนักพรตต่อบิชอปด้วย

[Sätterman2016-5] แซทเทอร์มาน, โยอาคิม (2016) ผู้มีพระคุณ: Alsike Monastic Villag . สถาปัตยกรรมชาลเมอร์ส พี 48.

[6] "โอม โอสส์" . อัลไซค์ คลอสเตอร์ . 2025 . สืบค้นเมื่อ23 ตุลาคม 2568 .

[vatican.va-7] "ประมวลกฎหมายศาสนจักร ค.ศ. 1983 มาตรา 603" . www.vatican.va .

[FOOTNOTEMcAvoy2010[httpsbooksgooglecombooksidceU1Wa_2VZICpgPA11redir_escyvonepageqffalse_11]-8] McAvoy 2010 , หน้า 11 .

[:1-9] McAvoy, Liz Herbert (2005). Anchorites, Wombs And Tombs : Intersections Of Gender And Enclosure In The Middle Ages . University of Wales. p. 13.

[10] Rotha, Mary Clay (1914). The Hermits and Anchorites of England . Methuen.

[FOOTNOTEMcAvoy2010[httpsbooksgooglecombooksidceU1Wa_2VZICpgPA96redir_escyvonepageqffalse_96]-11] McAvoy 2010 , หน้า 96 .

[FOOTNOTELicence201387–89-12] ลิขสิทธิ์ 2013 , หน้า 87–89.

[FOOTNOTELicence2013123,_120-13] ลิขสิทธิ์ 2013 , หน้า 123, 120.

[FOOTNOTELicence2013158–172-14] ลิขสิทธิ์ 2013 , หน้า 158–172.

[:0-15] Black, J.; Conolly, L.; Flint, K.; Grundy, I.; LePan, D.; Liuzza, R., บรรณาธิการ (2011). The Broadview Anthology of British Literature . Broadview Press . หน้า 348 .

[Warren-1985-16] Warren, AK (1985). นักพรตและผู้อุปถัมภ์ของพวกเขาในอังกฤษยุคกลางโอ๊ ค แลนด์แคลิฟอร์เนีย : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย

[FOOTNOTELicence201377–79-18] ลิขสิทธิ์ 2013 , หน้า 77–79.

[19] "คำถามและข้อคิดเห็นจากอีเมล" . The Anchoress ออนไลน์ . ถาม-ตอบออนไลน์ . 2 มิถุนายน 2551. เก็บถาวรจากต้นฉบับเมื่อ 24 กันยายน 2551 . เรียกดูเมื่อ1 ตุลาคม 2551 .

[20] เวลส์ลีย์, เอ็ม. (13 มีนาคม 2018). "ชีวิตของนักบวชหญิง" . วรรณกรรมยุคกลาง. หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ . การค้นพบวรรณกรรม: ยุคกลาง.

[21] Adamson, JW ประวัติศาสตร์การศึกษาฉบับย่อ (1919)เคมบริดจ์สหราชอาณาจักร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์หน้า 75 ISBN 9781107696440.

[22] Millett, Bella, บรรณาธิการ (2005–2006). Ancrene Wisse: ฉบับแก้ไขของข้อความใน Cambridge, Corpus Christi College, MS 402 พร้อมด้วยตัวแปรจากต้นฉบับอื่นๆ Early English Text Society Ser. Vol. 325 & 326. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดเล่ม 1: ISBN 0-19-722328-1เล่ม 2: ISBN 0-19-920576-0

[23] การแปล De Institutione Inclusarumโดย Mary Paul MacPherson รวมอยู่ใน Treatises and the Pastoral Prayer , Cistercian Fathers Series 2 (Kalamazoo, 1971) ในภาษาอังกฤษ ผลงานนี้มีชื่อเรียกต่างๆ กัน เช่น The Eremitical Life , The Rule of Life for a Recluseหรือ The Training of Anchoresses

[Wisse-tr-White-1993-24] Ancrene Wisse : คู่มือสำหรับนักบวชหญิงสันโดษแปลโดย ฮิวจ์ ไวท์ ลอนดอน: สำนักพิมพ์เพนกวิน 1993 หน้า xiii

[25] Roman, CM (2017) Queering Richard Rolle: Mystical Theology and the Hermit in Fourteenth-Century England . London : Palgrave Macmillan , p. 29 .

[Jonathan_Hughes_1349-26] ฮิวส์, โจนาธาน. "โรลล์, ริชาร์ด (1305×10–1349)". พจนานุกรมชีวประวัติแห่งชาติอ็อกซ์ฟอร์ด (ฉบับออนไลน์). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด. doi : 10.1093/ref:odnb/24024 .(ต้องสมัครสมาชิก เข้าถึง Wikipedia Libraryหรือเป็นสมาชิกห้องสมุดสาธารณะของสหราชอาณาจักร )

[27] O'Malley, John W. (30 มิถุนายน 2009) [2004]. สี่วัฒนธรรมแห่งตะวันตก (ฉบับปรับปรุง). เคมบริดจ์ แมสซาชูเซตส์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด หน้า 27. ISBN 9780674041691สืบค้นเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2023 'บิดาแห่งอาราม' ตามประเพณี คือ นักบุญแอนโทนี อธิการ [...]

[28] สารานุกรมคาทอลิก ,นักบุญเจอโรม , Vita Sancti Hilarionis ใน PL, III, 29–54

[29] โจนส์, อีเอ (2019). ฤๅษีและนักพรตในอังกฤษ ค.ศ. 1200–1550 . แมนเชสเตอร์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์. หน้า 7.

[30] Erler, MC (2013).การอ่านและการเขียนในช่วงการยุบอาราม: พระภิกษุ นักบวช และแม่ชี 1530–1558เคมบริดจ์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์หน้า 32–37

[31] โจนส์, อีเอ (2019). ฤๅษีและนักพรตในอังกฤษ ค.ศ. 1200–1550 . แมนเชสเตอร์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์. หน้า 7.

[32] Hughes-Edwards, M., (2010). "Anchoritism: the English Tradition", ใน McAvoy, LH [บรรณาธิการ] Anchoritic Traditions of Medieval Europe . Suffolk: Boydell Press,หน้า 143 .

[33] Grimmer, M. ( มกราคม2549). "Bede และการประชุม Augustine's Oak: นัยยะของการปฏิสัมพันธ์ทางศาสนาระหว่างแองโกล-บริติชในอังกฤษยุคแองโกล-แซกซอนตอนต้น" วารสารสมาคมยุคกลางตอนต้นของออสเตรเลียฉบับที่ 2 หน้า 103–119

[34] "Eve of Wilton: the Anchorite, her Cell, and Medieval Women's Literary Culture in England and the Continent" . www.ub.edu . สืบค้นเมื่อ2023-07-08 .

[35] "หนังสือรายชื่อนักบุญ – อุลริค" 17 กุมภาพันธ์ 2017

[36] คำร้องขอเป็นนักบวชหญิงสันโดษมหาวิทยาลัยเซนต์โทมัส–เซนต์พอล รัฐมินนิโซตา http://courseweb.stthomas.edu , 2003, 2012-04-22

[37] ประวัติของเชียร์ , sheredelight.com, 2011, 2012-04-22

[oxforddnb.com-38] ฮิวส์, โจนาธาน (2004). "เคิร์กบี, มาร์กาเร็ต (เสียชีวิต ค.ศ. 1391-1394), นักบวชหญิง" . พจนานุกรมชีวประวัติแห่งชาติอ็อกซ์ฟอร์ด (ฉบับออนไลน์). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด. doi : 10.1093/ref:odnb/57764 .(ต้องสมัครสมาชิก เข้าถึง Wikipedia Libraryหรือเป็นสมาชิกห้องสมุดสาธารณะของสหราชอาณาจักร )

[39] Hilton, W. , แปลโดย JP Clark & R. Dorward. (1991). The Scale of Perfection , หน้า 19.นครนิวยอร์ก : Paulist Press .

[40] Windeatt, Barry, บรรณาธิการ (2015). การเปิดเผยความรักอันศักดิ์สิทธิ์ . สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด. ISBN 978-0-19-811206-8.

[41] Nicholas Watson; Jacqueline Jenkins (บรรณาธิการ). "งานเขียนของ Julian of Norwich: นิมิตที่ปรากฏแก่สตรีผู้ศรัทธาและการเปิดเผยแห่งความรัก" . www.psupress.org .

[42] มิลตัน, อาร์. (2002).ห้องขังของจูเลียน: เรื่องราวอันเรียบง่ายของจูเลียนแห่งนอร์วิช .เคลโลว์นา, บริติชโคลัมเบีย : สำนักพิมพ์นอร์ธสโตน.

[43] อดีต, เอ็ด แฮนนอน - วิสัยทัศน์แห่งอดีต (2017-11-29). "Anchorite's Cell, Westmeath, Ireland" . วิสัยทัศน์แห่งอดีต. สืบค้นเมื่อ2023-07-08 .

[Chalupsky-44] Chalupsky, Mary. "ชาวเมือง Glastonbury ใช้ชีวิตแบบสันโดษในกรุงโรม" , Catholic Transcript , อัครสังฆมณฑลฮาร์ตฟอร์ด.

[45] Moss, Sarah (28 กุมภาพันธ์ 2015). "บทวิจารณ์หนังสือ The Anchoress โดย Robyn Cadwallader – ชีวิตภายในของแม่ชีในยุคกลาง" . The Guardian . ISSN 0261-3077 . สืบค้นเมื่อ18 สิงหาคม 2025 .

[46] Myers, Maddy (2023-07-03). "นิยายฆาตกรรมลึกลับยุคกลางเรื่องนี้คุ้มค่าที่จะดูเพราะเคมีของเหล่าแม่ชี" . Polygon . สืบค้นเมื่อ2025-08-19 .

[47] "Misericorde เล่มสอง: ขนแกะขาวและหิมะ" . Kotaku . สืบค้นเมื่อ25 มีนาคม 2026 .

[48] Shank, Jenny (14 พฤษภาคม 2026). "รีวิว: รายการวาไรตี้ที่แสนศักดิ์สิทธิ์" . นิตยสาร America . สืบค้นเมื่อ16 มิถุนายน 2026 .

[ 1 ]

2 ]

[ 3 ]

[ 4 ]

5 ] [

6 ] ใน

[ 7 ]

[ 8 ]

[ 10 ]

[ 11 ]

[ 12 ]

[ 13 ]

[ 14 ]

[ 16 ]

[ a ]

[ 17 ]

ของ

19 ] ใน

[ 20 ]

21 ] ตัวอย่าง

[

[

[ 24 ]

[ 25 ]

[ 26 ]

[ 27 ]

[ 28 ]

[ 29 ]

[ 30 ]

[ 31 ]

[ 32 ]

[ 33 ]

[ 34 ]

[ 35 ]

[ 36 ]

[ 37 ]

[ 38 ]

[ 39 ]

[ 40 ]

[ 41 ]

[ 42 ]

[ 43 ]

[ 44 ]

[ 45 ]

[ 46 ]

[ 47 ]