มีการค้นพบจารึกอักษร โอแกมประมาณ 400 ชิ้นจากอนุสาวรีย์หินที่กระจัดกระจายอยู่รอบทะเลไอริชโดยส่วนใหญ่มีอายุอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 5 และ 6 ภาษาที่ใช้ในจารึกเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็น ภาษา ไอริชดั้งเดิมแต่ก็มีบางส่วนที่เป็นส่วนหนึ่งของภาษาพิคท์ อักษรโอแกมเองเป็นรูปแบบอักษรหรือรหัสลับในยุคกลางตอนต้น บางครั้งก็เรียกว่า "อักษรต้นไม้เซลติก"

มีการใช้ระบบการกำหนดหมายเลขที่แตกต่างกันหลายแบบ ระบบที่พบมากที่สุดคือระบบที่ตั้งชื่อตามหนังสือ Corpus Inscriptionum Insularum Celticarum ( CIIC ) ของRAS Macalisterซึ่งครอบคลุมจารึกที่รู้จักกันในช่วงทศวรรษ 1940 ระบบการกำหนดหมายเลขอีกแบบหนึ่งคือระบบที่จัดทำโดยโครงการ Celtic Inscribed Stones Project ( CISP ) ซึ่งอิงตามตำแหน่งที่ตั้งของหิน ตัวอย่างเช่น CIIC 1 = CISP INCHA/1 หมายเลขของ Macalister (1945) มีตั้งแต่ 1 ถึง 507 รวมถึงจารึกภาษาละตินและอักษรรูนด้วย โดยมีการเพิ่มจารึกอีก 3 รายการในปี 1949 Sabine Ziegler (1994) ระบุจารึกอ็อกแฮมภาษาเกลิก 344 รายการที่ Macalister รู้จัก (ไอร์แลนด์และเกาะแมน) และจารึกเพิ่มเติมอีก 7 รายการที่ค้นพบในภายหลัง

จารึกเหล่านี้สามารถแบ่งออกเป็นแบบ "ดั้งเดิม" และแบบ "เชิงวิชาการ" จารึกแบบ "ดั้งเดิม" มีอายุย้อนไปถึงยุคไอริชโบราณ และบันทึกชื่อบุคคล ไม่ว่าจะเป็นอนุสรณ์สถานหรือศิลาจารึก หรือเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดิน ส่วนจารึกแบบ "เชิงวิชาการ" มีอายุตั้งแต่ ยุค ไอริชโบราณ ในยุคกลาง จนถึงยุคปัจจุบัน

จารึกอ็อกแฮมที่หลงเหลืออยู่ส่วนใหญ่ทอดยาวเป็นรูปโค้งจากเคาน์ตีเคอร์รี (โดยเฉพาะคอร์คู ดูบเน ) ทางตอนใต้ของไอร์แลนด์ ไปจนถึงไดเฟดทางตอนใต้ของเวลส์ ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่พบในทางตะวันออกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์ ทางตะวันออกและทางเหนือของสกอตแลนด์เกาะแมนและอังกฤษบริเวณ ชายแดน เดวอน / คอร์นวอลล์จารึกส่วนใหญ่ประกอบด้วยชื่อบุคคล ซึ่งน่าจะเป็นชื่อของบุคคลที่อนุสรณ์สถานนั้นสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึง

ในจารึกแบบดั้งเดิม ตัวอักษรจะถูกแกะสลักลงบนขอบ ( droimหรือfaobhar ) ของหิน ซึ่งเป็นเส้นฐานที่ใช้ในการแกะสลักตัวอักษรแต่ละตัว ข้อความของจารึก "อ็อกแฮมแบบดั้งเดิม" เหล่านี้จะอ่านโดยเริ่มจากด้านล่างซ้ายของหิน ไล่ขึ้นไปตามขอบ ผ่านด้านบน และลงมาทางด้านขวา (ในกรณีของจารึกที่ยาว)

แม็กมานัส (1991) ระบุว่ามีจารึกออร์โธดอกซ์ที่รู้จักทั้งหมด 382 ชิ้น พบได้ในเกือบทุกมณฑลของไอร์แลนด์แต่กระจุกตัวอยู่ในไอร์แลนด์ตอนใต้ โดยมีจำนวนมากที่สุดในมณฑลเคอร์รี (130) คอร์ก (84) และวอเตอร์ฟอร์ด (48) ส่วนจำนวนในมณฑลอื่นๆ มีดังนี้: คิลเคนนี (14); มาโย (9); คิลแดร์ (8); วิคโลว์และมีธ (มณฑลละ 5 ); คาร์โลว์ (4); เว็กซ์ฟอร์ดลิเมอริกและรอสคอมมอน (มณฑลละ 3); แอนทริมคาวานลูธและทิปเปอเรรี (มณฑลละ 2); อาร์มาห์ดับลินเฟอร์มานาห์ไลทริมลอนดอนเดอร์รีและไทโรน (มณฑลละ 1)

ตัวอย่างอื่นๆ พบในเวลส์ (ประมาณ 40); เพมโบรกเชอร์ (16); เบรคอนเชอร์และคาร์มาร์เธนเชอร์ (7 แห่งละ ); แกลมอร์แกน (4); คาร์ดิแกนเชอ ร์ (3); เดนบิกเชอร์ (2); พาวีส์ ( 1) และแคร์นาร์วอนเชอร์ (1) นอกจากนี้ยังพบตัวอย่างบางส่วนจากแหล่งต่างๆ ในเกาะแมน (5) ในอังกฤษ เช่นคอร์นวอลล์ (5) เดวอน (2) และตัวอย่างที่น่าสงสัยบางส่วนจากสกอตแลนด์ (อาจมี 2 ตัวอย่าง)

จารึกส่วนใหญ่ประกอบด้วยชื่อบุคคลและใช้ชุดคำที่เป็นสูตรสำเร็จ ซึ่งมักอธิบายถึงเชื้อสายหรือสังกัดเผ่าของบุคคลนั้น

คำที่ใช้ในสูตรประกอบด้วยคำต่อไปนี้:

• MAQI ᚋᚐᚊᚔ – 'son' ( แมคไอริชยุคใหม่ )
• MUCOI ᚋᚒᚉᚑᚔ – 'เผ่า' หรือ 'กลุ่ม'
• ANM ᚐᚅᚋ – 'ชื่อ' ( ภาษา ไอริชสมัยใหม่ aim )
• AVI ᚐᚃᚔ – 'ลูกหลาน' (ภาษาไอริชสมัยใหม่uí )
• CELI ᚉᚓᚂᚔ – 'ผู้ติดตาม' หรือ 'ผู้ศรัทธา' ( céile ไอริชสมัยใหม่ )
• NETA ᚅᚓᚈᚐ – 'หลานชาย' (ภาษาไอริชสมัยใหม่เนีย )
• KOI ᚕᚑᚔ – 'นี่คือ' (เทียบเท่ากับภาษาละตินHIC IACIT ) KOI มีลักษณะพิเศษตรงที่ตัว K จะเขียนโดยใช้อักษรเสริมตัวแรกEbadเสมอ

คำสูตรต่างๆ ถูกใช้ตามลำดับความถี่ดังนี้:

• X MAQI Y (X ลูกชายของ Y)
• X MAQI MUCOI Y (X บุตรชายของเผ่า Y)
• X MAQI Y MUCOI Z (X บุตรชายของ Y ของเผ่า Z)
• X KOI MAQI MUCOI Y (นี่คือ X ลูกชายของเผ่า Y)
• X MUCOI Y (X แห่งเผ่า Y)
• X MAQI Y MAQI MUCOI Z (X บุตรของ Y บุตรของเผ่า Z)
• การสลักชื่อเดี่ยวโดยไม่มีคำสูตรกำกับ
• ANM X MAQI Y (ชื่อ X บุตรของ Y)
• ANM X (ชื่อ X)
• X AVI Y (X สืบเชื้อสายมาจาก Y)
• X MAQI Y AVI Z (X บุตรของ Y ผู้สืบทอดของ Z)
• X CELI Y (ผู้ติดตาม X/ผู้ศรัทธาของ Y)
• NETTA X (หลานชาย/ผู้สนับสนุนของ X)

ระบบการตั้งชื่อบุคคลของ ชาวไอริช มีความน่าสนใจมากกว่าสูตรสำเร็จที่ค่อนข้างซ้ำซาก และเผยให้เห็นรายละเอียดของสังคมชาวเกลิก ในยุคแรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งลักษณะนิสัยที่รักสงครามของพวกเขา

ตัวอย่างเช่น สององค์ประกอบที่พบได้บ่อยที่สุดในชื่อคือ CUNA ᚉᚒᚅᚐ – 'สุนัขล่าเนื้อ' หรือ 'หมาป่า' (ภาษาไอริชสมัยใหม่cú ) และ CATTU ᚉᚐᚈᚈᚒ – 'การต่อสู้' (ภาษาไอริชสมัยใหม่cath )

สิ่งเหล่านี้มักปรากฏในชื่อต่างๆ เช่น:

(300) CUNANETAS ᚉᚒᚅᚐᚅᚓᚈᚐᚄ – 'แชมป์แห่งหมาป่า'

(501) CUNAMAGLI ᚉᚒᚅᚐᚋᚐᚌᚂᚔ – 'เจ้าชายแห่งหมาป่า'

(107) CUNAGUSSOS ᚉᚒᚅᚐᚌᚒᚄᚄᚑᚄ – '(ผู้ที่) แข็งแกร่งดุจหมาป่า'

(250) CATTUVVIRR ᚉᚐᚈᚈᚒᚃᚃᚔᚏᚏ – 'นักรบ'

(303) CATABAR ᚉᚐᚈᚐᚁᚐᚏ – 'หัวหน้าในการรบ'

IVACATTOS ᚔᚃᚐᚉᚐᚈᚈᚑᚄ – 'ต้นยิวแห่งการต่อสู้'

ชื่ออื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับสงคราม ได้แก่:

(39) BRANOGENI ᚁᚏᚐᚅᚑᚌᚓᚅᚔ – 'เกิดจากอีกา'

(428) TRENAGUSU ᚈᚏᚓᚅᚐᚌᚒᚄᚒ – 'แข็งแรง'

(504) BIVAIDONAS ᚁᚔᚃᚐᚔᚇᚑᚅᚐᚄ – 'มีชีวิตชีวาดุจไฟ'

องค์ประกอบที่อธิบายลักษณะทางกายภาพก็พบได้ทั่วไปเช่นกัน เช่น:

(368) VENDUBARI ᚃᚓᚅᚇᚒᚁᚐᚏᚔ – 'ผมสีอ่อน'

(75) CASONI ᚉᚐᚄᚑᚅᚔ – 'คนผมหยิก'

(119) ดาลักนีᚇᚐᚂᚐᚌᚅᚔ – 'ผู้ตาบอด'

(46) DERCMASOC ᚇᚓᚏᚉᚋᚐᚄᚑᚉ – 'ผู้ที่มีดวงตาที่สง่างาม'

(60) MAILAGNI ᚋᚐᚔᚂᚐᚌᚅᚔ – 'คนหัวล้าน/ผมสั้น'

(239) GATTAGLAN ᚌᚐᚈᚈᚐᚌᚂᚐᚅ – 'ฉลาดและบริสุทธิ์'

ชื่ออื่นๆ บ่งบอกถึงบรรพบุรุษที่เป็นเทพเจ้า เทพเจ้าลูห์ปรากฏอยู่ในชื่อต่างๆ มากมาย เช่น:

(4) ลูกาดดอนᚂᚒᚌᚌᚐᚇᚑᚅ

(286) ลูกุเดกาᚂᚒᚌᚒᚇᚓᚉᚐ

(140) ลูกาฟเวคกา ᚂᚒᚌᚐᚃᚃᚓᚉᚉᚐ

พระนามศักดิ์สิทธิ์ ERC (ซึ่งหมายถึง 'สวรรค์' หรือ 'วัว') ปรากฏอยู่ในชื่อต่างๆ เช่น:

(93) เออร์ไกดานาᚓᚏᚉᚐᚔᚇᚐᚅᚐ

(196) เออร์คาวิกาสᚓᚏᚉᚐᚃᚔᚉᚉᚐᚄ

ชื่ออื่นๆ อาจบ่งบอกถึงกลุ่มหรือเผ่า เช่น:

(156) DOVVINIAS ᚇᚑᚃᚃᚔᚅᚔᚐᚄจากตระกูลCorcu Duibneแห่ง คาบสมุทร DingleและIveraghในเคาน์ตี Kerry (ตั้งชื่อตามเทพธิดาท้องถิ่น)

(215) อัลลาโตᚐᚂᚂᚐᚈᚑจากอัลเทรจแห่งนอร์ทเคอร์รี

(106) CORIBIRI ᚉᚑᚏᚔᚁᚔᚏᚔจากDál Coirpriแห่ง County Cork

สิ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษคือข้อเท็จจริงที่ว่าชื่อจำนวนมากบ่งบอกถึงความสัมพันธ์กับต้นไม้ เช่น:

(230) MAQI-CARATTINN ᚋᚐᚊᚔ ᚉᚐᚏᚐᚈᚈᚔᚅᚅ – 'บุตรแห่งโรวัน '

(v) MAQVI QOLI ᚋᚐᚊᚃᚔ ᚊᚑᚂᚔ – 'บุตรแห่งเฮเซล '

(259) IVOGENI ᚔᚃᚑᚌᚓᚅᚔ – 'เกิดจากต้นยู '

เนื้อหาของจารึกเหล่านี้ทำให้บรรดานักวิชาการ เช่น แม็คนีลและแมคคาลิสเตอร์ โต้แย้งว่าจารึกเหล่านี้มีลักษณะ เป็นลัทธิ บูชาเทพเจ้าโบราณ อย่างชัดเจน พวกเขาอ้างว่าจารึกเหล่านี้ถูกทำลายในภายหลังโดยผู้ที่เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ซึ่งจงใจลบคำว่า MUCOI ᚋᚒᚉᚑᚔ ออก เนื่องจากเชื่อว่ามีความเกี่ยวข้องกับลัทธิบูชาเทพเจ้าโบราณ และเพิ่มเครื่องหมายกากบาทไว้ข้างๆ

นักวิชาการคนอื่นๆ เช่น แม็กมานัส โต้แย้งว่าไม่มีหลักฐานสนับสนุนเรื่องนี้ โดยอ้างถึงจารึกต่างๆ เช่น

(145) คิวริมิตีร์ โรนันน์ แมก โคโมแกนน์

โดยที่ QRIMITIR เป็นคำยืมจากภาษาละตินpresbyterหรือ 'นักบวช' แม็กมานัสแย้งว่าการทำลายจารึกที่ถูกกล่าวหาว่าเกิดขึ้นนั้นเป็นเพียงการสึกหรอตามปกติ และเกิดจากการนำหินจารึกไปใช้ซ้ำเป็นวัสดุก่อสร้าง เช่น ผนังวงกบประตูเป็นต้น (แม็กมานัส, §4.9) แม็กมานัสยังแย้งอีกว่าคำสูตร MUCOI ยังคงหลงเหลืออยู่ใน การใช้ งานต้นฉบับ ของชาวคริสต์ นอกจากนี้ยังมีข้อเท็จจริงที่ว่าจารึกเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลาที่ศาสนาคริสต์ได้ตั้งมั่นอย่างแข็งแกร่งในไอร์แลนด์แล้ว ไม่ว่าผู้ที่เขียนจารึกเหล่านั้นจะเป็นคนนอกศาสนา ชาวคริสต์ หรือทั้งสองอย่างผสมกันนั้นยังคงไม่ชัดเจน

ไอร์แลนด์มีจารึกจำนวนมากที่สุด โดยมี 330 ชิ้นจากทั้งหมด 382 ชิ้น หนึ่งในชุดสะสมจารึกอ็อกแฮมแบบดั้งเดิมที่สำคัญที่สุดในไอร์แลนด์ สามารถชมได้ที่วิทยาลัยมหาวิทยาลัยคอร์ก (UCC) ในนิทรรศการสาธารณะที่ 'ระเบียงหิน' จารึกเหล่านี้ถูกรวบรวมโดยนักโบราณคดีอับราฮัม อเบลล์ระหว่างปี 1783-1851 และถูกเก็บรักษาไว้ที่สถาบันคอร์กก่อนที่จะนำมาจัดแสดงที่ UCC เขาเป็นสมาชิกของสมาคมคูเวียเรียนแห่งคอร์ก ซึ่งสมาชิกหลายคน รวมถึงจอห์น วินเดล , บาทหลวงแมตต์ ฮอร์แกน และ อาร์.อาร์. แบรช ได้ทำงานวิจัยอย่างกว้างขวางในด้านนี้ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19

จารึกอีกกลุ่มหนึ่งที่มีชื่อเสียง ซึ่งรู้จักกันในชื่อ ศิลาอ็อกแฮมแห่งดันโลสามารถพบได้ที่ดันโล ใกล้กับคิลลาร์นีย์ในเคาน์ตีเคอร์รี จารึกเหล่านี้เรียงตัวเป็นรูปครึ่งวงกลมอยู่ริมถนน และได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีเยี่ยม

จารึกออร์โธดอกซ์ในเวลส์เป็นที่รู้จักกันดีว่ามีชื่อที่มีต้นกำเนิดทั้งจากภาษาละตินและ ภาษา บริทอนิก (หรือภาษาเวลส์ยุคต้น) และส่วนใหญ่จะมีจารึกภาษาละตินในอักษรโรมัน ประกอบอยู่ด้วย ( ภาษาละตินทางศาสนาและภาษาละตินยุคปลายยังคงเป็นภาษาเขียนในเวลส์ตลอดช่วงหลังยุคโรมัน ) ตัวอย่างของชื่อภาษาบริทอนิก ได้แก่ (446) MAGLOCUNI ᚋᚐᚌᚂᚑᚉᚒᚅᚔ (ภาษาเวลส์Maelgwn ) และ (449) CUNOTAMI ᚉᚒᚅᚑᚈᚐᚋᚔ (ภาษาเวลส์cyndaf )

เวลส์มีความโดดเด่นในฐานะที่มีจารึกหินอ็อกแฮมเพียงแห่งเดียวที่มีชื่อของบุคคลที่สามารถระบุได้ จารึกหินนี้เป็นอนุสรณ์แด่Vortiporiusกษัตริย์แห่งDyfed ในศตวรรษที่ 6 (เดิมทีตั้งอยู่ในClynderwen ) ^{[ 24 ]}เวลส์ยังมีจารึกอ็อกแฮมเพียงแห่งเดียวที่รู้จักกันซึ่งเป็นอนุสรณ์แด่ผู้หญิง ที่Eglwys Cymmin (โบสถ์ Cymmin) ในCarmarthenshireมีจารึก (362) INIGENA CUNIGNI AVITTORIGES ᚛ᚐᚃᚔᚈᚑᚏᚔᚌᚓᚄ ᚔᚅᚔᚌᚓᚅᚐ ᚉᚒᚅᚔᚌᚅᚔ᚜หรือ 'Avitoriges ลูกสาวของ Cunigni' ^{[ 25 ]} Avitoriges เป็นชื่อไอริช ในขณะที่ Cunigni เป็นชื่อบริทอนิก (เวลส์Cynin ) ซึ่งสะท้อนถึงมรดกทางวัฒนธรรมที่หลากหลายของผู้สร้างจารึก เวลส์ยังมีจารึกหลายชิ้นที่พยายามจำลองตัวอักษรเสริมหรือforfedaสำหรับ P (จารึก 327 และ 409)

ประเทศอังกฤษมีจารึกอ็อกแฮมเจ็ดหรือแปดแห่ง ห้าแห่งอยู่ในคอร์นวอลล์และสองแห่งอยู่ในเดวอน ซึ่งเป็นผลผลิตจากการตั้งถิ่นฐานของชาวไอริช ในยุคแรก ในพื้นที่นั้น (ซึ่งในขณะนั้นคือ อาณาจักรบริ ทอนิกแห่งดัมโนเนีย ) จารึกอีกแห่งหนึ่งในซิลเชสเตอร์ในแฮมป์เชียร์นั้นสันนิษฐานว่าเป็นฝีมือของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวไอริชเพียงคนเดียว

สกอตแลนด์มีจารึกออร์โธดอกซ์เพียงสามชิ้นเท่านั้น ส่วนที่เหลือเป็นจารึกเชิงวิชาการที่สร้างโดยชาวพิคท์ (ดูด้านล่าง)

เกาะแมนมีจารึกห้าแห่ง หนึ่งในนั้นคือจารึกที่มีชื่อเสียงที่พอร์ตเซนต์แมรี (503) ซึ่งมีข้อความว่า DOVAIDONA MAQI DROATA ᚛ᚇᚑᚃᚐᚔᚇᚑᚅᚐ ᚋᚐᚊᚔ ᚇᚏᚑᚐᚈᚐ᚜หรือ 'โดไวโดนา บุตรแห่งดรูอิด '

คำว่า 'scholastic' มาจากข้อเท็จจริงที่ว่าจารึกเหล่านี้เชื่อกันว่าได้รับแรงบันดาลใจจากแหล่งข้อมูลต้นฉบับ แทนที่จะเป็นการสืบทอดจากประเพณีการสร้างอนุสาวรีย์ดั้งเดิม จารึกแบบ Scholastic โดยทั่วไปจะขีดเส้นลงบนพื้นผิวหินแล้วเรียงตัวอักษรตามแนวเส้นนั้น แทนที่จะใช้ขอบหิน จารึกเหล่านี้เริ่มต้นในช่วงศตวรรษที่ 6 และต่อเนื่องมาจนถึงภาษาไอริชโบราณและยุคกลาง และแม้กระทั่งในยุคปัจจุบัน ตั้งแต่ยุคกลางตอนปลาย ซึ่งร่วมสมัยกับประเพณีต้นฉบับ จารึกเหล่านี้อาจมีForfeda อยู่ ด้วย จารึก Pictish ประมาณ 30 ชิ้นจัดเป็นจารึก Scholastic ยุคต้น ประมาณศตวรรษที่ 6 ถึง 9 หินบางก้อนในยุคไวกิ้งบนเกาะแมนและเชตแลนด์เขียนด้วยภาษานอร์สโบราณหรืออย่างน้อยก็มีชื่อนอร์สอยู่ด้วย

• CISP KMICH/1, ^{[ 52 ]}จารึกอักษรรูนและอักษรโอกัมผสมกันในศตวรรษที่ 11 ในสุสานโบสถ์เคิร์กไมเคิล เคิร์กไมเคิล เกาะแมน

  ᚛ᚁᚂᚃᚄᚅᚆᚇᚈᚉᚊᚋᚌᚍᚎᚏᚐᚑᚒᚓᚔ᚜

  ᚛ᚋᚒᚒᚉᚑᚋᚐᚂᚂᚐᚃᚔᚒᚐᚋᚒᚂᚂᚌᚒᚉ᚜

  ᛘᛅᛚ᛬ᛚᚢᛘᚴᚢᚿ᛬ᚱᛅᛁᛋᛏᛁ᛬ᚴᚱᚢᛋ᛬ᚦᛁᚾᛅ᛬ᛁᚠᛏᛁᚱ᛬ᛘᛅᛚ᛬ᛘᚢᚱᚢ᛬ ᚠᚢᛋᛏᚱᛅ᛬ᛋᛁᚾᛁ᛬ᛏᚭᛏᛁᚱᛏᚢᚠᚴᛅᛚᛋ᛬ᚴᚭᚾᛅ᛬ᛁᛋ᛬ᛅᚦᛁᛋᛚ᛬ᛅᛏᛁ᛭

  ᛒᛁᛏᚱᛅᛁᛋ᛬ᛚᛅᛁᚠᛅ᛬ᚠᚢᛋᛏᚱᛅ᛬ᚴᚢᚦᛅᚾ᛬ᚦᛅᚾ᛬ᛋᚭᚾ᛬ᛁᛚᛅᚾ᛭

  การถอดเสียง:

  blfsnhdtcqmgngzraouei

  มูโคมาล ลาฟิอัว มัลลกุค

  MAL : LUMKUN : RAISTI : KRUS : ÞINA : IFTIR : MAL : MURU : FUSTRA : SINI : TOTIRTUFKALS : KONA : IS : AÞISL : ATI+ [B]ITRA : IS : LAIFA : FUSTRA : KUÞAN : ÞAN : SON : ILAN +

  คำแปล:

  ogham abecedarium (ตัวอักษร ogham ทั้งหมด)

  "มูโคมาเอล หลานชาย/ทายาทของโอมาเอลกุค"

  "มาล ลุมคุน สร้างไม้กางเขนนี้ขึ้นเพื่อรำลึกถึงมาล มูรี บุตรบุญธรรมของเธอ บุตรสาวของดูฟกัล ภรรยาที่อาธิสล์แต่งงานด้วย"

  "การทิ้งลูกชายบุญธรรมที่ดีไว้ ย่อมดีกว่าการทิ้งลูกชายบุญธรรมที่ไม่ดีไว้"

  (ส่วนที่เป็นอักษรรูนเป็นภาษานอร์ส)

• ᚁᚐᚉ ᚑᚉᚑᚔᚉᚐᚈᚔᚐᚂᚂ หรืออาจจะเป็น ᚐ ᚋᚐᚊᚔᚋᚒᚉᚑᚔᚉᚐᚈᚔᚐᚂᚂ

  ...BAC......OCOICATIALL อาจหมายถึง 'กลุ่มนักรบห้าสิบคน'

  จารึกอ็อกแฮมในภาษาไอริชโบราณถูกค้นพบที่โบสถ์เล็ก (keeill) ของฟาร์มสเปค ซึ่งอยู่ติดกับแฟร์เวย์ที่เจ็ดของสนามกอล์ฟเมาท์เมอร์เรย์ ห่างจากเมืองดักลาสไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห้าไมล์ โดยการขุดค้นของทีมไทม์

  ได้รับการกำหนดว่าเป็นจารึกในศตวรรษที่ 11-12 โดยพิจารณาจากลักษณะทางสไตล์ (การใช้bind ogham ) ^{[ 53 ]}

  อย่างไรก็ตาม มีการเสนอวันที่อย่างน้อยหนึ่งวันที่คือศตวรรษที่ 6-8 จากการเชื่อมโยงหลุมฝังศพในศตวรรษที่ 6-7 ที่อยู่ใกล้เคียง โดยมีความเป็นไปได้ที่จะมีรูปแบบที่คุ้นเคยมากกว่าคืออ่านว่า '..A...MACI MUCOI CATIALL[I]' '..., บุตรชายของเผ่า Catiall[i].' ^{[ 54 ]}

• จารึกอ็อกแฮมจากศตวรรษที่ 19 จากเมืองอาเฮนนี เคาน์ตีทิปเปอเรรี (ราฟเทอรี 1969)

  ใต้สุสานแห่งนี้คือที่ฝังศพของแมรี เดมป์ซีย์ ผู้จากไปเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1802 ขณะอายุ 17 ปี

  ᚛ᚃᚐᚐᚅᚂᚔᚌᚄᚑᚅᚐᚂᚒᚐᚈᚐᚋᚐᚏᚔᚅᚔᚇᚆᚔᚋᚒᚄᚐ᚜ ᚛ᚑᚋᚁᚐᚂᚂᚔᚅᚐᚌᚉᚏᚐᚅᚔᚁᚆ᚜

  ฟา อัน ลิก โส นา ลู อาตา มารี นิ ทิมูซา / โอ มะบัลลี นา กครานิภห์

  (การสะกดแบบไอริชสมัยใหม่): "Fán liag so ina luí atá Máire Ní Dhíomsaigh ó mBaile na gCrannaibh"

  (อังกฤษ): "ใต้หินนี้มีมารี นี ดีโอมาไซจากบัลลีครานนา"

• ข้อความภาษาละตินที่เขียนด้วยอักษรอ็อกแฮม ในพงศาวดารของอินิสฟอลเลน ปี ค.ศ. 1193 (ต้นฉบับ Rawlinson B. 503, 40c)

  ᚛ᚅᚒᚋᚒᚄ ᚆᚑᚅᚑᚏᚐᚈᚒᚏ ᚄᚔᚅᚓ᚜ ᚛ᚅᚒᚋᚑ ᚅᚒᚂᚂᚒᚄ ᚐᚋᚐᚈᚒᚏ᚜

  nummus Honoratur sine / nummo nullus amatur

  นี่คือ บท กวีเฮกซามิเตอร์ที่มีสัมผัสภายในตรงจุดหยุดซึ่งอ่านออกเสียงได้ดังนี้: nūmmŭs hŏnōrātūr || sĭnĕ nūmmō nūllŭs ămātūr.

  "เงินเป็นสิ่งที่น่ายกย่อง หากปราศจากเงินแล้ว ไม่มีใครเป็นที่รัก"

• จารึกสมมติ: ข้อความในมหากาพย์ภาษาไอริชยุคกลางที่บันทึกไว้ในหนังสือแห่งเลนสเตอร์ (LL 66 AB) กล่าวถึงจารึกอ็อกแฮมดังต่อไปนี้:

  ᚛ᚌᚔᚚ ᚓ ᚈᚔᚄᚓᚇ ᚔᚅ ᚃᚐᚔᚇᚉᚆᚓ᚜ ᚛ᚇᚘᚐ ᚋᚁᚐ ᚌᚐᚄᚉᚓᚇᚐᚉᚆ᚜

  ᚛ᚌᚓᚔᚄ ᚃᚐᚔᚏ ᚐᚏ ᚈᚆᚓᚉᚆᚈ ᚇᚔᚅᚇ ᚃᚐᚔᚇᚉᚆᚔ᚜

  ᚛ᚉᚓᚅ ᚉᚆᚑᚋᚏᚐᚉ ᚅᚑᚓᚅᚃᚆᚔᚏ ᚇᚑ ᚃᚆᚒᚐᚉᚏᚐ᚜

  Gip e tised ใน faidche, dia m-ba gascedach, geis fair ar thecht dind faidchi cen chomrac n-oenfhir do fhuacra

  "ผู้ใดก็ตามที่มายังทุ่งหญ้าแห่งนี้ หากเขามีอาวุธ เขาห้ามออกจากทุ่งหญ้านี้ เว้นแต่จะขอต่อสู้ตัวต่อตัว"

• แบรช, อาร์อาร์, อนุสาวรีย์จารึกอักษรโอกัมของชาวเกดิลในหมู่เกาะอังกฤษ , ลอนดอน (1879)
• J. Higgitt, K. Forsyth , D. Parsons (บรรณาธิการ), อักษรโรมัน อักษรรูน และอักษรอ็อกแฮม จารึกยุคกลางในโลกเกาะและบนทวีปยุโรป , โดนิงตัน: ​​Shaun Tyas (2001)
• Jackson, KH , บันทึกเกี่ยวกับจารึกโอกัมทางตอนใต้ของบริเตนใน C. Fox, B. Dickins (บรรณาธิการ) วัฒนธรรมยุคแรกของยุโรปตะวันตกเฉียงเหนือ เคมบริดจ์: 197—213 (1950)
• แมคคาลิสเตอร์, โรเบิร์ต เอ.เอส. ภาษาลับของไอร์แลนด์หน้า 27-36 สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ปี 1937
• Macalister, RAS, Corpus Inscriptionum Insularum Celticarumฉบับที่ I. , ดับลิน: สำนักงานเครื่องเขียน (1945)
• Macalister, RAS, Corpus Inscriptionum Insularum Celticarum'ฉบับที่ II., ดับลิน: สำนักงานเครื่องเขียน (1949)
• McManus, D, คู่มือเกี่ยวกับ Ogam , An Sagart, Maynooth, Co. Kildare (1991)
• แม็กนีล, อีออยน์. Archaisms ในจารึก Ogham , 'การดำเนินการของ Royal Irish Academy' 39, หน้า 33–53, ดับลิน
• Ziegler, S., Die Sprache der altirischen Ogam-Inschriften , Göttingen: Vandenhoeck และ Ruprecht (1994)

• โครงการศิลาจารึกเซลติก (CISP)
• ไททัส โอกามิกา
• ศิลาอ็อกแฮมของชาวไอริช
• จารึกอ็อกแฮมของชาวพิคท์
• เมืองโรมันซิลเชสเตอร์ – โครงการชีวิตในเมืองอินซูลาที่ 9 – ศิลาอ็อกแฮม