ภายในเขตแพริชในโคลด์ฮาร์เบอร์มีโบราณสถานสำคัญที่ได้รับการขึ้นทะเบียน หนึ่งแห่ง คือป้อมปราการบนเนินเขา สมัย ยุคเหล็ก ขนาดใหญ่ ชื่อค่ายแอนสตีเบอรีซึ่งแสดงให้เห็นถึงการอยู่อาศัยในยุคแรก ป้อมปราการบนเนินเขานี้สร้างขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 2 และ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ5 เฮกตาร์ (12 เอเคอร์) [ ^{3 ] มี} กำแพงป้องกัน สามชั้น ทางทิศเหนือและทิศตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งพื้นดินค่อนข้างราบเรียบ มีระเบียงสองชั้นทางทิศตะวันตกและทิศใต้ซึ่งพื้นดินลาดชันกว่ามาก และมีแนวป้องกันชั้นเดียวทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทางเข้าอยู่ตรงกลางด้านตะวันออก กำหนดโดยช่องว่างขนาดใหญ่ในกำแพงป้องกันหลัก การขุดคูน้ำทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทางเข้า และการสำรวจอื่นๆ อีกเล็กน้อยในปี 1972-1973 เผยให้เห็นว่าด้านหน้าของกำแพงป้องกันหลักนั้นตั้งอยู่ชิดและเข้าไปในขอบของคูน้ำที่เกี่ยวข้อง และเสริมด้วยก้อนหินทรายขนาดใหญ่ที่ไม่สม่ำเสมอ ข้อสรุปคือจุดประสงค์คือเพื่อต้านทานการรบด้วยหนังสติ๊กเนื่องจากรูปทรงและความกว้าง โดยพบก้อนกรวดกลมซึ่งแปลกปลอมจากสันเขากรีนแซนด์อยู่บ่อยครั้งในพื้นที่ที่ขุดค้นนักโบราณคดียังพิจารณาว่าทางเข้าและการป้องกันทางทิศเหนือไม่เคยสร้างเสร็จสมบูรณ์ อาจเชื่อมโยงกับการทำลายกำแพงป้องกันหลักโดยเจตนา และอาจเกิดขึ้นพร้อมกับการรุกรานบริเตนของซีซาร์ สถานที่แห่งนี้ถูกครอบครองอีกครั้งในสมัยโรมัน น่าจะอย่างน้อยหนึ่งศตวรรษหลังจากที่ถูกทิ้งร้างไป^{[ 3 ]}

ในยุคกลาง Capel พัฒนาเพียงพอที่จะมีโบสถ์สาขาเป็นโบสถ์ย่อยภายในเขตแพริชของ Dorking โบสถ์ซึ่งเป็นที่มาของชื่อหมู่บ้านนั้นถูกกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารยืนยัน (1129–71) ของการมอบที่ดินให้แก่สำนักสงฆ์ Lewes โดยเอิร์ลแห่ง Warenne ซึ่งประกอบด้วย 'Ecclesiam de Dorking cum Capella de la Wachna' ^{[ 4 ]}

ชุมชนดั้งเดิมของ Capel ประกอบด้วยฟาร์มประมาณสามสิบแห่ง ซึ่งส่วนใหญ่ยังคงมีอยู่จนถึงปัจจุบัน โดยมีชื่อของผู้เช่าในช่วงต้นศตวรรษที่ 14 ปรากฏอยู่ ไม้ที่ใช้ในบ้านไร่บางหลังก็มีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 14 เช่นกัน^{[ 5 ]}

ในปี ค.ศ. 1848 มีประชากร 989 คน อาศัยอยู่บนพื้นที่5,522 เอเคอร์ (2,235 เฮกตาร์)ซึ่งในจำนวนนี้105 เอเคอร์ (42 เฮกตาร์)เป็นที่ดินสาธารณะหรือที่ดินรกร้างลูอิสได้สรุปสถานการณ์ของคาเปลในปีนั้นไว้ดังนี้:  

โบสถ์สมัยศตวรรษที่ 13 ดังภาพ ได้รับการขยายในปี พ.ศ. 2379 โดยได้รับเงินสนับสนุนจากJames Shudi Broadwoodจากตระกูลผู้ผลิตเปียโนจาก Lyne House ที่อยู่ใกล้เคียง^{[ 7 ]}และได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2391 โดยสถาปนิกHenry Woodyerซึ่งได้ติดตั้งบันไดวนและกรงระฆังในรูปแบบเดียวกับโบสถ์ของBuckland ^{[ 8 ]}

ในศตวรรษที่ 17 และ 18 คาเปลเป็นศูนย์กลางของ ชุมชน เควกเกอร์ซึ่งมีการประชุมกันที่บ้านของตระกูลแบ็กซ์ในท้องถิ่น บันทึกการประชุมประจำไตรมาสของเควกเกอร์ซัสเซ็กซ์ระบุว่า โทมัส แพทชิง "ซึ่งอาศัยอยู่ที่บอนวิคส์เพลสในอิฟิลด์" ได้พบกับจอร์จ ฟ็อกซ์และต่อมา "ได้มีการจัดตั้งการประชุมรายเดือนครั้งแรกขึ้นในเขตนี้ .... และได้ย้ายไปที่บ้านของริชาร์ด แบ็กซ์ที่คาเปลในเซอร์เรย์เนื่องจากโทมัส แพทชิงย้ายออกจากที่นั่น" เป็นที่ทราบกันว่าจอร์จ ฟ็อกซ์ได้ไปเยือนเซอร์เรย์ในปี 1668 และจัดการประชุมที่ฟาร์มเพลย์สโตว์ คาเปล ซึ่งเป็นบ้านของริชาร์ด แบ็กซ์ อาคารประชุมของกลุ่มเฟรนด์ส สร้างขึ้นในปี 1724 ตั้งอยู่ในพื้นที่อนุรักษ์หลักของหมู่บ้าน^{[ 9 ]}และยังเป็นอาคารที่ได้รับการขึ้นทะเบียนอีก ด้วย ^{[ 10 ]}

ดินเหนียวของ Upper Weald ซึ่งเป็นที่ตั้งของ Capel มีประวัติศาสตร์อันยาวนานในการทำอิฐ โรงงานอิฐขนาดเล็กที่เป็นของตระกูล Lee-Steere ตั้งอยู่ติดกับสถานี Ockley และ Capel จนถึงต้นทศวรรษ 1920 บ้านของผู้จัดการชื่อ Arundel Cottage ยังคงตั้งอยู่^{[ 11 ]}ทางทิศใต้และติดกับทางรถไฟคือ โรงงานอิฐ Auclaye ที่ถูกทิ้งร้าง โรงงานแห่งนี้หยุดดำเนินการในช่วงปลายทศวรรษ 1980 และเคยมีข้อเสนอให้เปิดทำการอีกครั้งเพื่อขุดแร่ในปี 2017 แต่ข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธ และพื้นที่ดังกล่าวอยู่ระหว่างการตรวจสอบการอนุรักษ์ทางธรณีวิทยา^{[ 12 ] [ 13 ]}

โรงงานอิฐที่ใหญ่ที่สุดในพื้นที่คือ บริษัท The Clock House Brick Company Ltd. ซึ่งเปิดทำการทางใต้ของ Capel ในปี 1933 เพื่อใช้ประโยชน์จากแหล่งดินเหนียวที่อุดมสมบูรณ์ โรงงานแห่งนี้เป็นแหล่งจ้างงานที่สำคัญสำหรับชาวบ้านในพื้นที่เป็นเวลาเจ็ดสิบปี ในปี 1941 บริษัทThe London Brick Company ได้เข้าซื้อหุ้นส่วนใหญ่ และขยายการทำเหมืองดินเหนียวเพื่อรองรับวิธีการผลิตที่ดีขึ้น โรงงานแห่งนี้เชี่ยวชาญในการผลิต อิฐ Phorpres ที่มีความหนาแน่นสูง บริษัท The London Brick Company ถูกซื้อกิจการโดยHanson plcในปี 1984 ^{[ 14 ]}พวกเขาเลือกที่จะปรับปรุงโรงงานและผลิตอิฐภายใต้ชื่อButterleyและCapel ^{[ 15 ]}ในปี 2000 โรงงานอิฐ Clock House ผลิตอิฐได้ประมาณ 42 ล้านก้อนต่อปี^{[ 14 ]}

ภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่ได้ทำลายอุตสาหกรรมวัสดุก่อสร้างไปชั่วคราว ราคาบ้านที่ตกต่ำอย่างกะทันหันส่งผลให้การสร้างบ้านหยุดชะงักเกือบทั้งหมด และความต้องการอิฐก็ลดลงอย่างมาก ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 แฮนสันประกาศโครงการปิดโรงงานเป็นระยะ ซึ่งเริ่มขึ้นในปลายเดือนนั้นและส่งผลให้พนักงาน 61 คนต้องตกงาน โรงงานปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2552 ^{[ 16 ]}หลังจากนั้นก็ปล่อยให้พื้นที่โรงงานเสื่อมโทรมลง^{[ 17 ]}

โบสถ์แองกลิกันเซนต์จอห์นเดอะแบปติสต์เป็นอาคารอนุรักษ์ ระดับ 2 เช่นเดียวกับอาคารใกล้เคียงอีก 8 หลังในเขตอนุรักษ์คาเปล^{[ 20 ] [ 21 ]}บ้านประชุมของกลุ่มเฟรนด์ให้บริการแก่ชาวเควกเกอร์ ซึ่งอยู่ในคาเปลมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17

มีการจัดพิธีทางศาสนาแบบไม่เป็นทางการและมีชีวิตชีวาเป็นประจำทุกเดือนที่ศาลาประชาคม Beare Green ในวันอาทิตย์แรกของทุกเดือน เวลา 11:15 น. ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "โบสถ์คาเฟ่" เหมาะสำหรับ (และมีผู้เข้าร่วม) ทุกเพศทุกวัย จำนวนผู้เข้าร่วมโดยเฉลี่ยประมาณ 30 คน และจำนวนผู้เข้าร่วมสูงสุดที่เคยพบคือ 60 คน

โรงเรียนประจำหมู่บ้านสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2369 และขยายเพิ่มเติมในปี พ.ศ. 2315 ปัจจุบัน Capel มีโรงเรียนอนุบาล Scott-Broadwood Church of England และโรงเรียนเตรียมอนุบาล^{[ 22 ]}เช่นเดียวกับส่วนเก่าของ Beare Green ทางตะวันออกของ A24

Beare Green ( / ˈ b ɛər / ) ^{[ 23 ]}เป็นพื้นที่แยกต่างหากซึ่งอยู่ภายในทางเลี่ยง A24 เดียวกัน มีประชากร 1,323 คน ประกอบด้วย 607 ครัวเรือน^{[ 24 ]}ตั้งอยู่ห่างจาก Capel ไปทางเหนือ ประมาณ 1 ไมล์ (1.6 กม.) วงเวียน ของ Beare Green ซึ่งอยู่ทางเหนือสุดของถนนA29 ไปยัง Bognor Regisบนช่องแคบอังกฤษ สถานีรถไฟ Holmwood ตั้งอยู่ใน Beare Green และอยู่ทางใต้ของ South, Mid และ North Holmwood มากพอสมควร จึงดูเหมือนว่าชื่อสถานีนั้นไม่ถูกต้อง สถานีนี้ตั้งอยู่บนเส้นทางรถไฟMole Valley Line มุ่งหน้าไป ยังลอนดอน 

แผนที่เก่าระบุว่า Beare Green อยู่ตรงที่ตั้งของผับ Duke's Head และโรงเรียน Weald ซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกของถนน A24 ซึ่งเป็นตำแหน่งเดิมของ Beare Green ^{[ 25 ]}ปัจจุบันพื้นที่นี้มีบ้านเก่า 100 หลังและบ้านเคลื่อนที่ 120 หลัง [ในสวนสาธารณะ 2 แห่งบนถนน Horsham Road] ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้และทิศตะวันออก ส่วนใหญ่ของ Beare Green ซึ่งมีป้ายบอกว่าเป็น Beare Green จากถนน A24 ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของถนน A24 และปัจจุบันมีบ้าน 400 หลัง ร้านค้าทั้งหมด รวมถึงสถานีรถไฟ (เรียกชื่อผิดว่าสถานี Holmwood) ศาลาประชาคม และสนามเด็กเล่นแห่งใหม่

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 สภาเขตโมลแวลลีย์ได้เสนอแผนพัฒนาเชิงกลยุทธ์สำหรับบ้าน 480 หลังบนพื้นที่สีเขียวทางตอนใต้ของชุมชน นอกจากนี้ยังมีการเสนอแผนพัฒนาบ้านอีก 55 หลังทางตอนเหนือของหมู่บ้าน ข้อเสนอดังกล่าวอยู่ในร่างแผนพัฒนาท้องถิ่นของสภาเขตโมลแวลลีย์^{[ 26 ]}ซึ่งเปิดให้ประชาชนร่วมปรึกษาหารือในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

สตีเฟน แบตเชลอร์นักกีฬาฮอกกี้สนามและเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกเกิดที่เบียร์กรีนเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2504 รัฟ เควสต์ผู้ชนะแกรนด์เนชั่นแนลปี พ.ศ. 2539ได้รับการฝึกฝนสำหรับการแข่งขันโดยเทอร์รี เคซีย์ ที่เฮนโฟลด์ เฮาส์ สเตเบิลส์ ซึ่งเป็นฟาร์มใกล้กับเบียร์กรีนในคาเปล^{[ 27 ]}

โคลด์ฮาร์เบอร์เป็นพื้นที่ภายในเขตการปกครองท้องถิ่นซึ่งอยู่ ห่างออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 3 ไมล์ (4.8 กม.)ตั้งอยู่บนเนินเขาทางใต้และตะวันออกของลีธฮิลล์ใน เขต เซอร์เรย์ฮิ ลส์ซึ่ง เป็นพื้นที่ที่มีความสวยงามทางธรรมชาติโดด เด่น ลีธฮิลล์เป็นจุดที่สูงเป็นอันดับสองในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษและตั้งอยู่บนสันเขากรีนแซนด์ซึ่งทอดยาวจากบริเวณใกล้ฮินด์เฮดไปทางใต้ของเมดสโตน เคนต์โคลด์ฮาร์เบอร์มีพื้นที่อนุรักษ์ตามถนนที่สูงที่สุด โดยมีอาคารที่ได้รับการขึ้นทะเบียนสองหลัง^{[ 28 ]}โบสถ์คริสต์เป็นโบสถ์น้อยที่สร้างขึ้นในปี 1848 ^{[ 29 ]}สมาชิกของครอบครัวเวดจ์วูดและวอห์น วิลเลียมส์ อาศัยอยู่ที่ ลีธฮิลล์เพลส 

Broome Hallใกล้ Coldharbour เป็นคฤหาสน์หินที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอาคารอนุรักษ์ระดับ 2 สร้างขึ้นสำหรับ Andrew Spottiswoode ผู้จัดพิมพ์ สร้างเสร็จราวปี ค.ศ. 1830 และต่อมาเป็นของ Frederick Pennington นักการเมืองพรรคเสรีนิยม และ Henry Du Pré Labouchère นักเขียน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 ถึง 1969 เป็นบ้านพักของนักบวชคณะ White Fathersและในปี ค.ศ. 1971 ก็กลายเป็นบ้านของ Oliver Reedนัก ^{แสดง [ 30 ]}

บริษัท Europa Oil & Gas Ltd ยื่นคำขออนุญาตวางแผนต่อสภาเทศมณฑลเซอร์เรย์ ในปี 2551 เพื่อสำรวจหาน้ำมันและก๊าซ^{[ n 1 ] [ n 2 ] [ 32 ]}ในโคลด์ฮาร์เบอร์ แต่คำขออนุญาตนี้ถูกปฏิเสธโดยสำนักงานตรวจสอบการวางแผนโดยอิงจากการสอบสวนสาธารณะในเดือนตุลาคม 2555 ^{[ 33 ]}