ในยุคก่อนอาณานิคม คำว่า 'sawbwa' ถูกใช้โดยราชวงศ์พม่าเพื่ออ้างถึงผู้ปกครองสืบทอดตำแหน่งของรัฐที่พูดภาษาฉานที่เรียกว่าmöng ( ฉาน: မိူင်းออกเสียงว่า[ mə́ŋ ] ) ในภูมิภาค^{[ 2 ]} ตามลำดับความสำคัญ sawbwa มีลำดับสูงกว่าผู้ปกครองท้องถิ่นที่มีลำดับต่ำกว่าได้แก่myozaและngwegunhmu ^{[ 2 ]}

ในช่วงการปกครองอาณานิคมของอังกฤษเจ้าหน้าที่อาณานิคมได้นำระบบของพม่ามาใช้ โดยรับรองซอว์บวาจำนวน 14 ถึง 16 คน ซึ่งมีสิทธิปกครองตนเองในระดับหนึ่งในดินแดนศักดินาของตน^{[ 2 ]}ในปี พ.ศ. 2465 การก่อตั้งสหพันธรัฐฉานได้ลดอำนาจปกครองตนเองของซอว์บวาลงอย่างมาก^{[ 2 ]}ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2492 ซอว์บวาได้สละอำนาจศักดินาของตนให้แก่รัฐบาลพม่า^{[ 2 ]}

ความแตกต่างในตำแหน่งต่างๆ มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์พม่า แม้ว่ารัฐต่างๆ จะไม่ได้ใช้ตำแหน่งเดียวกันสำหรับหัวหน้าเผ่าของตนตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา—มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นตามพระราชทาน พระราชกรณียกิจ ผลการรบ และต่อมา การตัดสินใจของทางการอังกฤษ สิทธิพิเศษและตำแหน่งต่างๆ เป็นเรื่องของพระราชกฤษฎีกาอย่างเคร่งครัด จนกระทั่งสัญลักษณ์แห่งอำนาจทุกอย่างของซอว์บวา (Sawbwa) ถูกกำหนดไว้ในหนังสืออนุญาตพิเศษที่ได้รับพระราชทานจากศาลสูง เครื่องราชกกุธภัณฑ์และเครื่องแต่งกาย การตกแต่งด้วยทองคำและอัญมณีของกล่องหมาก กระโถน ไม้ปัดแมลง และสิ่งของใช้ต่างๆ เครื่องแต่งกายของรัฐมนตรี ร่ม หอก และม้าในขบวนแห่ เครื่องประดับช้างหลวง เครื่องดนตรีสำหรับขบวนแห่ ประตูทางเข้า และรูปแบบที่อยู่อาศัย ล้วนถูกกำหนดไว้อย่างเคร่งครัดเพื่อให้มั่นใจว่าศักดิ์ศรีคงอยู่ตามสถานะของหัวหน้าเผ่าในราชวงศ์ แต่ก็ไม่ล่วงล้ำสิทธิพิเศษที่สงวนไว้สำหรับราชสำนักแห่งอาวาเอง ชาวอังกฤษซึ่งความสำเร็จในการบริหารส่วนใหญ่ผูกพันกับการปฏิบัติตามลำดับชั้น ได้ระบุชื่อรัฐต่างๆ ไว้ด้วย เช่น Sawbaships, Myosaships และ Ngwegunhmuships

อาณาจักรอาหม (Möng Dön: 𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫: 𑜓𑜢𑜤𑜃𑜫) ใช้ Chaopha เป็นตำแหน่งสำหรับกษัตริย์ของพวกเขา^{[ 3 ]} Swargodeu ( ภาษาอัสสัม : স্বৰ্গদেউ) เป็นคำแปลที่เทียบเท่ากับ Chaopha ในภาษาอัสสัม ซึ่งหมายถึง พระเจ้าแห่งสวรรค์ ในภาษาอัสสัม เช่นกัน ผู้ปกครองและผู้ก่อตั้งคนแรกSukaphaaใช้ Chao-pha และ Chao-lung ( แปลตรงตัวว่า' พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่' ) เป็นคำนำหน้าแสดงความเคารพ^{[ 4 ] [ 5 ]}

คำนี้ยังถูกใช้สำหรับผู้ปกครองรัฐไทบางแห่งในมณฑลยูนนาน ของจีนในปัจจุบัน ^{[ 1 ]}ในสมัยราชวงศ์หมิง หัวหน้า เผ่าไท่ตูซี ของจีน จะเติมคำว่า Pha (法) ต่อท้ายชื่อ แต่พวกเขาไม่ได้ใช้คำนี้เมื่อติดต่อกับข้าราชการ ราชสำนักก็ไม่ได้ใช้คำนี้เมื่ออ้างถึงชื่อของพวกเขาเช่นกัน^{[ 6 ] : 273}