Keypunch
A keypunch is a device for precisely punching holes into stiff paper cards at specific locations as determined by keys struck by a human operator. Other devices included here for that same function include the gang punch, the pantograph punch, and the stamp. The term was also used for similar machines used by humans to transcribe data onto punched tape media.
For Jacquard looms, the resulting punched cards were joined together to form a paper tape, called a "chain", containing a program that, when read by a loom, directed its operation.[1]
For Hollerith machines and other unit record machines the resulting punched cards contained data to be processed by those machines. For computers equipped with a punched card input/output device the resulting punched cards were either data or programs directing the computer's operation.
Early Hollerith keypunches were manual devices. Later keypunches were electromechanical devices which combined several functions in one unit. These often resembled small desks with keyboards similar to those on typewriters and were equipped with hoppers for blank cards and stackers for punched cards. Some keypunch models could print, at the top of a column, the character represented by the hole(s) punched in that column. The small pieces punched out by a keypunch fell into a chadbox,[2][3] or (at IBM) chip box, or bit bucket.
In many data processing applications, the punched cards were verified by keying exactly the same data a second time, checking to see if the second keying and the punched data were the same (known as two pass verification). There was a great demand for keypunch operators, usually women,[4] who worked full-time on keypunch and verifier machines, often in large keypunch departments with dozens or hundreds of other operators, all performing data input.
In the 1950s, Remington Rand introduced the UNITYPER, which enabled data entry directly to magnetic tape for UNIVAC systems. Mohawk Data Sciences subsequently produced an improved magnetic tape encoder in 1965, which was somewhat successfully marketed as a keypunch replacement. The rise of microprocessors and inexpensive computer terminals led to the development of additional key-to-tape and key-to-disk systems from smaller companies such as Inforex and Pertec.[5]
Keypunches and punched cards were still commonly used for both data and program entry through the 1970s but were rapidly made obsolete by changes in the entry paradigm and by the availability of inexpensive CRT computer terminals. Eliminating the step of transferring punched cards to tape or disk (with the added benefit of saving the cost of the cards themselves) allowed for improved checking and correction during the entry process. The development of video display terminals, interactive timeshared systems and, later, personal computers allowed those who originated the data or program to enter it directly instead of writing it on forms to be entered by keypunch operators.
Stamping Jacquard cards, 1801 through 1890
Jacquard cards were said to be stamped or cut, rather than punched. The first Jacquard cards were stamped by hand, sometimes using a guide plate. An improvement involved placing the card between two perforated metal plates, hinged together, inserting punches according to the desired pattern, and then passing the assembly through a press to cut the card. These essentially manual processes were later replaced by machines. 'Piano machines,' so named for their keys, operated by keyboards and comparable in function to unit record keypunches, became the most common.[1]
Hollerith and IBM keypunches, 1890 through 1930s
อุปกรณ์เจาะบัตรชิ้นแรกของHerman Hollerith จากช่วงปี 1890 คือ ...เครื่องเจาะตั๋วธรรมดาที่เจาะรูทรงกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 3/16 นิ้ว [ 8 ] การใช้เครื่องเจาะดังกล่าวทำได้ง่ายขึ้นโดยการวางรูที่จะใช้ไว้ใกล้ขอบบัตร Hollerith พัฒนาเครื่องเจาะแป้นพิมพ์ที่แม่นยำและใช้งานง่ายกว่าในเวลาต่อมา โดยใช้แพนโทกราฟเชื่อมต่อกลไกการเจาะเข้ากับตัวชี้บอกตำแหน่งที่ผู้ใช้งานจะวางไว้เหนือเครื่องหมายที่เหมาะสมในเมทริกซ์ขนาด 12 x 20 เพื่อจัดแนวเครื่องเจาะแบบแมนนวลให้ตรงกับรูที่ถูกต้องในหนึ่งใน 20 คอลัมน์[ 9 ]
ในปี พ.ศ. 2444 Hollerith ได้จดสิทธิบัตร[ 10 ]กลไกที่ผู้ปฏิบัติงานกดปุ่มหนึ่งใน 12 ปุ่มเพื่อเจาะรู โดยการ์ดจะเลื่อนไปยังคอลัมน์ถัดไปโดยอัตโนมัติ เครื่องเจาะรูรุ่นแรก Type 001 [ 11 ] นี้ ใช้45 คอลัมน์และรูทรงกลมในปี พ.ศ. 2466 บริษัท Tabulating Machine Company ได้แนะนำเครื่องเจาะรูไฟฟ้าเครื่องแรก คือ เครื่องเจาะรูไฟฟ้า Type 011 [ 12 ]ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะคล้ายกัน โดยแต่ละปุ่มจะปิดหน้าสัมผัสไฟฟ้าที่กระตุ้นโซลินอยด์ซึ่งจะเจาะรู รูปแบบบัตรเจาะรู 80 คอลัมน์ถูกนำมาใช้ในปี พ.ศ. 2461 [ 13 ] ต่อมาเครื่องเจาะบัตร Hollerith ได้แก่ เครื่องเจาะบัตรแบบใช้มอเตอร์ขับเคลื่อนรุ่น 016 สำหรับทำสำเนา[ 14 ] [ 15 ] (พ.ศ. 2462) เครื่องเจาะบัตรแบบเรียงตามตัวอักษรรุ่น 31 [ 16 ] (พ.ศ. 2476) และเครื่องเจาะบัตรแบบเรียงตามตัวอักษรรุ่น 32 สำหรับพิมพ์[ 17 ] (พ.ศ. 2476)
"เครื่องเจาะบัตรแบบตัวอักษรจะบันทึกข้อมูลตัวอักษรลงในบัตรตาราง เพื่อให้สามารถพิมพ์คำและชื่อที่สมบูรณ์พร้อมกับข้อมูลตัวเลขได้ในภายหลังโดยใช้เครื่องบัญชีแบบตัวอักษร เครื่องเจาะบัตรแบบตัวอักษร Type 31 [ 16 ]เปิดตัวโดย IBM ในปี 1933 และสามารถดีดบัตรออกมาหนึ่งใบและป้อนอีกใบโดยอัตโนมัติภายใน 0.65 วินาที เครื่องเหล่านี้มีแป้นพิมพ์ตัวอักษรและตัวเลขแยกกัน แป้นพิมพ์ตัวอักษรคล้ายกับเครื่องพิมพ์ดีดแบบแมนนวลทั่วไป[ 17 ]ยกเว้นว่าไม่มีปุ่ม Shift, Tab, Backspace และปุ่มตัวอักษร และมีปุ่มข้าม, ปล่อย, เรียงซ้อน และปุ่ม '1' ให้มาด้วย" –เอกสารสำคัญของ IBM [ 18 ]
เครื่องเจาะบัตรและเครื่องตรวจสอบข้อมูลของ IBM หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สำหรับบัตร 80 คอลัมน์
(ผลิตโดย British ICT ) (ทศวรรษ 1960)
Most IBM keypunch and verifiers used a common electrical/mechanical design in their keyboards to encode the mechanical keystrokes. As a key was depressed, a link on the keystem tripped a corresponding set of bails at the top of the keyboard assembly. The bails in turn made (closed) contacts to encode the characters electrically. As each key stroke was detected by the machine, a feed-back circuit energized a pair of magnets with a bail which restored the keystem mechanically, reset the bails performing the electrical encoding, and gave the "feel" and sound to the operator of a completed action. Each machine had a tendency to develop a "feel" of its own based on several variables such as the amount of wear, dirt, and clearance of the bail contacts within the keyboard, as well as factors in the base machine. The keyboards, however, had no provision for adjusting the "feel" other than the correct adjustment of the contacts on the restore bail contacts and the encoding bail contacts. Special function keys such as shift, release, duplication and others, had only electrical contacts under their stems, with no mechanical linkage to the bail assembly for encoding.
IBM keypunches such as the 024, 026, and 029 provided for the mounting of a program card that controlled various functions, such as tabbing and automatic duplication of fields from the previous card. The later 129 used electronic circuit cards to store simple programs written by the keypunch operator.
IBM 024, 026 Card Punches
The IBM 024 Card Punch and IBM 026 Printing Card Punch[19] were announced in 1949. They were almost identical, with the exception of the printing mechanism. The heart of the 024 and 026 keypunches was a set of twelve precision punches, one per card row, each with an actuator of relatively high power. Punch cards were stepped across the punch one column at a time, and the appropriate punches were activated to create the holes, resulting in a distinctive "chunk, chunk" sound as columns were punched. Both machines could process 51-, 60-, 66-, and 80-column cards.[20]
The 026 could print the punched character above each column. By 1964 there were ten versions with slightly different character sets. The scientific versions printed parentheses, equal sign and plus sign in place of four less frequently used characters in the commercial character sets.[21]
Logic consisted of diodes, 25L6vacuum tubes and relays. The tube circuits used 150VDC, but this voltage was only used to operate the punch-clutch magnet. Most other circuits used 48VDC.
Characters were printed using a 5 × 7 dot matrix array of wires; the device from which it derived the shape of the character was a metal plate, called the "code plate," with space for 1960 pins (35 pins times 56 printable characters). If the dot was not to be printed in a given character, the pin was machined off. By correctly positioning the plate and pressing it against one end of the array of printing wires, only the correct wires were pressed against the ribbon and then the punched card. (This printer mechanism was generally considered by IBM Customer Engineers to be difficult to repair. One of the most common problems was wires breaking in the tightly curved narrow tube between the code plate and the ribbon—extracting the fragments and replacing the bundle of 35 wires was very tedious). The printing mechanism was prone to be damaged if a user attempted to duplicate "binary" cards with non-standard punch patterns. These could cause the code-plate positioning mechanism to try to shift the plate beyond its intended range of motion, sometimes causing damage. Turning off printing did not actually prevent the damage, as many people assumed, because the code-plate mechanism remained engaged with the punch unit and shifted the code plate. Turning off printing only suppressed pressing the printing pins into the ribbon and card.
Raymond Loewy, industrial designer of "streamlined" motifs who also designed railway passenger cars of the 1930s and 1940s, did the award-winning external design of the 026/024 Card Punches for IBM. Their heavy steel construction and rounded corners[22] indeed echo the industrial Art Deco style.
IBM 056 Card Verifier
The IBM 056 was the verifier companion to the 024 Card Punch and 026 Printing Card Punch. The verifier was similar to the 026 keypunch except for a red error lens in the machine cover lower center. The verifier operator entered exactly the same data as the keypunch operator and the verifier machine then checked to see if the punched data matched. Successfully verified cards had a small notch punched on the right hand edge.
เครื่องตรวจสอบบัตร IBM 056 ใช้ชิ้นส่วนทางกลและไฟฟ้าส่วนใหญ่เหมือนกับเครื่องเจาะบัตร 024/026 ยกเว้นชุดเจาะและหัวพิมพ์ ชุดเจาะมีหมุดตรวจจับแทนที่หัวเจาะ เมื่อการกำหนดค่าแตกต่างจากที่ผู้ใช้งานป้อนไว้ รูที่ตรวจจับได้หรือไม่ได้จะไปกระตุ้นวงจร ซึ่งจะหยุดการเคลื่อนที่ไปข้างหน้าของบัตรและแสดงไฟแสดงข้อผิดพลาดสีแดงบนฝาครอบเครื่อง กลไกการเซาะร่องตั้งอยู่ในบริเวณที่เคยเป็นกลไกการพิมพ์ของเครื่องเจาะบัตร 026 ประกอบด้วยโซลินอยด์ตัวหนึ่งที่ขับเคลื่อนกลไกการเซาะร่อง และอีกตัวหนึ่งที่เลือกรูเจาะด้านบนหรือรูเจาะปลายบัตร
เมื่อผู้ปฏิบัติงานป้อนข้อมูลเพื่อตรวจสอบพบข้อผิดพลาด ผู้ปฏิบัติงานจะได้รับโอกาสครั้งที่สองและสามในการป้อนข้อมูลใหม่ หากการลองครั้งที่สามยังไม่ถูกต้อง จะมีการทำเครื่องหมายผิดพลาดไว้ที่ด้านบนของบัตรเหนือคอลัมน์ที่มีข้อผิดพลาด และจะปิดใช้งานการเจาะ "ตกลง" ที่ส่วนท้ายของบัตร ข้อมูลบนบัตรอาจถูกต้องก็ได้ เนื่องจากผู้ตรวจสอบข้อมูลก็มีโอกาสทำผิดพลาดได้เช่นเดียวกับผู้ป้อนข้อมูล อย่างไรก็ตาม ด้วยโอกาสสามครั้ง ผู้ปฏิบัติงานจึงมีโอกาสน้อยลงที่จะทำผิดพลาดซ้ำๆ อย่างไรก็ตาม ผู้ตรวจสอบข้อมูลบางคนสามารถเดาข้อผิดพลาดบนบัตรที่เกิดจากผู้ป้อนข้อมูลคนก่อนได้ ซึ่งทำให้กระบวนการตรวจสอบไม่มีประโยชน์ ดังนั้นเครื่องบางเครื่องจึงถูกปรับเปลี่ยนให้สามารถป้อนข้อมูลได้เพียงครั้งเดียวและทำเครื่องหมายผิดพลาดในการลองครั้งที่สอง
บัตรที่มีรอยบากผิดพลาดจะถูกเจาะรูใหม่ (โดยใช้เครื่อง 024 หรือ 026) โดยปกติแล้วจะใช้วิธี "คัดลอก" จนถึงคอลัมน์ที่มีข้อผิดพลาด จากนั้นจึงป้อนข้อมูลที่ถูกต้อง การคัดลอกทำได้โดยการป้อนบัตรผ่านสถานีเจาะรูโดยไม่ต้องเจาะรู ที่สถานีถัดไป พินตรวจจับจะอ่านรูที่มีอยู่บนบัตรต้นฉบับและถ่ายโอนข้อมูลไปยังสถานีเจาะรูและลงบนบัตรเปล่า คอลัมน์ที่มีข้อผิดพลาดจะได้รับการแก้ไขแทนที่จะคัดลอก บัตรที่แก้ไขแล้วจะถูกตรวจสอบอีกครั้งเพื่อตรวจสอบข้อมูลและยืนยันว่า "ถูกต้อง"
เครื่องเจาะบัตรเครื่องพิมพ์ดีด
การผสมผสานระหว่างเครื่องเจาะบัตรและเครื่องพิมพ์ดีดเป็นครั้งแรก ซึ่งอนุญาตให้พิมพ์และเจาะข้อความที่เลือกได้นั้น พัฒนาโดยบริษัทพาวเวอร์สในปี พ.ศ. 2468 [ 23 ] เครื่องพิมพ์ดีดเจาะบัตร IBM 824 คือเครื่องพิมพ์ดีด IBM 024 โดยที่แป้นพิมพ์ของ 024 ถูกแทนที่ด้วยเครื่องพิมพ์ดีดไฟฟ้าของ IBM [ 24 ] ในทำนองเดียวกัน เครื่องพิมพ์ดีดเจาะบัตร IBM 826 ก็ใช้เครื่องเจาะบัตร IBM 026 [ 25 ]
เครื่องเจาะบัตร IBM 029
เครื่องอ่านบัตร IBM 029 เปิดตัวพร้อมกับระบบปฏิบัติการ System/360ในปี 1964 โดยมีรหัสอักขระใหม่สำหรับวงเล็บ เครื่องหมายเท่ากับ และเครื่องหมายบวก รวมถึงสัญลักษณ์ใหม่ๆ อื่นๆ ที่ใช้ใน รหัส EBCDICเครื่องอ่านบัตร IBM 029 มีโครงสร้างทางกลคล้ายกับ IBM 026 และพิมพ์อักขระที่เจาะรูลงบนด้านบนของบัตรโดยใช้กลไกแบบเดียวกับ 026 แม้ว่าจะใช้แผ่นรหัสขนาดใหญ่กว่าที่มีจุดพิมพ์ 2240 จุด เนื่องจากมีชุดอักขระใน EBCDIC ที่ใหญ่กว่า
วงจรลอจิกของรุ่น 029 ประกอบด้วยรีเลย์แบบสัมผัสสายในรุ่นหลังๆ และรีเลย์แบบรีดและไดโอดบนการ์ด SMSสำหรับรุ่นแรกๆ รีเลย์แบบรีดที่ "ทันสมัยกว่า" ที่ใช้ในตอนแรกนั้นพิสูจน์แล้วว่ามีความน่าเชื่อถือน้อยกว่าที่คาดไว้ ทำให้ IBM ต้องกลับไปใช้การออกแบบแบบรีเลย์แบบสัมผัสสายแบบเก่า ทั้งหมดทำงานที่แรงดันไฟ 48 โวลต์ DC และไม่จำเป็นต้องใช้หลอดสุญญากาศเหมือนในรุ่น 024/026 คุณสมบัติเพิ่มเติมที่พบได้ทั่วไป (โดยมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม) คือคุณสมบัติการใส่เลขศูนย์นำหน้า (เรียกว่า "Left-Zero") คุณสมบัตินี้ทำได้โดยใช้การ์ด SMS เพิ่มเติมอีกสี่ใบ ช่องข้อมูลจะถูกตั้งโปรแกรมให้ใส่เลขศูนย์นำหน้าโดยใช้การ์ดโปรแกรม หากเป็นช่องข้อมูลหกหลัก (เช่น) ผู้ใช้งานเพียงแค่ป้อนค่าจริง (ตัวอย่างเช่น 73) จากนั้นคุณสมบัตินี้จะเติมข้อมูลในช่องโดยการใส่เลขศูนย์สี่ตัวแรก ตามด้วย 73 ซึ่งเป็นการจัดเรียงข้อมูลชิดขวา เช่น 000073
เครื่องเจาะบัตร IBM 5924
เครื่องเจาะบัตร IBM 5924 คือรุ่น 029 T01 ที่มาพร้อมกับแป้นพิมพ์พิเศษ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการประกาศระบบIBM Kanji System ของ IBM ในปี 1971 โดยมือซ้ายของผู้ใช้งานเครื่องเจาะบัตรจะเลือกปุ่ม Shift หนึ่งใน 15 ปุ่ม และมือขวาจะเลือกตัวอักษรคันจิหนึ่งใน 240 ตัวสำหรับปุ่ม Shift นั้น เครื่องเจาะบัตรนี้เป็นการเปิดตัวการประมวลผลภาษาจีนญี่ปุ่นและเกาหลี ด้วยคอมพิวเตอร์ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วภาษาเหล่านี้ใช้ชุดตัวอักษร ขนาดใหญ่ ที่มีมากกว่า 10,000 ตัว
เครื่องตรวจสอบบัตร IBM 059
เครื่องตรวจสอบบัตร IBM 059 เป็นเครื่องตรวจสอบบัตรที่ใช้คู่กับเครื่องเจาะบัตร IBM 029 ในด้านการออกแบบ มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากเครื่องตรวจสอบบัตร 056 รุ่นก่อนหน้า โดยใช้การตรวจจับรูบัตรด้วยแสงแทนการใช้หมุดตรวจจับแบบกลไก ทำให้ 059 เงียบกว่า 056 มาก (ซึ่งมักจะดังกว่าเครื่องเจาะบัตร 024 ด้วยซ้ำ) เซ็นเซอร์แสงใช้แหล่งกำเนิดแสงเพียงแหล่งเดียว ซึ่งกระจายไปยังจุดต่างๆ ภายในเครื่องผ่านท่อส่งแสงใยแก้วนำแสง แม้จะใช้เทคโนโลยีที่แตกต่างออกไป แต่โหมดการทำงานพื้นฐานยังคงเหมือนกับ 056
ที่น่าขันคือ ไม่ใช่ผู้ใช้งานเครื่องตรวจสอบทุกคนจะชื่นชอบการลดเสียงรบกวน เมื่อใช้งานในห้องที่มีเครื่องเจาะบัตร 029 อยู่ด้วย ผู้ใช้งานเครื่องตรวจสอบบางครั้งก็คิดถึงเสียงตอบรับที่ดัง "ตุ๊บ" จากเครื่อง 056 รุ่นเก่า บางคนจึงชดเชยด้วยการกดปุ่มแรงขึ้น ซึ่งบางครั้งถึงกับทำให้ชิ้นส่วนแป้นพิมพ์สึกหรอได้
เครื่องบันทึกข้อมูลการ์ด IBM 129
เครื่อง IBM 129 ซึ่งเปิดตัวพร้อมกับระบบ System/370ในปี 1971 สามารถเจาะรู ตรวจสอบ และใช้เป็นเครื่องอ่าน/เจาะรูบัตรเสริมแบบออนไลน์ขนาด 80 คอลัมน์สำหรับคอมพิวเตอร์บางเครื่องได้ สวิตช์บนแผงแป้นพิมพ์ช่วยให้สามารถสลับระหว่างโหมดเจาะรูและโหมดตรวจสอบได้
ข้อได้เปรียบหลักของเครื่องบันทึกข้อมูลบัตร IBM 129 ที่ใช้ทรานซิสเตอร์เหนือเครื่องเจาะบัตร IBM รุ่นอื่นๆ คือ มีบัฟเฟอร์อิเล็กทรอนิกส์ 80 คอลัมน์สำหรับเก็บภาพบัตร เมื่อใช้เครื่องเจาะบัตร IBM รุ่นก่อนๆ หากพิมพ์ผิด จะต้องกดปุ่ม Release และ Register เพื่อดีดบัตรออก แก้ไขข้อผิดพลาดโดยกดปุ่ม Duplicate จนกว่าจะถึงคอลัมน์ที่ผิดพลาด พิมพ์ข้อมูลที่ถูกต้องลงในส่วนที่เหลือของบัตร จากนั้นกดปุ่ม Release และนำบัตรที่ผิดพลาดออกจากช่องเก็บบัตรก่อนที่จะใส่ลงในชุดบัตร (ขั้นตอนนี้ต้องฝึกฝนบ้าง แต่จะกลายเป็นขั้นตอนอัตโนมัติที่ไม่ต้องคิดมากอีกต่อไป) แต่สำหรับเครื่อง 129 หากพิมพ์ผิด สามารถลบได้โดยการกด ปุ่ม Backspaceแล้วพิมพ์ใหม่ บัตร 80 คอลัมน์ทั้งหมดจะถูกเจาะโดยอัตโนมัติอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่กลไกจะทำได้ เมื่อกดปุ่ม Release
วงจรลอจิกถูกบรรจุอยู่ใน โมดูล SLTบนแผงวงจรหลักแบบพับได้ซึ่งหุ้มด้วยสายไฟ
ข้อดีอีกประการหนึ่งของรุ่น 129 คือ ความเร็วในการทำงานของการป้อนข้อมูลไม่ได้ถูกจำกัดด้วยการเจาะแต่ละคอลัมน์ในขณะที่กดปุ่ม
เครื่องรุ่น 129 สามารถจัดเก็บโปรแกรมได้หกโปรแกรมในหน่วยความจำ โดยเลือกได้ด้วยสวิตช์แบบหมุน แตกต่างจากเครื่องเจาะบัตรแบบเดิมตรงที่ บัตรโปรแกรมจะถูกอ่านเข้าไปในหน่วยความจำผ่านทางช่องป้อนบัตรปกติ และไม่ได้พันรอบ "ดรัมโปรแกรม"
เนื่องจากใช้หน่วยความจำอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องรุ่น 129 จึงไม่มี "สถานีอ่านข้อมูล" แยกต่างหากพร้อมหน่วยตรวจจับพินเพื่อทำการคัดลอกข้อมูลจากบัตรหนึ่งไปยังอีกบัตรหนึ่ง แต่การคัดลอกจะใช้ภาพที่จัดเก็บไว้ของบัตรก่อนหน้าแทน นอกจากนี้ยังสามารถ "อ่านข้อมูล" บัตรผ่านหน่วยอ่านข้อมูลแบบออปติคอลที่รวมอยู่ในสถานีเจาะรูได้อีกด้วย
บัตรโปรแกรม
เครื่องเจาะบัตร IBM 024, 026 และ 029 และเครื่องตรวจสอบที่ใช้คู่กันคือ 056 และ 059 สามารถตั้งโปรแกรมได้ในระดับจำกัดโดยใช้การ์ดโปรแกรม[ 26 ]หรือที่รู้จักกันในชื่อการ์ดดรัม เครื่องเจาะบัตรหรือเครื่องตรวจสอบสามารถตั้งโปรแกรมให้เลื่อนไปยังจุดเริ่มต้นของแต่ละฟิลด์โดยอัตโนมัติ กำหนดค่าเริ่มต้นเป็นประเภทอักขระบางประเภทภายในฟิลด์ ทำซ้ำฟิลด์จากการ์ดก่อนหน้า และอื่นๆ การ์ดโปรแกรมเป็นการปรับปรุงจากแถบข้ามที่ใช้ในเครื่องเจาะบัตรบางรุ่นก่อนหน้านี้[ 27 ]
โปรแกรมถูกเข้ารหัสลงบนบัตรเจาะรู และสามารถเตรียมได้บนเครื่องเจาะบัตรใดก็ได้ (เครื่องเจาะบัตรจะทำงานได้แม้ว่าจะไม่มีบัตรโปรแกรมอยู่ก็ตาม) บัตรโปรแกรมจะถูกพันรอบดรัมโปรแกรมและยึดไว้ ดรัมจะหมุนเมื่อบัตรที่กำลังเจาะเคลื่อนผ่านกลไกการเจาะ รูบนบัตรโปรแกรมจะถูกตรวจจับโดยชุดล้อดาว ซึ่งจะทำให้คันโยกยกขึ้นและลงเมื่อรูบนบัตรโปรแกรมผ่านใต้ล้อดาว ทำให้หน้าสัมผัสไฟฟ้าทำงาน โปรแกรมถูกเข้ารหัสในหกแถวบนสุด [12,11,0,1,2,3] หาก ติดตั้งคุณสมบัติ โปรแกรมที่สองเพิ่มเติม โปรแกรมอื่นสามารถเข้ารหัสได้ในหกแถวล่าง [4,5,6,7,8,9] สวิตช์ช่วยให้ผู้ใช้งานเลือกโปรแกรมที่จะใช้ ฝาครอบตรงกลางของเครื่องเจาะบัตรสามารถเอียงเปิดไปทางผู้ใช้งานและปลดคันโยกล็อก ทำให้สามารถถอดและเปลี่ยนดรัมโปรแกรมได้
การ์ดโปรแกรมถูกเจาะด้วยอักขระที่ควบคุมการทำงานดังต่อไปนี้:
| การทำงาน | โปรแกรม | การใช้งาน | |||
|---|---|---|---|---|---|
| #1 | ชาร์. | #2 | ชาร์. | ||
| คำจำกัดความของฟิลด์ | 12 | & | 4 | 4 | เจาะรูในทุกคอลัมน์ของช่อง ยกเว้นคอลัมน์แรก (ซ้าย) |
| เริ่มข้ามอัตโนมัติ | 11 | - | 5 | 5 | กดหมายเลขในคอลัมน์แรก (ซ้ายสุด) ของช่องที่ต้องการข้าม |
| เริ่มการทำสำเนาอัตโนมัติ | 0 | 0 | 6 | 6 | กรอกข้อมูลในคอลัมน์แรก (ซ้ายสุด) ของช่องที่ต้องการทำซ้ำ |
| การเปลี่ยนแปลงตัวอักษร | 1 | 1 | 7 | 7 | กดที่คอลัมน์เพื่อเปลี่ยนแป้นพิมพ์เป็นโหมดตัวอักษร |
| พิมพ์ศูนย์ซ้าย | 2 | 2 | 8 | 8 | กดปุ่มในคอลัมน์เพื่อบังคับให้พิมพ์เลขศูนย์และเครื่องหมายนำหน้า |
| การระงับการพิมพ์ | 3 | 3 | 9 | 9 | เจาะรูในคอลัมน์เพื่อระงับการพิมพ์ |
ภาษาโปรแกรมหลายภาษา เช่นFORTRAN , RPGและ IBM Assemblerได้เขียนโค้ดการทำงานไว้ในคอลัมน์เฉพาะของการ์ด เช่น 1, 10, 16, 36 และ 72 การ์ดโปรแกรมสำหรับการตั้งค่าดังกล่าวอาจเขียนโค้ดได้ดังนี้:
1.......10........20........30........40........50........60........70........80 1อร๊ายยยยย.
ในตัวอย่างนี้ หากผู้ใช้งานเครื่องเจาะบัตรพิมพ์อักขระสองสามตัวที่จุดเริ่มต้นของบัตรแล้วกดปุ่มข้าม เครื่องเจาะบัตรจะเลื่อนไปยังคอลัมน์ที่ 10 เมื่อรหัสโปรแกรมว่างเปล่าตามด้วย "คำจำกัดความฟิลด์" (12) (หรือ (4) สำหรับโปรแกรม 2) จะเป็นการกำหนดฟิลด์ "การเลื่อนตัวเลข" ในตัวอย่างข้างต้น คอลัมน์ 72-80 ถูกกำหนดในโปรแกรมเป็นฟิลด์การเลื่อนตัวเลข ในทางปฏิบัติ คำจำกัดความนี้มักจะใช้สำหรับการเจาะสัญลักษณ์พิเศษเป็น "อักขระต่อเนื่อง" ในคอลัมน์ 72 จากนั้นคอลัมน์ 73-80 สามารถเจาะด้วยหมายเลขลำดับบัตรหรือปล่อยบัตรได้ในจุดนั้น หากไม่จำเป็นต้องพิมพ์เพิ่มเติม
หมายเหตุ: "คำจำกัดความของฟิลด์" (12) และ "การเลื่อนตัวอักษร" (1) พิมพ์เป็นA
หากป้อนรหัสโปรแกรม 2 อาจทำให้เกิดอักขระที่ไม่ถูกต้องซึ่งเครื่องพิมพ์ไม่รู้จัก และบางตัวอาจทำให้เครื่องพิมพ์เสียหายได้
การ์ดโปรแกรมสามารถทำงานบางอย่างโดยอัตโนมัติได้ เช่น การ "เจาะกลุ่ม" ซึ่งเป็นการแทรกช่องข้อมูลคงที่ลงในแต่ละการ์ดของสำรับไพ่ เพื่อความบันเทิง การ์ดโปรแกรมยังสามารถตั้งค่าให้เล่นดนตรีได้โดยการเจาะกลุ่มตัวอักษร "เสียงดัง" (ตัวอักษรที่แสดงด้วยรูจำนวนมาก มักเป็นตัวอักษรพิเศษ) และตัวเลขและตัวอักษร "เสียงเบา" ในรูปแบบจังหวะ
เครื่องบันทึกข้อมูล IBM 5496 สำหรับการ์ด 96 คอลัมน์
ในปี พ.ศ. 2512 IBM ได้เปิดตัวตระกูลคอมพิวเตอร์ธุรกิจระดับล่างSystem/3 ซึ่งมีบัตรเจาะรู 96 คอลัมน์ ขนาดเล็กกว่าเดิม [ 28 ] เครื่องบันทึกข้อมูล IBM 5496 ซึ่งเป็นเครื่องเจาะบัตรที่มีฟังก์ชันการพิมพ์และการตรวจสอบ และเครื่องคัดแยกบัตร IBM 5486 ผลิตขึ้นสำหรับบัตร 96 คอลัมน์เหล่านี้
เครื่องเจาะบัตร Powers, Remington Rand (UNIVAC)
เริ่มต้นราวปี 1906 เจมส์ พาวเวอร์สพนักงานของสำนักงานสำมะโนประชากรแห่งสหรัฐอเมริกา ได้พัฒนา เครื่องเจาะบัตร Powers Keypunchซึ่งออกแบบมาเฉพาะสำหรับการใช้งานสำมะโนประชากรและมีปุ่ม 240 ปุ่ม[ 29 ] [ 30 ] ในปี 1911 พาวเวอร์สได้ก่อตั้งบริษัท Powers Accounting Machine Companyบริษัทดังกล่าวถูกซื้อกิจการโดยRemington Randในปี 1927 [ 31 ] แผนก UNIVAC ของ Remington Rand ผลิตเครื่องเจาะบัตรสำหรับบัตร 90 คอลัมน์ และเครื่องจักรที่คล้ายกันสำหรับบัตร IBM 80 คอลัมน์ เครื่องเจาะบัตร 90 คอลัมน์ของพวกเขาใช้ระบบกลไกที่พัฒนาโดย Remington Rand เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาด้านสิทธิบัตรของ IBM (นานก่อนการเข้าซื้อกิจการของEckert–Mauchly Computer Corporation ) เครื่องเจาะบัตร UNIVAC จะจัดเก็บลำดับของอักขระสำหรับบัตรทั้งหมด จากนั้นเจาะรูทั้งหมดในครั้งเดียว ซึ่งช่วยให้สามารถแก้ไขได้แทนที่จะเสียบัตรไปโดยเปล่าประโยชน์ในกรณีที่เกิดข้อผิดพลาด
เครื่องเจาะบัตร Remington Rand ประกอบด้วย: เครื่องเจาะรหัสบัตร UNIVAC รุ่น 306-5, แบบตัวอักษร 90 คอลัมน์ (รุ่น 306-2, 306-3), แบบตัวเลข 90 คอลัมน์ (รุ่น 204-2, 204-3), เครื่องเจาะบัตรไฟฟ้าแบบพกพา รุ่น 202, เครื่องเจาะบัตรแบบจุด รุ่น 301 และเครื่องตรวจสอบอัตโนมัติ รุ่น 313 [ 32 ]
แบบ Type 306-2 จัดเตรียมไว้สำหรับการตรวจสอบ โดยนำบัตรผ่านเครื่องเจาะบัตรเป็นครั้งที่สองและป้อนรหัสอีกครั้งการเจาะบัตรซ้ำในลำดับเดียวกัน... ส่งผลให้รูเจาะยืดออกสำหรับข้อมูลที่ถูกต้อง รูเจาะกลมแสดงว่าข้อมูลไม่ถูกต้อง การตรวจจับข้อผิดพลาดที่สมบูรณ์และรวดเร็วจะดำเนินการทางกลไกโดยเครื่องตรวจสอบอัตโนมัติ[ 33 ]
เครื่องตอกบัตร UNIVAC 1710 Verifying Interpreting Punch เปิดตัวในปี พ.ศ. 2512 [ 34 ]
Keypunch ในฐานะคำกริยา
การกล่าวว่าบางสิ่งจะถูกเจาะด้วยปุ่มกด (การเจาะด้วยปุ่มกดในฐานะคำกริยา) [ 35 ] ในเมื่ออุปกรณ์จริงที่เรียกว่าเครื่องเจาะด้วยปุ่มกดนั้นล้าสมัยไปแล้ว[ 36 ] หมายถึงการป้อนข้อมูล [ 37 ]
การใช้คำกริยานี้ได้เข้ามาแทนที่กระบวนการเดิม ซึ่งอธิบายไว้[ 38 ] ว่า "เมื่อกดปุ่มบนเครื่องเจาะบัตร มันจะพิมพ์อักขระบนด้านบนของบัตร แต่ยังเจาะรูหลายรูที่คอมพิวเตอร์[ 39 ] สามารถตีความได้"
เปลี่ยนไปใช้การป้อนข้อมูลโดยตรง
ในช่วงทศวรรษ 1950 Remington Randได้แนะนำUNITYPER [ 40 ] [ 41 ]ซึ่งช่วยให้สามารถป้อนข้อมูลลง ใน เทปแม่เหล็กโดยตรงสำหรับระบบUNIVAC ต่อมา Mohawk Data Sciences ได้ผลิตเครื่องเข้ารหัสเทปแม่เหล็กที่ได้รับการปรับปรุงในปี 1965 ซึ่ง ได้ รับการทำการตลาดอย่างประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งในฐานะเครื่องทดแทนเครื่องเจาะบัตร ในช่วงกลางทศวรรษ 1970 การเพิ่มขึ้นของไมโครโปรเซสเซอร์และเทอร์มินัลคอมพิวเตอร์ราคาไม่แพงนำไปสู่การพัฒนา ระบบป้อนข้อมูลลงเทปและลงดิสก์เพิ่มเติมจากบริษัทขนาดเล็ก เช่นInforexและPertec
Punched cards were still commonly used for data entry and programming until the mid-1980s. However, eliminating the step of transferring punched cards to tape or disk (with the added benefit of saving the cost of the cards themselves) allowed for improved checking and correction during the data entry process. The development of video display terminals, interactive timeshared systems and, later, personal computers allowed workers who originated the data to enter it directly instead of writing it on forms to be entered by data entry clerks.
See also
อ่านเพิ่มเติม
- ประวัติศาสตร์การคำนวณของมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย: เครื่องเจาะบัตรของ IBM
- IBM (ไม่มีวันที่ระบุ). เครื่องบัญชี IBM, เครื่องตอกบัตรไฟฟ้า รุ่น 011, คู่มือการใช้งานด้านวิศวกรรมสำหรับลูกค้า (PDF )
- IBM (ธันวาคม 1964). คู่มืออ้างอิง: เครื่องเจาะบัตร IBM 24, เครื่องเจาะบัตรพิมพ์ IBM 26 (PDF) . A24-0520-2. เก็บถาวรจากต้นฉบับ(PDF)เมื่อ 2011-02-19 . เรียกดูเมื่อ2011-04-06 .
- IBM (มิถุนายน 1970). คู่มืออ้างอิง—เครื่องเจาะบัตร IBM 29 (PDF) . GA24-3332-6.
- IBM (1969). คู่มือการบำรุงรักษาภาคสนามของ IBM—เครื่องเจาะรู 29 ใบ (PDF) . S225-3357-3.
- IBM (ธันวาคม 1962). คู่มืออ้างอิง: เครื่องตรวจสอบบัตร IBM 056 (PDF) . A24-1018-1.
ลิงก์ภายนอก
- ประวัติศาสตร์การคำนวณของมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย: เครื่องเจาะบัตรของ IBM
- เอกสารสำคัญของ IBM: IBM 029 — เครื่องเจาะบัตร
- เอกสารสำคัญของ IBM: การทำงานให้กับทางรถไฟ (เครื่องเจาะบัตร 001)
- เครื่องบัญชีแบบใช้บัตรเจาะรูของ IBM (ปี 1955)