มาร์ควิสระดับจูเนียร์ลำดับที่หนึ่ง อิโนอุเอะ คาโอรุ จีซีเอ็มจี
井上馨
มาร์ควิส อิโนอุเอะ คาโอรุ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 12 มกราคม 1898 – 30 มิถุนายน 1898
นายกรัฐมนตรี	อิโต ฮิโรบูมิ
นำหน้าโดย	มัตสึคาตะ มาซาโยชิ
ประสบความสำเร็จโดย	มัตสึดะ มาซาฮิสะ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 8 สิงหาคม 1892 – 15 ตุลาคม 1894
นายกรัฐมนตรี	อิโต ฮิโรบูมิ
นำหน้าโดย	โคโนะ โทกามะ
ประสบความสำเร็จโดย	โนมูระ ยาซูชิ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและพาณิชย์
ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม 1888 – 23 ธันวาคม 1889
นายกรัฐมนตรี	คุโรดะ คิโยทากะ
นำหน้าโดย	คุโรดะ คิโยทากะ
ประสบความสำเร็จโดย	อิวามูระ มิชิโตชิ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 22 ธันวาคม 1885 – 17 กันยายน 1887
นายกรัฐมนตรี	อิโต ฮิโรบูมิ
นำหน้าโดย	สำนักงานที่จัดตั้งขึ้น
ประสบความสำเร็จโดย	อิโต ฮิโรบูมิ
สมาชิกสภาขุนนาง
ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 21 กันยายน 1907 – 1 กันยายน 1915 ตำแหน่งขุนนางสืบทอดทางสายเลือด
รายละเอียดส่วนบุคคล
เกิด	( 16 มกราคม 1836 )16 มกราคม พ.ศ. 2479 ยูดะ, ซูโอ , ญี่ปุ่น
เสียชีวิต	1 กันยายน 1915 (1915-09-01)(อายุ 79 ปี) อิฮาระ, ชิซูโอกะ , ญี่ปุ่น
ญาติ	คัตสึโนสุเกะ อิโนะอุเอะ (หลานบุญธรรม)
ชื่อเล่น	ชิจิ บุนตะ(志道 聞多)

มาร์ควิสอิโนอุเอะ คาโอรุ (井上 馨; 16 มกราคม 1836 – 1 กันยายน 1915) เป็นนักการเมือง ชาวญี่ปุ่น และสมาชิกคนสำคัญของกลุ่มชนชั้นสูงในยุคเมจิของจักรวรรดิญี่ปุ่นในฐานะหนึ่งในรัฐบุรุษอาวุโส ( เก็นโร ) ของญี่ปุ่นในยุคนั้น เขามีอิทธิพลอย่างมากต่อการคัดเลือกผู้นำของประเทศและการกำหนดนโยบาย

ยาคิจิ (勇吉) เกิดในครอบครัว ซามูไรชั้นผู้น้อยในเมืองยูดะ เขตโชชู (ปัจจุบัน คือ จังหวัดยามา กุจิ ) อิโนอุเอะเข้าเรียนที่โรงเรียนซามูไรประจำเขตเมรินกันพร้อมกับพี่ชายของเขา อิคุทาโร่ (幾太郎) เขาเป็นเพื่อนสนิทในวัยเด็กของอิโตะ ฮิโรบู มิ ซึ่งต่อมาได้เป็น นายกรัฐมนตรีคนแรกของญี่ปุ่นและเขามีบทบาทสำคัญใน ขบวนการ ซอนโนโจอิในปี 1858 เขาได้ศึกษาการยิงธนูปืนใหญ่และวิชาดาบในเอโดะ

ในสมัยบาคุมัตสึ อิโนอุเอะได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของขบวนการต่อต้านชาวต่างชาติในแคว้นโชชูบ้านเกิดของเขา ด้วยความปรารถนาที่จะกำจัดชาวต่างชาติออกจากญี่ปุ่น เขาและทาคาสึกิ ชินซากุจึงจุดไฟเผาสถานทูตอังกฤษในเอโดะในเดือนมกราคม ค.ศ. 1863

เมื่อตระหนักถึงความจำเป็นที่ญี่ปุ่นต้องเรียนรู้จากมหาอำนาจตะวันตก อิโนอุเอะจึงเข้าร่วมกลุ่มโชชูไฟว์และลักลอบพาตัวออกจากญี่ปุ่นไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยคอลเลจ ลอนดอน^{[ 1 ] [ 2 ]}ในอังกฤษในปี พ.ศ. 2406 เมื่อเขากลับมาพร้อมกับอิโตะ ฮิโรบูมิ เขาพยายามขัดขวางสงคราม ( ยุทธการชิโมโนเซกิ ) ระหว่างโชชูกับมหาอำนาจทางทะเลตะวันตกเกี่ยวกับการปิดช่องแคบชิโมโนเซกิไม่ให้เรือต่างชาติ ผ่าน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ

ต่อมา ในระหว่างการรุกรานโชชูครั้งแรกใน ปี พ.ศ. 2407 เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการลอบสังหารโดยกลุ่มคู่แข่งของโชชู เนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัสเกือบถึงแก่ชีวิต อิโนอุเอะจึงขอให้พี่ชายของเขาตัดหัวเขาเพื่อยุติความเจ็บปวดที่ทนไม่ได้ อย่างไรก็ตามอิคุทาโร โทโคโรซึ่งหลบซ่อนตัวจากโชกุนโทกูงาวะพร้อมกับเจ้าชายซันโจ ซาเนโตมิได้รีบมาช่วยเหลืออิโนอุเอะ ในขั้นตอนฉุกเฉินท่ามกลางความวุ่นวายของสงคราม โทโคโรได้เย็บแผลของอิโนอุเอะประมาณ 50 แผล โดยใช้เข็มทาทามิและโดยไม่ใช้ยาชา (ตามเรื่องราวที่ปรากฏในตำราเรียนภาษาญี่ปุ่นแห่งชาติยุคที่ 5 แม่ของอิโนอุเอะซึ่งอุ้มลูกชายที่เปื้อนเลือดอยู่ ได้ห้ามพี่ชายของเขาไม่ให้ทำการตัดหัว) ^{[ 3 ]}

ต่อมาเขามีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งพันธมิตรซาโชเพื่อต่อต้านรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ

หลังจากการฟื้นฟูเมจิ อิโนอุเอะดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่งในรัฐบาลเมจิ ใหม่ เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในปี 1871 และมีบทบาทสำคัญในการปรับโครงสร้างการเงินของรัฐบาลให้ทันสมัย ​​โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการปฏิรูปภาษีที่ดินการยกเลิกเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลสำหรับอดีตซามูไรและอดีตขุนนาง และการส่งเสริมอุตสาหกรรม เขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับแวดวงธุรกิจ รวมถึงกลุ่มบริษัทมิตสึอิ ที่กำลังเติบโต และยังมีส่วนร่วมในธุรกิจรถไฟ มาตรการเหล่านี้สร้างศัตรูทางการเมืองมากมาย และอิโนอุเอะถูกบีบให้ลาออกในเดือนพฤษภาคม 1873 อิโนอุเอะเข้าร่วมการประชุมโอซาก้าในปี 1875เพื่อสนับสนุนการจัดตั้งสภาแห่งชาติ ที่เป็นตัวแทนของ ประชาชน

ในปี ค.ศ. 1876 อิโนอุเอะได้รับเชิญให้ช่วยเหลืองานด้านการต่างประเทศ และมีส่วนร่วมในการลงนามสนธิสัญญาญี่ปุ่น-เกาหลีในปี ค.ศ. 1876ในฐานะรองเอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็ม เขา กลับเข้ารับราชการในตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโยธาธิการในปี ค.ศ. 1878 และเจ้าฟ้ากระทรวงการต่างประเทศในปี ค.ศ. 1879 ภายใต้คณะรัฐมนตรีเมจิยุคแรกในปี ค.ศ. 1884 เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นเคานต์ ( ฮาคุชาคุ ) ภายใต้ระบบขุนนาง คาโซคุ ใหม่

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1885 อิโนอุเอะได้ ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ คนแรกของญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ ในคณะรัฐมนตรีชุดแรกของอิโตะ ฮิโรบูมิอย่างไรก็ตาม อิโนอุเอะถูกวิพากษ์วิจารณ์จากสาธารณชนเนื่องจากล้มเหลวในการเจรจาแก้ไขสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรมการสร้างอาคารโรคุเมคังและการสนับสนุนอิทธิพลตะวันตกของอาคารดังกล่าว ซึ่งทำให้เขาต้องลาออกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1887

ต่อมาเขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและพาณิชย์ใน รัฐบาล คุโรดะ รัฐมนตรี ว่าการกระทรวงมหาดไทยในรัฐบาลอิโตะชุดที่สอง และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอีกครั้งในรัฐบาลอิโตะชุดที่สาม

ตั้งแต่ปี 1901 เป็นต้นมา อิโนอุเอะดำรงตำแหน่งเป็นเก็นโร (ขุนนางชั้นสูง) ที่มีอาวุโสสูงสุด และถือว่าตนเองเป็นที่ปรึกษาด้านการเงินที่สำคัญที่สุดของรัฐบาล เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นมาร์ควิส ( โคชากุ ) ในปี 1907 และเสียชีวิตในปี 1915 ที่บ้านพักฤดูร้อนของเขาที่โอคิตสึ-จูกุจังหวัดชิซูโอกะ

จากบทความในวิกิพีเดียภาษาญี่ปุ่น

• เคานต์ (7 กรกฎาคม พ.ศ. 2427)
• เก็นโร (18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2447)
• มาร์ควิส (21 กันยายน 1907)

• เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดแห่งดวงอาทิตย์ขึ้น (10 กุมภาพันธ์ 1879)
• เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดแห่งดวงอาทิตย์ขึ้น พร้อมดอกพอลโลเนีย (7 ตุลาคม 1895)
• เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดแห่งดอกเบญจมาศ (1 เมษายน 1906)
• เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นคล้องคอแห่งดอกเบญจมาศ (1 กันยายน 1915; ได้รับหลังมรณกรรม)

• ราชอาณาจักรอิตาลี : อัศวินชั้นสูงสุดแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎ (2 ธันวาคม 1879)
•  ฝรั่งเศส : เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลฌียงด อเนอร์ชั้นสูงสุด (26 มีนาคม 1883)
• จักรวรรดิเยอรมัน : เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดแห่งอินทรีแดง (25 พฤษภาคม 1883)
•  สเปน :เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชาร์ลส์ที่ 3 ชั้นที่ 3 (1 มีนาคม 1884)
• ราชอาณาจักรโปรตุเกส : อัศวินชั้นสูงสุดแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์พระแม่มารีผู้บริสุทธิ์แห่งวิลา วิโซซา (7 พฤษภาคม 1884)
• จักรวรรดิรัสเซีย : อัศวินแห่งอินทรีขาว (8 มีนาคม 1885)
• ออสเตรีย-ฮังการี : อัศวินมงกุฎเหล็กชั้นที่ 1 (10 พฤศจิกายน 1892)
•  สหราชอาณาจักร : อัศวินกิตติมศักดิ์ชั้นสูงสุดแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์เซนต์ไมเคิลและเซนต์จอร์จ (GCMG) (20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449) ^{[ 4 ]}

• รายชื่อเอกอัครราชทูตจากญี่ปุ่นประจำเกาหลีใต้

• อากามัตสึ, พอล. (1972). เมจิ 1868: การปฏิวัติและการต่อต้านการปฏิวัติในญี่ปุ่น (แปลโดยมิเรียม โคจัง ). นิวยอร์ก: ฮาร์เปอร์ แอนด์ โรว์.
• บีสลีย์, วิลเลียม จี. (1972). การฟื้นฟูเมจิ.สแตนฟอร์ด: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด.
• __________. (1995). การกำเนิดของญี่ปุ่นสมัยใหม่: การเปลี่ยนแปลงทางการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม ตั้งแต่ปี 1850.นิวยอร์ก: สำนักพิมพ์เซนต์มาร์ตินส์
• Cobbing, Andrew (2010). “อิโนอุเอะ คาโอรุ (1836–1915): รัฐบุรุษเมจิผู้เป็นที่ถกเถียง” ในBiographical Portraits . ไลเดน: BRILL.
• เครก, อัลเบิร์ต เอ็ม. (1961). โชชูในยุคปฏิรูปเมจิเคมบริดจ์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
• Jansen, Marius B.และGilbert Rozman , บรรณาธิการ (1986). ญี่ปุ่นในยุคเปลี่ยนผ่าน: จากโทกูงาวะถึงเมจิ.พรินซ์ตัน: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน . ISBN 9780691054599; OCLC 12311985

• สื่อต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับอิโนอุเอะ คาโอรุในวิกิมีเดียคอมมอนส์
• ประวัติโดยย่อจากห้องสมุดรัฐสภาแห่งชาติ
• "อินูเยะ, คาโอรุ, มาร์ควิส" สารานุกรมบริแทนนิกา (ฉบับที่ 11) 1911