ในเทพปกรณัมกรีกลูโคเน ( / ˈ lj uː k ɒ n i / ; กรีกโบราณ : Λευκώνη , โรมันไนซ์ :  Leukṓnē , แปล ตรงตัวว่า ' สีขาว' ) เป็นตัวละครรองจากเธสซาลีเธอแต่งงานกับนายพรานชื่อไซยานิปปัสแต่เขาละเลยเธอเพื่อไปล่าสัตว์ในป่า วันหนึ่งลูโคเนตามเขาไปที่นั่น และถูกสุนัขล่าสัตว์ของเขากัดและฆ่าตาย เพราะพวกมันเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นสัตว์ป่า เรื่องราวของเธอได้รับการบันทึกไว้เป็นหลักในหนังสือ " ความเศร้าโศกแห่งรัก" ซึ่งเป็นผลงานของ พาร์เธนิอุสแห่งนิเคียนักเขียนชาวกรีกในยุคโรมันและนักวิชาการคนอื่นๆ

ไม่มีข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับครอบครัวหรือบ้านเกิดของลูโคน แต่เธออาจมาจากเธสซาลี เช่นเดียวกับ ไซยานิปปัสสามี ของเธอ

ตามเรื่องเล่า ไซยานิปปัสได้ขอแต่งงานกับลูโคเนจากพ่อแม่ของเธอ และพวกเขาก็ตกลง ทั้งสองแต่งงานกันในไม่ช้า แต่ไซยานิปปัสชอบล่าสิงโตและหมีในป่ามากกว่าสิ่งอื่นใด และบ่อยครั้งเมื่อเขากลับบ้านในตอนกลางคืน เขาเหนื่อยเกินกว่าจะคุยกับลูโคเน หรือเขาจะค้างคืนในป่าและไม่กลับบ้านเลย^{[ 1 ]}

หลังจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลายครั้ง ลูโคนเริ่มสงสัยว่าสามีของเธอนอกใจ และไปพบกับผู้หญิงคนอื่นในป่าแทนที่จะไปล่าสัตว์^{[ 2 ]}ดังนั้น วันหนึ่งเธอจึงแต่งตัวด้วยชุดล่าสัตว์และแอบตามเขาไปล่าสัตว์โดยที่เขาไม่รู้ตัว^{[ 3 ]}สุนัขล่าสัตว์ที่ดุร้ายมากของไซยานิปปัสได้กลิ่นลูโคนขณะที่เขาไม่อยู่ คิดว่าเธอเป็นสัตว์ป่า และในขณะที่เจ้านายไม่อยู่ พวกมันก็โจมตีและฉีกเธอเป็นชิ้นๆ^{[ 4 ] [ 5 ]}

เมื่อไซยานิปปัสพบร่างที่ฉีกขาดของเธอหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็โศกเศร้าอย่างมาก และด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนนักล่าของเขา เขาจึงจุดไฟเผาศพของเธอ ขณะที่เขาตั้งร่างที่ตายแล้วของเธอลงบนกองไฟ เขาก็ฆ่าสุนัขล่าสัตว์ทั้งหมดของเขาที่ทำให้เธอตาย และหลังจากร้องไห้เสียใจกับภรรยาที่ตายไปของเขา เขาก็ฆ่าตัวตายเช่นกัน^{[ 6 ]}

เรื่องราวของลูโคเนและสามีของเธอมีองค์ประกอบที่คล้ายคลึงกับเรื่องราวความรักอันโศกเศร้าหลายเรื่องในยุคเฮลเลนิสติก ซึ่งผู้หญิงเสียชีวิตและผู้ชายที่รักเธอ (โดยปกติจะเป็นคนรัก) ฆ่าตัวตายด้วยความโศกเศร้า เนื่องจากเป็นสาเหตุทางอ้อมที่ทำให้เธอเสียชีวิตหรือโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุ เรื่องราวที่คล้ายคลึงกับลูโคเนและไซยานิปปัส ได้แก่ แพมฟิลัสและยูริดิซี (ซึ่งอาจเป็นตัวอย่างที่เก่าแก่ที่สุด) แอนทิปเปและซิคิรัสและสุดท้ายคือพีรามัสและทิสบีซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีจากงานเขียนของโอวิดซึ่งต่อมาได้เป็นแรงบันดาลใจให้วิลเลียม เชกสเปียร์ เขียน โศกนาฏกรรมชื่อดังเรื่องโรมิโอและจูเลียต^{[ 7 ]}

• แอคทีออนชายอีกคนหนึ่งที่ถูกสุนัขล่าสัตว์ของตนเองกัดกินจนตาย
• โพรคริสหญิงอีกคนหนึ่งที่ติดตามสามีด้วยความกลัวว่าจะนอกใจ และสุดท้ายก็เสียชีวิต

• เอเวอรี่, แคทเธอรีน บี., บรรณาธิการ (1962). คู่มือคลาสสิกศตวรรษใหม่ . นิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา: แอปเปิลตัน-เซ็นจูรี-ครอฟต์ส.
• Avezzù, Guido (2016). "แบบแผนคลาสสิกของทางเลือกอันน่าเศร้าในเรื่องราวความรักและความตายในสังคม" ใน Bigliazzi, Silvia; Calvi, Lisanna (บรรณาธิการ). เชกสเปียร์ โรมิโอและจูเลียต และชีวิตพลเมือง: ขอบเขตของพื้นที่พลเมืองสหราชอาณาจักร: Routledge. ISBN 978-1-138-83998-4.
• Frey, Alexander (2006). "Cyanippus"ใน Cancik, Hubert; Schneider, Helmuth (บรรณาธิการ). Brill's New Paulyแปลโดย Christine F. Salazar. บาเซิล: Brill Reference Online. doi : 10.1163/1574-9347_bnp_e625350 สืบค้นเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ 2024
• กริมัล, ปิแอร์ (1987). พจนานุกรมเทพปกรณัมคลาสสิก . ไวลีย์-แบล็กเวลล์. ISBN 0-631-13209-0.
• พาร์เธเนียสแห่งนิเคีย , นวนิยายรัก , แปลโดย เซอร์ สตีเฟน กาเซลี (1882–1943), สำนักพิมพ์ Loeb Classical Library, 1916. ฉบับออนไลน์อยู่ที่ topos text.
• พลูตาร์ค , โมราเลีย , เล่มที่ 4: คำถามเกี่ยวกับโรมัน คำถามเกี่ยวกับกรีก เรื่องราวคู่ขนานระหว่างกรีกและโรมัน เกี่ยวกับโชคชะตาของชาวโรมัน เกี่ยวกับโชคชะตาหรือคุณธรรมของอเล็กซานเดอร์ ชาวเอเธนส์มีชื่อเสียงมากกว่าในสงครามหรือในปัญญา?แปลโดย แฟรงค์ โคล แบ็บบิตต์ ห้องสมุดคลาสสิกโลบ 305 เคมบริดจ์ แมสซาชูเซตส์: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, 1936
• เวสเตอร์มันน์, แอนตัน (1839). Paradoxographoe . ลอนดอน: หอสมุด วิทยาลัยฮาร์วาร์ด .