masseba , matzevaหรือmazzebah ^{[ 1 ]} ( ภาษาฮีบรูในพระคัมภีร์ : מַצֵּבָה , โรมันไน ซ์ :  maṣṣēḇā , แปล ตรงตัวว่า ' เสา, เสาหิน , baetyl ' , ^{[ a ]} ​​พหูพจน์maṣṣēḇoṯ ) เป็นคำที่ใช้ใน พระคัมภีร์ฮีบรูสำหรับ baetyl ซึ่งเป็นเสา ศักดิ์สิทธิ์ หรือหินตั้ง ชนิดหนึ่ง ในเซปตัวจินต์แปลเป็นภาษากรีกโคอิเน : στήλη , โรมันไนซ์:  stēlē (เสาหิน)

นักโบราณคดีได้นำคำนี้มาใช้เรียกหินเหล่านี้ในคานาอันและอาณาจักรนาบาเทียนของชาวอาหรับก่อนยุคอิสลาม ในบริบทของพิธีกรรมงานศพของชาวยิวคำว่า matzevah (พหูพจน์ matzevot) ใช้สำหรับเครื่องหมายหลุมฝังศพหรือศิลาจารึก

คำภาษาฮีบรูมาจากรากศัพท์เซมิติกที่มีความหมายว่า 'ยืน' ซึ่งนำไปสู่ความหมายว่า "เสาหลัก" ^{[ 2 ]}

ในการถอดเสียง สามารถสะกดได้หลายแบบ^{[ 3 ]}

สามารถใช้คำนี้ได้ในปฐมกาล 28:18, 28:22, 31:13, 31:45, 35:14, 35:20, อ Exodus 24:4, เฉลยธรรมบัญญัติ 16:22และ โฮเซอา 3:4

ปู่ยาโคบได้ตั้งมาสเซบอต (สถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา) สี่แห่งในพระคัมภีร์ฮิบรู:

• ในเบธเอลที่มาของคำว่าเบธิล (baetyl ) ปรากฏในปฐมกาล บทที่ 28ว่า “ยาโคบจึงตั้งคำปฏิญาณว่า ‘ถ้าพระเจ้าทรงสถิตอยู่กับข้าพเจ้า ทรงปกป้องข้าพเจ้าในการเดินทางครั้งนี้ และทรงประทานอาหารให้ข้าพเจ้ากินและเสื้อผ้าให้ข้าพเจ้าสวมใส่ และข้าพเจ้ากลับไปบ้านของบิดาอย่างปลอดภัยพระยาห์เวห์จะเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า และศิลาที่ข้าพเจ้าตั้งไว้เป็นเสาหลักนี้จะเป็นที่ประทับของพระเจ้า และสิ่งทั้งปวงที่พระองค์ประทานให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะถวายส่วนสิบแด่พระองค์’”
• มิชปา (ฮีบรู: וְהַמָּצָּפָּה , อักษรโรมัน:  wəhammiṣpā )
• ในเบธเอลเป็นครั้งที่สอง ในปฐมกาล 31:13 พระยาห์เวห์ตรัสกับยาโคบว่า "เราเป็นพระเจ้าแห่งเบธเอลที่ซึ่งเจ้าได้เจิมเสาหลักและได้ตั้งคำปฏิญาณต่อเรา"
• ที่หลุมฝังศพของราเชล : “ยาโคบได้ตั้งเสาขึ้นเหนือหลุมฝังศพของนาง เสาต้นนี้ยังคงอยู่ที่หลุมฝังศพของราเชลจนถึงทุกวันนี้” ( ปฐมกาล 35:20 ) นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นพยานได้ด้วย: เมื่อลาบันเผชิญหน้ากับยาโคบในกิเลอาด : “ ลาบันกล่าวแก่ยาโคบว่า ‘นี่คือเนินดินและนี่คือเสาซึ่งเราได้ตั้งไว้ระหว่างเจ้ากับเรา เนินดินนี้และเสานี้จะเป็นพยานว่าเราจะไม่ข้ามเนินดินนี้ไปหาเจ้า และเจ้าก็จะไม่ข้ามเนินดินและเสานี้ไปหาเราด้วยเจตนาร้าย’” ( ปฐมกาล 31:52 )

มีการกล่าวถึงโมเสสว่าได้สร้างแท่นบูชาและมาสเซบอต 12 แห่ง “ตาม [ตัวแทน?] เผ่าทั้งสิบสองของอิสราเอล” ก่อนที่จะขึ้นไปบนภูเขาเป็นเวลา 40 วัน 40 คืนเพื่อพบกับพระเจ้า^{[ 4 ]}เขายังสั่งให้ประชาชนตั้ง “หินก้อนใหญ่” และฉาบปูนไว้เมื่อเข้าสู่อิสราเอลเพื่อเขียนพระบัญญัติทางศาสนาลงไป^{[ 5 ]}

โจชัวตั้ง "หินก้อนใหญ่" เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงพันธสัญญาที่เชเคมแม้ว่าจะไม่ได้เรียกว่า massebah ในข้อความ แต่หน้าที่ของมันก็เหมือนกับ massebot ที่ตั้งขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงสนธิสัญญาและเหตุการณ์ต่างๆ^{[ 5 ]}

อาบิเมเลคได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ใกล้กับมาสเซบาห์ในเชเคม และโยอาชอาจได้รับการสวมมงกุฎใกล้กับมาสเซบาห์เช่นกันเรโหโบอัมสร้างมาสเซบาห์ขึ้นเพื่อจุดประสงค์ในการบูชา (ซึ่งบ่งชี้โดยการประณาม) ^{[ 5 ]}

เลวีนิติ 26:1 อาจบ่งชี้ถึงการห้ามใช้มาสเซบอตเป็นตัวแทนของพระเจ้า ข้อห้ามเฉพาะเจาะจงนี้รวมถึงรายการห้ามการสร้างรูปเคารพ รูปปั้น การตั้ง "รูปภาพ" (มาสเซบอต) หรือรูปภาพหินอื่นใดที่มีเจตนาจะกราบไหว้^{[ 6 ]}อพยพ 23:24 บ่งชี้ว่าคนต่างชาติก็สร้างมาสเซบอตเช่นกัน ซึ่งน่าจะเป็นเหตุผลของการห้ามนี้^{[ 7 ]}ควบคู่ไปกับการรวมพื้นที่ประกอบพิธีกรรมที่ได้รับอนุญาตไว้ที่พระวิหารเยรูซาเล็ม^{[ 8 ]}เฉลยธรรมบัญญัติ 16:21-22 สนับสนุนเรื่องนี้โดยห้ามการสร้างป่าศักดิ์สิทธิ์/"อาเชราห์" ชนิดหนึ่งใกล้กับการสร้างแท่นบูชา (เนื่องจากการใช้คำว่าอาเชราห์จึงหมายถึงการปฏิบัติของคนนอกศาสนา) และจากนั้นก็ห้ามการสร้างมาสเซบอต ซึ่งน่าจะเป็นการต่อเนื่องจากข้อความก่อนหน้า^{[ 9 ]}อย่างไรก็ตาม อิสยาห์ 19:19 กล่าวถึงการสร้างมาสเซบอตในอนาคตในบริบทเชิงบวกนอกแท่นบูชา ศาลเจ้า หรือวิหาร ซึ่งบ่งชี้ว่านี่ไม่ใช่การห้ามมาสเซบอตโดยสิ้นเชิง^{[ 10 ] [ 5 ]}

มีการค้นพบมาสเซบอตภายในศาลเจ้าที่มีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 8 ซึ่งบ่งชี้ถึง การใช้งาน ที่ไม่เป็นรูปธรรมของสิ่งเหล่านี้ในฐานะตัวแทนของเทพเจ้า^{[ 8 ]}ในบริบทของชาวคานาอัน/อิสราเอล มักจะไม่มีการตกแต่ง ในขณะที่หินตั้งที่คล้ายกันในเอเชียตะวันตกนั้นมีการตกแต่ง^{[ 5 ]}

• เสา Asherahวัตถุของชาวคานาอันเพื่อเป็นเกียรติแก่ Asherah
• แท่นบูชาและสถานที่สูง
• เสาพิธีการ
• ลิงกัมคือสัญลักษณ์นามธรรมของพระศิวะ เทพเจ้าในศาสนาฮินดู
• เมนฮีร์ , ออร์โธสแตท หรือหินตั้ง: หินตั้งตรง โดยทั่วไปมาจากยุคสำริด

• "matzeva"จากEncyclopædia Britannicaออนไลน์