วี ที อี การแบ่งย่อยเขตมหานคร
ไมล์ การแบ่งย่อยคัมเบอร์แลนด์ 48.9 บรันสวิก บรันสวิก ยาร์ด 44.1 อุโมงค์คาโตคติน 42.6 อุโมงค์พอยต์ออฟร็อคส์ การแบ่งย่อยเส้นทางหลักเก่า 42.0 พอยต์ออฟร็อกส์ (วอชิงตันจังก์ชัน) แม่น้ำโมโนคาซี 34.5 ดิคเกอร์สัน 32.5 บาร์นส์วิลล์ 28.3 บอยด์ส 25.9 เจอร์มันทาวน์ 22.9 เมโทรโพลิแทน โกรฟ ไอ-270 21.1 เกเธอร์สเบิร์ก 20.1 วอชิงตันโกรฟ ลานชาดี้โกรฟ เชดี้โกรฟ 16.0 ร็อกวิลล์ ทวินบรู๊ค 11.9 การ์เร็ตต์พาร์ค 10.4 เคนซิงตัน ไอ-495 แคปิตอลเบลท์เวย์ ไปยังเกลนมอนต์ 7.1 ซิลเวอร์สปริง ทาโคมา เอ็มดี ดีซี ป้อมท็อตเทน บรู๊คแลนด์–CUA ถนนโรดไอส์แลนด์ การแบ่งส่วนทุน ทางเดินตะวันออกเฉียงเหนือ เบรนท์วูด ยาร์ด | ไอวี ซิตี้ ยาร์ด สหรัฐอเมริกา 50 ถนนนิวยอร์ก 0.6 มหาวิทยาลัยโนมา-กัลลาเด็ต (อาคารเค) 0.0 สถานีสหภาพ โครงการจัดสรรที่ดิน RF&Pผ่านอุโมงค์ถนนเฟิร์สสตรีท

วี ที อี สาขามหานคร
1893
ส.ส. ( หลักไมล์ ) ไปยังบรันสวิกและเวเวอร์ตัน 42.2 สายหลักเก่า 42.1 จุดหิน ไปยังสายหลักเก่าฝั่งตะวันออก 41.9 วอชิงตันจังก์ชัน (อีสต์ร็อกส์) 39.2 ทัสคารอร่า 39.0 สะพานลำธารทัสคารอร่า 37.4 สะพานโมโนคา ซี 35.5 ดิคเกอร์สัน 34.9 สะพาน ลิตเติลโมโนคาซี 33.4 บาร์นส์วิลล์ 30.3 บัคลอดจ์ 28.9 บอยด์ส 27.7 สะพานลิตเติลเซเนกาครีก 26.4 เจอร์มันทาวน์ 24.9 สะพานวอริ่งเหนือ เกรทเซเนกาครีก 24.2 คลอปเปอร์ 23.0 บราวน์ 21.6 เกเธอร์สเบิร์ก 21.0 โรงสีอาหารสัตว์และโรงสีธัญพืช 20.6 วอชิงตันโกรฟ 19.2 เดอร์วูด 17.9 เวสต์มอร์ 16.7 ร็อกวิลล์ 14.4 ฮาลไพน์ 13.7 แรนดอล์ฟ 13.2 วินด์แฮม 12.4 การ์เร็ตต์พาร์ค 11.5 สะพานร็อคครีก 11.0 เคนซิงตัน 10.5 วิวรัฐสภา 9.8 ฟอเรสต์ เกลน 9.0 ลินเดน สาขาจอร์จทาวน์ 8.3 จอร์จทาวน์ จังก์ชัน 7.9 วูดไซด์ 7.5 ซิลเวอร์สปริง 6.3 นอร์ททาโคมา 5.8 ลามอนด์ 4.4 ดินเผา 3.2 มหาวิทยาลัย 2.1 หอคอย QN สาขาวอชิงตัน 0.9 เอคคิงตัน 0.0 วอชิงตัน ดี.ซี. (สถานีถนนนิวเจอร์ซีย์)

เส้นทางรถไฟสาย Metropolitan Subdivisionเป็น เส้นทาง รถไฟ ที่ CSX Transportationเป็นเจ้าของและดำเนินการในวอชิงตัน ดี.ซี.และแมริแลนด์เส้นทางยาว 53 ไมล์นี้วิ่งจากวอชิงตัน ดี.ซี.ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือถึงเวเวอร์ตัน รัฐแมริแลนด์ ตามเส้นทางรถไฟ สาย Metropolitan BranchเดิมของBaltimore and Ohio Railroadซึ่งเปิดให้บริการในปี 1873 ^{[ 1 ] [ 2 ]}

ที่ปลายด้านตะวันออกเฉียงใต้ ทางเหนือของสถานีรถไฟวอชิงตันยูเนียนสเตชั่น เส้นทางรถไฟเมโทรโพลิแทนจะเชื่อมต่อกับเส้นทางรถไฟแคปิตอล (เดิมคือเส้นทางวอชิงตันของ B&O) และเส้นทาง นอร์ทอีสต์คอร์ริดอร์ ของแอมแทร็ก และ เชื่อมต่อกับเส้นทางรถไฟโอลด์เมนไลน์ที่พอยต์ออฟร็อกส์รัฐแมริแลนด์ ที่ปลายด้านตะวันตกเฉียงเหนือ ที่เวเวอร์ตัน เส้นทางนี้จะเชื่อมต่อกับเส้นทางรถไฟคัมเบอร์แลนด์

รถไฟ MARCสายBrunswickใช้เส้นทางรถไฟส่วนนี้ทั้งหมด เช่นเดียวกับรถไฟAmtrakสายCapitol Limitedรางไฟฟ้าของ รถไฟใต้ดิน สายสีแดงของวอชิงตันเมโทรใช้เส้นทางร่วมกับส่วนนี้ในสองช่วง ได้แก่ จากจุดเชื่อมต่อกับสาย Capital Subdivision ในดีซี ไปทางเหนือของซิลเวอร์สปริงรัฐแมริแลนด์ และจากทางใต้ของทวินบรูคไปจนถึงปลายทางของสายสีแดงที่Shady Grove

ความสนใจในการสร้างทางรถไฟจากวอชิงตันไปยังจุดต่างๆ ทางตะวันตกนั้น เริ่มต้นจากนักธุรกิจในวอชิงตันและมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี รัฐแมริแลนด์ [ ^{3 ] ใน}ปี พ.ศ. 2496 พวกเขาได้รับใบอนุญาตจัดตั้งบริษัทจากสภานิติบัญญัติแห่งรัฐแมริแลนด์เพื่อก่อตั้งบริษัทรถไฟเมโทรโพลิแทน [ ^{4 ] เส้นทาง}ที่เสนอจะวิ่งจากวอชิงตันไปยังบริเวณใกล้เคียงเฟรเดอริก รัฐแมริแลนด์ซึ่งจะเชื่อมต่อกับเส้นทางหลักของ B&O และต่อไปยังฮาเกอร์สทาวน์ รัฐแมริแลนด์บริษัทได้ทำการสำรวจที่ดินเบื้องต้น แต่ประสบปัญหาในการระดมทุนและล้มละลายในปี พ.ศ. 2406

สองปีต่อมา กฎบัตรที่หมดอายุถูกโอนไปให้ B&O ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้สนใจที่จะสร้างเส้นทางใหม่จากวอชิงตัน การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2409 ตามเส้นทางที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย โดยเชื่อมต่อกับเส้นทางหลักที่Point of Rocks รัฐแมริแลนด์^{[ 5 ] : 164}

เส้นทางนี้เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2416 ในชื่อ Metropolitan Branch ของ B&O ^{[ 6 ] : 7 [ 7 ]} เส้นทางใหม่นี้กลายเป็น เส้นทางโดยสารหลักของ B&O ไปยังวอชิงตัน โดยเส้นทาง Old Main Line จาก Point of Rocks ไปยัง Relay ถูกลดสถานะเป็นเส้นทางรองลง นอกจากนี้ รถไฟ ขนส่งสินค้าบางขบวนยังถูกเปลี่ยนเส้นทางไปยังเส้นทางใหม่นี้ด้วย^{[ 8 ]}

ความแออัดที่เพิ่มขึ้นทำให้ B&O เริ่มเพิ่มรางคู่ให้กับเส้นทางในปี 1886 ส่วนเส้นทางจากวอชิงตันไปยัง ไก เธอร์สเบิร์กมีรางคู่ในปี 1893 ^{[ 5 ] : 166}ในช่วงปีที่มีผู้โดยสารมากที่สุด—ตั้งแต่ปี 1893 ถึงทศวรรษ 1920—เส้นทางนี้มีรถไฟ 18 ขบวนต่อวัน โดยมีสถานีจอดมากถึง 28 สถานีตามแนว Met Branch ^{[ 6 ] : 7}

การวางรางคู่บนส่วนที่เหลือของเส้นทางสาขาเสร็จสมบูรณ์ในปี 1928 สถานีผู้โดยสาร ที่โดดเด่นหลายแห่ง ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกEphraim Francis Baldwin ได้ ถูกสร้างขึ้นตามแนวเส้นทาง สถานีเดิมยังคงตั้งอยู่ในชุมชนแมริแลนด์ ได้แก่Rockville (ย้ายออกจากรางรถไฟในปี 1981), Kensington , Gaithersburg , DickersonและPoint of ^{Rocks [ 6 ] :} 6–10

ในปี ค.ศ. 1906 เกิดอุบัติเหตุรถชนท้ายกันที่สถานีเทอร์ราคอตตาทำให้มีผู้เสียชีวิต 53 คน

เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 1996 เกิดอุบัติเหตุรถไฟชนกันสองขบวนที่ซิลเวอร์สปริง ส่งผลให้ลูกเรือเสียชีวิต 3 คน ผู้โดยสารเสียชีวิต 8 คน และมีผู้บาดเจ็บรวม 26 คน

สาขาจอร์จทาวน์

สายรถไฟสาขาจอร์จทาวน์ของ Met Branch ซึ่งมีความยาว 11 ไมล์ วิ่งจากจุดเชื่อมต่อทางเหนือของสถานี Silver Springเป็นรูปโค้งกว้างไปยัง ย่าน จอร์จทาวน์ของวอชิงตัน ดี.ซี. สายรถไฟสาขานี้สร้างขึ้นสองเฟส เฟสแรกแล้วเสร็จในปี 1892 วิ่งเลียบฝั่งเหนือของCoquelin Runไปยังถนน Connecticut Avenueซึ่งเพิ่งขยายจากตัวเมืองดี.ซี. เพื่อส่งเสริมการพัฒนาของChevy Chaseเฟสที่สองสร้างส่วนโค้งไปยังจอร์จทาวน์เสร็จสมบูรณ์ในปี 1910 ^{[ 9 ]}

สิ่งก่อสร้างทางวิศวกรรมที่สำคัญของสายรถไฟสาขานี้ ได้แก่ สะพานร็อคครีกในเชวีเชสอุโมงค์ดาเลคาร์เลียและสะพานแอริโซนาอเวนิว ซึ่งเป็น สะพาน โครงสร้างเหล็กข้ามคลองเชซาพีคและโอไฮโอ

เดิมทีเส้นทางนี้ตั้งใจจะเป็นส่วนขยายของ B&O ที่จะข้ามแม่น้ำโปโตแมคใกล้กับสะพานเชนบริดจ์แต่ในปี พ.ศ. 2447 B&O ได้บรรลุข้อตกลงกับPennsylvania Railroadเพื่อใช้สะพานลองบริดจ์ข้ามแม่น้ำโปโตแมค ซึ่งอยู่ห่างออกไปเกือบ 6 ไมล์ทางด้านล่างของแม่น้ำ ดังนั้นเส้นทางสาขาจอร์จทาวน์จึงยังคงเป็นเส้นทางย่อยที่ให้บริการอุตสาหกรรมในท้องถิ่นในจอร์จทาวน์และชุมชนแมริแลนด์ ได้แก่ ซิลเวอร์สปริง เชวีเชส และเบเธสดา^{[ 6 ] : 27–29}

บริษัท CSX ได้เดินรถไฟขบวนสุดท้ายบนเส้นทาง Georgetown Branch ในปี 1985 หลังจากพบว่าสะพานในมณฑล Montgomery มีปัญหาด้านโครงสร้าง และเริ่มกระบวนการยกเลิกเส้นทางในปีถัดมาหลังจากรางรถไฟยาว 75 ฟุตได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมในวันเลือกตั้งปี 1985

เส้นทางรถไฟจากเบเธสดาไปยังจอร์จทาวน์ถูกดัดแปลงเป็นเส้นทางเดินและปั่นจักรยาน ซึ่งเปิดให้บริการในช่วงปลายปี 1996 ในชื่อCapital Crescent Trailส่วนของเส้นทางจากเบเธสดาไปยังซิลเวอร์สปริงเปิดให้บริการในปี 1997 ในฐานะเส้นทางรถไฟชั่วคราวที่เรียกว่า Georgetown Branch Trail และเส้นทางทั้งสองเชื่อมต่อกันในปี 1998 พื้นที่สถานีรถไฟในจอร์จทาวน์ถูกพัฒนาเป็นอาคาร Washington Harbour และสวนสาธารณะริมน้ำ Georgetown Waterfront Park

ในปี 2017 การก่อสร้างสายสีม่วงได้ เริ่มต้นขึ้น โดยจะใช้เส้นทางแยกจากเบเธสดาไปยังซิลเวอร์สปริงเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางที่ต่อไปยังนิวแคร์โรลตันรัฐแมริแลนด์ เส้นทางจอร์จทาวน์แบรนช์เทรลจะถูกสร้างใหม่ควบคู่ไปกับรางรถไฟใหม่ ซึ่งคาดว่าจะแล้วเสร็จประมาณปี 2027 ^{[ 10 ]}

นอกจากทางรถไฟและสะพานแล้ว สิ่งที่หลงเหลืออยู่ยังรวมถึงอุโมงค์ดาเลคาร์เลีย อุโมงค์แอร์ไรท์ ทางรถไฟสายรองตามแนวทางรถไฟใกล้กับถนนริเวอร์ และส่วนโค้งที่ขยายใหญ่ขึ้นของฐานสะพานส่งน้ำ

จากการควบรวมกิจการ เส้นทางรถไฟสายนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบ CSX ในปี 1987 CSX ได้จัดตั้ง Metropolitan Subdivision ขึ้นโดยเป็นการรวมกันของ Met Branch เดิมของ B&O บวกกับส่วนหนึ่งของเส้นทางหลักเดิมของ B&O ทางตะวันตกเฉียงเหนือของ Point of Rocks ซึ่งเปิดให้บริการในปี 1834 เส้นทางย่อยทั้งหมดมีสัญญาณไฟสำหรับการวิ่งสองทิศทาง มีทางแยกไปยังรัฐแมริแลนด์ที่ให้บริการสถานีผลิตไฟฟ้า Dickerson (เดิมเป็นของบริษัท Potomac Electric Power Company (PEPCO)) (BA 37) ที่Dickersonและทางแยกไปยังโรงงานขนถ่ายขยะในDerwood (BA 19.6) จุดสับรางบนเส้นทาง (จากตะวันออกไปตะวันตก) ได้แก่: F Tower (BAA 37.2), QN Tower (BA 2.1), Georgetown Jct (BA 8.3), Montrose (BA 15), Derwood (BA 19.6), Clopper (BA 24.4), Buck Lodge (BA 30), Dickerson (BA 35.5), PEPCO (BA 37), Tuscarora (BA 39.3), East Rocks (BA 42.6), Point of Rocks (BA 42.8), East Brunswick (BA 73.1), WB Tower (75.6) และ Weverton (78.8) ^{[ 1 ]}

สะพานของเส้นทางนี้ตัดผ่าน:

• สะพานทัสคารอร่า ครี ก เดิมเป็น สะพาน เหล็กโครงสร้างแบบบอลล์แมน แต่ถูกแทนที่ด้วยสะพานคานเหล็กในปี 1904
• สะพานแม่น้ำโมโนคาซีเดิมเป็น สะพานโครงสร้างบอลแมน ยาว 700 ฟุต (210 เมตร)ถูกแทนที่ด้วยสะพานคานเหล็กเจ็ดช่วงในปี 1904 
• สะพานแม่น้ำลิตเติลโมโนคาซี เดิมเป็น สะพานไม้ ความยาว 500 ฟุต ถูกแทนที่ด้วย สะพานโค้งหินความยาว 331 ฟุตในปี 1906
• สะพานเกรทเซเนกาครีก (สะพานวาริง) เดิมเป็น สะพานโครงเหล็กและไม้ ความยาว 400 ฟุต (120 เมตร)ถูกแทนที่ด้วยสะพานหินโค้งในปี 1906 
• สะพานลิตเติลเซเนกาครีกเดิมเป็นสะพานไม้ ต่อมาเปลี่ยนเป็น สะพานโครง เหล็กในปี 1896 และเปลี่ยนเป็น สะพานโค้ง คอนกรีตในปี 1928
• สะพาน ร็อคครีกเดิมทีสะพานประกอบด้วยโครงสร้างเหล็กแบบบอลแมน (Bollman trusse) ยาว 100 ฟุต จำนวน 4 โครงสร้าง ในปี ค.ศ. 1893 ลำน้ำสายหลักของร็อคครีกถูกเปลี่ยนเส้นทางไปอยู่เหนือสะพานเป็นส่วนใหญ่ ก่อนการเปลี่ยนเส้นทางนั้น ลำน้ำมีลักษณะโค้ง ทำให้ไหลเกือบขนานกับสะพาน การปรับแนวเส้นทางใหม่ทำให้รางรถไฟสามารถข้ามร็อคครีกได้ในมุมฉาก โครงสร้างเหล็กแบบบอลแมนถูกแทนที่ด้วยสะพานโค้งหินระหว่างปี ค.ศ. 1893-1896

• รายชื่อเส้นทางการขนส่งของ CSX

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับเขตการปกครองย่อยเมโทรโพลิแทน

• สาขาจอร์จทาวน์ - ประวัติและภาพถ่าย
• บันทึกประวัติศาสตร์วิศวกรรมอเมริกัน(HAER) หมายเลขMD-22 " ทางรถไฟบัลติมอร์และโอไฮโอ สะพานวอริ่ง ข้ามลำธารเกรตเซเนกา ห่างจากทางหลวงหมายเลข I-270 ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 0.4 ไมล์ เมืองไกเธอร์สเบิร์ก มณฑลมอนต์โกเมอรี รัฐแมริแลนด์" 3 ภาพ 1 หน้าคำบรรยายภาพ   
• เอกสาร HAER หมายเลขMD-195, " ทางรถไฟ Baltimore and Ohio, สะพาน Metropolitan Branch หมายเลข 9A, ถนน Talbot ข้ามทางรถไฟ CSX, Silver Spring, มณฑล Montgomery, รัฐแมริแลนด์", 90 หน้าข้อมูล  
• " รถไฟขบวนเล็กที่ไม่มีอยู่จริง " จดหมายข่าวของสมาคมประวัติศาสตร์เชวีเชส ฤดูใบไม้ร่วง ปี 2010
• แผนที่แสดงที่ดินในปี ค.ศ. 1890ของเส้นทางรถไฟสายเมโทรโพลิแทนของบริษัทรถไฟบัลติมอร์และโอไฮโอ ระหว่างกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และเมืองร็อกวิลล์ รัฐแมริแลนด์ รวมถึงที่ดินที่อยู่ติดกัน