โซตี (หรือซอตตี ) เป็นละครเสียดสีขนาดสั้นที่นิยมในฝรั่งเศสช่วงศตวรรษที่ 15 และ 16 คำนี้ (เปรียบเทียบกับsottise ในปัจจุบัน ) มาจากคำว่า sotsซึ่งหมายถึง "คนโง่" ที่ปรากฏตัวเป็นตัวละครในละคร^{[ 1 ]}ในละครเหล่านี้ คนโง่จะสังเกตการณ์และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์และบุคคลร่วมสมัย ละครที่สั้นกว่า ซึ่งบางครั้งเรียกว่าparadesไม่จำเป็นต้องมีโครงเรื่องใดๆ เลย แต่อาศัยเพียงบทสนทนาที่แยกออกมา^{[ 2 ]}ประเภทของละครนี้มีต้นกำเนิดมาจากเทศกาลคนโง่และงานเฉลิมฉลองอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับ เทศกาลคาร์นิวัลจุดประสงค์ของงานเหล่านี้คือการนำเสนอโลกที่กลับหัวกลับหาง ในกรณีนี้โดยใช้คนโง่เป็นแหล่งที่มาของปัญญา^{[ 3 ]}คนโง่จะสวมเสื้อคลุมสีเทาและสวมหมวกคลุมศีรษะที่มีหูลา^{[ 3 ]}

มีการถกเถียงกันในเชิงวิชาการว่าควรพิจารณาโซตี เป็นประเภทที่แยกต่างหากจาก ละครตลกหรือละครคุณธรรมหรือไม่ แต่ก็มีลักษณะเฉพาะบางประการ ในขณะที่ตัวละครในละครตลกจะเป็นบุคคลที่มีชื่อเฉพาะตัว ตัวละครในโซตีเป็นเพียงสัญลักษณ์^{[ 2 ]}ตัวละครมีชื่อเช่น "คนโง่คนแรก" และ "คนโง่คนที่สอง" หรือ "คนธรรมดา" "ผู้แสวงบุญ" เป็นต้น บางครั้งจะมีผู้นำของเหล่าคนโง่ เรียกว่า "แม่คนโง่" ( Mère Sotte ) ^{[ 3 ]}ตัวเอกเชิงสัญลักษณ์เหล่านี้ยังพบได้ทั่วไปในละครคุณธรรม แต่ต่างจากประเภทนี้โซตีมีจุดประสงค์หลักเพื่อความบันเทิง บทละครยังมีรูปแบบการสัมผัสที่ซับซ้อนมาก และโครงสร้างบทกวีที่ประณีต^{[ 2 ]}

นักเขียนบทละคร แนวเสียดสีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือปิแอร์ กริงกอร์และบทละครที่มีชื่อเสียงที่สุดคือJeu du prince des sots (บทละครเจ้าชายคนโง่) ในปี 1511 ในบทละครเรื่องนี้ "แม่คนโง่" เป็นตัวแทนของสันตะปาปา และด้วยเหตุนี้ การเสียดสีจึงได้รับการยอมรับจากกษัตริย์ฝรั่งเศส^{[ 2 ]} นักเขียนบทละครแนวเสียดสีที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งคือ ทริ บูเลต์ตัวตลกประจำราชสำนักซึ่งคุณงามความดีของเขาได้รับการตอบแทนอย่างมากมายจากเรเนแห่งอองฌูและชาร์ลส์ ดยุกแห่งออร์เลอ็อง [ ^{4 ] ใน}ศตวรรษที่ 16 บทละคร แนวเสียดสีถูกห้ามและเลิกใช้ไป^{[ 1 ]}อย่างไรก็ตาม คำนี้ยังถูกนำมาใช้กับงานสมัยใหม่ด้วย นักเขียนในศตวรรษที่ 20 อย่างอังเดร จีดเรียกนวนิยายเรื่องLes caves du Vatican ในปี 1914 ของเขา ว่าเป็น บท ละครแนวเสียดสี^{[ 3 ]}

• วรรณกรรมคนโง่

• ฌอง-คล็อด, โอบาญี (1976) Le Monologue, le Dialogue et la sottie (ภาษาฝรั่งเศส) ปารีส: เอช. แชมเปี้ยน
• ไอดา, เนลสัน (1977) La Sottie sans souci, เรียงความ d'interprétation homosexuelle (ในภาษาฝรั่งเศส) ปารีส: เอช. แชมเปี้ยน
• ทริบูเลต์ (2011) La Farce de Pathelinและผู้ที่เป็นเกย์ (ฉบับ Bilingue ของ Thierry Martin)(ในภาษาฝรั่งเศส). Montpellier [ฝรั่งเศส]: QuestionDeGenre.