ไทกุน (大君) ซึ่ง ในเอกสารภาษาอังกฤษจากช่วงทศวรรษ 1860สะกดว่า tycoon เป็นคำโบราณ ของญี่ปุ่นที่ใช้แสดงความเคารพ ความหมายตามตัวอักษรคือ "ท่านผู้นำ/เจ้าชายผู้ยิ่งใหญ่" หรือ "ผู้บัญชาการสูงสุด" ในเอกสารทางการจะเขียนว่าNihon -koku Taikun (日本国大君, มหาเศรษฐีแห่งญี่ปุ่น )

คำนี้เดิมมาจากตำราจีนI Chingในประเทศจีน หมายถึงผู้ปกครองอิสระที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของราชวงศ์^{[ 1 ]} มีรายงานว่า จักรพรรดินีโคเกียวกุ(皇極天皇, Kōgyoku - tennō ; ค.ศ. 594–661)แห่งญี่ปุ่นและบรรพบุรุษที่ไม่ระบุชื่อได้ใช้พระนามว่า 大和大君 หรือ " ยามาโตะไทกุน"

ใน สมัยเอโดะของญี่ปุ่น[ ^{2 ] ในความ สัมพันธ์}กับต่างประเทศ คำว่าไทกุนถูกใช้เป็นตำแหน่งทางการทูตที่บ่งบอกถึงโชกุนของญี่ปุ่นนี่เป็นความพยายามที่จะสื่อว่าความสัมพันธ์กับต่างประเทศเป็นความรับผิดชอบของโชกุนไม่ใช่จักรพรรดิของญี่ปุ่นคำนี้ถูกใช้ครั้งแรกในความสัมพันธ์กับต่างประเทศโดยโชกุนโทกูงาวะในความพยายามที่จะแยกญี่ปุ่นออกจากระบบความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่เน้นจีนเป็นศูนย์กลางซึ่งกำหนดให้การทูตต้องปฏิบัติตามแนวคิดของจักรพรรดิในประเทศและกษัตริย์ในต่างประเทศในการติดต่อทางการ ทูต โชกุนไม่สามารถเรียกตัวเองว่าเท็นโน (天皇, จักรพรรดิ)ได้ แต่เขาก็ไม่สามารถใช้คำว่าโคคุโอ (国王, กษัตริย์) ได้เช่นกัน เนื่องจากภาษาทางการมีความสำคัญอย่างยิ่งในการทูต ความหมายแฝงของคำทางเลือกส่วนใหญ่จึงถูกมองว่าไม่เหมาะสม ดังนั้นไทกุนจึงถูกเลือกให้เป็นคำที่เหมาะสมที่สุดในการเป็นตัวแทนของโชกุนในการสื่อสารทางการทูตอย่างเป็นทางการ

คำนี้ได้เข้ามาในภาษาอังกฤษในชื่อtycoon [ ^{3 ]}ซึ่งมีความหมายว่า "บุคคลที่มีความมั่งคั่ง อิทธิพล หรืออำนาจมาก" ^{[ 4 ]}คำนี้มีความโดดเด่นในฐานะคำภาษาญี่ปุ่นในภาษาอังกฤษ ที่มา ^จากความหมายที่แตกต่างกันในวัฒนธรรมญี่ปุ่นอย่างไรก็ตาม "tycoon" หมายถึงบุคคลที่มีอิทธิพลมากโดยไม่มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการ ในขณะที่ "taikun" หมายถึงผู้ปกครองที่ไม่มีเชื้อสายจักรพรรดิ

• ไทโกะ (太閤)