UN Security CouncilResolution 242
Territories occupied by Israel during the Six-Day War, including the Sinai
Date	22 November 1967
Meeting no.	1,382
Code	S/RES/242 (1967) (Document)
Subject	Territories occupied by Israel
Voting summary	15 voted for None voted against None abstained
Result	Unanimously approved
Security Council composition
Permanent members	China France Soviet Union United Kingdom United States
Non-permanent members	Argentina  Brazil  Bulgaria Canada  Denmark  Ethiopia India Japan Mali Nigeria
Lists of resolutions

United Nations Security Council Resolution 242 (S/RES/242) was adopted unanimously by the UN Security Council on 22 November 1967, in the aftermath of the Six-Day War. It was adopted under Chapter VI of the UN Charter.^[1] The resolution was sponsored by British ambassador Lord Caradon and was one of five drafts under consideration.^[2]

The preamble refers to the "inadmissibility of the acquisition of territory by war and the need to work for a just and lasting peace in the Middle East in which every State in the area can live in security".^[3]

Operative Paragraph One "Affirms that the fulfillment of Charter principles requires the establishment of a just and lasting peace in the Middle East which should include the application of both the following principles:

(i) Withdrawal of Israeli armed forces from territories occupied in the recent conflict;

(ii) Termination of all claims or states of belligerency and respect for and acknowledgment of the sovereignty, territorial integrity and political independence of every State in the area and their right to live in peace within secure and recognized boundaries free from threats or acts of force."^[4]

Egypt, Jordan, Israel and Lebanon entered into consultations with the UN Special representative over the implementation of 242.^[5] After denouncing it in 1967, Syria "conditionally" accepted the resolution in March 1972. Syria formally accepted^[6]UN Security Council Resolution 338, the cease-fire at the end of the Yom Kippur War (in 1973), which embraced Resolution 242.^[7]

On 1 May 1968, the Israeli ambassador to the UN expressed Israel's position to the Security Council: "My government has indicated its acceptance of the Security Council resolution for the promotion of agreement on the establishment of a just and lasting peace. I am also authorized to reaffirm that we are willing to seek agreement with each Arab State on all matters included in that resolution."

Resolution 242 is one of the most widely affirmed resolutions on the Arab–Israeli conflict and formed the basis for later negotiations between the parties. These led to peace treaties between Israel and Egypt (1979) and Jordan (1994), as well as the 1993 and 1995 agreements with the Palestinians.

The resolution is the formula proposed by the Security Council for the resolution of the Arab–Israeli conflict, in particular, ending the state of belligerency then existing between the 'States concerned', Israel and Egypt, Jordan, Syria and Lebanon. The resolution deals with five principles; withdrawal of Israeli forces, 'peace within secure and recognized boundaries', freedom of navigation, a just settlement of the refugee problem and security measures including demilitarized zones. It also provided for the appointment of a Special Representative to proceed to the Middle East in order to promote agreement on a peaceful and accepted settlement in accordance with the principles outlined in the resolution.

Upon presenting the draft resolution to the Security Council, the U.K. representative Lord Caradon said:

All of us recognize that peace is the prize. None of us wishes a temporary truce or a superficial accommodation. We could never advocate a return to uneasy hostility. As I have said, my Government would never wish to be associated with any so-called settlement which was only a continuation of a false truce, and all of us without any hesitation at all can agree that we seek a settlement within the principles laid down in Article 2 of the Charter. So much for the preamble.

As to the first operative paragraph, and with due respect for fulfillment of Charter principles, we consider it essential that there should be applied the principles of both withdrawal and security, and we have no doubt that the words set out throughout that paragraph are perfectly clear.

As to the second operative paragraph, there is I believe no vestige of disagreement between us all that there must be a guarantee of freedom of navigation through international waterways. There must be a just settlement of the refugee problem. There must be a guarantee and adequate means to ensure the territorial inviolability and political independence of every State in the area.

สำหรับวรรคปฏิบัติการที่สาม ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า ข้าพเจ้าพิจารณาว่าผู้แทนพิเศษของสหประชาชาติควรมีอิสระที่จะตัดสินใจด้วยตนเองถึงวิธีการและแนวทางที่แน่นอนในการดำเนินความพยายามในการติดต่อกับรัฐที่เกี่ยวข้อง ทั้งเพื่อส่งเสริมข้อตกลงและช่วยเหลือความพยายามในการบรรลุข้อตกลงที่สันติ เป็นที่ยอมรับ และเป็นที่สิ้นสุด” ^{[ 8 ]}

ดีน รัสก์รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็นที่มีความเห็นไม่ตรงกันมากที่สุดเกี่ยวกับมติฉบับนี้:

มีการโต้เถียงกันอย่างมากว่ามติดังกล่าวควรระบุว่าเป็นการถอนกำลังจาก "ดินแดน" หรือจาก "ดินแดนทั้งหมด" ในฉบับภาษาฝรั่งเศสซึ่งมีความถูกต้องเช่นกัน ระบุว่าเป็นการถอนกำลังจากดินแดน (de territory) โดยที่ de หมายถึง "ดินแดน" เราต้องการให้ข้อความนี้คลุมเครือเล็กน้อยและเปิดการเจรจาในอนาคต เพราะเราคิดว่าพรมแดนของอิสราเอลตามแนวเวสต์แบงก์สามารถ "ปรับปรุงให้เหมาะสม" ได้ ความผิดปกติบางอย่างสามารถแก้ไขได้ง่ายด้วยการแลกเปลี่ยนดินแดนบางส่วน ทำให้พรมแดนมีความสมเหตุสมผลมากขึ้นสำหรับทุกฝ่าย เรายังต้องการเปิดมาตรการลดกำลังทหารในไซนายและที่ราบสูงโกลัน และพิจารณาเมืองเก่าเยรูซาเล็มอีกครั้ง แต่เราไม่เคยคิดที่จะมอบดินแดนสำคัญใดๆ ให้แก่อิสราเอลอันเป็นผลจากสงครามเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1967 ในประเด็นนี้ เราและอิสราเอลยังคงมีความเห็นที่แตกต่างกันอย่างมากจนถึงทุกวันนี้ สถานการณ์นี้อาจนำไปสู่ปัญหาที่แท้จริงในอนาคต แม้ว่าประธานาธิบดีทุกคนตั้งแต่แฮร์รี ทรูแมนเป็นต้นมาจะให้คำมั่นสัญญากับสหรัฐอเมริกาในเรื่องความมั่นคงและความเป็นอิสระของอิสราเอล แต่ฉันไม่ทราบว่าสหรัฐอเมริกาได้ให้คำมั่นสัญญาใด ๆ ในการช่วยเหลืออิสราเอลในการรักษาดินแดนที่ยึดครองในสงคราม 6 วัน^{[ 9 ]}

บันทึกจากผู้ช่วยพิเศษของประธานาธิบดีวอลต์ รอสโตว์ถึงประธานาธิบดีจอห์นสัน กล่าวว่า: "สิ่งที่อยู่ในใจของทูตอาหรับสรุปได้เป็นคำถามใหญ่ข้อเดียว: เราจะรักษาสัญญาของเราในการสนับสนุนบูรณภาพดินแดนของทุกรัฐในตะวันออกกลางหรือไม่? คำตอบที่ดีที่สุดของเราคือเรายึดมั่นในสัญญานั้น แต่หนทางเดียวที่จะรักษาสัญญาได้คือการมีสันติภาพที่แท้จริง คำถามที่ยากคือเราจะบังคับให้อิสราเอลกลับไปยังพรมแดนวันที่ 4 มิถุนายนหรือไม่ หากอาหรับยอมรับเงื่อนไขที่เทียบเท่ากับการตั้งถิ่นฐานเพื่อสันติภาพอย่างซื่อสัตย์ รัฐมนตรีรัสก์บอกกับรัฐมนตรีต่างประเทศยูโกสลาเวียว่า: 'สหรัฐฯ ไม่มีปัญหากับพรมแดนที่มีอยู่ก่อนการปะทะกัน หากเรากำลังพูดถึงพรมแดนของประเทศ—ในสภาวะแห่งสันติภาพ—เราจะทำงานเพื่อฟื้นฟูพรมแดนเหล่านั้น' แต่เราทุกคนรู้ว่านั่นอาจนำไปสู่ความยุ่งยากกับอิสราเอล" ^{[ 10 ]}

Rusk met with Foreign Minister Nikezic on 30 August 1967. However, according to telegram 30825 to Belgrade, 1 September, which summarizes the conversation, Rusk said the key to a settlement was to end the state of war and belligerence and that if a way could be found to deal with this, other things would fall into place; the difference between pre-5 June positions and secure national boundaries was an important difference.

President Johnson responded to a complaint from President Tito that Israel could change the frontiers without Arab consent: "You note that the Arabs feel the US interprets the draft resolution to imply a change of frontiers to their detriment. We have no preconceptions on frontiers as such. What we believe to be important is that the frontiers be secure. For this the single most vital condition is that they be acceptable to both sides. It is a source of regret to us that the Arabs appear to misunderstand our proposal and misread our motives."^[11]

Furthermore, Secretary Rusk's Telegram dated 2 March 1968, to the U.S. Interests Section of the Spanish Embassy in Cairo summarizing Undersecretary of State for Political Affairs Eugene Rostow’s conversation with Soviet Ambassador Anatoly Dobrynin states:

Rostow said ... resolution required agreement on "secure and recognized" boundaries, which, as practical matter, and as matter of interpreting resolution, had to precede withdrawals. Two principles were basic to Article I of resolution. Paragraph from which Dobrynin quoted was linked to others, and he did not see how anyone could seriously argue, in light of history of resolution in Security Council, withdrawal to borders of June 4th was contemplated. These words had been pressed on Council by Indians and others, and had not been accepted.^[12]

In an address delivered on 1 September 1982, President Ronald Reagan said:

In the pre-1967 borders Israel was barely 10 miles wide at its narrowest point. The bulk of Israel's population lived within artillery range of hostile Arab armies. I am not about to ask Israel to live that way again...

So the United States will not support the establishment of an independent Palestinian state in the West Bank and Gaza, and we will not support annexation or permanent control by Israel.

There is, however, another way to peace. The final status of these lands must, of course, be reached through the give-and-take of negotiations; but it is the firm view of the United States that self-government by the Palestinians of the West Bank and Gaza in association with Jordan offers the best chance for a durable, just and lasting peace.

It is the United States' position that – in return for peace – the withdrawal provision of Resolution 242 applies to all fronts, including the West Bank and Gaza.

เมื่อมีการเจรจาเรื่องพรมแดนระหว่างจอร์แดนและอิสราเอล มุมมองของเราเกี่ยวกับขอบเขตที่อิสราเอลควรถูกขอให้สละดินแดนนั้นจะได้รับผลกระทบอย่างมากจากขอบเขตของสันติภาพและการทำให้ความสัมพันธ์เป็นปกติอย่างแท้จริง รวมถึงข้อตกลงด้านความมั่นคงที่เสนอแลกเปลี่ยนกัน

สุดท้ายนี้ เรายังคงเชื่อมั่นว่าเยรูซาเลมจะต้องไม่ถูกแบ่งแยก แต่สถานะสุดท้ายควรได้รับการตัดสินใจผ่านการเจรจา^{[ 13 ]}

ตามที่ Michael Lynk กล่าวไว้ มีแนวคิดสามสำนักเกี่ยวกับการตีความทางกฎหมายที่ถูกต้องของวลีการถอนกำลัง^{[ 14 ]}บางฝ่ายที่เกี่ยวข้องได้เสนอแนะว่าภาษาที่ไม่ชัดเจนนั้นเป็น “ช่องโหว่ที่เห็นได้ชัด” ซึ่งอนุญาตให้มีการ “แก้ไขดินแดน” เพื่อประโยชน์ของอิสราเอล บางฝ่ายระบุว่าภาษาที่ไม่ชัดเจนนั้นใช้เพื่ออนุญาตให้มีการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สำคัญและเป็นประโยชน์ร่วมกันต่อเส้นหยุดยิงปี 1949 แต่การผนวกดินแดนที่ยึดมาได้ฝ่ายเดียวไม่เคยได้รับอนุญาต ฝ่ายอื่นๆ กล่าวว่าไม่มีข้อตกลงขั้นสุดท้ายใดๆ ที่ได้มาโดยใช้กำลังหรือการข่มขู่ว่าจะใช้กำลังที่สามารถถือว่าถูกต้อง พวกเขายืนยันว่าคณะมนตรีความมั่นคงไม่สามารถสร้างช่องโหว่ในบรรทัดฐานที่เด็ดขาดของกฎหมายระหว่างประเทศหรือกฎบัตรสหประชาชาติได้ และการใช้ภาษาที่ไม่ชัดเจนใดๆ จะต้องได้รับการตีความให้สอดคล้องกับหลักการทางกฎหมายที่สำคัญเกี่ยวกับการ “ไม่สามารถยอมรับการได้มาซึ่งดินแดนโดยสงคราม” และข้อห้ามในการเนรเทศหรือการย้ายถิ่นฐานจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับการแก้ไขปัญหาผู้ลี้ภัย

อเล็กซานเดอร์ โอราเคลาชวิลี กล่าวว่า คณะมนตรีความมั่นคงขาดอำนาจในการรับรองข้อตกลงที่ถูกบังคับใช้โดยการบีบบังคับอย่างชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากการห้ามใช้กำลังอย่างเด็ดขาดเป็นข้อจำกัดอำนาจของคณะมนตรี และความไร้ผลของสนธิสัญญาที่ถูกบังคับใช้โดยการบีบบังคับเป็นผลที่ชัดเจนจาก jus cogens และกฎหมายตามอนุสัญญาที่สะท้อนอยู่ในอนุสัญญาวียนนาว่าด้วยกฎหมายสนธิสัญญา^{[ 15 ]}การศึกษาล่าสุดจากแอฟริกาใต้สรุปว่า สถานะและขอบเขตขั้นสุดท้ายจะต้องมีการเจรจาระหว่างฝ่ายต่างๆ ตามมติคณะมนตรีความมั่นคงที่ 242 และ 338 การศึกษาเดียวกันนี้ยังพบว่า บทบัญญัติของอนุสัญญาเจนีวาฉบับที่ 4 ซึ่งควบคุม 'ข้อตกลงพิเศษ' ที่อาจส่งผลเสียต่อสิทธิของบุคคลที่ได้รับการคุ้มครองนั้น ขัดขวางการเปลี่ยนแปลงสถานะของดินแดนที่ได้รับผ่านข้อตกลงที่ทำขึ้นในระหว่างที่อยู่ภายใต้การยึดครองของฝ่ายที่ทำสงคราม^{[ 16 ]}

Wikisourceภาษาอังกฤษมีข้อความต้นฉบับที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้:

มติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242

ข้อความอ้างอิงพรีแอมบูลาร์ที่สองระบุว่า:

" เน้นย้ำถึงความไม่สามารถยอมรับได้ของการได้มาซึ่งดินแดนโดยการทำสงคราม และความจำเป็นในการทำงานเพื่อสันติภาพที่ยุติธรรมและยั่งยืน ซึ่งทุกรัฐในพื้นที่สามารถดำรงชีวิตได้อย่างปลอดภัย "

Srijita Jha และ Akshadha Mishra กล่าวว่า "จนถึงปี 1945 การผนวกดินแดนโดยการพิชิตถือเป็นวิธีการได้มาซึ่งดินแดนที่ถูกต้อง" ^{[ 17 ]}หลังสงครามโลกครั้งที่ 1มาตรา 10 ของพันธสัญญาสันนิบาตชาติได้จำกัด (แต่ไม่ได้ยกเลิก) แนวคิดเรื่องสิทธิในการพิชิตกล่าวคือ สมาชิกของสันนิบาตชาติไม่จำเป็นต้องรักษา " บูรณภาพแห่งดินแดนและเอกราชทางการเมืองที่มีอยู่" ของรัฐที่ทำสงครามรุกราน [ ^{18 ] ตั้งแต่} สงครามโลกครั้งที่ 2มาตรา 2 ของกฎบัตรสหประชาชาติกำหนดให้สมาชิกทั้งหมด "งดเว้นในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจากการคุกคามหรือการใช้กำลังต่อบูรณภาพแห่งดินแดนหรือเอกราชทางการเมืองของรัฐใด ๆ หรือในลักษณะอื่นใดที่ไม่สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของสหประชาชาติ " ^{[ 19 ]}

ไมเคิล ลิงก์ กล่าวว่า มาตรา 2 ของกฎบัตรได้รวบรวมหลักการทางกฎหมายที่แพร่หลายไว้ว่า “ไม่มีกรรมสิทธิ์โดยการพิชิต” เขากล่าวว่าหลักการดังกล่าวได้รับการแสดงออกผ่านการประชุมระหว่างประเทศ หลักคำสอน และสนธิสัญญาต่างๆ มากมายนับตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ลิงก์ยกตัวอย่างการประชุมระหว่างประเทศครั้งแรกของรัฐอเมริกัน ในปี 1890; หลักคำสอนสติมสัน ของ สหรัฐอเมริกาในปี 1932; มติสันนิบาตชาติปี 1932 เกี่ยวกับการรุกรานของญี่ปุ่นในจีน; ปฏิญญาบัวโนสไอเรสปี 1936; และกฎบัตรแอตแลนติกปี 1941 ^{[ 20 ]}สุริยา ชาร์มา กล่าวว่า ภายใต้กฎบัตรสหประชาชาติ สงครามป้องกันตนเองไม่สามารถนำไปสู่การได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์โดยการพิชิต เขากล่าวว่าแม้ว่าสงครามจะมีที่มาที่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ก็ไม่สามารถเกินขอบเขตของการป้องกันตนเองที่ชอบด้วยกฎหมายได้^{[ 21 ]}

The resolution also calls for the implementation of the "land for peace" formula, calling for Israeli withdrawal from "territories" it had occupied in 1967 in exchange for peace with its neighbors.^[22] This was an important advance at the time, considering that there were no peace treaties between any Arab state and Israel until the Egypt–Israel peace treaty of 1979. "Land for peace" served as the basis of the Egypt–Israel Peace Treaty, in which Israel withdrew from the Sinai Peninsula (Egypt withdrew its claims to the Gaza Strip in favor of the Palestine Liberation Organization). Jordan renounced its claims regarding the West Bank in favor of the Palestine Liberation Organization, and has signed the Israel–Jordan peace treaty in 1994, that established the Jordan River as the boundary of Jordan.

Throughout the 1990s, there were Israeli-Syrian negotiations regarding a normalization of relations and an Israeli withdrawal from the Golan Heights. But a peace treaty was not made, mainly due to Syria's desire to recover and retain 25 square kilometers of territory in the Jordan River Valley which it seized in 1948 and occupied until 1967. As the United Nations recognizes only the 1948 borders, there is little support for the Syrian position outside the Arab bloc nor in resolving the Golan Heights issue.^[23]

The UN resolution does not specifically mention the Palestinians. The United Kingdom had recognized the union between the West Bank and Transjordan.^[24] Lord Caradon said that the parties assumed that withdrawal from occupied territories as provided in the resolution was applicable to East Jerusalem. "Nevertheless so important is the future of Jerusalem that it might be argued that we should have specifically dealt with that issue in the 1967 Resolution. It is easy to say that now, but I am quite sure that if we had attempted to raise or settle the question of Jerusalem as a separate issue at that time our task in attempting to find a unanimous decision would have been far greater if not impossible."^[25]

Judge Higgins of the International Court of Justice explained "from Security Council resolution 242 (1967) through to Security Council Resolution 1515 (2003), the key underlying requirements have remained the same – that Israel is entitled to exist, to be recognized, and to security, and that the Palestinian people are entitled to their territory, to exercise self-determination, and to have their own State. Security Council resolution 1515 (2003) envisages that these long-standing obligations are to be secured (...) by negotiation"^[26]

The United States Secretary of State Madeleine Albright told the U.N. Security Council in 1994 that "We simply do not support the description of the territories occupied by Israel in 1967 as 'Occupied Palestinian Territory'. In the view of my Government, this language could be taken to indicate sovereignty, a matter which both Israel and the PLO have agreed must be decided in negotiations on the final status of the territories. Had this language appeared in the operative paragraphs of the resolution, let me be clear: we would have exercised our veto. In fact, we are today voting against a resolution in the Commission on the Status of Women precisely because it implies that Jerusalem is 'occupied Palestinian territory'."^[27]

The Palestinians were represented by the Palestine Liberation Organization in negotiations leading to the Oslo Accords. They envisioned a 'permanent settlement based on Security Council Resolution 242'.^[28] The main premise of the Oslo Accords was the eventual creation of Palestinian autonomy in some or all of the territories captured during the Six-Day War, in return for Palestinian recognition of Israel. However, the Foreign Minister of the Palestinian Authority, Nabil Shaath, said: "Whether a state is announced now or after liberation, its borders must be those of 4 June 1967. We will not accept a state without borders or with borders based on UN Resolution 242, which we believe is no longer suitable. On the contrary, Resolution 242 has come to be used by Israel as a way to procrastinate."^[29]

The Security Council subsequently adopted resolution 1515 (2003), which recalled resolution 242 and endorsed the Middle East Quartet's Road Map towards a permanent, two-State solution to the Israeli–Palestinian conflict. The Quartet Plan calls for direct, bilateral negotiations as part of a comprehensive resolution of the Arab–Israeli conflict, on the basis of UN Security Council Resolutions 242, 338, 1397, 1515, 1850, and the Madrid principles. The Quartet has reiterated that the only viable solution to the Israeli–Palestinian conflict is an agreement that ends the occupation that began in 1967; resolves all permanent status issues as previously defined by the parties; and fulfils the aspirations of both parties for independent homelands through two states for two peoples, Israel and an independent, contiguous and viable state of Palestine, living side by side in peace and security.^[30]

On 14 April 2004, US President George W. Bush said to Israeli Prime Minister Ariel Sharon, "The United States reiterates its steadfast commitment to Israel's security, including secure, defensible borders."^[31] Israeli officials argue that the pre-1967 armistice line is not a defensible border, since Israel would be nine miles wide at the thinnest point, subjected to rocket fire from the highlands of the West Bank, and unable to stop smuggling from Jordan across the Jordan Valley. Thus, Israeli officials have been arguing for the final-status borders to be readjusted to reflect security concerns.^[32]

Resolution 1860 (2009) recalled resolution 242 and stressed that the Gaza Strip constitutes an integral part of the territory occupied in 1967 that will be a part of the Palestinian state.

The resolution advocates a "just settlement of the refugee problem". Lord Caradon said "It has been said that in the Resolution we treated Palestinians only as refugees, but this is unjustified. We provided that Israel should withdraw from occupied territories and it was together with that requirement for a restoration of Arab territory that we also called for a settlement of the refugee problem."^[25] Upon the adoption of Resolution 242, French President Charles de Gaulle stressed this principle during a press conference on 27 November 1967, and confirmed it in his letter of 9 January 1968, to David Ben-Gurion. De Gaulle cited "the pitiful condition of the Arabs who had sought refuge in Jordan or were relegated to Gaza" and stated that provided Israel withdrew her forces, it appeared it would be possible to reach a solution "within the framework of the United Nations that included the assurance of a dignified and fair future for the refugees and minorities in the Middle East."^[33]

Alexander Orakhelashvili said that ‘Just settlement’ can only refer to a settlement guaranteeing the return of displaced Palestinians. He explained that it must be presumed that the Council did not adopt decisions that validated mass deportation or displacement, since expulsion or deportation are crimes against humanity or an exceptionally serious war crime.^[34]

According to M. Avrum Ehrlich, 'Resolution 242 called for "a just solution to the refugee problem," a term covering Jewish refugees from Arab countries as stated by President Carter in 1978 at Camp David'.^[35]

According to John Quigley, however, it is clear from the context in which it was adopted, and from the statements recounted by the delegates, that Resolution 242 contemplates the Palestine Arab refugees only.^[36]

Arthur Goldberg, the United States ambassador to the U.N. at the time, wrote on the 20th anniversary that the "language presumably refers both to Arab and Jewish refugees".^[37]

The English version of the clause:

Withdrawal of Israeli armed forces from territories occupied in the recent conflict

is given in French as:

Retrait des forces armées israéliennes des territoires occupés lors du récent conflit.

ความแตกต่างระหว่างสองเวอร์ชันนี้อยู่ที่เวอร์ชันภาษาอังกฤษไม่มีคำนำหน้านาม ("the") ในขณะที่คำว่า "des" ที่ปรากฏในเวอร์ชันภาษาฝรั่งเศสในสำนวน "des territoires occupés" นั้นหมายความได้เพียงว่า "จากดินแดนที่ถูกยึดครอง" ("des" ที่อยู่หน้า "territoires occupés" นั้นมาจากการย่อคำว่า "from the" เนื่องจากมีการใช้คำว่า "retrait" ซึ่งหมายถึงกรรม – "des forces israéliennes" ซึ่ง "des" เป็นการย่อคำว่า "of the" (ของกองกำลังอิสราเอล) และหมายถึงสถานที่ "des territoires occupés" ซึ่ง "des" เป็นการย่อคำว่า "from the" (จากดินแดนที่ถูกยึดครอง)) หากต้องการความหมายว่า "จากดินแดนที่ถูกยึดครองบางแห่ง" วิธีเดียวที่จะพูดในภาษาฝรั่งเศสได้ก็คือ " de territoires occupés"

แม้ว่าบางคนจะปัดประเด็นถกเถียงนี้ทิ้งไปโดยเสนอว่าการใช้คำว่า "des" ในฉบับภาษาฝรั่งเศสเป็นข้อผิดพลาดในการแปล และควรละเลยในการตีความเอกสาร แต่การถกเถียงนี้ก็ยังคงดำเนินต่อไป เนื่องจากทั้งสองฉบับมีผลทางกฎหมายเท่าเทียมกัน ในฐานะภาษาที่ได้รับการยอมรับของสหประชาชาติและในกฎหมายระหว่างประเทศ

ยูจีน วี. รอสโตว์กล่าวว่า ความกำกวมนั้น “ได้รับการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนและเข้าใจอย่างถ่องแท้” ในการอภิปรายของคณะมนตรี และการละเว้นคำว่า “the” นั้นเป็นไปโดยเจตนา เพื่อสนับสนุนข้อโต้แย้งของเขา เขาได้ยกตัวอย่างมติสองฉบับที่ไม่ผ่านการพิจารณา คือมติของสหภาพโซเวียตและอินเดีย ซึ่งระบุว่าอิสราเอลต้องถอนกำลังออกจากดินแดนทั้งหมด เขาอ้างว่า “ในที่สุด คณะมนตรีก็เห็นพ้องต้องกันเป็นเอกฉันท์ในร่างของอังกฤษ โดยรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร” นั่นคือ มันหมายถึงการอนุญาตให้มีการแก้ไขพรมแดนก่อนปี 1967 บทความของเขายังชี้ให้เห็นว่า เมื่อรัฐบาลสหรัฐฯ และสหราชอาณาจักรหยิบยกประเด็นเกี่ยวกับข้อความภาษาฝรั่งเศสขึ้นมาต่อหน้ารัฐบาลฝรั่งเศสและสำนักเลขาธิการสหประชาชาติ สำนักเลขาธิการกล่าวว่า ภาษาฝรั่งเศส “ไม่มีทางออกอื่นสำหรับปัญหานี้” รอสโตว์เสริมว่า “เนื่องจากคำถามนี้ได้รับการถกเถียงกันมาอย่างยาวนานและเข้มข้น และการตัดสินใจของคณะมนตรีนั้นชัดเจนมาก เรื่องนี้จึงถูกยกเลิกไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากไม่มีใครที่เกี่ยวข้องสามารถคิดถึงการแปลภาษาฝรั่งเศส [ของข้อความภาษาอังกฤษ] ที่แม่นยำกว่านี้ได้” ^{[ 38 ]}

ทนายความจอห์น แมคฮิวโกหุ้นส่วนของบริษัทTrowers & Hamlinsและนักวิจัยรับเชิญประจำศูนย์กฎหมายระหว่างประเทศแห่งสกอตแลนด์มหาวิทยาลัยเอดินบะระได้เปรียบเทียบกับวลีต่างๆ เช่น:

ต้องจูงสุนัขด้วยสายจูงเมื่ออยู่ใกล้สระน้ำในสวนสาธารณะ

In spite of the lack of definite articles, according to McHugo, it is clear that such an instruction cannot legitimately be taken to imply that some dogs need not be kept on the lead or that the rule applies only near some ponds. Further, McHugo points out a potential consequence of the logic employed by advocates of a "some" reading. Paragraph 2 (a) of the resolution, which guarantees "freedom of navigation through international waterways in the area," may allow Arab states to interfere with navigation through some international waterways of their choosing.^[39]

Glenn Perry asserts that because the French version resolves ambiguities in the English text, and is more consistent with the other clauses of the treaty, it is the correct interpretation. He argues that "it is an accepted rule that the various language versions must be considered together, with the ambiguities of one version elucidated by the other". He cites Article 33 of the Vienna Convention on the Law of Treaties, which states that except when a treaty provides that one text shall prevail "the meaning which best reconciles the texts, having regard to the object and purpose of the treaty, shall be adopted". He furthermore argues that the context of the passage, in a treaty that reaffirms "'territorial integrity', 'territorial inviolability,' and 'the inadmissibility of the acquisition of territory by war' – taken together cannot be reconciled with anything less than full withdrawal". He argues that the reference to "secure and recognized borders" can be interpreted in several ways, and only one of them contradicts the principle of full withdrawal.^[40]

Shabtai Rosenne, former Permanent Representative of Israel to the United Nations Office at Geneva and member of the UN's International Law Commission, wrote that:^[41]

It is a historical fact, which nobody has ever attempted to deny, that the negotiations between the members of the Security Council, and with the other interested parties, which preceded the adoption of that resolution, were conducted on the basis of English texts, ultimately consolidated in Security Council document S/8247. [...] Many experts in the French language, including academics with no political axe to grind, have advised that the French translation is an accurate and idiomatic rendering of the original English text, and possibly even the only acceptable rendering into French.

Only English and French were the Security Council's working languages (Arabic, Russian, Spanish and Chinese were official but not the working languages).

David A. Korn asserts that this was indeed the position held by the United States and United Kingdom:

... both the British and the Americans pointed out that 242 was a British resolution; therefore, the English language text was authoritative and would prevail in any dispute over interpretation.^[42]

The French representative to the Security Council, in the debate immediately after the vote, asserted (in the official translation from French):

the French text, which is equally authentic with the English, leaves no room for any ambiguity, since it speaks of withdrawal "des territoires occupés," which indisputably corresponds to the expression "occupied territories". We were likewise gratified to hear the United Kingdom representative stress the link between this paragraph of his resolution and the principle of inadmissibility of the acquisition of territories by force...^[43]

Opponents of the "all territories" reading remind that the UN Security Council declined to adopt a draft resolution, including the definite article, far prior to the adoption of Resolution 242. They argue that, in interpreting a resolution of an international organization, one must look to the process of the negotiation and adoption of the text. This would make the text in English, the language of the discussion, take precedence.

A Congressional Research Service (CRS) Issue Brief quotes policy statements made by President Johnson in a speech delivered on 10 September 1968, and by Secretary of State Rogers in a speech delivered on 9 December 1969: "The United States has stated that boundaries should be negotiated and mutually recognized, 'should not reflect the weight of conquest,' and that adjustments in the pre-1967 boundaries should be 'insubstantial.'"^[44]

President Carter asked for a State Department report "to determine if there was any justice to the Israeli position that the resolution did not include all the occupied territories". The State Department report concluded:

Support for the concept of total withdrawal was widespread in the Security Council, and it was only through intensive American efforts that a resolution was adopted which employed indefinite language in the withdrawal clause. In the process of obtaining this result, the United States made clear to the Arab states and several other members of the Security Council that the United States envisioned only insubstantial revisions of the 1949 armistice lines. Israel did not protest the approach.^[45][46]

Ruth Lapidoth describes the view, adopted by Israel, which holds that the resolution allowed Israel to retain "some territories". She argues "The provision on the establishment of “secure and recognized boundaries” would have been meaningless if there had been an obligation to withdraw from all the territories.^[47] U.S. Secretary of State Henry Kissinger recalled the first time he heard someone invoke "the sacramental language of United Nations Security Council Resolution 242, mumbling about the need for a just and lasting peace within secure and recognized borders". He said the phrase was so platitudinous that he thought the speaker was pulling his leg. Kissinger said that, at that time, he did not appreciate how the flood of words used to justify the various demands obscured rather than illuminated the fundamental positions. Kissinger said those "clashing perspectives" prevented any real bargaining and explained:

Jordan’s acquiescence in Resolution 242 had been obtained in 1967 by the promise of our United Nations Ambassador Arthur Goldberg that under its terms we would work for the return of the West Bank of Jordan with minor boundary rectifications and that we were prepared to use our influence to obtain a role for Jordan in Jerusalem.^[48]

However, speaking to Henry Kissinger, President Richard Nixon said "You and I both know they can’t go back to the other [1967] borders. But we must not, on the other hand, say that because the Israelis win this war, as they won the '67 War, that we just go on with status quo. It can't be done." Kissinger replied "I couldn't agree more"^[49]

Moreover, President Gerald Ford said: "The U.S. further supports the position that a just and lasting peace, which remains our objective, must be acceptable to both sides. The U.S. has not developed a final position on the borders. Should it do so it will give great weight to Israel's position that any peace agreement with Syria must be predicated on Israel remaining on the Golan Heights."^[50]

Furthermore, Secretary of State George Shultz declared: "Israel will never negotiate from, or return to, the lines of partition or to the 1967 borders." Secretary of State Christopher's letter to Netanyahu states: "I would like to reiterate our position that Israel is entitled to secure and defensible borders, which should be directly negotiated and agreed with its neighbors."^[51]

ส่วนสำคัญของข้อโต้แย้งที่สนับสนุนการตีความว่า "บางดินแดน" คือการอ้างว่าเจ้าหน้าที่อังกฤษและอเมริกันที่เกี่ยวข้องกับการร่างมติได้ละเว้นคำนำหน้าคำนามอย่างจงใจเพื่อให้ข้อเรียกร้องต่ออิสราเอลง่ายขึ้น ดังที่จอร์จ บราวน์รัฐมนตรีต่างประเทศอังกฤษในปี 1967 กล่าวไว้ว่า:

ถึงตอนนี้ อิสราเอลได้ผนวกดินแดนอาหรับใหม่ๆ จำนวนมากไปแล้วโดยพฤตินัย แม้จะยังไม่เป็นทางการ และมีผู้ลี้ภัยชาวอาหรับเพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่อิสราเอล หรืออย่างน้อยก็ผู้นำหลายคนของอิสราเอล ต้องการจริงๆ ก็คือการเข้ายึดครองดินแดนอาหรับที่เพิ่งผนวกมาใหม่นี้อย่างถาวร โดยเฉพาะอย่างยิ่งหุบเขาจอร์แดน เยรูซาเลม และพื้นที่อ่อนไหวอื่นๆ สิ่งนี้ทำให้ผมเข้าไปมีบทบาทอย่างมากในองค์การสหประชาชาติ ซึ่งส่งผลให้เกิดปาฏิหาริย์ในการได้รับมติที่มีชื่อเสียง – มติที่ 242 – จากคณะมนตรีความมั่นคงอย่างเป็นเอกฉันท์ มติดังกล่าวประกาศ “การยึดครองดินแดนโดยสงครามเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้” และยังยืนยันถึงความจำเป็น “ในการรับประกันความไม่สามารถละเมิดได้ทางดินแดนและเอกราชทางการเมืองของทุกรัฐในพื้นที่” มติดังกล่าวเรียกร้องให้ “ถอนกำลังทหารอิสราเอลออกจากดินแดนที่ยึดครองระหว่างความขัดแย้งที่ผ่านมา” มติไม่ได้เรียกร้องให้ถอนกำลังทหารอิสราเอลออกจาก “ดินแดน” ที่ยึดครองเมื่อเร็วๆ นี้ และไม่ได้ใช้คำว่า “ทั้งหมด” มติจะผ่านไม่ได้เลยหากมีการรวมคำใดคำหนึ่งเหล่านี้เข้าไปด้วย แต่มตินี้ได้กำหนดแนวทางที่การเจรจาเพื่อการยุติข้อพิพาทจะต้องดำเนินไป แต่ละฝ่ายต้องเตรียมพร้อมที่จะยอมเสียสละบางสิ่งบางอย่าง มติไม่ได้พยายามระบุอย่างชัดเจนว่าอะไร เพราะนั่นคือสิ่งที่การเจรจาเพื่อสนธิสัญญาสันติภาพจะต้องเป็นไป^{[ 52 ]}

ลอร์ดคาราดอนผู้ร่างมติหลัก มีมุมมองที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจุดสนใจของเขาคือ การที่ไม่มีคำนำหน้าคำนาม (definite article) มีเจตนาที่จะปฏิเสธความถาวรของพรมแดนก่อนปี 1967 ที่ "ไม่น่าพอใจ" มากกว่าที่จะอนุญาตให้อิสราเอลรักษาดินแดนที่ยึดครองมาโดยใช้กำลัง การแก้ไขพรมแดนโดยความตกลงร่วมกันนั้นได้รับอนุญาต:

เนื่องจากทราบดีว่าเส้นแบ่งเขตปี 1967 นั้นไม่น่าพอใจ จึงไม่พร้อมที่จะใช้ถ้อยคำในมติที่จะทำให้เส้นแบ่งเขตนั้นถาวร อย่างไรก็ตาม จำเป็นต้องกล่าวอีกครั้งว่าหลักการสำคัญคือ "การได้มาซึ่งดินแดนโดยสงครามเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้" และนั่นหมายความว่าไม่มีเหตุผลใดที่จะผนวกดินแดนทางฝั่งอาหรับของเส้นแบ่งเขตปี 1967 เพียงเพราะว่าดินแดนนั้นถูกยึดครองในสงครามปี 1967 วิธีที่สมเหตุสมผลในการกำหนดเขตแดนถาวรที่ "มั่นคงและได้รับการยอมรับ" คือการจัดตั้งคณะกรรมการเขตแดนและรับฟังทั้งสองฝ่าย จากนั้นจึงให้คำแนะนำที่เป็นกลางสำหรับเส้นเขตแดนใหม่ โดยคำนึงถึงหลักการ "การได้มาซึ่งดินแดนโดยสงครามเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้" ด้วย^{[ 25 ]}

Q. But how would one change the previous border without the acquisition of territory by war? Are you suggesting mutual concessions, that is, that both Israel and the Arabs would rationalize the border by yielding up small parcels of territory? A. Yes, I'm suggesting that... Q. And that this should be mutually done, with mutual territorial concessions? A. Yes, yes. To the benefit of all.^[53]

Arthur J. Goldberg, another of the resolution's drafters, argued that Resolution 242 does not dictate the extent of the withdrawal, and added that this matter should be negotiated between the parties:

Does Resolution 242 as unanimously adopted by the UN Security Council require the withdrawal of Israeli armed forces from all of the territories occupied by Israel during the 1967 war? The answer is no. In the resolution, the words the and all are omitted. Resolution 242 calls for the withdrawal of Israeli armed forces from territories occupied in the 1967 conflict, without specifying the extent of the withdrawal. The resolution, therefore, neither commands nor prohibits total withdrawal. If the resolution is ambiguous, and purposely so, on this crucial issue, how is the withdrawal issue to be settled? By direct negotiations between the concerned parties. Resolution 242 calls for agreement between them to achieve a peaceful and accepted settlement. Agreement and acceptance necessarily require negotiations.

Mr. Michael Stewart, Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs, in a reply to a question in Parliament, 9 December 1969: "As I have explained before, there is reference, in the vital United Nations Security Council Resolution, both to withdrawal from territories and to secure and recognized boundaries. As I have told the House previously, we believe that these two things should be read concurrently and that the omission of the word 'all' before the word 'territories' is deliberate."

Mr. Joseph J. Sisco, Assistant Secretary of State, 12 July 1970 (NBC "Meet the Press"): "That Resolution did not say 'withdrawal to the pre-June 5 lines'. The Resolution said that the parties must negotiate to achieve agreement on the so-called final secure and recognized borders. In other words, the question of the final borders is a matter of negotiations between the parties." Mr. Sisco was actively involved in drafting the resolution in his capacity as Assistant Secretary of State for International Organization Affairs in 1967.

President Lyndon B. Johnson:

Fifth, the crisis underlines the importance of respect for political independence and territorial integrity of all the states of the area. We reaffirmed that principle at the height of this crisis. We reaffirm it again today on behalf of all.

This principle can be effective in the Middle East only on the basis of peace between the parties. The nations of the region have had only fragile and violated truce lines for 20 years. What they now need are recognized boundaries and other arrangements that will give them security against terror, destruction, and war.

There are some who have urged, as a single, simple solution, an immediate return to the situation as it was on June 4. As our distinguished and able Ambassador, Mr. Arthur Goldberg, has already said, this is not a prescription for peace but for renewed hostilities. Certainly troops must be withdrawn, but there must also be recognized rights of national life, progress in solving the refugee problem, freedom of innocent maritime passage, limitation of the arms race, and respect for political independence and territorial integrity."^[54]

On 19 June 1967, President Johnson declared the five principles, including land for peace, that he believed comprised the components of any United Nations settlement of the Middle East crisis. He pledged the U.S. Government would "do its part for peace in every forum, at every level, at every hour".^[55] On 12 July 1967, Secretary of State Rusk announced that the U.S. position on the Near East crisis was outlined in the President's statement of 19 June and that it provided the basis for a just and equitable settlement between the Arab states and Israel.^[56] On 16 August 1967, the Israeli Foreign Office stated that Israel agreed with the principles set forth by the President on 19 June and indicated that no resolution would be acceptable if it deviated from them.^[57]

On 9 June 1967, Israeli Foreign Minister Eban assured Arthur Goldberg, US Ambassador to the UN, that Israel was not seeking territorial aggrandizement and had no "colonial" aspirations.^[58] Secretary of State Rusk stressed to the Government of Israel that no settlement with Jordan would be accepted by the world community unless it gave Jordan some special position in the Old City of Jerusalem. The US also assumed Jordan would receive the bulk of the West Bank as that was regarded as Jordanian territory.^[59]

เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 เอกอัครราชทูตโกลด์เบิร์ก พร้อมด้วยนายซิสโกและนายเพเดอร์เซน ได้เข้าพบกษัตริย์ฮุสเซนแห่งจอร์แดน โกลด์เบิร์กกล่าวว่า สหรัฐอเมริกายึดมั่นในหลักการเอกราชทางการเมืองและบูรณภาพดินแดน และพร้อมที่จะยืนยันหลักการนี้ทั้งในระดับทวิภาคีและในที่ประชุมคณะมนตรีความมั่นคง โกลด์เบิร์กกล่าวว่า สหรัฐอเมริกาเชื่อมั่นในบูรณภาพดินแดน การถอนกำลัง และการยอมรับพรมแดนที่มั่นคง โกลด์เบิร์กกล่าวว่า หลักการบูรณภาพดินแดนมีหลักการย่อยที่สำคัญสองประการ คือ ต้องมีการถอนกำลังไปยังพรมแดนที่ได้รับการยอมรับและมั่นคงสำหรับทุกประเทศ ไม่จำเป็นต้องเป็นเส้นหยุดยิงเดิม และต้องมีความเป็นไปในทางเดียวกันในการปรับเปลี่ยน^{[ 60 ]}

วอลต์ รอสโตว์ แจ้งประธานาธิบดีจอห์นสันว่ารัฐมนตรีรัสค์ได้อธิบายให้นายอีแบนฟังว่าการสนับสนุนพรมแดนถาวรที่มั่นคงของสหรัฐฯ ไม่ได้หมายความว่าสหรัฐฯ สนับสนุนการเปลี่ยนแปลงดินแดน^{[ 61 ]}บันทึกการประชุมระหว่างรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ยูจีน รอสโตว์ และเอกอัครราชทูตอิสราเอล ฮาร์มอน ระบุว่า รอสโตว์ได้ชี้แจงมุมมองของสหรัฐฯ อย่างชัดเจนว่าควรมีการเปลี่ยนจากข้อตกลงหยุดยิงทั่วไปไปสู่เงื่อนไขแห่งสันติภาพ และสิ่งนี้จะเกี่ยวข้องกับการปรับเปลี่ยนเส้นหยุดยิงบางส่วนตามที่ระบุไว้ในข้อตกลงหยุดยิง รอสโตว์บอกกับฮาร์มอนว่าเขาได้เน้นย้ำกับรัฐมนตรีต่างประเทศอีแบนแล้วว่าสหรัฐฯ คาดหวังว่าเป้าหมายหลักของการแก้ไขปัญหาจะเป็นไปในทิศทางของการจัดเตรียมด้านความมั่นคงและการลดกำลังทหารมากกว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในเส้นหยุดยิง ฮาร์มอนกล่าวว่าจุดยืนของอิสราเอลคือเยรูซาเลมควรเป็นเมืองเปิดภายใต้การบริหารที่เป็นเอกภาพ แต่ผลประโยชน์ของจอร์แดนในเยรูซาเลมสามารถบรรลุได้ผ่านการจัดเตรียมต่างๆ รวมถึง "อธิปไตย" รอสโตว์กล่าวว่ารัฐบาลสหรัฐฯ สันนิษฐาน (และฮาร์แมนยืนยัน) ว่าแม้จะมีคำแถลงต่อสาธารณะที่ขัดแย้งกัน แต่จุดยืนของรัฐบาลอิสราเอลเกี่ยวกับเยรูซาเลมคือจุดยืนที่เอแบน ฮาร์แมน และเอฟรอนได้ให้ไว้หลายครั้งว่าเยรูซาเลมสามารถเจรจาต่อรองได้^{[ 62 ]}

เอกอัครราชทูตโกลด์เบิร์กได้แจ้งให้กษัตริย์ฮุสเซนทราบถึงคำรับรองของสหรัฐฯ เกี่ยวกับบูรณภาพดินแดน โกลด์เบิร์กกล่าวว่าสหรัฐฯ ไม่ได้มองจอร์แดนว่าเป็นประเทศที่ประกอบด้วยเฉพาะฝั่งตะวันออกเท่านั้น และสหรัฐฯ พร้อมที่จะสนับสนุนการคืนฝั่งตะวันตกให้กับจอร์แดนโดยมีการแก้ไขเขตแดนเพียงเล็กน้อย สหรัฐฯ จะใช้อิทธิพลของตนเพื่อเรียกร้องค่าชดเชยให้กับจอร์แดนสำหรับดินแดนใดๆ ที่จอร์แดนจะต้องสละไป สุดท้าย แม้ว่าโดยหลักการแล้วสหรัฐฯ จะไม่เห็นด้วยกับจุดยืนของจอร์แดนเกี่ยวกับเยรูซาเลม หรือจุดยืนของอิสราเอลเกี่ยวกับเยรูซาเลม แต่สหรัฐฯ ก็พร้อมที่จะใช้อิทธิพลของตนเพื่อให้จอร์แดนมีบทบาทในเยรูซาเลม^{[ 63 ]}รัฐมนตรีรัสก์ได้แจ้งประธานาธิบดีจอห์นสันว่าเขายืนยันคำมั่นสัญญาของโกลด์เบิร์กเกี่ยวกับบูรณภาพดินแดนต่อกษัตริย์ฮุสเซน^{[ 64 ]}

ในการประชุมครั้งต่อมาระหว่างประธานาธิบดีจอห์นสัน กษัตริย์ฮุสเซน และรัฐมนตรีต่างประเทศรัสก์ ฮุสเซนกล่าวว่าถ้อยคำของมติที่เรียกร้องให้ถอนกำลังออกจากดินแดนที่ถูกยึดครองนั้นสามารถตีความได้ว่าชาวอียิปต์ควรจะถอนกำลังออกจากฉนวนกาซา และชาวจอร์แดนควรจะถอนกำลังออกจากเวสต์แบงก์ เขากล่าวว่าความเป็นไปได้นี้เห็นได้ชัดจากสุนทรพจน์ของนายกรัฐมนตรีเอชโคล ซึ่งอ้างว่าทั้งฉนวนกาซาและเวสต์แบงก์เป็น "ดินแดนที่ถูกยึดครอง" ประธานาธิบดีเห็นด้วย และสัญญาว่าจะพูดคุยกับเอกอัครราชทูตโกลด์เบิร์กเกี่ยวกับการแทรกอิสราเอลเข้าไปในข้อความนั้น เอกอัครราชทูตโกลด์เบิร์กบอกกับกษัตริย์ฮุสเซนว่าหลังจากพิจารณาข้อกังวลและข้อเสนอแนะที่ถูกต้องตามกฎหมายของประเทศอาหรับแล้ว สหรัฐฯ ยินดีที่จะเพิ่มคำว่า "อิสราเอล" ก่อนคำว่า "กองกำลังติดอาวุธ" ในวรรคปฏิบัติการแรก^{[ 65 ]}

การศึกษาของกระทรวงการต่างประเทศระบุว่า เมื่อกษัตริย์ฮุสเซนพบกับประธานาธิบดีจอห์นสันเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ซึ่งได้รับฟังการบรรยายสรุปจากรัฐมนตรีรัสค์เกี่ยวกับการตีความของสหรัฐฯ กษัตริย์แห่งจอร์แดนทรงถามว่ากองทัพอิสราเอลจะถอนตัวออกจากดินแดนที่ถูกยึดครองส่วนใหญ่เร็วแค่ไหน ประธานาธิบดีตอบว่า "ภายในหกเดือน" ^{[ 45 ] [ 46 ]}

นักวิทยาศาสตร์การเมืองชาวอเมริกันWilliam B. Quandtเขียนเกี่ยวกับการประชุมของจอห์นสันกับอีแบนเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2510 และตั้งข้อสังเกตว่าอิสราเอลได้ผนวกเยรูซาเลมตะวันออก เขากล่าวว่าจอห์นสันบอกกับอีแบนอย่างหนักแน่นว่าเขาคิดว่าอิสราเอลทำผิดพลาดเมื่อเข้าสู่สงคราม และเขายังคงคิดว่าพวกเขายังคงทำผิดพลาด ประธานาธิบดีเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการเคารพบูรณภาพดินแดนของรัฐอาหรับ Quandt กล่าวว่า "'ประธานาธิบดีต้องการเตือนชาวอิสราเอลว่ายิ่งพวกเขาห่างจากวันที่ 5 มิถุนายนมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งห่างไกลจากสันติภาพมากขึ้นเท่านั้น' หมายความว่ายิ่งพวกเขายืนกรานที่จะยึดครองดินแดนนอกเส้นแบ่งเขตปี พ.ศ. 2510 มากเท่าไหร่ โอกาสที่จะบรรลุข้อตกลงสันติภาพกับชาวอาหรับก็จะยิ่งแย่ลงเท่านั้น" ^{[ 66 ]}

อิสราเอลตีความมติที่ 242 ว่าเป็นการเรียกร้องให้ถอนตัวออกจากดินแดนต่างๆ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสันติภาพที่เจรจาและการยอมรับทางการทูตอย่างเต็มรูปแบบ ขอบเขตของการถอนตัวจะเป็นผลมาจากการเจรจาที่ครอบคลุมซึ่งนำไปสู่สันติภาพที่ยั่งยืน โดยจะต้องไม่เกิดขึ้นก่อนที่ชาวอาหรับจะเริ่มปฏิบัติตามพันธกรณีของตนภายใต้มติที่ 242 ^{[ 67 ]}

ในขั้นต้น มติดังกล่าวได้รับการยอมรับจากอียิปต์ จอร์แดน และอิสราเอล แต่ไม่ได้รับการยอมรับจากองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์^{[ 68 ]}ในตอนแรก ฝ่ายอาหรับมีจุดยืนว่ามติดังกล่าวเรียกร้องให้อิสราเอลถอนตัวออกจากดินแดนทั้งหมดที่ยึดครองในช่วงสงคราม 6 วันก่อนที่จะมีข้อตกลงสันติภาพ

อิสราเอลและรัฐอาหรับได้เจรจากันก่อนที่อิสราเอลจะถอนตัว อิสราเอลและจอร์แดนตกลงสันติภาพโดยที่อิสราเอลไม่ได้ถอนตัวออกจากเวสต์แบงก์ เนื่องจากจอร์แดนได้สละสิทธิ์เรียกร้องและยอมรับ PLO เป็นตัวแทนแต่เพียงผู้เดียวของชาวปาเลสไตน์แล้ว^{[ 69 ]}อียิปต์เริ่มการเจรจาก่อนที่อิสราเอลจะถอนตัวออกจากไซนาย^{[ 67 ]}การเจรจาสิ้นสุดลงโดยที่อียิปต์ไม่เคยกลับมาควบคุมฉนวนกาซา ซึ่งอียิปต์เคยครอบครองจนถึงปี 1967 ^{[ 67 ]}

ผู้สนับสนุน "มุมมองของชาวปาเลสไตน์" ให้ความสำคัญกับวลีในคำนำของมติที่เน้นย้ำถึง "การได้มาซึ่งดินแดนโดยสงครามเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้" และสังเกตว่าฉบับภาษาฝรั่งเศสเรียกร้องให้ถอนกำลังออกจาก "des territoires occupés" – " ดินแดนที่ถูกยึดครอง" คณะผู้แทนฝรั่งเศสประจำสหประชาชาติยืนยันการตีความนี้ในขณะนั้น แต่ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาที่ใช้ในการทำงานของสำนักเลขาธิการ

ผู้สนับสนุน "มุมมองของอิสราเอล" ตั้งข้อสังเกตว่าส่วนที่สองของประโยคเดียวกันนั้นในคำนำได้ยอมรับอย่างชัดเจนถึงความจำเป็นของรัฐที่มีอยู่ที่จะต้องดำรงชีวิตอย่างปลอดภัย พวกเขามุ่งเน้นไปที่วลีสำคัญที่เรียกร้องให้มี "พรมแดนที่ปลอดภัยและได้รับการยอมรับ" และตั้งข้อสังเกตว่ามติเรียกร้องให้ถอนกำลัง "ออกจากดินแดน" แทนที่จะเป็น "จากดินแดน" หรือ "จากดินแดนทั้งหมด" ตามที่ชาวอาหรับและคนอื่นๆ เสนอ ซึ่งสองคำหลังนี้ถูกปฏิเสธจากร่างสุดท้ายของมติที่ 242 ^{[ 70 ]}

อเล็กซานเดอร์ โอราเคลาชวิลี อ้างถึงคดีจำนวนมากที่ศาลระหว่างประเทศได้ตัดสินว่าองค์กรระหว่างประเทศ รวมถึงคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ ผูกพันตามกฎหมายระหว่างประเทศทั่วไป เขากล่าวว่าการรวมข้อความที่ชัดเจนเกี่ยวกับการห้ามการได้มาซึ่งดินแดนโดยสงคราม และการกำหนดให้เคารพบูรณภาพแห่งดินแดนและอธิปไตยของรัฐ แสดงให้เห็นว่าคณะมนตรีไม่ได้ตั้งใจที่จะละเมิดบรรทัดฐานที่เด็ดขาดในลักษณะเฉพาะเหล่านี้ มติยังยอมรับว่าหลักการเหล่านี้ต้องเป็นส่วนหนึ่งของการยุติข้อพิพาทที่ยอมรับได้ ซึ่งได้รับการยืนยันโดยอนุสัญญาวียนนาว่าด้วยกฎหมายสนธิสัญญา ซึ่งย้ำถึงการห้ามใช้กำลัง และระบุว่าการยุติข้อพิพาทใด ๆ ที่ได้มาโดยการข่มขู่หรือใช้กำลังโดยละเมิดหลักการของกฎหมายระหว่างประเทศที่บัญญัติไว้ในกฎบัตรสหประชาชาติ หรือขัดแย้งกับบรรทัดฐานที่เด็ดขาดของกฎหมายระหว่างประเทศทั่วไปนั้นเป็นโมฆะ ตามที่ฮันส์-พอล กัสเซอร์ กล่าวไว้ ถ้อยคำที่ 'น่าสงสัย' ในมติของคณะมนตรีจะต้องได้รับการตีความในลักษณะที่หลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับพันธกรณีระหว่างประเทศขั้นพื้นฐานเสมอ^{[ 71 ] [ 72 ]}

สหภาพโซเวียต อินเดีย มาลี ไนจีเรีย และรัฐอาหรับต่างเสนอให้เปลี่ยนมติเป็น "ดินแดนทั้งหมด" แทน "ดินแดน" คำขอของพวกเขาได้รับการพิจารณาโดยคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ และได้มีการนำคำว่า "ดินแดน" มาใช้แทน "ดินแดนทั้งหมด" หลังจากที่ประธานาธิบดีจอห์นสันบอกกับนายกรัฐมนตรีอเล็กเซย์ โคซีกินว่าผู้แทนไม่ควรพยายามเจรจารายละเอียดของการแก้ไขปัญหาตะวันออกกลางในทางเดินและห้องประชุมของสหประชาชาติ และเอกอัครราชทูตโกลด์เบิร์กได้กำหนดว่าถ้อยคำที่แน่นอนของมติจะไม่ส่งผลกระทบต่อจุดยืนของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง^{[ 73 ]}ตาม คำกล่าวของ ลอร์ดคาราดอนผู้เขียนหลักของมติ:

มติเรียกร้องให้ถอนกำลังออกจากดินแดนที่ถูกยึดครอง การทดสอบคือดินแดนใดบ้างที่ถูกยึดครอง ซึ่งเป็นการทดสอบที่ไม่ต้องสงสัยเลย ในความเป็นจริง เยรูซาเลมตะวันออก เวสต์แบงก์ กาซา โกลัน และไซนาย ถูกยึดครองในความขัดแย้งปี 1967 มติยืนยันให้ถอนกำลังออกจากดินแดนที่ถูกยึดครอง^{[ 25 ]}

ลอร์ดคาราดอนยังกล่าวอีกว่า

เส้นเขตแดนเหล่านั้นไม่ดีนัก มันเป็นเพียงเส้นเขตแดนที่กองทหารตั้งอยู่ตรงแนวหยุดยิงเมื่อ 20 ปีก่อน เป็นเพียงเส้นเขตแดนที่พวกเขาตั้งอยู่ กองทหารอาหรับตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนจากเทลอาวีฟไปยังเยรูซาเลม ดังนั้นจึงต้องมีการอ้อมไปจนถึงปี 1967 ดังนั้นเรารู้—เรารู้กันทุกคน—ว่าเส้นเขตแดนในปี 1967 ไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นพรมแดนถาวร มันเป็นเพียงแนวหยุดยิงเมื่อ 20 ปีก่อน ดังนั้นเราจึงจงใจไม่พูด—ผมดีใจที่สามารถพูดได้ว่า—เราไม่ได้พูดว่าเส้นเขตแดนในปี 1967 จะต้องเป็นตลอดไป เราคิดว่าควรมีคณะกรรมการกำหนดเขตแดนเพื่อรับฟังทั้งสองฝ่ายและจัดการกับเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล^{[ 74 ]}

ระหว่างการสัมมนาเกี่ยวกับเรื่องนี้ลอร์ดคาราดอนกล่าวว่าอิสราเอลกำลังฝ่าฝืนมติที่ 242 อย่างชัดเจน เขายกตัวอย่างเฉพาะเจาะจงถึง "การผนวกเยรูซาเลมตะวันออก" และ "การขยายอาณานิคมอย่างค่อยเป็นค่อยไปในเวสต์แบงก์ กาซา และโกแลน" ^{[ 25 ]}

อย่างไรก็ตามจอร์จ บราวน์ รัฐมนตรีต่างประเทศของอังกฤษ กล่าวว่า:

I have been asked over and over again to clarify, modify or improve the wording, but I do not intend to do that. The phrasing of the Resolution was very carefully worked out, and it was a difficult and complicated exercise to get it accepted by the UN Security Council. I formulated the Security Council Resolution. Before we submitted it to the Council, we showed it to Arab leaders. The proposal said 'Israel will withdraw from territories that were occupied', and not from 'the' territories, which means that Israel will not withdraw from all the territories.^[75]

The day after Resolution 242 was adopted, the Palestine Liberation Organization (PLO) rejected it as "fundamentally and gravely inconsistent with the Arab character of Palestine, the essence of the Palestine cause and the right of the Palestinian people to their homeland." and "disappoints the hopes of the Arab nation and ignores its national aspirations [... and] ignores the existence of the Palestinian people and their right of self-determination."^[76]

Replacing the National Charter of 1964 formulated by the first Palestine National Council (PNC), a revised National Charter^[77] was drawn up by the fourth PNC at Cairo in July 1968.^[78][79]

At the 12th PNC in Cairo on 8 June 1974, the PLO adopted the Ten-Point Program. Some hardline factions split away to form the Rejectionist Front.[8] On the same day the PNC recommended to the PLO executive committee participation in the Geneva process. While reiterating its rejection of UN 242 the PLO should engage in a "framework other than that of resolution 242." The Program, a compromise with rejectionists, marked the first official PLO document that suggested the feasibility of a two-state solution. While Israel was not likely to accept such conditions, the document suggested compromise. According to scholar Shaul Mishal, "a real shift in the PLO position towards the occupied territories;unequivocal support for military struggle has ever since been supplemented by a willingness to consider political means as well." Although a minority, the creation of the Rejectionist Front enabled an argument that the PLO did not speak for all Palestinians and so should not participate at Geneva.^[80][81]

On 22 November 1974, United Nations General Assembly Resolution 3236 recognized the right of the Palestinian people to self-determination, national independence and sovereignty in Palestine. It also recognized the PLO as the sole legitimate representative of the Palestinian people, and accorded it observer status in the United Nations. In 1975, as part of the Sinai II agreement, Kissinger had promised Israel that the United States would not deal with the PLO until it recognized Israel's right to exist and accepted United Nations Security Council Resolutions 242 and 338.^[82] The 1978 Camp David Accords attempted to address the Palestinian problem but there continued to be no direct Palestinian representation.

The 1988 Palestinian Declaration of Independence included a PNC call for multilateral negotiations on the basis of UN Security Council Resolution 242 later known as "the Historic Compromise",^[83] implying acceptance of a two-state solution and no longer questioning the legitimacy of the State of Israel.^[84] The PNC called only for withdrawal from Arab Jerusalem and "Arab territories occupied."^[85] Together with Yasser Arafat's later statements in Geneva^[86] this was accepted by the United States as a basis for dialogue.^[87][88] For the Madrid Conference of 1991 Israel still refused to deal directly with the PLO and the Palestinians formed part of a joint delegation with Jordan. Finally, in the 1993 Declaration of Principles and the subsequent Israeli-Palestinian agreements, Israel and the PLO each recognized the other and agreed terms of reference as Resolutions 242 and 338.

The representative for India stated to the Security Council:

It is our understanding that the draft resolution, if approved by the Council, will commit it to the application of the principle of total withdrawal of Israel forces from all the territories – I repeat, all the territories – occupied by Israel as a result of the conflict which began on 5 June 1967.^[1]

The representatives from Nigeria, France, Soviet Union, Bulgaria, United Arab Republic (Egypt), Ethiopia, Jordan, Argentina and Mali supported this view, as worded by the representative from Mali: "[Mali] wishes its vote today to be interpreted in the light of the clear and unequivocal interpretation which the representative of India gave of the provisions of the United Kingdom text." The Russian representative Vasili Kuznetsov stated:

We understand the decision taken to mean the withdrawal of Israel forces from all, and we repeat, all territories belonging to Arab States and seized by Israel following its attack on those States on 5 June 1967. This is borne out by the preamble to the United Kingdom draft resolution [S/8247] which stresses the "inadmissibility of the acquisition of territory by war". It follows that the provision contained in that draft relating to the right of all States in the Near East "to live in peace within secure and recognized boundaries" cannot serve as a pretext for the maintenance of Israel forces on any part of the Arab territories seized by them as a result of war.^[1]

Israel was the only country represented at the Security Council to express a contrary view. The United States, United Kingdom, Canada, Denmark, China and Japan were silent on the matter, but the US and UK did point out that other countries' comments on the meaning of 242 were simply their own views. The Syrian representative was strongly critical of the text's "vague call on Israel to withdraw".

The statement by the Brazilian representative perhaps gives a flavour of the complexities at the heart of the discussions:

I should like to restate...the general principle that no stable international order can be based on the threat or use of force, and that the occupation or acquisition of territories brought about by such means should not be recognized...Its acceptance does not imply that borderlines cannot be rectified as a result of an agreement freely concluded among the interested States. We keep constantly in mind that a just and lasting peace in the Middle East has necessarily to be based on secure permanent boundaries freely agreed upon and negotiated by the neighboring States.^[1]

อย่างไรก็ตามวาซีลี คุซเนตซอฟผู้แทนโซเวียตแย้งว่า "...วลีต่างๆ เช่น 'พรมแดนที่มั่นคงและได้รับการยอมรับ'...ทำให้เป็นไปได้ที่อิสราเอลจะกำหนดพรมแดนใหม่ตามอำเภอใจและถอนกำลังทหารไปยังแนวที่ตนเห็นว่าเหมาะสมเท่านั้น" [การประชุมครั้งที่ 1373 ข้อ 152]

ผู้พิพากษาศาลฎีกาสหรัฐฯอาเธอร์ โกลด์เบิร์กซึ่งเป็นตัวแทนของสหรัฐฯ ในการเจรจา ได้กล่าวในภายหลังว่า "การละเว้นที่สำคัญเกี่ยวกับการถอนกำลังคือคำว่า 'the' หรือ 'all' และ 'the June 5, 1967, lines' มติกล่าวถึงการถอนกำลังออกจากดินแดนที่ถูกยึดครองโดยไม่ได้กำหนดขอบเขตของการถอนกำลัง" ^{[ 89 ]}

เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 เลขาธิการได้แต่งตั้งGunnar Jarringเป็นทูตพิเศษเพื่อเจรจาการดำเนินการตามมติกับฝ่ายต่างๆ ซึ่งเรียกว่าภารกิจ Jarringรัฐบาลของอิสราเอลอียิปต์จอร์แดนและเลบานอน ยอมรับการแต่งตั้ง Jarring และตกลงที่จะเข้าร่วมในการทูตแบบไปๆ มาๆ ของเขา แม้ว่า จะ มีความ เห็นต่างกันในประเด็นสำคัญเกี่ยวกับการตีความมติ รัฐบาลซีเรียปฏิเสธภารกิจของ Jarring โดยให้เหตุผลว่าการถอนตัวของอิสราเอลทั้งหมดเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการเจรจาต่อไป^{[ 90 ]}การเจรจาภายใต้การดูแลของ Jarring ดำเนินไปจนถึงปี พ.ศ. 2516 แต่ก็ไม่มีผลลัพธ์ใดๆ หลังจากปี พ.ศ. 2516 ภารกิจ Jarring ถูกแทนที่ด้วยการประชุมสันติภาพแบบทวิภาคีและพหุภาคี

• มติคาร์ทูม
• รายชื่อมติของสหประชาชาติที่เกี่ยวข้องกับอิสราเอล
• รายชื่อมติของสหประชาชาติที่เกี่ยวข้องกับปาเลสไตน์
• สหประชาชาติ

• การประชุมสันติภาพปารีส ค.ศ. 1919
• ข้อตกลงไฟซาล-ไวซ์มันน์ (ค.ศ. 1919)
• ข้อตกลงหยุดยิงปี 1949
• ข้อตกลงแคมป์เดวิด (ค.ศ. 1978)
• สนธิสัญญาสันติภาพระหว่างอียิปต์และอิสราเอล (ค.ศ. 1979)
• การประชุมมาดริด ค.ศ. 1991
• ข้อตกลงออสโล (1993)
• สนธิสัญญาสันติภาพอิสราเอล-จอร์แดน (ค.ศ. 1994)
• การประชุมสุดยอดแคมป์เดวิด ปี 2000
• กระบวนการสันติภาพระหว่างอิสราเอลและปาเลสไตน์
• โครงการต่างๆ ที่ทำงานเพื่อสันติภาพระหว่างชาวอิสราเอลและชาวอาหรับ
• รายชื่อข้อเสนอสันติภาพในตะวันออกกลาง
• กฎหมายระหว่างประเทศและความขัดแย้งระหว่างอาหรับกับอิสราเอล

• เพเรตซ์, ดอน. "สหรัฐอเมริกา อาหรับ และอิสราเอล: ความพยายามสร้างสันติภาพของเคนเนดี จอห์นสัน และนิกสัน" วารสารของสถาบันวิชาการด้านการเมืองและสังคมศาสตร์แห่งอเมริกา 401.1 (1972): 116–125

• ผลงานที่เกี่ยวข้องกับมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242ใน Wikisource

Wikisourceภาษาอังกฤษมีข้อความต้นฉบับที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้:

มติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242

• ข้อความของมติสหประชาชาติที่ 242 ฉบับภาษาอังกฤษ (จากคลังเอกสารของสหประชาชาติ)
• การหารือของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติก่อนมติที่ 242
• การอภิปรายและการลงมติของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเกี่ยวกับมติที่ 242
• บทความในเว็บไซต์ของ PLO ที่สนับสนุนการถอนกำลังทั้งหมด
• มติสหประชาชาติที่ 242: ที่มา ความหมาย และความสำคัญคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยนโยบายต่างประเทศของสหรัฐอเมริกา
• กระบวนการสันติภาพและมติของสหประชาชาติฮาดัสซาห์
• เกี่ยวกับการตีความหลายภาษา - มติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242 โดยShabtai Rosenne , The Israel Law Review , เล่มที่ 6, 1971; พิมพ์ซ้ำในThe Arab–Israeli Conflict, Vol. II: Readings , บรรณาธิการโดย John Norton Moore (Princeton University Press, 1974)
• Peace PlansBICOM
• Daily Press Briefing Statements made by the French Ministry of Foreign Affairs Spokesperson (excerpts) (Paris, 14 June 2002)
• "Defensible Borders for a Lasting Peace"
• "The Empirical Case for Defensible Borders"