อ่าน 2 นาที
อัง ชาน II
อังชานที่ 2 ( เขมร : ពហរះបទអង្គចននទទី២ ; พ.ศ. 2334 – พ.ศ. 2377) ทรงเป็น กษัตริย์แห่งกัมพูชา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2349 ถึงสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ.
อัง ชาน II
| อัง ชานที่ 2 อูเตย์ รีเชียที่ 3 | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 . | |||||
| พระมหากษัตริย์แห่งกัมพูชา | |||||
| รัชกาล | ค.ศ. 1806 – 1834 | ||||
| ฉัตรมงคล | 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 | ||||
| ผู้มาก่อน | อ่างเอ็ง (ถึง พ.ศ. 2339) Interregnum ( เจ้าฟ้าตะลาหะโภคเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พ.ศ. 2339–2349) | ||||
| ผู้สืบทอด | อังเม (ตั้งแต่ค.ศ. 1835) | ||||
| อุปยุวราช | อัง สนกวน | ||||
| อุปราช | อัง เอ็ม | ||||
| เกิด | อุดงกัมพูชาค.ศ. 1791 | ||||
| เสียชีวิต | 1834 [ 1 ] (อายุ 42–43 ปี) อุดงประเทศกัมพูชา | ||||
| คู่สมรส | เนียกโมเนียงเทพเนียกโมเนียงกระฉับเนียกโมเนียงยอส เนียกโมเนียงเพ็น | ||||
| ปัญหา | อัง เบน อัง เมย์ อัง ปู อัง งูออนอัง ปุคอมโบ | ||||
| |||||
| บ้าน | ราชวงศ์กัมพูชา | ||||
| พ่อ | อัง เอ็ง | ||||
| แม่ | เนียก โมเนียง อุต | ||||
| ศาสนา | พุทธศาสนาเถรวาด | ||||
อังชานที่ 2 ( เขมร : ពហរះបទអង្គចននទទី២ ; พ.ศ. 2334 – พ.ศ. 2377) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งกัมพูชาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2349 ถึงสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2377 ทรงครองราชย์ภายใต้พระนามว่าอูตี เรเจียที่ 3 ( เขมร : ) .
อังจันทร์ที่ 2 เป็นบุตรชายคนโตของอังจันทร์ที่ 2ซึ่งเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2339 เมื่ออังชานที่ 2 มีอายุเพียง 5 ขวบ เจ้าชายตละฮะโปก ( เขมร : ចៅហវ៊dragonប៉ុក , ไทย : เจ้าฟ้าทะละหะ (ปก) ) ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของกัมพูชา อังจันที่ 2 ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปกัมพูชาจนกระทั่งป๊อกสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2349
ในปี ค.ศ. 1806 อัง จันที่ 2 ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ พระองค์มีพระอนุชาสองพระองค์คืออัง เอมและ อัง สนกวน เพื่อที่จะแย่งชิงอำนาจจากพระอนุชาทั้งสอง อัง จันจึงเข้าใกล้เวียดนามมากขึ้น ในปีต่อมา พระองค์เริ่มถวายบรรณาการแก่เวียดนาม ข้าราชการเวียดนามสองคนคืองอ เญียน ติ๋งและเจิ่น คอง ดานได้เดินทางมายังลองเวกและพระราชทานตำแหน่ง"กษัตริย์แห่งกัมพูชา" แก่ พระองค์
ฝ่ายสยามเรียกร้องให้อังจันแต่งตั้งอังสนกวนและอังเอมเป็นอุปราชและอุปราชตามลำดับ แต่อังจันปฏิเสธ ในปี 1811 ด้วยความช่วยเหลือของสยาม อังสนกวนจึงโค่นล้มเขา อังจันหนีไปไซ่ง่อนพี่ชายทั้งสองของเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนโดยสยาม ในปี 1813 กองทัพเวียดนามภายใต้ การนำของ เลอ วัน ดุยต์บุกกัมพูชาและยึดอุดงได้ อังจันกลับมาพร้อมกับกองทัพเวียดนาม อังเอมและอังสนกวนหนีไปกรุงเทพฯหลังจากการกบฏกัมพูชาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเวียดนาม เวียดนามสร้างป้อมปราการสองแห่งคือ นามวัง ( พนมเปญ ) และลาเยม ( ลเวียเอม ) เพื่อตั้งฐานทัพ ทหารหนึ่งพันนายภายใต้การนำของเหงียน วัน โถวถูกส่งไปยังพนมเปญเพื่อ "คุ้มครอง" เขา
เขาได้รับคำสั่งให้รวบรวมพงศาวดารราชวงศ์กัมพูชาในปี ค.ศ. 1818
ในปี ค.ศ. 1819 อังจันได้ส่งแรงงานชาวเขมร 5,000 คนไปบูรณะคลองวิญเต ของเวียดนาม ปีต่อมาเกิด การกบฏต่อต้านเวียดนามขึ้น แต่ก็ถูกกองทัพเวียดนามปราบปรามลงได้
อัง ชาน สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2477 [ 1 ]และพระธิดาองค์ที่สองของพระองค์อัง เมย์ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระราชินี
แหล่งที่มา
- Achille Dauphin-Meunier Histoire du Cambodge Que sais-je ?เลขที่ 916 PUF ปารีส 2511
- Khin Sok « เอกสาร Quelques khmers relatifs aux relations entre le Cambodge et l'Annam en 1843 » Dans : Bulletin de l'École française d'Extrême-Orient . เล่มที่ 74, 1985 หน้า 403–421
สรุปเนื้อหา
ข้อมูลสำคัญจากบทความ
ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับ อัง ชาน II
อังชานที่ 2 ( เขมร : ពហរះបទអង្គចននទទី២ ; พ.ศ. 2334 – พ.ศ. 2377) ทรงเป็น กษัตริย์แห่งกัมพูชา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2349 ถึงสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ.
แหล่งที่มา
^ a b Jacobsen, Trudy (2008). เทพธิดาที่สาบสูญ: การปฏิเสธอำนาจของผู้หญิงในประวัติศาสตร์กัมพูชา สำนักพิมพ์ NIAS หน้า 112 ISBN 978-87-7694-001-0 พระเจ้า อังชานเสด็จสวรรค์ในปี ค.ศ.