หมอนรองหลัง เป็น หมอนหรือเบาะยาวแคบที่บรรจุด้วยฝ้าย ขนเป็ดหรือใยสังเคราะห์[ 1 ^{]หมอนรอง}หลังมักจะแข็งเพื่อรองรับหลังหรือแขน หรือเพื่อการตกแต่ง^{[ 2 ]} หมอนรอง หลังไม่มีขนาดหรือรูปทรงมาตรฐาน และมักจะมีซิปหรือตีนตุ๊กแกปิด [ ^{2 ] บาง}ครั้งอาจใช้แผ่นโฟมเสริมเพื่อเพิ่มการรองรับ^{[ 2 ]}หมอนรองหลังยังถูกเรียกว่าเบาะ หมอน และอุปกรณ์ประกอบฉาก^{[ 3 ]}หมอนรองหลังเป็นรูปทรงทั่วไปของหมอน ลูกไม้

คำนี้มาจากทั้ง ภาษาอังกฤษ ยุคกลางและ ภาษาอังกฤษ ยุคเก่าและเป็นคำที่มีรากศัพท์เดียวกันกับคำ ว่า belg ใน ภาษาอังกฤษยุคเก่า ซึ่งแปล ว่า 'ถุง' ^{[ 4 ]}การใช้คำว่าbolster ครั้งแรกที่ทราบกันนั้น เกิดขึ้นก่อนศตวรรษที่ 12 ^{[ 4 ]}

ใน ประเทศ แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะเวียดนามฟิลิปปินส์อินโดนีเซียกัมพูชามาเลเซียเมียนมาร์สิงคโปร์และไทยหมอนข้างถูกออกแบบมาเพื่อใช้กอดขณะนอนหลับ ในเวียดนามเรียกว่าgối ôm ( ' หมอนกอด') หรือpillowyในขณะที่ในฟิลิปปินส์dantayan แบบดั้งเดิม ก็เรียกกันทั่วไปว่า ' หมอน ฮอทดอก ' ชาวกัมพูชาเรียกว่า ខ្នើយអោប ซึ่งแปลตรงตัวว่า 'หมอนกอด' ชาวมาเลเซียเรียกว่าbantal peluk ('หมอนกอด') และชาวอินโดนีเซียเรียกว่าguling ('หมอนม้วน') ในอินโดนีเซียยังเรียกกันทั่วไปว่าDutch Wifeเนื่องจากเชื่อกันว่าหมอนนี้ถูกคิดค้นโดยนักล่าอาณานิคมชาวดัตช์[ ^{5 ] ใน} ประเทศไทยเรียกว่าหมอนข้าง ( monkhang ) หมอน ( จันทร์ ) แปลว่า หมอน และข้าง ( ข้าง ๆ ) แปลว่า ข้าง ๆ

ในอินเดียและปากีสถานหมอนรองหลังชนิดหนึ่งเรียกว่าlode (ในภาษามา Marathi ), gao-takkiya , masnad maslandหรือpaash-baalish/kol-baalish (ในภาษาเบงกาลี ), tool viharo (ในภาษาสินธี ) และใช้เพื่อรองรับหลังนอกเหนือจากการกอดขณะนอนหลับ^{[ 6 ]}

ในประเทศจีนเรียกในภาษาจีน กลางว่า bàozhěn ( ตัวย่อ :抱枕, แปลว่า 'หมอนกอด') ส่วนในภาษาจีนกวางตุ้งเรียกว่าlaam ² zam ² ( ตัวเต็ม :攬枕; พินอิน : lǎn zhěn )

ในญี่ปุ่นหมอนข้างเรียกว่าดากิมาคุระ (抱き枕) ตามความเชื่อดั้งเดิม ภรรยาจะประดิษฐ์หมอนข้างจากไม้ไผ่และมอบให้สามีเมื่อเขาเดินทางไปต่างถิ่น เพื่อไม่ให้เขารู้สึกเหงาในเวลากลางคืน จึงเป็นที่มาของชื่อเรียกอื่นๆ เช่นภรรยาไม้ไผ่ภรรยาชาวดัตช์หรือชิคุฟูจิน (竹夫人)

ในเกาหลีเรียกว่าจุกบุอิน ( 죽부인 ) ซึ่งมาจากคำว่าจุก ('ไม้ไผ่') และปูอิน ('ภรรยา') จุกบุอินใช้ในช่วงฤดูร้อนเพื่อคลายร้อนขณะนอนหลับ เนื่องจากโครงสร้างกลวงที่ทำจากไม้ไผ่เส้นบางๆ ช่วยให้อากาศไหลผ่านหมอนได้ ผู้คนจะพันแขนและขารอบจุกบุอิน อย่างแน่นหนา ขณะนอนหลับ^{[ 7 ]}

ในประเทศตะวันตก หมอนทรงยาวมักวางไว้ที่หัวเตียงเพื่อรองศีรษะหรือหลังส่วนล่าง หรือใช้เป็นที่วางแขนบนเฟอร์นิเจอร์ที่มีด้านข้างสูงและแข็ง หมอนทรงยาวยังใช้เป็นที่กันกระแทกในเปลเด็ก และใช้หนุนนอนบนพื้นในห้องนั่งเล่นและห้องเด็กได้อีกด้วย

ในสหรัฐอเมริกาหมอนข้างมีลักษณะคล้ายหมอนทรงกระบอก และออกแบบมาเพื่อใช้กอดขณะนอนหลับ

ในเดนมาร์กและนอร์เวย์เรียกว่าpølle ^{[ 8 ] [ 9 ]}

ในฝรั่งเศสเรียกกันว่าtraversinหรือpolochonและส่วนใหญ่ใช้เป็นหมอน โดยเฉพาะสำหรับผู้สูงอายุในชนบท แต่ก็ใช้ในค่ายฤดูร้อนด้วยเช่นกัน

• คานรองรับรถบรรทุก