Amateur radio, also known as Ham radio, is the use of specific bands and frequencies within the radio spectrum for non-commercial communication, technical experimentation, self-training, recreation, radiosport, contesting, and emergency communications.^[1] A surge of popular interest in radio experimentation in the early 20th century necessitated that parts of the radio spectrum be allocated to non-professionals. In 1927 a radio amateur was defined as "a duly authorized person interested in radioelectric practice with a purely personal aim and without pecuniary interest", meaning without monetary or similar reward. The definition distinguished amateur activity from commercial broadcasting, public safety services, and professional two-way radio uses such as maritime, aviation, and taxi communication.^[2]

The amateur radio service (amateur service and amateur-satellite service) is established by the International Telecommunication Union (ITU) through its Radio Regulations. National governments set technical and operational rules for transmissions and issue individual station licences with unique call signs. Call signs must be used in transmissions, at least every ten minutes and at the end of the conversation. Amateur radio operators must hold an amateur radio licence, granted after an examination that tests knowledge of radio theory, electronics, and national regulations.

Operators are authorised to transmit on frequency ranges allocated internationally as the amateur radio bands. Within these bands they may use any frequency, though some are restricted to particular modes of voice, text, image, or data communications. This allows communication locally, nationally, worldwide, and even with stations in space. In many countries, operators may also exchange radio communications between computers or transceivers connected through virtual private networks on the Internet.

Amateur radio is represented by the International Amateur Radio Union (IARU), which has three regions and includes national amateur radio societies in most countries. In 2011 the American Radio Relay League (the U.S. national society) estimated that about 2 million people worldwide were active in amateur radio.^[3] About 830,000 amateur radio stations are in Region 2 (the Americas), about 750,000 in Region 3 (South and East Asia and the Pacific), and about 400,000 in Region 1 (Europe, the Middle East, the CIS and Africa). Radio amateurs have been credited with a number of advancements, notably the discovery of skywave propagation.

The origins of amateur radio can be traced to the late 19th century, but amateur radio as practised today began in the early 20th century. The First Annual Official Wireless Blue Book of the Wireless Association of America, produced in 1909, contains a list of amateur radio stations.^[4] This radio callbook lists wireless telegraph stations in Canada and the United States, including 89 amateur radio stations. As with radio in general, amateur radio was associated with various amateur experimenters and hobbyists. Amateur radio enthusiasts have significantly contributed to science, engineering, industry, and social services. Research by amateur operators has founded new industries, like experimentation with quartz piezoelectric resonators from 1924 until about 1934,^[5] built economies,^[6] empowered nations,^[7] and saved lives in times of emergency.^[8][9] Ham radio can also be used in the classroom to teach English, map skills, geography, math, science, and computer skills.^[10]

The term ham was originally a pejorative, used in professional wired telegraphy during the 19th century to mock operators with poor Morse code-sending skills ("ham-fisted").^{[11][12][13][14]} This term continued to be used after the invention of radio and the subsequent proliferation of amateur experimentation with wireless telegraphy; among both land-based and sea-based professional radio telegraphers, ham amateurs were considered a nuisance. The use of ham to mean amateurish or unskilled survives to this day in another discipline— i.e. ham actor.

The amateur radio community subsequently reclaimed the word as a label of pride,^[15] and by the mid-20th century it had lost its pejorative meaning. Although not an acronym or initialism, it is occasionally written as "HAM" in capital letters.

Amateur radio combines communication, technical experimentation, and recreation. Operators take part in contests, provide emergency service, build and modify equipment, and use transmission modes ranging from traditional Morse code to modern digital protocols.

Operators often join conversational groups and take part in scheduled on-air meetings called nets, coordinated by a net control station.^[16] Nets may provide training for emergencies, operate as informal discussions, or focus on specialised topics.^[17]

With battery- or generator-powered equipment, operators frequently provide communication during natural disasters when commercial services are unavailable.^[18]

Competitive activities include contests to contact as many stations as possible in a set period, and operating awards such as Summits on the Air, Worked All States, and Jamboree on the Air. Operators also contribute to citizen science by collecting propagation data and supporting atmospheric science research.^[19]

The principal voice modes are frequency modulation (FM), single sideband (SSB), and amplitude modulation (AM). FM offers high audio quality, SSB is efficient for long-distance use,^[20] and AM continues among users of vintage amateur radio equipment.

Radiotelegraphy using International Morse code, or Continuous Wave (CW), is one of the oldest modes in amateur radio. Although largely replaced in professional services, it remains in use on shortwave bands because it functions under weak-signal conditions and employs internationally understood codes such as the Q code. CW is also used by hobbyists who build their own equipment (home construction) and by operators engaged in low-power operation, as CW transmitters are simple to construct and weak signals can often be received by ear.

Until 2003, Morse code proficiency was required under international regulations for access to frequencies below 30 MHz.^[21] The requirement was withdrawn in the United States in 2007.^[22][23][A]

Personal computers have enabled new digital transmission modes. Radioteletype (RTTY), once operated by mechanical devices,^[24] is now handled in software. Packet radio, developed in the 1970s, uses protocols such as AX.25 and TCP/IP. Later modes including PSK31 and FT8 allow efficient low-signal communication on shortwave bands.

Radio over IP (RoIP) applies Internet-based telephony techniques to radio. EchoLink and the Internet Radio Linking Project link repeaters and operators worldwide.^[25]

Other specialised modes support weak-signal communication. Automatic link establishment (ALE) maintains networks on high-frequency bands, while the WSJT suite supports meteor scatter and moonbounce.^[26]

Fast-scan amateur television (ATV) adapts consumer video equipment to transmit images. It typically operates on the 70 cm (420–450 MHz) but may also use the 33 cm and higher frequencies. Because of wide bandwidth requirements, ATV usually covers 30–100 km (20–60 mi). Linked repeater systems extend this range to several hundred kilometres.^[27] Repeaters are often located on high ground or towers and may be linked by other amateur bands, landlines, or the Internet.

Operators can use amateur radio satellites, sometimes with only a hand-held transceiver.^[28] Natural reflectors such as the Moon, the aurora borealis, and meteor trails are also used.^[29] Licensed astronauts have also made contacts from the International Space Station through the ARISS programme.^[30][31]

Because radio signals can propagate across national borders, amateur radio is regulated by governments under international frameworks.^[32] National requirements generally follow standards set by the International Telecommunication Union (ITU)^[33] and World Radiocommunication Conferences.

Most countries require candidates to pass an examination that tests electronics, radio propagation, operating practices, and regulations.^[34] Licensing grants access to a broader portion of the spectrum, additional communication modes, and higher transmitter power than unlicensed personal radio services such as CB, FRS, or PMR446.^[35]

Examination systems often include several levels, each granting wider frequency access and higher power limits.^[36][37] In the United Kingdom and Australia, entry-level candidates must also complete a practical skills test to obtain the Foundation Licence, the first of three licensing stages.^[38]

Each licensee is normally assigned a unique call sign.^[39] Some countries issue additional station licences, or recognise club and organisational licences.^[40]

Licences are generally valid only in the issuing country or in states with reciprocal agreements.^[41][42] In some jurisdictions, a licence is also required to purchase or possess amateur radio equipment.^[43]

In the United States, the Federal Communications Commission (FCC) issues three licence classes: Technician, General, and Amateur Extra.^[44] Examinations are administered by accredited Volunteer Examiners through the FCC's Volunteer Examiner Coordinator system. Higher licence classes provide access to more frequency bands and higher transmitter power. The tests cover regulations, operating practices, electronics theory, equipment design, and safety. Morse code is no longer tested. Licences are valid for ten years, and the national question pools are published in advance and updated every four years.^[44]

Prospective amateur radio operators are examined on understanding of the key concepts of electronics, radio equipment, antennas, radio propagation, RF safety, and the radio regulations of the government granting the license.^[1] These examinations are sets of questions typically posed in either a short answer or multiple-choice format. Examinations can be administered by bureaucrats, non-paid certified examiners, or previously licensed amateur radio operators.^[1]

The ease with which an individual can acquire an amateur radio license varies from country to country. In some countries, examinations may be offered only once or twice a year in the national capital and can be inordinately bureaucratic (for example in India) or challenging because some amateurs must undergo difficult security approval (as in Iran). Currently, only Yemen and North Korea do not issue amateur radio licenses to their citizens.^[45][46] Some developing countries, especially those in Africa, Asia, and Latin America, require the payment of annual license fees that can be prohibitively expensive for most of their citizens. A few small countries may not have a national licensing process and may instead require prospective amateur radio operators to take the licensing examinations of a foreign country. In countries with the largest numbers of amateur radio licensees, such as Japan, the United States, Thailand, Canada, and most of the countries in Europe, there are frequent license examinations opportunities in major cities.

Granting a separate license to a club or organization generally requires that an individual with a current and valid amateur radio license who is in good standing with the telecommunications authority assumes responsibility for any operations conducted under the club license or club call sign.^[47] A few countries may issue special licenses to novices or beginners that do not assign the individual a call sign but instead require the newly licensed individual to operate from stations licensed to a club or organization for a period of time before a higher class of license can be acquired.^[1]

A reciprocal licensing agreement between two countries allows licensed amateur radio operators from one country to operate stations in the other without obtaining a new licence. In some cases, visiting operators may be issued a temporary local licence and call sign.

Requirements vary by jurisdiction. Some countries have bilateral or multilateral agreements that harmonise conditions, while others have no reciprocal arrangements. Regional organisations, such as the Organization of American States, facilitate reciprocity through treaties, including the Inter-American Amateur Radio Service Convention.^[48]

หลายคนเริ่มต้นมีส่วนร่วมในวิทยุสมัครเล่นผ่านโซเชียลมีเดียหรือโดยการหาชมรมในท้องถิ่น ชมรมมักให้ข้อมูลเกี่ยวกับการออกใบอนุญาต แนวทางการปฏิบัติในท้องถิ่น และคำแนะนำทางเทคนิค ผู้มาใหม่มักศึกษาด้วยตนเองโดยการซื้อหนังสือหรือสื่ออื่นๆ บางครั้งด้วยความช่วยเหลือจากผู้ให้คำปรึกษา ครู หรือเพื่อน ในอเมริกาเหนือ นักวิทยุสมัครเล่นที่มีประสบการณ์ซึ่งช่วยเหลือผู้มาใหม่มักถูกเรียกว่า "Elmers" ตามที่ Rodney Newkirk ( W9BRD ) ^{[ 49 ]} บัญญัติขึ้น ในชุมชนวิทยุสมัครเล่น^{[ 50 ] [ 51 ]}นอกจากนี้ หลายประเทศยังมีสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งชาติซึ่งส่งเสริมผู้มาใหม่และทำงานร่วมกับหน่วยงานกำกับดูแลการสื่อสารของรัฐบาลเพื่อประโยชน์ของนักวิทยุสมัครเล่นทุกคน สมาคมที่เก่าแก่ที่สุดคือWireless Institute of Australiaซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1910 สมาคมที่โดดเด่นอื่นๆ ได้แก่Radio Society of Great Britain , American Radio Relay League , Radio Amateurs of Canada , Bangladesh NGOs Network for Radio and Communication , New Zealand Association of Radio TransmittersและSouth African Radio League ( ดูหมวดหมู่: องค์กรวิทยุสมัครเล่น )

ผู้ใช้งานวิทยุสมัครเล่นใช้สัญญาณเรียกขานทางอากาศเพื่อระบุตัวตนผู้ใช้งานหรือสถานีอย่างถูกกฎหมาย^{[ 52 ]}ในบางประเทศ สัญญาณเรียกขานที่กำหนดให้กับสถานีจะต้องใช้เสมอ ในขณะที่ในประเทศอื่นๆ อาจใช้สัญญาณเรียกขานของผู้ใช้งานหรือสถานีก็ได้^{[ 53 ]}ในบางเขตอำนาจศาล ผู้ใช้งานอาจเลือก สัญญาณเรียกขาน "เฉพาะบุคคล" ได้เช่นกัน แม้ว่าสัญญาณเหล่านี้จะต้องสอดคล้องกับการจัดสรรและโครงสร้างที่ใช้สำหรับสัญญาณเรียกขานวิทยุสมัครเล่นของรัฐบาลที่ออกใบอนุญาตด้วย^{[ 54 ]}บางเขตอำนาจศาลกำหนดให้ต้องเสียค่าธรรมเนียมในการขอรับสัญญาณเรียกขานเฉพาะบุคคล ในขณะที่บางเขตอำนาจศาล เช่น สหราชอาณาจักร ไม่จำเป็นต้องเสียค่าธรรมเนียม และสามารถเลือกสัญญาณเรียกขานเฉพาะบุคคลได้เมื่อยื่นขอใบอนุญาต FCC ในสหรัฐอเมริกาได้ยกเลิกค่าธรรมเนียมสำหรับการยื่นขอสัญญาณเรียกขานเฉพาะบุคคลในเดือนกันยายน 2015 แต่ได้กำหนดค่าธรรมเนียมใหม่เป็น 35 ดอลลาร์ในปี 2022 ^{[ 55 ]}

โครงสร้างของสัญญาณเรียกขานตามที่กำหนดโดย ITU ประกอบด้วยสามส่วน ซึ่งสามารถแบ่งย่อยได้ดังนี้ โดยใช้สัญญาณเรียกขานZS1NATเป็นตัวอย่าง:

ซีเอส	ส่วนแรกอาจประกอบด้วยตัวอักษรหนึ่งหรือสองตัว (หรือตัวเลขหนึ่งหลักตามด้วยตัวอักษรหนึ่งตัว) ซึ่งแสดงถึงประเทศที่มาของสัญญาณเรียกขาน และอาจระบุประเภทใบอนุญาตได้ด้วย (สัญญาณเรียกขานนี้ได้รับอนุญาตในแอฟริกาใต้)
1	The second part is always a single digit that appears as the second or third character, and always follows a letter; it normally gives the subdivision of the country or territory indicated in the first part (this one refers to the Western Cape).
NAT	The third part is a set of one, two, or three letters that immediately follows the digit in the second part (the digit in the second or third character); it uniquely identifies the holder of the license. (In the examples below, the third part is represented by "xxx".)

The combination of the three parts identifies the specific transmitting station, and the station's identification (its call sign) is determined by the license held by its operator. In the case of commercial stations and amateur club stations, the operator is a corporation; in the case of amateur radio operators, the license-holder is a resident of the country identified by the first part of the call sign.

Many countries do not follow the ITU convention for the second-part digit. In the United Kingdom the original calls G0xxx, G2xxx, G3xxx, G4xxx, were Full (A) License holders along with the last M0xxx full call signs issued by the City & Guilds examination authority in December 2003. Additional Full Licenses were originally granted to (B) Licenses with G1xxx, G6xxx, G7xxx, G8xxx and 1991 onward with M1xxx call signs. The newer three-level Intermediate License holders are assigned 2E0xxx and 2E1xxx, and the basic Foundation License holders are granted call signs M3xxx, M6xxx or M7xxx.^[56]

Instead of using numbers, in the U.K. the second letter after the initial 'G' or 'M' identifies the station's location; for example, a call sign G7OOE becomes GM7OOE and M0RDM becomes MM0RDM when the license holder is operating their station in Scotland. Prefix GM & MM are Scotland, GW & MW are Wales, GI & MI are Northern Ireland, GD & MD are the Isle of Man, GJ & MJ are Jersey and GU & MU are Guernsey. Intermediate licence call signs are slightly different. They begin 2z0 and 2z1 where the z is replaced with one of the country letters, as above. For example 2M0 and 2M1 are Scotland, 2W0 and 2W1 are Wales and so on. The exception however is for England, whose letter would be 'E'; however, letter 'E' is used, but only in intermediate-level call signs, and perplexingly never by the advanced licenses. For example 2E0 & 2E1 are used whereas the call signs beginning 'G' or 'M' for foundation and full licenses never use the 'E'.^[57]

In the United States, for non-vanity licenses, the numeral indicates the geographical district the holder resided in when the license was first issued. Prior to 1978, US hams were required to obtain a new call sign if they moved out of their geographic district.

ในแคนาดา รหัสเรียกขานวิทยุสมัครเล่นจะขึ้นต้นด้วยVA , VE , VY , VOและCYรหัสเรียกขานที่ขึ้นต้นด้วย 'V' จะลงท้ายด้วยตัวเลขเพื่อระบุภูมิภาคทางการเมือง ในขณะที่คำนำหน้าCYระบุเกาะทางภูมิศาสตร์ คำนำ หน้า VA1และVE1ใช้สำหรับโนวาสโกเชีย ; VA2และVE2สำหรับควิเบก ; VA3และVE3สำหรับออนแทรีโอ ; VA4 และ VE4 สำหรับแมนิโทบา; VA5และVE5สำหรับซัสแคตเชวัน ; VA6และVE6สำหรับอัลเบอร์ตา ; VA7และVE7สำหรับบริติชโคลัมเบีย; VE8 สำหรับนอร์ทเวสต์เทริทอรีส์; VE9 สำหรับนิวบรัน สวิก ; VY0 สำหรับนูนาวุต ; VY1สำหรับยูคอน; VY2 สำหรับเกาะพรินซ์เอ็ดเวิร์ด ; VO1 สำหรับนิวฟาวนด์แลนด์ ; และVO2สำหรับแลบราดอร์CYใช้สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นที่ปฏิบัติการจากเกาะเซเบิล ( CY0 ) หรือเกาะเซนต์พอล ( CY9 ) ต้องขออนุญาตเป็นพิเศษก่อนเข้าเยี่ยมชมเกาะใดเกาะหนึ่ง: จากParks Canadaสำหรับเกาะเซเบิล และจากCoast Guardสำหรับเกาะเซนต์พอล ตัวอักษรสองหรือสามตัวสุดท้ายของรหัสเรียกขานมักเป็นตัวเลือกของผู้ใช้งาน (หลังจากสอบใบอนุญาตเสร็จสิ้น นักวิทยุสมัครเล่นจะเขียนตัวเลือกที่ต้องการมากที่สุดสามตัวเลือก) รหัสเรียกขานที่มีตัวอักษรสองตัวต่อท้าย จำเป็นต้องมีใบอนุญาตมาแล้วอย่างน้อย 5 ปี สามารถขอรหัสเรียกขานในแคนาดาได้โดยมีค่าธรรมเนียม

นอกจากนี้ สำหรับหน่วยงานทางภูมิศาสตร์การเมืองขนาดเล็ก ตัวเลขในลำดับที่สองหรือสามอาจเป็นส่วนหนึ่งของการระบุประเทศ ตัวอย่างเช่นVP2 xxxอยู่ในหมู่เกาะอินเดียตะวันตกของอังกฤษ ซึ่งแบ่งย่อยเป็นVP2E xxแองกวิลลา, VP2M xxมอนต์เซอร์รัต และVP2V xxหมู่เกาะเวอร์จินของอังกฤษVP5 xxxอยู่ในหมู่เกาะเติร์กส์และไคคอสVP6 xxxอยู่บนเกาะพิตแคร์นVP8 xxxอยู่ในหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ และVP9 xxxอยู่ในเบอร์มูดา

Online callbooks or call sign databases can be browsed or searched to find out who holds a specific call sign.^[58] An example of an online callbook is QRZ.com. Various partial lists of famous people who hold or held amateur radio call signs have been compiled and published.^[59]

Many jurisdictions (but not in the U.K. nor Europe) may issue specialty vehicle registration plates to licensed amateur radio operators.^[60][61] The fees for application and renewal are usually less than the standard rate for specialty plates.^[60][62]

In most administrations, unlike other RF spectrum users, radio amateurs may build or modify transmitting equipment for their own use within the amateur spectrum without the need to obtain government certification of the equipment.^{[63][a][64][b]} Licensed amateurs can also use any frequency in their bands (rather than being allocated fixed frequencies or channels) and can operate medium-to-high-powered equipment on a wide range of frequencies^[65] so long as they meet certain technical parameters including occupied bandwidth, power, and prevention of spurious emission.

Radio amateurs have access to frequency allocations throughout the RF spectrum, usually allowing choice of an effective frequency for communications across a local, regional, or worldwide path. The shortwave bands, or HF, are suitable for worldwide communication, and the VHF and UHF bands normally provide local or regional communication, while the microwave bands have enough space, or bandwidth, for amateur television transmissions and high-speed computer networks.

ในประเทศส่วนใหญ่ ใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นอนุญาตให้ผู้ถือใบอนุญาตเป็นเจ้าของ ดัดแปลง และใช้งานอุปกรณ์ที่ไม่ได้รับการรับรองจากหน่วยงานกำกับดูแลของรัฐบาล ซึ่งเป็นการส่งเสริมให้ผู้ใช้งานวิทยุสมัครเล่นทดลองใช้อุปกรณ์ที่สร้างเองหรือดัดแปลงเอง การใช้งานอุปกรณ์ดังกล่าวจะต้องเป็นไปตามมาตรฐานระดับชาติและระดับสากลเกี่ยวกับการปล่อยคลื่นรบกวนด้วย

ผู้ใช้งานวิทยุสมัครเล่นได้รับการสนับสนุนทั้งจากข้อบังคับและประเพณีการใช้คลื่นความถี่อย่างเคารพ ให้ใช้กำลังส่งน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อให้การสื่อสารสำเร็จ^{[ 66 ]}ทั้งนี้เพื่อลดการรบกวนหรือความเข้ากันได้ทางแม่เหล็กไฟฟ้า (EMC) กับอุปกรณ์อื่น ๆ แม้ว่า ระดับ กำลังส่ง ที่อนุญาต จะอยู่ในระดับปานกลางเมื่อเทียบกับมาตรฐานเชิงพาณิชย์ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สามารถสื่อสารได้ทั่วโลก ใบอนุญาตระดับต่ำกว่ามักจะมีขีดจำกัดกำลังส่งที่ต่ำกว่า ตัวอย่างเช่น ใบอนุญาตระดับต่ำสุดในสหราชอาณาจักร (ใบอนุญาตพื้นฐาน) มีขีดจำกัดที่ 25 วัตต์^{[ 67 ]}

ขีดจำกัดกำลังไฟฟ้าแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศและระหว่างประเภทใบอนุญาตภายในประเทศเดียวกัน ตัวอย่างเช่น ขีดจำกัด กำลังไฟฟ้าสูงสุดสำหรับประเภทใบอนุญาตสูงสุดที่มีในบางประเทศที่เลือกไว้ ได้แก่ 2.25  กิโลวัตต์ในแคนาดา^{[ 68 ]} 1.5 กิโลวัตต์ในสหรัฐอเมริกา 1.0 กิโลวัตต์ในเบลเยียมลักเซมเบิร์ก ส วิ ตเซอร์แลนด์ แอฟริกาใต้ สหราชอาณาจักร และนิวซีแลนด์ 750 วัตต์ในเยอรมนี 500 วัตต์ในอิตาลี 400 วัตต์ในออสเตรเลียและอินเดีย และ 150 วัตต์ในโอมาน

ข้อจำกัดด้านกำลังส่งอาจขึ้นอยู่กับโหมดการส่งสัญญาณด้วย ตัวอย่างเช่น ในออสเตรเลีย สามารถใช้กำลังส่ง 400 วัตต์สำหรับ การส่งสัญญาณ แบบ SSBแต่สำหรับการส่งสัญญาณแบบ FM และโหมดอื่นๆ จะจำกัดอยู่ที่ 120 วัตต์

จุดที่วัดกำลังส่งอาจส่งผลต่อการส่งสัญญาณด้วยเช่นกัน: สหราชอาณาจักรวัดกำลังส่งที่จุดที่เสาอากาศเชื่อมต่อกับสายส่งสัญญาณ ซึ่งหมายความว่าระบบวิทยุอาจส่งกำลังมากกว่า 400 วัตต์เพื่อชดเชยการสูญเสียสัญญาณในสายเคเบิล ในทางกลับกัน สหรัฐอเมริกาและเยอรมนีวัดกำลังส่งที่เอาต์พุตของขั้นตอนการขยายสัญญาณขั้นสุดท้าย ซึ่งส่งผลให้กำลังส่งลดลงเมื่อใช้สายเคเบิลที่ยาวขึ้น

บางประเทศอนุญาตให้ผู้ถือใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นถือหนังสือแจ้งการเปลี่ยนแปลง (Notice of Variation) ที่อนุญาตให้ใช้กำลังส่งสูงกว่าที่อนุญาตตามปกติสำหรับวัตถุประสงค์เฉพาะบางอย่าง ตัวอย่างเช่น ในสหราชอาณาจักร ผู้ถือใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นบางรายได้รับอนุญาตให้ส่งสัญญาณโดยใช้กำลังส่ง 2.0 กิโลวัตต์ (33 dBw) สำหรับการทดลองที่เกี่ยวข้องกับการใช้ดวงจันทร์เป็นตัวสะท้อนคลื่นวิทยุแบบพาสซีฟ (ที่รู้จักกันในชื่อการสื่อสารระหว่างโลก-ดวงจันทร์-โลก ) (EME)

The International Telecommunication Union (ITU) governs the allocation of communications frequencies worldwide, with participation by each nation's communications regulation authority. National communications regulators have some liberty to restrict access to these bandplan frequencies or to award additional allocations as long as radio services in other countries do not suffer interference. In some countries, specific emission types are restricted to certain parts of the radio spectrum, and in most other countries, International Amateur Radio Union (IARU) member societies adopt voluntary plans to ensure the most effective use of spectrum.

In a few cases, a national telecommunication agency may also allow hams to use frequencies outside of the internationally allocated amateur radio bands. In Trinidad and Tobago, hams are allowed to use a repeater which is located on 148.800 MHz. This repeater is used and maintained by the National Emergency Management Agency (NEMA), but may be used by radio amateurs in times of emergency or during normal times to test their capability and conduct emergency drills. This repeater can also be used by non-ham NEMA staff and REACT members. In Australia and New Zealand, ham operators are authorized to use one of the UHF TV channels. In the U.S., amateur radio operators providing essential communication needs in connection with the immediate safety of human life and immediate protection of property when normal communication systems are not available may use any frequency including those of other radio services such as police and fire and in cases of disaster in Alaska may use the statewide emergency frequency of 5.1675 MHz with restrictions upon emissions.^[69]

Similarly, amateurs in the United States may apply to be registered with the Military Auxiliary Radio System (MARS). Once approved and trained, these amateurs also operate on US government military frequencies to provide contingency communications and morale message traffic support to the military services.

Amateurs use a variety of voice, text, image, and data communication modes over radio. Generally new modes can be tested in the amateur radio service, although national regulations may require disclosure of a new mode to permit radio licensing authorities to monitor the transmissions. Encryption, for example, is not generally permitted in the amateur radio service except for the special purpose of satellite vehicle control uplinks.^[70] The following is a partial list of the modes of communication used, where the mode includes both modulation types and operating protocols.

• โทรทัศน์สมัครเล่น (ATV) หรือที่รู้จักกันในชื่อโทรทัศน์สแกนเร็ว^{[ 71 ]}
• เรดิโอแฟกซ์
• โทรทัศน์สแกนช้า (SSTV) ^{[ 72 ]}

ในอดีต โหมดดิจิทัลสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นส่วนใหญ่ถูกส่งโดยการใส่เสียงเข้าไปในช่องรับสัญญาณไมโครโฟนของวิทยุและใช้รูปแบบอนาล็อก เช่นการมอดูเลชั่นแอมพลิจูด (AM) การมอดูเลชั่นความถี่ (FM) หรือการมอดูเลชั่นแถบข้างเดียว (SSB) ตั้งแต่ปี 2017 เป็นต้นมา การใช้งานโหมดดิจิทัลหลายโหมดเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะFT8ซึ่งได้รับความนิยมในชุมชนวิทยุสมัครเล่น^{[ 73 ]}

โหมดข้อความ

โหมดดิจิทัล

The following "modes" use no one specific modulation scheme but rather are classified by the activity of the communication.

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับวิทยุสมัครเล่น

1. คำศัพท์วิทยุสมัครเล่น (แฮม)

Wikiversity มีแหล่งข้อมูลการเรียนรู้เกี่ยวกับวิทยุสมัครเล่น

เว็บไซต์ Wikibooks มีหนังสือเกี่ยวกับหัวข้อนี้: คู่มือวิทยุสมัครเล่น