สายฮัมบุค
ภาพมุมมองของแนวป้องกันฮัมบุกใกล้กับเมืองกันพยอง
ภาพรวม
สถานะ	การดำเนินงาน
เจ้าของ	Ch'ŏngjin–Hoeryŏng: Sentetsu (1916–1933) Hoeryŏng–Tonggwan: Domun Railway (1920–1929) Hoeryŏng–Tonggwan: Sentetsu (1929–1933) Tonggwan–Unggi: Sentetsu (1929–1933) Ch'ŏngjin–Unggi: Mantetsu (1933–1940) Ch'ŏngjin–Sangsambon: Sentetsu (1940–1945) Sangsambon–Unggi: Mantetsu (1940–1945) Unggi–Rajin: Mantetsu (1935–1945) Ch'ŏngjin–Rajin: การรถไฟแห่งรัฐเกาหลี (ตั้งแต่ปี 1945)
ท้องถิ่น	ฮัมกยอง ราซอนเหนือ
เทอร์มินี	ชองจิน ชองนยอน ราจิน
สถานี	51
บริการ
พิมพ์	รถไฟรางหนัก , รถไฟรางภูมิภาค
คลังสินค้า	โฮรยองซัมบง
ประวัติศาสตร์
เปิดแล้ว	ขั้นตอนต่างๆ ระหว่างปี 1916–1935
ทางเทคนิค
ความยาวเส้น	325.1 กิโลเมตร (202.0 ไมล์)
จำนวนแทร็ก	รางคู่ (ซูซอง - โคมูซาน) รางเดี่ยว
ระยะห่างราง	1,435 มม. ( 4 ฟุต  8 นิ้ว)+รางมาตรฐานขนาด1/2 นิ้วบางส่วนยาว1,520 มม.(4 ฟุต  11  นิ้ว)+27 ⁄ 32  นิ้ว)(Dual Gauge, Hongŭi-Rajin)
การใช้ไฟฟ้า	สายส่งไฟฟ้าแรงสูง 3000 โวลต์DC
แผนที่เส้นทาง บางสถานีถูกตัดออกเพื่อความชัดเจน ชองจินฮัง สายชองจินฮัง สายพยองรา โรงงานผลิตอุปกรณ์รถไฟชองจิน -3.1 ชองจิน ชองนยอน ชองจิน โชชาจัง 0.0 ปันจุก สาย สีเขียว: สายคังด็อก คันดง สีน้ำเงิน: สายพยองรา 4.7 ซูซอง 10.3 ซองมัก 18.1 ชางหง 24.1 ฮยองเจ โรงงานเฟอร์โรอัลลอยพูรยอง 32.6 พูรยอง 38.9 โคมูซัน โรงงานปูนซีเมนต์โคมูซาน ซอซัง สายมูซาน 44.7 ซอกปง 51.4 ชางพยอง 58.7 ชอนโกริ เหมืองเก่า เหมืองถ่านหินโฮรยอง 89.5 Hoeryŏng Ch'ŏngnyŏn 93.5 ซินโฮรยอง ปิด 96.3 คุมแสง คึงซิมดง ปิด สายเซชอน สายเฉาไก ←เกาหลีเหนือ- จีน → ปิด 129.9 ซัมบอง 136.2 ฮาซัมบอง ปิดทำการในปี 1933 142.1 ชงซอง สายตองโป สายซองพยอง 150.3 คังกัลลี 0.8 กุกคยอง นัมยังกุกคยองไลน์ 169.0 0.0 นัมยัง ร้านขายรถยนต์ 180.4 อุนซอง เหมืองแร่ 208.2 ฮุนยุง สาธารณรัฐแมนจูเรียตะวันออก ( ปิดแล้ว ) 237.4 ซิงกอน สายโคกอนวอน ชุนดู เส้นชุนตู 255.0 ซงฮัก โฮมไลน์ 285.6 0.0 ฮองตี้ 1.0 ช็อกชี สายฮงอึย 9.5 ตูมังกัง 286.6 มุลโกล ←เกาหลีเหนือ~ รัสเซีย → ทะเลตะวันออก ท่าเรือแทจิน 300.7 อุงซัง 313.0 ซอนบง สายซุงรี 3.0 นัมราจิน ปิด สาขาน้ำราจิน ปิด 328.2 0.0 ราจิน สายราชินฮัง สายพยองรา แผนภาพนี้: ดู พูดคุย แก้ไข

เส้นทางฮัมบุกเป็นเส้นทางรถไฟสายหลักขนาดมาตรฐานที่ใช้ไฟฟ้าของทางรถไฟแห่งรัฐเกาหลีในเกาหลีเหนือโดยวิ่งจากชองจินบนเส้นทางพยองราไปยังราจินซึ่งอยู่บนเส้นทางพยองราเช่นกัน^{[ 1 ]}

เส้นทางฮัมบุกเชื่อมต่อกับเส้นทางฮงอวี่ที่ฮงอวี่ซึ่งเป็นเส้นทางรถไฟเพียงเส้นเดียวของเกาหลีเหนือที่เชื่อมต่อกับรัสเซียและที่นัมยางเชื่อมต่อกับเส้นเขตแดนนัมยางซึ่งนำไปสู่ทูเมนประเทศจีนผ่านสะพานข้าม แม่น้ำ ทูเมน^{[ 1 ]}

แม้ว่าจะตั้งอยู่ภายในจังหวัดฮัมกยองเหนือ ทั้งหมด แต่เส้นทางนี้เป็นหนึ่งในเส้นทางรถไฟสายหลักของเกาหลีเหนือ เส้นทางนี้มีความยาวรวม 325.1 กิโลเมตร (202.0 ไมล์) ในแง่ของความยาว ถือเป็นเส้นทางรถไฟที่ยาวเป็นอันดับสองของประเทศรองจากเส้นทางพยองกรา โดยคิดเป็น 7.7% ของเส้นทางรถไฟทั้งหมดของประเทศ^{[ 2 ]}

มีเส้นทางรถไฟมากกว่าสิบสาย ทั้งสายหลักและสายย่อย เชื่อมต่อกับสายฮัมบุก รวมถึงสายมูซานสายเหมืองถ่านหินโฮรยองสายโคกอนวอนสายโฮอัมและสายฮงอี พร้อมด้วยสายย่อยอีกมากมาย สายฮัมบุกเชื่อมต่อสามเมืองและสี่อำเภอ ได้แก่เมืองชองจินอำเภอพูรยองเมืองโฮรยอง อำเภอออนซอง อำเภอ คยองวอนอำเภอ คยอง ฮงอและเมืองพิเศษ ราซอน

ในแง่ของลักษณะทางภูมิประเทศ เส้นทางรถไฟฮัมบุกตัดผ่านสองพื้นที่ที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน เส้นทางนี้วิ่งเข้าสู่แผ่นดินใหญ่ในภูมิประเทศที่เป็นภูเขาระหว่างปันจุกถึงโฮรยอง จากนั้นเลียบแม่น้ำทูเมนและชายแดนทางเหนือของประเทศไปจนถึงราจิน ส่วนที่ลาดชันที่สุดของเส้นทางอยู่ระหว่างปูรยองและชางพยองซึ่งมีความลาดชันมากกว่า 20‰ ในทางตรงกันข้าม เส้นทางเลียบฝั่งแม่น้ำทูเมนตามแนวชายแดนนั้นค่อนข้างราบเรียบ

มีรางคู่จากสถานีซูซองซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อกับสายคังด็อกไปจนถึงสถานีโคโมซานซึ่งเป็น จุดเริ่มต้น ของสายมูซานนอกจากนี้ ช่วงรางคู่ (รางมาตรฐานและรางรัสเซีย) จากฮงอีไปยังราจิน ก็เป็นรางคู่เช่นกัน

มีศูนย์บริการสำหรับหัวรถจักรในโฮรยองและซัมบงและสำหรับรถไฟในนัมยาง^{[ 2 ]}

เส้นทางฮัมบุคถูกสร้างขึ้นจากการรวมเส้นทางหลายสายที่เดิมสร้างขึ้นโดยบริษัทรถไฟหลายแห่ง^{[ 1 ]}

ส่วน Ch'ŏngjin–Hoeryŏng เดิมเป็นส่วนหนึ่งของสาย Hamgyŏngของทางรถไฟรัฐบาล Chosen ( Sentetsu ) ซึ่งสร้างเสร็จในสามช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2459 ถึงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2460 ^{[ 3 ]}

เส้นทางรถไฟจากโฮรยองถึงทงกวัน (ปัจจุบันเรียกว่าคังกัลลี) สร้างขึ้นโดย บริษัทรถไฟโทมุนเอกชนระหว่างปี 1920 ถึง 1924 และในปี 1929 ได้ถูกโอนเป็นของรัฐโดยเซ็นเท็ตสึ ซึ่งตั้งชื่อว่าสายโทมุนตะวันตก [ ^{4 ] สาย}โทมุนตะวันออกจากทงกวันถึงอุงกี (ปัจจุบันคือซอนบง) สร้างขึ้นโดยเซ็นเท็ตสึระหว่างปี 1929 ถึง 1933 หลังจากสร้างสายโทมุนตะวันออกเสร็จสมบูรณ์ ก็ได้รวมเข้ากับสายโทมุนตะวันตกเพื่อสร้างเป็นสายโทมุน^{[ 5 ]}

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2476 การบริหารจัดการเส้นทางทั้งหมดจากชองจินไปยังอุงกีถูกโอนไปยังการรถไฟแมนจูเรียใต้ ( Mantetsu ) ^{[ 6 ]}ในเวลานั้น เส้นทางชองจิน-ซัมโบงถูกเพิ่มเข้าไปในเส้นทางฮัมกยอง ( วอนซาน -ชองจิน) ที่มีอยู่เดิม ในขณะที่เส้นทางซัมโบง-อุงกีกลายเป็นเส้นทาง โชเซ็นเหนือของ Mantetsu ^{[ 7 ]} Mantetsu เชื่อมต่อเส้นทางนี้กับท่าเรือที่ราจินโดยเปิดเส้นทางอุงนาจากอุงกีไปยังราจินในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 ^{[ 7 ]}

ในปี ค.ศ. 1940 เส้นทางรถไฟชองจิน-ซัมบงถูกโอนกลับไปยังการรถไฟรัฐบาลโชเซ็น และถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางฮัมกยอง ซึ่งวิ่งจากวอนซานไปยังซัมบง รถไฟด่วนจากโซลไปยังมู่ตานเจียงผ่านเส้นทางนี้ได้เปิดให้บริการในเวลานั้น จนกระทั่งสิ้นสุดสงครามแปซิฟิกเส้นทางชองจิน-ซัมบงยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางฮัมกยองของเซ็นเท็ตสึ เส้นทางซังซัมบง-อุงกีและเส้นทางสาขาที่อยู่ติดกันยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางโชเซ็นเหนือของมันเท็ตสึ และเส้นทางอุงนาก็ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายของมันเท็ตสึเช่นกัน

การให้บริการบนเส้นทางดังกล่าวถูกระงับหลังจาก การรุกราน ของโซเวียตในช่วงปลายสงครามแปซิฟิก ความเสียหายที่เส้นทางได้รับระหว่างสงคราม รวมถึงการทำลายสะพานข้ามแม่น้ำทูเมนที่ฮุนยองและซัมบงนั้น ได้รับการซ่อมแซมอย่างล่าช้าเนื่องจากความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดระหว่างโซเวียตและคณะกรรมการประชาชนเกาหลี สะพานทั้งสองแห่งนั้นยังไม่ได้รับการซ่อมแซมจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม หลังจากการปะทุของสงครามเกาหลีโซเวียตได้สร้างทางรถไฟสายย่อยจากบารานอฟสกี บนเส้นทางวลาดิโวสต็อกของ ทางรถไฟตะวันออกไกลของโซเวียตไปยังคาซานสถานีที่คาซานเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2494 และในปี พ.ศ. 2495 ได้มีการสร้างสะพานรถไฟไม้ข้ามแม่น้ำทูเมนไปยังทูมันกังในเกาหลีเหนือ^{[ 8 ]} ซึ่งเชื่อมต่อกับ สายฮงอีที่สร้างขึ้นใหม่จากทูมันกังไปยังฮงอีบนสายเหนือโชเซิน

หลังสงครามเกาหลีสิ้นสุดลง ส่วนของสายฮัมกยองระหว่างชองจินและซัมบง ส่วนของสายโชเซินเหนือระหว่างซัมบงและอุงกี (เปลี่ยนชื่อเป็นซอนบง) และสายอุงนาจากซัมบงไปยังราจินถูกรวมเข้าด้วยกันเพื่อสร้างสายฮัมบุกสายนี้ได้รับความเสียหายระหว่างสงครามและได้รับการสร้างใหม่ด้วยความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตและจีนสะพานมิตรภาพเกาหลี-รัสเซียข้ามแม่น้ำทูเมนเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2502 แทนที่สะพานไม้ชั่วคราวซึ่งไม่เพียงพอต่อการจราจรข้ามแม่น้ำ^{[ 9 ]}และในปี พ.ศ. 2508 สายพยองราก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ถึงราจิน เชื่อมต่อกับสถานีปลายทางของสายฮัมบุก

ในปี พ.ศ. 2551 ได้เริ่มดำเนินการแปลงเส้นทางจากชายแดนเกาหลีเหนือ-รัสเซียไปยังท่าเรือที่ราจินให้เป็นรางคู่ (มาตรฐานและรัสเซีย) ซึ่งรวมถึงเส้นทางฮงอวี่ทั้งหมดและส่วนฮงอวี่-ราจินของเส้นทางฮัมบุก^{[ 10 ]}

การก่อสร้างทางแยกจากหนองโปไปยังโรงงานอุตสาหกรรมแห่งใหม่เริ่มขึ้นในปี 2018

การขนส่งสินค้าทางบกส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการขนส่งแมกเนไทต์และเหล็กสโตนจากแหล่งเหมืองแร่ Musan และเหมืองอื่นๆ บนสาย Musan และถ่านหินจากเหมืองบนสาย Hoeryŏng Colliery และสาย Kogŏnwŏn ไปยัง โรงงาน เหล็ก Kim Chaekที่Kimchaekและโรงงานเหล็ก Ch'ŏngjinในCh'ŏngjin และการขนส่งสินค้าเข้าและออกจากรัสเซียผ่านสาย Hongŭi และเข้าและออกจากจีนผ่านสาย Namyanggukkyŏng สินค้าส่งออกหลักที่ส่ง ^ผ่าน Namyang ไปยังจีนคือแมกเนไทต์ ทัลก์ และเหล็ก และสินค้านำเข้าหลักคือโค้ก [ ^{2 ]}

เป็นที่ทราบกันว่ามีรถไฟโดยสารด่วนสามคู่ให้บริการในเส้นทางนี้: ^{[ 1 ]}

• รถไฟด่วนสาย 7/8ซึ่งวิ่งระหว่างเปียงยางและมอสโกผ่านทูมังกังจะวิ่งบนเส้นทางนี้ระหว่างสถานีราจินและฮงอี
• รถไฟด่วนสาย 9/10ซึ่งวิ่งระหว่างเปียงยางและมูซานจะวิ่งบนเส้นทางนี้ระหว่างชองจินและโคมูซาน
• รถไฟด่วนพิเศษสาย113/114ซึ่งวิ่งระหว่างสถานีพยองยางตะวันตกและสถานีออนซองจะวิ่งบนเส้นทางนี้ระหว่างสถานีชองจินและสถานีอุนซอง

นอกจากนี้ยังมีรถไฟทางไกลระหว่างKalmaบนสาย Pyongraและ Rajin ผ่าน Ch'ŏngjin และ Hoeryŏng; ระหว่าง Ch'ŏngjin และ Rajin ผ่าน Hoeryŏng; ระหว่างHaejuบนสาย Hwanghae Ch'ŏngnyŏnและ Onsŏng ผ่าน Ch'ŏngjin และ Hoeryŏng; และระหว่างTanch'ŏnบนสาย P'yŏngra และ Tumangang ผ่าน Ch'ŏngjin และ Hoeryŏng ^{[ 2 ]}

นอกจากนี้ยังมีรถไฟโดยสารหลายขบวนที่ให้บริการเขตอุตสาหกรรมหลักตามแนวเส้นทาง รวมถึงรถไฟสาย623/624 ที่วิ่งระหว่าง Rajin และSŏnbong ^{[ 1 ]}ระหว่างKogŏnwŏnบนสาย KogŏnwŏnและHunyungผ่านSingŏnระหว่าง Hoeryŏng และCh'ŏn'gŏ-riระหว่างCh'angp'yŏngและSŏkpong ระหว่าง Namyang ^และ Hunyung และระหว่าง Hoeryŏng และSech'ŏnผ่านSinhakp'o ^{[ 2} ]

พื้นหลังสีเหลืองในช่อง "ระยะทาง" แสดงว่าส่วนนั้นของเส้นทางไม่มีกระแสไฟฟ้า