จารึกเยโฮอาช

จารึกเยโฮอาชเป็นชื่อของโบราณวัตถุที่เป็นที่ถกเถียงกัน ซึ่งอ้างว่าถูกค้นพบใน สุสาน มุสลิมใกล้กับเนินพระวิหารในกรุงเยรูซาเลมในช่วงทศวรรษ 1990 ต่อมาได้ถูกขายให้กับฮัสซัน อากิลาน พ่อค้าโบราณวัตถุจากเยรูซาเลมตะวันออกซึ่งขายต่อให้กับนักสะสมโบราณวัตถุชาวอิสราเอลที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง

จารึกนี้อธิบายถึงการซ่อมแซมส่วนต่างๆ ของอาคารสาธารณะ ซึ่งรวมถึงระเบียงทางเข้า หน้าต่าง บันไดวน และอื่นๆ ซึ่งอาจเป็นวิหาร หลังจากมีการรวบรวมเงินบริจาคในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และในหมู่ผู้ที่อาศัยอยู่ในทะเลทราย สอดคล้องกับเรื่องราวใน2 พงศ์กษัตริย์บทที่ 12 ^{[ 1 ]}แม้ว่าจารึกจะไม่ได้กล่าวถึงวิหาร (หรือวิหารของพระยาห์เวห์) หรือชื่อของกษัตริย์เยโฮอาช อย่างชัดเจน แต่โดยทั่วไปแล้วมักเรียกกันว่า “จารึกเยโฮอาช”

ในขณะที่นักวิชาการบางคนสนับสนุนความเก่าแก่ของอักษรและจารึก รวมถึงคราบสนิมหน่วยงานโบราณสถานแห่งอิสราเอลกลับยืนยันว่าจารึกนี้เป็นของปลอมในยุคปัจจุบัน^{[ 2 ]}หลังจากคำแถลงดังกล่าว ความถูกต้องของแผ่นจารึกกลายเป็นประเด็นสำคัญในคดีความในศาล ซึ่งมีนักวิชาการอาวุโสประมาณ 70 คนจากทั่วโลกให้การเป็นพยานในสาขาต่างๆ เช่น อักษรโบราณ การศึกษาพระคัมภีร์ โบราณคดี โบราณคดีเชิงปริมาณ การวิเคราะห์คราบสนิม ธรณีวิทยา การแกะสลักหิน และอื่นๆ หลังจากดำเนินคดีทางกฎหมายเป็นเวลาเจ็ดปี ศาลแขวงเยรูซาเลมได้ตัดสินว่ารัฐไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าจารึกนี้เป็นของปลอม และเจ้าของได้รับการยกฟ้องจากข้อกล่าวหาทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง

รัฐบาลไม่ได้ยื่นอุทธรณ์คำตัดสิน แต่ในขั้นตอนนี้ได้ขอให้ริบแท็บเล็ต โดยอ้างว่าวัตถุที่มีความสำคัญเช่นนี้ควรอยู่ในความครอบครองของรัฐ อย่างไรก็ตาม ศาลฎีกาปฏิเสธข้ออ้างของรัฐบาลและสั่งให้ส่งคืนโบราณวัตถุให้กับเจ้าของ

โบอาซ กาออน ผู้สื่อข่าวของนิตยสารมาอาริฟ ของอิสราเอล รายงานว่า หน่วยปราบปรามการโจรกรรมโบราณวัตถุของอิสราเอลได้มุ่งเป้าไปที่ "จารึกเยโฮอาช" ในฐานะเหยื่อล่อราคาแพงเพื่อหลอกลวงนักสะสมชื่อดังในลอนดอน นักสืบชาวอิสราเอลเชื่อมโยงนามบัตร ปลอม และหมายเลขโทรศัพท์กับนักสืบเอกชนในเทลอาวีฟ ซึ่งยอมรับว่านายจ้างของเขาคือโอเดด โกลันนักสะสมที่เป็นเจ้าของโลงศพเจมส์ (โบราณวัตถุอีกชิ้นหนึ่งที่มีความไม่แน่ใจในความแท้จริง) โกลันปฏิเสธว่าเขาเป็นเจ้าของหินก้อนนั้น และอ้างว่าเจ้าของที่แท้จริงคือพ่อค้าโบราณวัตถุชาวปาเลสไตน์ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ภายใต้การปกครองของปาเลสไตน์และไม่สามารถระบุตัวตนได้

บทความในหนังสือพิมพ์มาอาริฟ ฉบับ วันที่ 19 มีนาคม 2546 รายงานว่าศาลได้ออกหมายค้นอพาร์ตเมนต์ สำนักงาน และโกดังเช่าของโกแลน การค้นหาพบเอกสารและภาพถ่ายที่อาจเป็นหลักฐานเอาผิดโกแลน ซึ่งอยู่ข้างจารึกเยโฮอาช ในระหว่างการสอบสวน โกแลนสัญญาว่าจะเปิดเผยที่ตั้งของศิลาจารึกเพื่อแลกกับการได้รับการยกเว้นจากการดำเนินคดี

จากนั้นตำรวจได้ทำการค้นหาใหม่ในพื้นที่เก็บของที่โกแลนเช่าไว้ในรามัตกันแต่ไม่ได้เปิดเผยให้ตำรวจทราบตั้งแต่แรก ที่นั่นตำรวจพบโบราณวัตถุ ตราประทับโบราณ และจารึกอื่นๆ จำนวนมากในขั้นตอนการผลิตต่างๆ พร้อมทั้งเครื่องมือสำหรับสร้างของเลียนแบบ ภายใต้การสอบสวนอย่างเข้มงวด โกแลนยอมรับว่าเขารู้เกี่ยวกับจารึกเยโฮอาชและสัญญาว่าจะส่งมอบให้

เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2555 ผู้พิพากษาอาฮารอน ฟาร์คาช แห่งกรุงเยรูซาเลมได้กล่าวว่า "ไม่มีหลักฐานว่าสิ่งประดิษฐ์สำคัญใด ๆ ถูกปลอมแปลง และอัยการไม่สามารถพิสูจน์ข้อกล่าวหาของพวกเขาได้เกินกว่าข้อสงสัยที่สมเหตุสมผล" ^{[ 5 ]}อย่างไรก็ตาม ศาลยังตัดสินว่าไม่สามารถสรุปได้ว่าจารึกเยโฮอาชเป็นของแท้ และสังเกตว่าผู้ร่วมงานของผู้ปลอมแปลงที่ถูกกล่าวหาสารภาพว่ามีส่วนช่วยในการปลอมแปลง^{[ 6 ] [ 7 ]}

ลิมอร์ ลิฟนัตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของอิสราเอล ได้แต่งตั้งคณะกรรมการวิทยาศาสตร์เพื่อศึกษาแผ่นจารึกเยโฮอาช รวมถึงโลงศพของเจมส์ด้วย

คณะกรรมการสรุปว่า ความผิดพลาดต่างๆ ในการสะกดคำและการผสมผสานตัวอักษรที่แตกต่างกัน บ่งชี้ว่านี่เป็นการปลอมแปลงในยุคปัจจุบัน หินก้อนนี้เป็นหินทั่วไปของไซปรัส ตะวันตก และพื้นที่ทางตะวันตก further west คราบสนิมบนตัวอักษรที่สลักนั้นแตกต่างจากด้านหลังของหิน และสามารถเช็ดออกได้ง่ายด้วยมือ ในการแถลงข่าวที่กรุงเยรูซาเลมเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2546 คณะกรรมการของหน่วยงานโบราณสถานแห่งอิสราเอลได้ประกาศว่าจารึกนี้เป็นการปลอมแปลงในยุคปัจจุบัน

รายงานฉบับหนึ่งซึ่งลงวันที่กันยายน พ.ศ. 2548 จัดทำโดย Wolfgang E. Krumbein จากมหาวิทยาลัย Carl von Ossietzky แห่ง Oldenburgประเทศเยอรมนี Krumbein สรุปว่า "ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคราบสนิมมีความต่อเนื่องในหลายจุดทั่วพื้นผิวและร่องตัวอักษรในกรณีของโลงศพและแผ่นจารึก ในทางกลับกัน ผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการแต่งตั้งจากหน่วยงานโบราณวัตถุของอิสราเอลไม่ได้ให้หลักฐานการปลอมแปลง" ^{[ 8 ]}

นาดาฟ นาอามานนักประวัติศาสตร์ชาวอิสราเอลผู้ตั้งทฤษฎีว่าหนังสือพงศ์กษัตริย์อาจมีพื้นฐานมาจากจารึกสาธารณะ ให้ความเห็นว่าผู้ปลอมแปลงอาจใช้ทฤษฎีของเขา (นาอามาน) เป็นพื้นฐานในการปลอมแปลงแฟรงค์ ครอสส์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดสังเกตเห็นข้อผิดพลาดต่างๆ ในการสะกดคำและศัพท์เฉพาะยูวัล โกเรนจากมหาวิทยาลัยเทลอาวีฟสาธิตวิธีการสร้างของปลอมที่เหมือนจริงโดยใช้การพ่น สีแบบขัดถู ส่วน ศิลาต้นฉบับนั้นยังคงถูกซ่อนไว้

ในบทความที่ตีพิมพ์ในปี 2550 ศาสตราจารย์ Chaim Cohen แห่งมหาวิทยาลัย Ben Gurionเขียนว่า "ทั้งลักษณะของการมีส่วนร่วมเหล่านี้และข้อเท็จจริงที่ว่าพวกมันเป็นสิ่งใหม่ทั้งหมดสนับสนุนจุดยืนของผมที่มีมายาวนานเกี่ยวกับความถูกต้องของจารึก YI [Jehoash] ดังต่อไปนี้: เพื่อขจัดข้อสงสัยใดๆ ที่อาจเกิดขึ้นเกี่ยวกับจุดยืนของผมเกี่ยวกับความถูกต้องของจารึก YI ผมขอเน้นย้ำตั้งแต่ต้นว่าผมไม่ทราบว่าจารึกนี้เป็นของแท้หรือไม่ อย่างไรก็ตาม ผมยืนยันว่าไม่สามารถพิสูจน์ได้ทางภาษาศาสตร์ว่าเป็นของปลอมในยุคปัจจุบัน ผมขอเสริมด้วยว่าหากจารึก YI กลายเป็นของปลอม มันก็เป็นของปลอมที่ยอดเยี่ยมที่สุดในความคิดของผม " ^{[ 9 ]}

วิคเตอร์ ซาสซอน ตอบว่า "จารึกบนหินทรายไม่จำเป็นต้องเป็นบันทึกแรกและดั้งเดิม หากไม่สามารถระบุอายุของหินได้ทางวิทยาศาสตร์ว่าอยู่ในช่วงปลายศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์ศักราชข้อความ นั้น อาจเป็นสำเนาในภายหลังของจารึกดั้งเดิม... เรามีการอ้างอิงถึงการบูรณะหรือซ่อมแซมจารึกที่เป็นไปได้ ผู้เขียนจารึกสองภาษาอัสซีเรีย-อาราเมอิกที่เทล ฟาครียาห์ ซึ่งมีอายุราวกลางศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์ศักราช ได้กล่าวถึงการบูรณะจารึกของเขาในอนาคตที่เป็นไปได้" ^{[ 10 ]}

ศาสตราจารย์รอนนี ไรช์ผู้มีบทบาทสำคัญในคดีนักสะสมโบราณวัตถุที่ถูกกล่าวหาว่าฉ้อโกงซึ่งเป็นที่แพร่หลาย และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งหน่วยงานโบราณวัตถุแห่งอิสราเอล กล่าวว่า "สุดท้ายนี้ ขออนุญาตแสดงความคิดเห็นในมุมมองที่แตกต่างออกไป โดยกล่าวว่าจารึกนั้นดูเหมือนจะเป็นของแท้ เพราะเป็นเรื่องยากที่ผมจะเชื่อว่าผู้ปลอมแปลง (หรือกลุ่มผู้ปลอมแปลง) จะมีความรู้ในทุกแง่มุมของจารึกนั้น − นั่นคือ ด้านกายภาพ ด้านอักษรศาสตร์ ด้านภาษาศาสตร์ และด้านพระคัมภีร์ − จนสามารถสร้างวัตถุเช่นนี้ขึ้นมาได้" ^{[ 11 ]}

ในบทความวิจารณ์ที่ตีพิมพ์ในปี 2012 Rosenfeld, Feldman, Kronfeld และ Krumbein ได้สรุปการศึกษาที่ตีพิมพ์ก่อนหน้านี้ของพวกเขาและทบทวนคำให้การของผู้เชี่ยวชาญที่ให้ไว้ในการพิจารณาคดีของ Oded Golan ^{[ 12 ]}พวกเขาสนับสนุนข้อสรุปของผู้พิพากษาว่าไม่สามารถพิสูจน์การปลอมแปลงสิ่งประดิษฐ์ได้ และระบุว่าหลักฐานในการพิจารณาคดีได้ยืนยันข้อสรุปก่อนหน้านี้ของพวกเขาเองว่าสิ่งประดิษฐ์นั้นน่าจะเป็นของแท้^{[ 12 ]}การวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ของคราบหินที่ดำเนินการโดยทีมนี้ได้กำหนดอายุคาร์บอนกัมมันตรังสีไว้ที่ 2340 ถึง 2150 แคลอรี ซึ่งสนับสนุน "ความเก่าแก่ของคราบหิน ซึ่งในทางกลับกัน เสริมความแข็งแกร่งให้กับข้อโต้แย้งที่ว่าจารึกนั้นเป็นของแท้" ^{[ 13 ]}

ในช่วงกลางปี ​​2013 หลังจากที่ผู้พิพากษาแอรอน ฟาร์คาช แห่งศาลแขวงเยรูซาเลมตัดสินว่ารัฐไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าวัตถุโบราณนั้นเป็นของปลอม รัฐจึงยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาเพื่อขอให้มีคำสั่งอย่างเป็นทางการให้เจ้าของวัตถุโบราณคือโกแลน มอบวัตถุโบราณนั้นให้แก่รัฐโดยไม่ต้องจ่ายเงิน^{[ 14 ]}ศาลฎีกาตัดสินคัดค้านหน่วยงานโบราณวัตถุแห่งอิสราเอล โดยคืนแผ่นจารึกและโลงศพให้กับโกแลน ซึ่งตั้งใจจะนำทั้งสองอย่างไปจัดแสดงต่อสาธารณะ^{[ 15 ]}

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 ศาสตราจารย์ Ed Greenstein จากมหาวิทยาลัย Bar-Ilanประเทศอิสราเอล ได้ตีพิมพ์บทความวิจารณ์ฉบับปรับปรุงใหม่ เรื่องจารึก Jehoash ที่เรียกกันว่า: การวิเคราะห์หลังการพิสูจน์ [ ^{16 ] โดย}แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการวิเคราะห์ทางวิชาการต่างๆ ของแผ่นจารึกและจารึกนั้น Greenstein ซึ่งเป็นนักภาษาศาสตร์เซมิติก โต้แย้งว่าจารึกนั้นมี "ความผิดปกติ—การสะกดและการใช้ภาษาที่ไม่สอดคล้องกับสิ่งที่เราทราบเกี่ยวกับการเขียนและภาษาฮีบรูโบราณ" เขายังอ้างถึงนักอักษรโบราณ Christopher Rollston สำหรับการยืนยันว่าความสูงสัมพัทธ์ของตัวอักษรบางตัวไม่ถูกต้อง Greenstein สรุปว่า:

ผู้พิพากษาซึ่งถูกครอบงำด้วยคำให้การที่หลากหลาย ไม่สามารถสรุปได้ อย่างไรก็ตาม คำตัดสินของนักวิชาการที่อ่านและวิเคราะห์ข้อความโบราณและการเขียนนั้นชัดเจน: จะไม่มีตำราเรียนเกี่ยวกับจารึกภาษาฮีบรูโบราณเล่มใดรวมข้อความที่เรียกว่าจารึกเยโฮอาชไว้ ไม่มีนักประวัติศาสตร์อิสราเอลโบราณคนใดจะนับจารึกนี้เป็นแหล่งข้อมูล และไม่มีนักไวยากรณ์หรือนักพจนานุกรมภาษาฮีบรูโบราณคนใดจะรวมคำ วลี หรือรูปแบบที่พบในจารึกนี้เป็นข้อมูลที่แท้จริง

• โบราณคดีในพระคัมภีร์
• รายชื่อจารึกในโบราณคดีสมัยพระคัมภีร์
• การปลอมแปลงทางโบราณคดี

• นีล แอชเชอร์ ซิลเบอร์แมน และ ยูวัล โกเรน, "การปลอมแปลงประวัติศาสตร์ในพระคัมภีร์", นิตยสาร โบราณคดี , กันยายน/ตุลาคม 2546
• โจนาธาน เกตเฮาส์, "กล่องเงินสด", นิตยสาร 'Maclean's', มีนาคม 2005
• กรีนสไตน์, เอ็ดเวิร์ด แอล. (2012). "หลักการวิธีการในการพิจารณาว่าจารึกที่เรียกว่าจารึกเยโฮอาชนั้นไม่เป็นของแท้"ใน ลุนด์เบิร์ก, มาริลีน เจ.; ไฟน์, สตีเวน; พิทาร์ด, เวย์น ที. (บรรณาธิการ). ไขปริศนาอดีต: การศึกษาภาษาและวรรณคดีเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อเป็นเกียรติแก่ บรูซ ซัคเคอร์แมน . สำนักพิมพ์ BRILL. หน้า  83–92 . ISBN 978-90-04-22716-3.
• Amnon Rosenfeld, Shimon Ilani, Howard R. Feldman, Wolfgang E. Krumbein, Joel Kronfeld (2009). "หลักฐานทางโบราณคดีเพื่อยืนยันความแท้จริงของแผ่นจารึกเยโฮอาช" Antiguo Oriente 7: 57-73.
• ซาสซอน, วิคเตอร์. กษัตริย์เยโฮอาชและความลึกลับของจารึกพระวิหารโซโลมอน. iUniverse, ปกอ่อน, 240 หน้า, 28 มีนาคม 2551.
• Sasson, Victor. จดหมายตอบโต้บทความของ NA Silberman และ Y. Goren ที่ส่งไปยัง นิตยสาร Archaeologyไม่ได้รับการยอมรับจากนิตยสารดังกล่าว (วันที่ส่งจดหมาย ตุลาคม 2546) แต่ในที่สุดก็ได้รับการตีพิมพ์ใน listhost.uchicago.edu[ANE] ในต้นเดือนมีนาคม 2547 จดหมายฉบับนี้ยังปรากฏอยู่ในหนังสือKing Jehoash and the Mystery of the Temple of Solomon Inscriptionหน้า 90–92 ด้วย

• อิสราเอลตั้งข้อหาปลอมแปลงโบราณวัตถุ (บีบีซี)
• พิพิธภัณฑ์ตัดสินว่าโบราณวัตถุชิ้นเดียวจากวิหารแห่งแรกเป็นของปลอม (Jerusalem Post)
• บทสรุปและบทถอดความจากสารคดีวิทยาศาสตร์ทางโทรทัศน์ BBC Horizon เรื่องแผ่นศิลาของกษัตริย์โซโลมอน (ปี 2004)
• การวิเคราะห์ทางโบราณคดีของแผ่นจารึก “เยโฮอาช”
• จารึกที่เรียกกันว่า 'จารึกเยโฮอาช': การถอดความและบรรณานุกรม โดย จูเซปเป เรกัลซี