ลาร่า นิทาน
"ลารา เรื่องเล่า" (Lara, A Tale ) เป็นบทกวีโศกนาฏกรรมที่มีสัมผัสคล้องจอง โดยลอร์ดไบรอนตีพิมพ์ครั้งแรกในลอนดอนเมื่อปี ค.ศ. 1814 โดยสำนักพิมพ์จอห์น เมอร์เรย์
ถือเป็นภาคต่อของThe Corsairเป็น บทกวีแนว โกธิคสองบทที่ เล่าเรื่องราว ของเคานต์ลาราผู้ลึกลับและหยิ่งผยอง ซึ่งเดินทางกลับจากแดนตะวันออกอันยาวนานสู่ที่ดินบรรพบุรุษในสเปน เช่นเดียวกับคอนราด เคานต์ลาราใช้ ชีวิต แบบโจรสลัดบทกวีนี้เน้นธีมของความโดดเดี่ยวความรักต้องห้าม และการทรยศ
พื้นหลัง
ผลงานชิ้นแรกที่แต่งขึ้นหลังจากที่ไบรอนละทิ้งความคิดที่จะเลิกเขียนและซื้อลิขสิทธิ์คืน นักวิจารณ์ถือว่าเป็นผลงานอัตชีวประวัติที่ต่อเนื่องจากเรื่องThe Corsair [ 1 ]ต่างจากThe Corsair ตรงที่ผลงานชิ้น นี้ได้รับการตีพิมพ์โดยไม่ระบุชื่อผู้แต่ง ควบคู่ไปกับJacquelineของซามูเอล โรเจอร์ส[ 2 ]
บทกวีเรื่อง "ลารา เรื่องเล่า" ( Lara, A Tale)ตีพิมพ์ครั้งแรกโดยลอร์ดไบรอนโดยไม่ระบุชื่อผู้แต่งในปี ค.ศ. 1814 ควบคู่ไปกับบทกวีอีกบทหนึ่งที่ไม่ได้เขียนโดยไบรอน ในฉบับนี้ ไม่มีอะไรที่แยกแยะระหว่างลาราและแจ็กเกอลีน (เขียนโดยซามูเอล โรเจอร์ส) ได้ เนื่องจากตีพิมพ์โดยไม่ระบุชื่อผู้แต่งและไม่มีการบ่งชี้ว่ามีผู้เขียนสองคนแยกกันในบทกวี บทกวีบรรยายโศกนาฏกรรมนี้ถือเป็นภาคต่อของบทกวีอีกบทหนึ่งของไบรอน คือ " โจรสลัด" (The Corsair ) โดยเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับการกลับบ้านของเคานต์ลาราหลังจากใช้เวลาหลายปีเดินทางไปต่างประเทศ เรื่องราวของลาราดำเนินต่อไปโดยมีเด็กรับใช้เป็นเพื่อนร่วมทางเพียงคนเดียว ขณะที่เขาเผชิญกับปัญหาต่างๆ กับเพื่อนร่วมรบ เริ่มแรกนำไปสู่การดวลที่เคานต์ลาราเป็นฝ่ายชนะ และเมื่อเรื่องราวดำเนินต่อไป เขาต้องต่อสู้กับทั้งมิตรและศัตรู เคานต์ลาราประสบความสำเร็จในการต่อสู้แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก จนกระทั่งคืนหนึ่งเขาได้พบกับกลุ่มคนจำนวนมากและพยายามต่อสู้กับพวกเขา โชคร้ายที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในตอนท้ายของบทกวี
ต้นฉบับแรกของบทกวีนี้เขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1814 ต้นฉบับที่ไบรอนเขียนสำหรับฉบับพิมพ์ครั้งแรกนั้นเขียนขึ้นระหว่างวันที่ 14 ถึง 23 มิถุนายน ค.ศ. 1814 มีการแก้ไขเพิ่มเติมในภายหลัง แต่ไม่พบเอกสารใดๆ หลังจากนั้นไม่นานนักหลังจากวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1814 บทกวีเรื่องLaraได้รับการตีพิมพ์ร่วมกับJacquelineเป็นครั้งแรก ฉบับพิมพ์สามครั้งแรกตีพิมพ์ร่วมกันโดยไม่ระบุชื่อผู้เขียน ขายได้เกือบ 7,000 เล่ม เมื่อมีการตีพิมพ์ฉบับที่สี่ บทกวีเรื่องนี้จึงได้รับการตีพิมพ์แยกต่างหากและใช้ชื่อของไบรอน
สรุป
บทกวีบรรยายเล่าเรื่องราวการกลับมาอันเป็นโชคชะตาของเคานต์ลาราสู่บ้านเกิดหลังจากใช้เวลาหลายปีเดินทางไปในดินแดนตะวันออกเชิงอรรถหนึ่งของไบรอนอธิบายว่า แม้ว่าชื่อ "ลารา" จะมีต้นกำเนิดมาจากภาษาสเปน แต่ "ไม่มีสถานการณ์ใดที่บ่งบอกถึงสถานที่หรือประเทศใดที่ระบุว่าฉากหรือวีรบุรุษของบทกวีนี้อยู่ในประเทศหรือยุคใด" [ 3 ]
บทกวีนี้ประกอบด้วยสองบท บทแรกกล่าวถึงเคานต์ลาราผู้ลึกลับ ซึ่งมีเชื้อสายเก่าแก่ กลับสู่บ้านเกิดหลังจากพำนักอยู่ในต่างแดนเป็นเวลานาน เขามีเพียงคาเล็ด เด็กรับใช้ชาวตะวันออกผู้ภักดีต่อเขาอย่างเงียบๆ เป็นผู้ติดตาม ลาราเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่ยังเยาว์วัย (“ไม่มีใครคอยเตือนสติ มีเพียงไม่กี่คนที่คอยชี้แนะในเวลาที่เหมาะสม เส้นทางนับพันที่นำไปสู่ความผิด”) เขาใช้ชีวิตอย่างเสเพลในบ้านเกิดจนกระทั่งออกเดินทางไปต่างประเทศตั้งแต่อายุยังน้อย เขากลับมาในสภาพที่เปลี่ยนไป —เก็บตัว หยิ่งยโส และดูเหมือนจะซีดเซียวด้วยความสุขและชื่อเสียง (“ในที่สุดคิ้วที่ขมวดเป็นรอยย่นก็จ้องมองไปที่ความปรารถนา แต่เป็นความปรารถนาในอดีต”)
ในคืนพระจันทร์เต็มดวงที่สวยงาม เหล่าคนรับใช้ของลาร่าถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกรีดร้องที่น่าขนลุกจากห้องโถงของเขา และพวกเขาวิ่งเข้าไปพบว่าเคานต์นอนหมดสติอยู่บนพื้น ลาร่าได้รับการปลุกให้ฟื้นโดยคาเล็ด ซึ่งพูดกับเขาด้วยภาษาต่างประเทศ แม้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก แต่เหล่าคนรับใช้ของลาร่าก็เชื่อมั่นว่าเขาได้เห็นวิญญาณ และเสียงกรีดร้องนั้นมาจากสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์
ลาราเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ในตอนเย็นซึ่งจัดโดยเคานต์โอโธ ผู้มีตำแหน่งสูงในท้องถิ่น ขณะที่เขากำลังมองดูผู้ร่วมงาน เขาก็ถูกเซอร์เอซเซลิน ญาติของโอโธ จำได้ และเซอร์เอซเซลินก็โกรธจัดและกล่าวหาเขาด้วยข้อหาอาชญากรรมที่ไม่ได้ระบุชื่อในต่างแดน โอโธเข้ามาไกล่เกลี่ยและนัดให้ทั้งสองพบกันในวันพรุ่งนี้ต่อหน้าขุนนางท้องถิ่นเพื่อพิจารณาข้อกล่าวหา ลาราตกลงและออกจากห้องโถงไปพร้อมกับคาเล็ด เซอร์เอซเซลินก็จากไปไม่นานหลังจากนั้น
ในบทที่สอง เหล่าขุนนางมารวมตัวกันในห้องโถงของโอโธในวันรุ่งขึ้นเพื่อฟังข้อกล่าวหาและการแก้ต่าง อย่างไรก็ตาม แม้ว่าลาราจะปรากฏตัว แต่เอซเซลินกลับไม่มา หลังจากมีการโต้เถียงกันอย่างดุเดือด โอโธเสนอตัวที่จะต่อสู้กับลาราแทนลูกพี่ลูกน้องของเขา แต่ก็ถูกลาราเอาชนะได้อย่างรวดเร็ว ลาราไว้ชีวิตเขาด้วยการขอร้องของเหล่าขุนนาง
ในขณะเดียวกัน เอซเซลินหายตัวไปอย่างสิ้นเชิง ไม่กลับมาจากงานเลี้ยงตอนเย็นที่ห้องโถงของโอโธเลย ความสงสัยจึงพุ่งเป้าไปที่ลาราอย่างรวดเร็ว และโอโธผู้ไม่ให้อภัยก็ยุยงขุนนางคนอื่นๆ ให้ดำเนินคดีกับลารา ลาราได้มองเห็นภัยคุกคามนี้ล่วงหน้า จึงได้สร้างความเห็นอกเห็นใจให้กับชาวนาผู้ถูกกดขี่ในประเทศ ซึ่งถูกขุนนางผู้หยิ่งยโสและไม่สนใจเหยียบย่ำ เมื่อโอโธลงมือ ลาราก็ลุกขึ้นก่อกบฏนำทัพชาวนา
หลังจากประสบความสำเร็จในช่วงแรก กองทัพที่ไร้ระเบียบวินัยของลาร่าก็ประสบกับความพ่ายแพ้ เมื่อความพ่ายแพ้ การหนีทัพ และการซุ่มโจมตี ทำให้กองทัพของลาร่าเหลือเพียงกลุ่มเล็กๆ แต่ยังคงภักดี เขาจึงตัดสินใจนำพวกเขาข้ามพรมแดนไปยังอีกประเทศหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงพรมแดน พวกเขาก็ถูกสกัดกั้น และหลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดซึ่งลาร่าเกือบจะได้รับชัยชนะ เขาก็ถูกลูกธนูยิงและตกลงมาจากม้าบาดเจ็บสาหัส ขณะที่โอโธและพันธมิตรของเขาเข้ามาเยาะเย้ยลาร่าที่ล้มลง เคานต์โอโธกลับไม่สนใจพวกเขาและเสียชีวิตขณะพูดคุยกับคาเล็ดด้วยภาษาต่างประเทศ เมื่อลาร่าสิ้นชีวิต คาเล็ดก็เป็นลมและถูกพบว่าเป็นหญิงปลอมตัว เธอปฏิเสธที่จะทิ้งร่างของลาร่าและยังคงอาศัยอยู่ข้างต้นไม้ที่เขาตกลงมาและถูกฝัง จนกระทั่งเธอเสียชีวิต
หมายเหตุท้ายเรื่องเล่าว่า คนตัดไม้ในท้องถิ่นเห็นชายสวมหน้ากากขี่ม้าโยนศพของเซอร์ เอซเซลินลงไปในทะเลสาบในคืนที่เขาหายตัวไป
ลิงก์ภายนอก
- ลาร่า นิทาน (Lara, A Tale)สามารถอ่านฉบับเต็มได้ที่ Internet Archive
หนังสือเสียงเรื่อง Lara, A Taleที่เป็นสาธารณสมบัติ มีให้บริการที่LibriVox- ฉบับพิมพ์ครั้งแรก ค.ศ. 1814 พร้อมด้วยแจ็กเกอลีนลอนดอน: จอห์น เมอร์เรย์