ลี ชางดง
ลีในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติคาร์โลวี วารี ปี 2010
เกิด	( 4 กรกฎาคม 1954 )4 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 แทกูประเทศเกาหลีใต้
อัลมา มัธยฐาน	มหาวิทยาลัยแห่งชาติคยองพุก (1981)
อาชีพ	ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทภาพยนตร์
จำนวนปีที่ปฏิบัติงาน	ปี 1997–ปัจจุบัน
เกียรตินิยม	เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ - ชั้นอัศวิน (ปี 2006)
ชื่อเกาหลี
ฮันกุล	이창동
ฮันจา	李滄東
อาร์อาร์	ฉันชางดง
นาย	ฉันฉางตง
ลายเซ็น

ลี ชางดง ( ภาษาเกาหลี :  이창동 ; เกิด 4 กรกฎาคม 1954) ^{[ 1 ]} เป็น ผู้กำกับภาพยนตร์นักเขียนบทและนักเขียนนวนิยายชาวเกาหลีใต้^{[ 2 ]}เขาได้กำกับภาพยนตร์ยาว 6 เรื่อง ได้แก่Green Fish (1997), Peppermint Candy ( 1999), Oasis (2002), Secret Sunshine (2007), Poetry (2010) และBurning (2018) Burningเป็นภาพยนตร์เกาหลีเรื่องแรกที่ติดอยู่ในรายชื่อภาพยนตร์ 9 เรื่องสุดท้ายของงานประกาศรางวัลออสการ์ครั้งที่ 91 สาขา ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม Burning ยังได้รับรางวัล Fipresci International Critics' Prizeจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งที่ 71 , รางวัล ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมจากสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์ลอสแอนเจลิสและรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมจากสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์โทรอนโต

ลีได้รับรางวัลสิงโตเงินสาขาผู้กำกับยอดเยี่ยมและรางวัลนักวิจารณ์นานาชาติฟิเปรสซีในเทศกาลภาพยนตร์เวนิสปี 2002และรางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์คานส์ปี 2010นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัลความสำเร็จด้านการกำกับจากงานประกาศรางวัลเอเชียแปซิฟิกสกรีน ครั้งที่ 4 ในปี 2017 ^{[ 3 ]}รางวัลใหญ่จากคณะกรรมการตัดสิน ในงาน ประกาศรางวัลเอเชียแปซิฟิกสกรีนปี 2018 รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมและรางวัลความสำเร็จตลอดชีวิตในงานประกาศรางวัลภาพยนตร์เอเชียครั้งที่ 13ในปี 2019 ^{[ 4 ]}และเขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสิงโตทองและปาล์มดอร์ ลีดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวของเกาหลีใต้ตั้งแต่ปี 2003 ถึง 2004

ลี ชางดง เกิดที่เมืองแทกูประเทศเกาหลีใต้ เขาสำเร็จการศึกษาด้านวรรณคดีเกาหลีจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติคยองพุกในเมืองแทกูในปี 1981 โดยใช้เวลาส่วนใหญ่ในโรงละคร เขียนบทละครและกำกับการแสดง ต่อมาเขาได้สอนภาษาเกาหลีในโรงเรียนมัธยม และสร้างชื่อเสียงในฐานะนักเขียนนวนิยายด้วยนวนิยายเรื่องแรกของเขาชื่อชอนรีในปี 1983 ^{[ 1 ]}

ลีไม่มีการฝึกฝนด้านการสร้างภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ เขาได้รับการติดต่อจากพัค กวางซูให้เขียนบทภาพยนตร์เรื่องTo the Starry Islandลีเจรจาขอ ตำแหน่ง ผู้ช่วยผู้กำกับ (AD) เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลง และได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้กำกับคนแรกในวันแรกของการถ่ายทำเมื่อผู้ช่วยผู้กำกับคนแรกคนเดิมไม่มาปรากฏตัว ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในปี 1993 ^{[ 1 ] [ 5 ]}ต่อมาเขาได้เขียน บทภาพยนตร์เรื่อง A Single Sparkในปี 1995 ซึ่งได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในงานประกาศรางวัลภาพยนตร์บลูดราก้อนประจำ ปี 1995 ^{[ 5 ] [ 6 ]}

หลังจากที่คนรุ่นเดียวกันสนับสนุนให้เขาก้าวเข้ามาเป็นผู้กำกับในที่สุด ลีจึงสร้างภาพยนตร์เรื่องGreen Fishซึ่งเป็น "การวิพากษ์วิจารณ์สังคมเกาหลีที่เล่าผ่านสายตาของชายหนุ่มที่เข้าไปพัวพันกับโลกใต้ดินของอาชญากร" ^{[ 7 ]}ในปี 1997 Green Fishได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากงาน Blue Dragon Film Awards , รางวัล Dragons and Tigersจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติแวนคูเวอร์และรางวัล NETPAC Special Mention จากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติรอตเตอร์ดัม

ในปี 2000 ลีสร้างภาพยนตร์เรื่อง Peppermint Candyซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของชายคนหนึ่งโดยเรียงลำดับเหตุการณ์ย้อนหลังผ่านประวัติศาสตร์เกาหลีใต้ 20 ปี ตั้งแต่การประท้วงของนักศึกษาในทศวรรษ 1980 จนถึงการออกฉายภาพยนตร์ในปี 2000 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลพิเศษจากคณะกรรมการตัดสินในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติบราติสลาวาและสามรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติคาร์โลวี วารีรวมถึงรางวัลดอน กิโฆเต้ รางวัลพิเศษจากคณะกรรมการตัดสิน และรางวัล NETPAC นอกจากนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากงานประกาศรางวัลแกรนด์เบล ล์ ของเกาหลี อีกด้วย

ในปี 2002 ลีได้สร้าง ภาพยนตร์ เรื่องOasisเกี่ยวกับชายที่มีอาการป่วยทางจิตและหญิงที่เป็นโรคอัมพาตสมอง ซึ่งได้รับรางวัลSilver Lionสาขาผู้กำกับยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เวนิส ในปี 2003 Oasisเป็นภาพยนตร์ตัวแทนจากเกาหลีเข้าชิง รางวัล ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ครั้งที่ 75ในปี 2003 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัล Chief Dan George Humanitarian Award จากเทศกาลภาพยนตร์นานาแวนคูเวอร์และรางวัล Special Director's Award, FIPRESCI PrizeและSIGNIS Award จาก เทศกาลภาพยนตร์นานาเวนิสลีได้รับรางวัล Baeksang Arts Awardสาขาผู้กำกับยอดเยี่ยมOasis ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Independent Spirit Awardsสาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม ในปี 2005 อีกด้วย

ระหว่างปี 2003-2004 ลี ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวของประเทศ เกี่ยวกับการแต่งตั้งทางการเมืองครั้งนี้ เขาได้กล่าวว่า:

ในช่วงการหาเสียงเลือกตั้งของประธานาธิบดีโรห์ มูฮยอนหนึ่งในสิ่งที่เขาสัญญาไว้คือ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของเขาจะได้รับการคัดเลือกจากบุคคลในแวดวงวัฒนธรรมและศิลปะ ไม่ใช่จากนักการเมืองมืออาชีพ ปรากฏว่าเขาได้รับเลือกตั้ง และมีคนจำนวนมากแนะนำฉันให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมคนใหม่ ฉันไม่เคยคิดว่าตำแหน่งนี้เหมาะกับฉันเป็นพิเศษ แต่ก็ต้องยอมรับมันในฐานะถ้วยขมที่ต้องยอมรับในชีวิต^{[ 8 ]}

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ลีได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ชั้นอัศวินจาก รัฐบาล ฝรั่งเศส ใน ฐานะ "ผู้มีส่วนช่วยในการรักษาโควตาหน้าจอเพื่อส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม" โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมฝรั่งเศสเรโนด์ ดอนเนดิเยอ เดอ วาเบรส เป็นผู้มอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ให้กับสถานทูตฝรั่งเศสในกรุงโซล ระหว่างการเยือนอย่างเป็นทางการ^{[ 9 ]}

ภาพยนตร์เรื่องที่สี่ของลี เรื่อง Secret Sunshineเกี่ยวกับแม่ที่โศกเศร้าจากการสูญเสียลูกชาย เสร็จสมบูรณ์ในปี 2550 ในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งที่ 60ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในประเภทการแข่งขัน โดยมีนักแสดงนำหญิงจอน โด-ยอนได้รับรางวัลPrix d'interprétation féminine [ ^{10 ] ภาพยนตร์}เรื่องนี้ออกฉายในเกาหลีใต้ในปี 2550 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม ใน งานประกาศรางวัลออสการ์ประจำปี 2551 Secret Sunshineได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากงานAsia Pacific Screen Awards ; รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและผู้กำกับยอดเยี่ยมจากงาน Asian Film Awardsประจำปี 2551 ; รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและผู้กำกับยอดเยี่ยมจากงานKorean Film Awards ; รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมจากงานDirector's Cut Awards ; และรางวัลพิเศษจากงานGrand Bell Awards

ในปี 2009 ลีได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการตัดสินการประกวดระดับนานาชาติในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งที่ 61ร่วมกับอิซาเบลล์ ฮัปเปอร์ต์ , ชู ฉีและโรบิน ไรท์

ภาพยนตร์ เรื่อง Poetryของลี ซึ่งออกฉายในปีถัดมาเล่าเรื่องราวของหญิงวัย 60 กว่าปีในเขตชานเมืองที่เริ่มสนใจบทกวีขณะที่ต้องต่อสู้กับโรคอัลไซเมอร์และหลานชายที่ไม่รับผิดชอบ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกและได้รับรางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ปี 2010 ยุน จองฮีรับบทนำซึ่งกลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้งหลังจากห่างหายไป 16 ปี จากภาพยนตร์เรื่องนี้ ลีได้รับรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมจากงานAsia Pacific Screen Awards นอกจากนี้ Poetry ยังได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากงาน Grand Bell Awardsปี 2010 และรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมจากงานBaeksang Arts Awards ปี 2011 อีก ด้วย

ในปี 2018 ลีกลับมาหลังจากห่างหายไปแปดปีด้วยภาพยนตร์ดราม่าลึกลับแนวจิตวิทยาเรื่อง Burningซึ่งดัดแปลงมาจากเรื่องสั้น 1 ใน 17 เรื่องสั้นของฮารุกิ มูราคามิ ในหนังสือ The Elephant Vanishesเรื่อง "Barn Burning" ^{[ 11 ] [ 12 ] [ 13 ]}ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์ในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งที่ 71และได้รับรางวัลFipresci International Critics' Prize ^{[ 14 ]}กลายเป็นภาพยนตร์ที่ได้รับคะแนนสูงสุดในประวัติศาสตร์ของScreen Internationalในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์^{[ 15 ]} Burningได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของเกาหลีในการเสนอชื่อ^เข้า ชิงรางวัล ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในงานประกาศรางวัลออสการ์ครั้งที่ 91 [ ^{16 ]}นับเป็นภาพยนตร์เกาหลีเรื่องแรกที่ได้เข้ารอบ 9 เรื่องสุดท้ายของรางวัลนี้^{[ 17 ]} ภาพยนตร์ เรื่อง Burningยังได้รับรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมจากสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์ลอสแอนเจลิส รางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมจากสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์โทรอนโตและรางวัลรองชนะเลิศ จากรางวัล ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม 5 อันดับแรกของNational Board of Review สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ ลีได้รับรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมจาก งาน Buil Film Awardsปี 2018 และงาน KOFRA Film Awards ปี 2019 นอกจากจะได้รับการยกย่องในระดับนานาชาติแล้ว "Burning" ยังได้รับรางวัล Grand Bell Awards ปี 2018 สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และรางวัล FIPRESCI จากสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์เกาหลี

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 ลีได้รับ รางวัล ผู้กำกับยอดเยี่ยมจาก ภาพยนตร์เรื่อง Burningและรางวัลความสำเร็จตลอดชีวิตในงานประกาศรางวัลภาพยนตร์เอเชียครั้งที่ 13 [ ^{18 ] [ 4 ] ใน} ปี พ.ศ. 2564 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานคณะกรรมการตัดสินการประกวดระดับนานาชาติในงานประกาศรางวัลภาพยนตร์เอเชียครั้งที่ 15 ^{[ 19 ]} เขายังร่วมงานกับ บง จุนโฮ ในภาพยนตร์เรื่องแรกของเจสัน ยู เรื่อง"Sleep" อีกด้วย^{[ 20 ]}

ในเดือนพฤษภาคม 2025 ภาพยนตร์เรื่องต่อไปของลีเรื่องPossible Loveได้รับการประกาศโดยมีNetflixเป็นผู้จัดจำหน่าย^{[ 21 ] [ 22 ]}

ลีเกิดที่แทกู เมืองที่อนุรักษ์นิยมและ ฝ่ายขวาที่สุดในเกาหลี พ่อแม่ของเขาเป็นชนชั้นกลางระดับล่างที่มี แนวคิดทางการเมือง แบบซ้ายโดยเฉพาะพ่อของเขา ครอบครัวของเขาสืบเชื้อสายมาจากชนชั้นสูงในเกาหลีโบราณ ความขัดแย้งของการเติบโตในครอบครัวอดีตชนชั้นสูงที่มี ความเชื่อมโยงกับ สังคมนิยมได้หล่อหลอมบุคลิกของเขา และต่อมาก็ส่งผลต่อสไตล์ภาพยนตร์ของเขา^{[ 1 ]}

ลีสนับสนุน การลงสมัครรับเลือกตั้งของ โรห์ มูฮยอนตั้งแต่ปี 2545 และหลังจากที่เขาชนะการเลือกตั้ง ลีได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมตั้งแต่ปี 2546 ถึง 2547 ในระหว่างดำรงตำแหน่ง ลีได้เสนอโควตาฉายภาพยนตร์อิสระ แต่ข้อเสนอของเขาได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรงจากอุตสาหกรรมภาพยนตร์เกาหลี อย่างไรก็ตาม ในเดือนตุลาคม 2549 เขาได้รับรางวัลสำหรับความพยายามของเขาด้วยเครื่องราชอิสริยาภรณ์อัศวินแห่งเลฌียงดอเนอร์ (Legion of Honor) จากรัฐบาลฝรั่งเศสสำหรับ "การมีส่วนร่วมในการรักษาโควตาฉายภาพยนตร์เพื่อส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม" ^{[ 23 ]}

ลีได้บอยคอตและปฏิเสธที่จะเข้าร่วม พิธี มอบรางวัลภาพยนตร์มังกรฟ้าตั้งแต่ปี 2545 เนื่องจากความขัดแย้งทางการเมืองกับหนังสือพิมพ์ Chosun Ilboซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์อนุรักษ์นิยมของเกาหลีใต้ที่จัดงานมอบรางวัลดังกล่าว ส่งผลให้ตั้งแต่ปี 2545 ภาพยนตร์ของเขาไม่เคยถูกส่งเข้าประกวดและถูกตัดออกจากการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและผู้กำกับยอดเยี่ยม^{[ 24 ]}

เป็นเวลาเกือบสิบปีจนถึงปี 2017 ในสมัย รัฐบาลของ ลี มยอง-บัก^{[ 25 ]}และพัค กึน-ฮเย^{[ 26 ]}ลีถูกรัฐบาลขึ้นบัญชีดำ^{[ 27 ]}ศิลปินเช่นลีที่ถูกขึ้นบัญชีดำต้องถูกสอบสวนและถูกปฏิเสธเงินอุดหนุน^{[ 28 ]}ลีเล่าถึงช่วงเวลาที่เขาหยุดพักงานแปดปี:

ในช่วงแปดปีนี้ ฉันตั้งคำถามกับตัวเองมากมายว่า ฉันอยากสร้างภาพยนตร์แบบไหน และฉันจะสร้างภาพยนตร์แบบไหนให้กับผู้ชมของฉัน จริงๆ แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานขนาดนั้นก็ได้ ฉันสามารถสร้างภาพยนตร์ที่คนอยากดูได้ง่ายๆ โดยใส่สไตล์ส่วนตัวของฉันเข้าไป เพื่อให้ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ แต่ฉันกำลังมองหาภาพยนตร์ของตัวเอง นั่นคือทั้งหมดที่ฉันพูดและอธิบายได้ ในเวลานั้น ฉันกำลังคิดถึงความโกรธของผู้คน ทุกคนที่ฉันรู้จักในตอนนั้นต่างก็โกรธ ไม่ว่าจะเป็นศาสนา สัญชาติ หรือความแตกต่างใดๆ ( Burning ) เรื่องราวต้นฉบับทำให้ฉันได้เชื่อมโยงกับคำถามและเรื่องราวของตัวเอง^{[ 29 ]}

ลีอธิบายกระบวนการสร้างสรรค์ของเขาว่าเป็นกระบวนการแห่งความสิ้นหวังอย่างที่สุด^{[ 30 ] [ 31 ]}ภาพยนตร์ทั้งหมดของเขาเป็นเรื่องราวที่มืดมนเกี่ยวกับการสูญเสียความไร้เดียงสา ความทุกข์ทรมาน และความแปลกแยก ธีมหลักของเขามักจะเกี่ยวกับบาดแผลทางจิตใจแทนที่จะปล่อยให้ตัวละครของเขาจมอยู่กับความทุกข์ ลีกลับดึงพวกเขาเข้าสู่สถานการณ์ที่ทำให้พวกเขาต้องค้นหาความหมายของชีวิต ซึ่งมักจะไร้ประโยชน์ ความทรงจำมักเป็นธีมสำคัญสำหรับลี^{[ 32 ]}ผลงานของเขาสามารถนิยามได้ด้วย ประเภท โศกนาฏกรรมและเรื่องราวของเขามักเกี่ยวข้องกับตัวละครที่ประสบกับความทุกข์ทรมานในระดับหนึ่ง

ภาพยนตร์ของเขาสะท้อนให้เห็นถึงสภาพแวดล้อมทางสังคมและการเมืองที่กดขี่ของเกาหลีใต้ และภาพสะท้อนของชาวเกาหลีชนชั้นแรงงานที่ถูกกีดกัน ตัวละครของเขามีลักษณะต่อต้านวีรบุรุษ แต่ดูเหมือนเขาจะให้เหตุผลสนับสนุนพวกเขาเนื่องจากภูมิหลังของพวกเขา^{[ 1 ]}ผ่านภาพเหมือนจริงของตัวละครที่มีปัญหา ลีขอให้ผู้ชมพิจารณาตัวเองและมองสิ่งที่สังคมซ่อนไว้ใต้พรม อย่างไรก็ตาม เขาหลีกเลี่ยงการปกปิดธีมของเขาด้วยความเหนือ จริงที่ฉูดฉาด แต่เขากลับได้รับแรงผลักดันจากความเป็นธรรมชาติมากกว่า^{[ 33 ]}

ลีไม่ได้ให้คำแนะนำที่เฉพาะเจาะจงมากนักเมื่อเขาทำงานกับนักแสดง เขาเชื่อว่าปฏิกิริยาของนักแสดงมีความสำคัญมากกว่าการกระทำ^{[ 34 ]}เขาไม่มีวิธีการกำกับที่เฉพาะเจาะจง เขาไม่ได้บอกนักแสดงให้แสดงหรือเป็นไปในแบบใดแบบหนึ่ง แต่เขาบอกให้พวกเขากลายเป็นตัวตน ตัวละครในภาพยนตร์ เขากล่าวว่า

"สิ่งที่ฉันพยายามให้พวกเขาทำคือการเป็นตัวละคร รู้สึกเหมือนเป็นตัวละคร ฉันไม่ได้พยายามกำหนดรายละเอียดมากนักในการกำกับนักแสดงของฉัน ตัวอย่างเช่น ฉันจะไม่พูดว่า 'ใช้สีหน้าแบบนี้' หรือ 'พูดแบบนี้' หรือ 'ช่วยยกเสียงให้สูงขึ้นอีกหน่อยได้ไหม' หรืออะไรทำนองนั้น" และ "บางครั้ง นักแสดงคาดหวังรายละเอียดเพิ่มเติมจากฉัน ให้คำแนะนำเฉพาะเจาะจง แต่ฉันไม่ทำอย่างนั้น แต่สิ่งที่ฉันทำบางครั้งคือการเล่าเรื่องราวที่แตกต่างออกไป หรือพูดถึงสิ่งอื่นๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับสิ่งที่นักแสดงควรแสดง แต่โดยอ้อมอาจช่วยให้พวกเขารู้สึกเหมือนกับที่ตัวละครรู้สึก จนพวกเขากลายเป็นตัวละครนั้น" ^{[ 35 ]}

มีการพูดถึงกันว่ากองถ่ายของอี ชางดงนั้นเต็มไปด้วยความกดดัน เพื่อตอบสนองต่อความกดดันที่มุน โซริและซุล คยองกู ประสบ ในกองถ่ายภาพยนตร์ของเขา อี ชางดงจึงกล่าวว่า

"[...] ฉันไม่เคยขึ้นเสียง และฉันไม่เคยให้คำแนะนำที่เข้มงวดใดๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องทำงานกับนักแสดง เมื่อพูดถึงการแสดง ฉันชอบให้นักแสดงค้นพบตัวเองในตัวละคร และค้นพบตัวเองอยู่ในสถานการณ์ต่างๆ ฉันไม่ใช่คนที่คอยบอกหรือสั่งสอนพวกเขาว่าควรแสดงออกอย่างไรในสถานการณ์ใดสถานการณ์หนึ่ง" และ "[...] หนึ่งในสิ่งที่ฉันมักพูดกับนักแสดงของฉันคือ 'อย่าแสดง' ซึ่งอาจทำให้นักแสดงงงเล็กน้อย เพราะ 'เดี๋ยวก่อน ฉันเป็นนักแสดง ฉันควรจะแสดงสิ คุณหมายความว่าอย่างไร? มันหมายความว่าอย่างไร?' นั่นอาจเป็นคำพูดที่ทำให้สับสนได้" ^{[ 36 ]}

ในปี พ.ศ. 2530 ลีได้ตีพิมพ์เรื่องสั้นเรื่องแรกของเขาชื่อ "Possession" ตามด้วยนวนิยายขนาดสั้นเรื่องThere's a Lot of Shit in Nokcheonในปี พ.ศ. 2535 ซึ่งทำให้เขาได้รับ รางวัล วรรณกรรมKorea Timesและจากนั้นก็คือTenaciousnessในปี พ.ศ. 2539 ^{[ 37 ] [ 38 ] [ 39 ]}

ลีกล่าวถึงสไตล์การเขียนของเขาว่า

“ฉันเขียนเพื่อคนๆ เดียวเสมอ เพื่อคนๆ นี้ที่คิดและรู้สึกแบบเดียวกับฉัน มันเกือบจะเหมือนกับว่าฉันกำลังเขียนจดหมายรักถึงคนๆ นี้โดยเฉพาะ คนๆ นี้จะเข้าใจสิ่งที่ฉันเขียนและมีความรู้สึกและความคิดเหมือนกัน” ^{[ 40 ]}

ในปี 2007 เรื่องสั้นของลีเรื่อง "The Dreaming Beast" (แปลโดยHeinz Insu Fenkl ) ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารAZALEA ^{[ 41 ] [ 42 ] ในปี 2018 เรื่องสั้นของเขาเรื่อง "On Destiny" (แปลโดย Soyoung Kim) ได้รับการ ตี}พิมพ์ในวารสารAsymptote [ ^{43 ]}

ในปี 2023 เรื่องสั้นของลีเรื่อง "Snowy Day" (แปลโดยHeinz Insu Fenklและ Yoosup Chang) ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารThe New Yorker ฉบับวันที่ 6 มีนาคม 2023 ในปี 2024 เรื่องสั้นของลีเรื่อง "The Leper" (แปลโดยHeinz Insu Fenkl ) ก็ได้รับการตีพิมพ์ใน นิตยสารThe New Yorkerฉบับคู่ วันที่ 30 ธันวาคม 2024 และ 6 มกราคม 2025 เช่นกัน^{[ 44 ] [ 45 ]}

รวมเรื่องสั้นเล่มแรกของลีในภาษาอังกฤษ ชื่อSnowy Day & Other Stories (แปลโดยHeinz Insu Fenklและ Yoosup Chang) ได้รับการตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ Penguin Random House ในช่วงต้นปี 2025 และได้รับเสียงชื่นชมอย่างมาก รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ประกอบด้วยเรื่องสั้นสี่เรื่องและเรื่องยาวสามเรื่องที่คัดมาจากรวมเรื่องสั้นภาษาเกาหลีสองเล่มของเขา คือThere's a Lot of Shit in Nokcheon (1992) และBurning Paper (1987)

ลีเป็นลูกชายคนที่สามจากพี่น้องสี่คน เขาบอกว่าพวกเขาสนิทกันมาก และเรียกตัวเองว่าพี่น้องร่วมสถาบัน น้องชายคนเล็กของเขา ลี จุนดง เป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ให้กับภาพยนตร์ของลี ลีหวังที่จะเป็นจิตรกรตั้งแต่ยังเด็ก แต่เขาไม่มีเงินซื้ออุปกรณ์ศิลปะ^{[ 46 ] [ 47 ]}ลีและประธานบริษัทเครือข่ายโทรทัศน์และวิทยุMBC ชเว ซึงโฮ [ ^{48 ] เป็น}เพื่อนเก่าและ ศิษย์เก่า มหาวิทยาลัยแห่งชาติคยองพุกเขาขอให้ชเวมาปรากฏตัวในBurning ในบทบาทพ่อของจงซูด้วยตนเอง เขายังเป็นเพื่อนสนิทกับนักแสดง มุน ซองกึน ซึ่งเป็นผู้ร่วมงานประจำของเขาอีกด้วย^{[ 49 ]}

• รายชื่อผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลี
• ภาพยนตร์เกาหลี

• ลี ชางดงที่IMDb