รองเท้าแม่สองข้าง
ตัวละครทอมกับเจอร์รี่ ( MGM )
แมมมี่ ทู ชูส์ ในฉากจากการ์ตูนสั้นเรื่องทอม แอนด์ เจอร์รี่ ตอน วันเสาร์เย็น พุสส์นี่เป็นครั้งเดียวที่เห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน แม้ว่าจะเพียงไม่กี่เฟรมก็ตาม
ปรากฏตัวครั้งแรก	แมวถูกไล่ออก (1940)
การปรากฏตัวครั้งสุดท้าย	แมวปุ่มกด (1952)
สร้างโดย	วิลเลียม ฮันนาโจเซฟ บาร์เบรา
ให้เสียงโดย	ลิเลียน แรนดอล์ฟ (ต้นฉบับ) อนิตา บราวน์ ( หนูมาทานอาหารเย็น ) [ 1 ]จูน ฟอเรย์ (ภาพยนตร์สั้นพากย์เสียงใหม่ในยุค 1960) เธีย วิเดล (ภาพยนตร์สั้นพากย์เสียงใหม่ในยุค 1990)
ข้อมูลภายในจักรวาล
ชื่อเล่น	ไดนาห์ (จากการ์ตูนทอมแอนด์เจอร์รี่ ยุค 1940)
ตระกูล	ทอม (สัตว์เลี้ยง)

" Mammy Two Shoes " เป็นชื่อที่ถูกนำมาใช้ผิดๆ สำหรับตัวละครสมมุติใน ภาพยนตร์การ์ตูน ทอมแอนด์เจอร์รี่ของMGM เธอเป็นหญิง ชาวแอฟริกันอเมริกันวัยกลางคนที่มีลักษณะตามแบบแผนของแม่บ้านผิวดำ (mammy stereotype )

เนื่องจากเป็นตัวละครที่ปรากฏตัวเพียงบางส่วนหัวของเธอจึงไม่ค่อยปรากฏให้เห็น ยกเว้นในภาพยนตร์การ์ตูนบางเรื่อง เช่นPart Time Pal (1947), A Mouse in the House (1947), Mouse Cleaning (1948) และSaturday Evening Puss (1950)

แมมมี่ปรากฏตัวในการ์ตูน 19 เรื่อง ตั้งแต่Puss Gets the Boot (1940) จนถึงPush-Button Kitty (1952) การปรากฏตัวของเธอมักถูกตัดออก พากย์เสียงใหม่ หรือสร้างใหม่ในการออกอากาศทางโทรทัศน์ในภายหลัง เนื่องจากภาพลักษณ์ของแมมมี่มักถูกมองว่าเป็นการเหยียดเชื้อชาติ [ ^{2 ] การ สร้างตัว ละคร}นี้ชี้ให้เห็นถึงความแพร่หลายของภาพลักษณ์เหมารวมในวัฒนธรรมยอดนิยม ของอเมริกา [ ^{3 ] และตัวละครนี้ถูกลบออกจากซี รี}ส์หลังจากปี 1953 เนื่องจากการประท้วงจากNAACP [ ^{4 ]}

แม่บ้านปรากฏตัวครั้งแรกในPuss Gets the Boot (1940) และปรากฏตัวครั้งสุดท้ายในPush-Button Kitty (1952) เดิมทีเธอได้รับการพากย์เสียงโดยนักแสดงหญิงชาวแอฟริกันอเมริกันชื่อดังอย่างLillian Randolph [ ^{5 ] เธอ}เป็น ตัวละคร ผิวดำ ที่โดดเด่นคนที่สอง ของสตูดิโอการ์ตูน Metro-Goldwyn-Mayerต่อจากBoskoเธอปรากฏตัวใน ภาพยนตร์แอนิเมชั่นสั้น Tom and Jerry จำนวน 19 ตอนระหว่างปี 1940 ถึง 1952

บทบาทหนึ่งของเธอในภาพยนตร์คือการวางแผนเรื่องราวโดยการเตือนทอมว่าเธอจะไล่เขาออกจากบ้านหากเขาไม่ทำตามความต้องการของเธอ เธอมักจะจับได้ว่าทอมทำผิดคำสั่งของเธอ และจะมีผลร้ายแรงตามมา แน่นอนว่าเจอร์รี่ เป็น ผู้ที่วางแผนกลั่นแกล้งทอมเพื่อให้เขาเดือดร้อน^{[ 6 ]}เธอมักจะเรียกทอมด้วยชื่อเต็มว่าโทมัส (เดิมทีคือแจสเปอร์ ) และมักใช้ ภาษาอังกฤษสำเนียง แอฟริกันอเมริกันแบบใต้คำพูดติดปากของเธอคือ "Land Sakes!" และ "What in the world is going on in here?"—ซึ่งมักจะพูดเมื่อรีบเข้าไปตรวจสอบความวุ่นวายที่ทอมและเจอร์รี่ก่อขึ้น

บรรทัดฐานทางวัฒนธรรมในขณะนั้นทำให้ผู้ชมเชื่อว่าเธอเป็นแม่บ้านเนื่องจากผ้ากันเปื้อนและเชื้อชาติของเธอ การแบ่งแยก ที่อยู่อาศัย การเงินและการอยู่อาศัยของชาวอเมริกันผิวดำเป็นเรื่องปกติก่อนพระราชบัญญัติสิทธิพลเมืองปี 1964ต่อมา จากบทสนทนาและพฤติกรรมเป็นครั้งคราว ทำให้มีการเสนอแนะว่าบ้านหลังนั้นเป็นของเธอเอง ตัวอย่างเช่น เนื่องจากเธอมีห้องนอนของตัวเองในภาพยนตร์สั้นเรื่องSleepy-Time Tom (1951) ทำให้เกิดความเป็นไปได้ว่าเธอเป็นเจ้าของบ้าน เนื่องจากไม่มีมนุษย์คนอื่นอยู่ในบ้านในภาพยนตร์สั้นที่เธอปรากฏตัว^{[ 5 ]}เธอเรียกมันว่า "บ้านของฉัน" ในSaturday Evening Pussอย่างไรก็ตาม เอกสารความต่อเนื่องที่จัดเก็บไว้กับภาพยนตร์สั้นแต่ละเรื่องที่หอสมุดรัฐสภามักจะเรียกตัวละครนี้ว่า "แม่บ้าน" เสมอ^{[ 7 ]}

"Mammy Two-Shoes" ไม่เคยเป็นชื่อของแม่บ้านใน หนังสือการ์ตูน ทอมแอนด์เจอร์รี่ ฉบับคลาสสิกเลย ในบทความปี 1975 ในFilm Commentเธอถูกระบุชื่อผิดว่าเป็น "Mammy Two-Shoes" ซึ่งเป็นชื่อที่ถูกนำมาใช้เรียกตัวละครนี้อย่างผิดๆ มาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชื่อ "Mammy Two-Shoes" มาจากแบบร่างตัวละครของดิสนีย์สำหรับ การ์ตูน Silly Symphonyแม้ว่าชื่อนี้จะไม่เคยถูกพูดถึงในการ์ตูนก็ตาม ต่อมามีแม่บ้านที่คล้ายกันปรากฏตัวในหนังสือการ์ตูน Bosko ของ MGM โดยHarman และ Isingโดยไม่มีชื่อเช่นกัน ชื่อนี้ไม่เคยถูกใช้ใน หนังสือการ์ตูน ทอมแอนด์เจอร์รี่ เลยแม้แต่ครั้งเดียว ผู้เขียนบทความปี 1975 ได้ขอโทษในภายหลัง แต่ถึงตอนนั้น ข้อมูลที่ไม่ถูกต้องก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางแล้ว รวมถึงในแผ่นดีวีดีของการ์ตูนด้วย ในบทที่Whoopi Goldberg อ่าน ในTom and Jerry Spotlight Collection: Vol. 1975 ชุดดีวีดี 2 แผ่น —ในขณะที่อธิบายความสำคัญของการเป็นตัวแทนของชาวแอฟริกันอเมริกันในซีรีส์การ์ตูน แม้ว่าจะเป็นแบบเหมารวมก็ตาม—มีการกล่าวถึงชื่อที่ไม่ถูกต้องหลายครั้ง^{[ 8 ]}

ตัวละครแม่บ้านถูกถอดออกจาก ภาพยนตร์การ์ตูน ทอมแอนด์เจอร์รี่โดยวิลเลียม ฮันนาและโจเซฟ บาร์เบราหลังจากมีการประท้วงและการประณามจากNAACP เป็นเวลาหลายปี การนำภาพยนตร์สั้นเรื่อง The Lonesome Mouseปี 1943 กลับมาฉายใหม่ในปี 1949 เป็นจุดเริ่มต้นของการรณรงค์ต่อต้าน ทอมแอนด์เจอร์รี่ของNAACP ^{[ 4 ]}ในภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้ เธอถูกเจอร์รี่ทำให้ตกใจจนล้มลงบนเก้าอี้ และตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อแหวนเพชร ฟันปลอม ลูกเต๋า และมีดโกนหล่นลงมาจากใต้กระโปรงของเธอ^{[ 9 ]}

เพื่อตอบโต้การรณรงค์ของ NAACP และด้วยความโกรธเคืองเกี่ยวกับการสูญเสียบทบาทการแสดงที่อาจเกิดขึ้น ลิเลียน แรนดอล์ฟจึงตั้งคำถามถึงอำนาจของวอลเตอร์ ไวท์ ประธาน NAACP ในขณะนั้น โดยระบุว่าไวท์ผู้มีผิวขาวนั้น "มีเชื้อสายนิโกร เพียง หนึ่งในแปด และไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดแทนคนนิโกร" เมื่อแรนดอล์ฟออกจากทอมและเจอร์รี่ไปปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ ฮันนาและบาร์เบราปฏิเสธที่จะหาคนมาพากย์เสียงแทน และตัวละครนี้ก็ไม่ปรากฏในภาพยนตร์การ์ตูนอีกต่อไป^{[ 4 ]}

Rembrandt Filmsผลิต ภาพยนตร์สั้น Tom and Jerry จำนวน 13 ตอน และออกฉายระหว่างปี 1961 ถึง 1962 ผู้กำกับGene Deitchกล่าวในการสัมภาษณ์ว่าเขาเลือกที่จะไม่ใช้ตัวละครนี้ในภาพยนตร์สั้นทั้ง 13 ตอน เนื่องจากเขารู้สึกว่าตัวละคร "แม่บ้านผิวดำตามแบบแผน" นั้น "ใช้ไม่ได้ผลในบริบทสมัยใหม่" ^{[ 10 ]}

MGM Animation/Visual Artsภายใต้การดูแลของChuck Jonesได้สร้างตัวละครทดแทนสำหรับ การ์ตูน Tom and Jerryที่มีเธอเป็นตัวเอกสำหรับโทรทัศน์ เวอร์ชันเหล่านี้ใช้ เทคนิค โรโตสโคปเพื่อแทนที่แม่บ้านบนหน้าจอด้วยผู้หญิงผิวขาวรูปร่างกำยำคล้ายกัน (ในตอนสั้นส่วนใหญ่) หรือผู้หญิงผิวขาวรูปร่างผอม (ในSaturday Evening Puss ) เสียงของ Randolph ในซาวด์แทร็กถูกแทนที่ด้วยเสียงสำเนียงไอริช (หรือในPussเป็นเสียงวัยรุ่นทั่วไป) ที่แสดงโดยนักแสดงหญิงJune Foray ^{[ 5 ]}

หลังจากที่Turner Broadcasting Systemซื้อลิขสิทธิ์ทอมกับเจอร์รี่จาก MGM ในปี 1986 การ์ตูนที่มีตัวละครนี้ก็ได้รับการแก้ไขอีกครั้ง คราวนี้เสียงของลิเลียน แรนดอล์ฟถูกแทนที่ด้วยเสียงของเธีย วิเดลซึ่งบันทึกเสียงใหม่เพื่อลบล้างภาพลักษณ์แบบเหมารวม ตั้งแต่ปี 1989 ถึง 2001 เวอร์ชันที่บันทึกเสียงใหม่เหล่านี้จะออกอากาศทาง ช่องเคเบิลที่เกี่ยวข้องกับ Cartoon Network ของ Turner และบางครั้งก็ปรากฏในรูปแบบดีวีดีด้วย อย่างไรก็ตาม การออกอากาศทางโทรทัศน์ในยุโรปบางรายการ โดยเฉพาะในสหราชอาณาจักร รวมถึงดีวีดีที่วางจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาของTom and Jerry Spotlight Collection , Warner Bros. Home Entertainment Academy Awards Animation CollectionและTom and Jerry: The Deluxe Anniversary Collectionและดีวีดีและบลูเรย์ที่วางจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาของTom and Jerry Golden Collectionยังคงใช้เสียงต้นฉบับของแรนดอล์ฟอยู่ ชุดดีวีดี " ทอมกับเจอร์รี่: คอลเล็กชั่นคลาสสิก " โซน 2 มีเสียงพากย์ของวิเดลในดีวีดีแผ่นแรก และเสียงพากย์ของแรนดอล์ฟในอีกหลายตอนต่อมา (เช่นหนูในบ้านและหนูทำความสะอาด )

หญิงผิวขาวชื่อ " คุณนายทูชูส์ " ปรากฏตัวในบางตอนของทอมแอนด์เจอร์รี่เทลส์ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่มีการใช้ชื่อ "ทูชูส์" เธอมีบุคลิกลักษณะส่วนใหญ่คล้ายกับตัวละครดั้งเดิมที่มีชื่อคล้ายกัน

ภายในเนื้อหาแอนิเมชั่นของทอมกับเจอร์รี่ตัวละครนี้ไม่เคยถูกเรียกด้วยชื่อใดๆ ในเอกสารที่เขียนขึ้นในช่วงเวลานั้นโดยสตูดิโอ เธอถูกเรียกด้วยคำทั่วไป เช่น "แม่บ้าน" ^{[ 11 ]}หรือ "สาวใช้" ^{[ 12 ]}ชื่ออย่างเป็นทางการชื่อแรกที่ทราบของตัวละครนี้คือไดนาห์ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากหนังสือการ์ตูนชุดOur Gang Comics ^{[ 13 ]}

ตัวละครที่คล้ายคลึงกันมาก ซึ่งรับบทโดยลิเลียน แรนดอล์ฟ เคยปรากฏตัวมาก่อนใน ซีรีส์ Silly Symphony ของดิสนีย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องThree Orphan Kittens (1935) นี่คือตัวละครที่เป็นต้นกำเนิดของชื่อ Mammy Two-Shoes แต่ปรากฏเฉพาะในแบบร่าง ไม่ใช่ในภาพยนตร์การ์ตูนที่เสร็จสมบูรณ์^{[ 14 ]}ในบริบทของหนังสือ "Mammy Twoshoes" เป็นชื่อเล่นที่ลูกแมวตั้งให้เธออย่างสนุกสนาน เนื่องจากรองเท้าขนาดใหญ่ของเธอเป็นสิ่งที่โดดเด่นในสายตาของพวกมัน

ความคล้ายคลึงกันระหว่างตัวละครทั้งสองจะทำให้เกิดการสับสนในตัวตนของพวกเขา ในบทความปี 1975 ในFilm Commentแอนิเมเตอร์ Mark Kausler กล่าวถึง ตัวละคร Tom and Jerryว่าMammy Two-Shoesโดยอธิบายว่าเธอ "ได้รับชื่อนี้เพราะไม่เคยเห็นใบหน้าของเธอ มีเพียงภาพตั้งแต่กลางไหล่ลงมาเท่านั้น" ^{[ 15 ]}จากนั้นชื่อนี้ก็ถูกนำมาใช้ในสื่ออย่างเป็นทางการ ตัวอย่างเช่น DVD Tom and Jerry Spotlight Collection: Vol. 2 ปี 2005 มีบทนำที่Whoopi Goldbergอธิบายถึงการเหมารวมทางเชื้อชาติในภาพยนตร์การ์ตูน ซึ่งเธอกล่าวถึงตัวละครนี้อย่างชัดเจนว่า "Mammy Two Shoes" อย่างไรก็ตาม Kausler ได้ถอนคำพูดและขอโทษในภายหลังสำหรับข้อผิดพลาดดังกล่าว บทความยังคงไม่เปลี่ยนแปลงและถูกใช้เป็นข้อมูลอ้างอิง ซึ่งตามมาด้วยบทความและฟีเจอร์อื่นๆ ที่มีความไม่ถูกต้องเช่นกัน