บ่อน้ำดอกท้อ (ภาษาจีน :桃花源記;พินอิน : Táohuā Yuán Jì ;แปลตรงตัวว่า'แหล่งกำเนิดดอกท้อ ' หรือแปลว่า “( บันทึกของ )ดอกท้อ ”) ^{[ 1 ] [ 2 ]}หรือนิทานบ่อน้ำดอกท้อหรือดินแดนดอกท้อเป็นนิทานที่เขียนโดยเต๋าหยวนหมิงในปี ค.ศ. 421 เกี่ยวกับการค้นพบโดยบังเอิญของดิน แดนในอุดมคติ ที่ผู้คนใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ โดยไม่รับรู้ถึงโลกภายนอกเป็นเวลาหลายศตวรรษ วลีนี้สามารถใช้เพื่ออธิบายสถานที่ในอุดมคติที่สวยงามและสงบสุข แม้ว่าบางครั้งจะใช้เพื่ออ้างถึงความฝันที่ไม่สมจริงก็ตาม

"บ่อน้ำดอกท้อ" ถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลาที่การเมืองไม่มั่นคงและประเทศชาติแตกแยก และตามเนื้อเรื่องแล้ว ฉากของเรื่องก็อยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน ( ยุค ไท่หยวนแห่งราชวงศ์จิน) "บ่อน้ำดอกท้อ" เล่าถึงชาวประมงจากอู่หลิงที่ล่องเรือไปโดยบังเอิญเข้าไปในแม่น้ำสายหนึ่งในป่าที่เต็มไปด้วยต้นท้อที่กำลังออกดอกบานสะพรั่ง แม้แต่พื้นดินก็ยังปกคลุมไปด้วยกลีบดอกท้อ เมื่อเขามาถึงปลายแม่น้ำ (หรือบ่อน้ำในบางฉบับแปล) ปรากฏว่าต้นกำเนิดของมันคือถ้ำแม้ว่าตอนแรกจะแคบ แต่เขาก็สามารถเบียดตัวผ่านไปได้ และในที่สุดทางเดินก็พาเขาไปยังหมู่บ้านที่มีทั้งสัตว์และผู้คนทุกวัย

ชาวบ้านต่างประหลาดใจที่เห็นเขา แต่ก็ใจดีและเป็นมิตร พวกเขาอธิบายว่าบรรพบุรุษของพวกเขาหนีมาอยู่ที่นี่ในช่วงความไม่สงบทางการเมืองของราชวงศ์ฉินและพวกเขาเองก็ไม่เคยจากไปหรือติดต่อกับใครจากภายนอกเลย ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่ได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองใดๆ แต่ก็ยังคงมีความสุขและพึ่งพาตนเองได้ ชาวประมงได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวบ้านผู้มีอัธยาศัยดี และพักอยู่ที่นี่นานกว่าหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจากไป เขาได้รับแจ้งว่าการเปิดเผยประสบการณ์นี้ให้โลกรู้เป็นเรื่องไร้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม เขาได้ทำเครื่องหมายเส้นทางของเขาไว้ด้วยป้ายบอกทาง และต่อมาได้เปิดเผยการมีอยู่ของสถานที่สงบสุขแห่งนี้ให้ผู้อื่นได้รู้ ซึ่งพวกเขาพยายามค้นหาที่นี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่สำเร็จ

หลี่ไป๋กวีสมัยราชวงศ์ถัง ได้กล่าวถึงฤดูใบไม้ผลิดอกท้อในบทกวี "ของขวัญแด่หวังหลุน" (贈汪倫, Zèng Wāng Lún , ประมาณค.ศ. 750) ^{[ 3 ]}

สำนวนshìwaì taóyuán (世外桃源) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "บ่อน้ำลูกพีชอันไกลโพ้น" ได้กลายเป็นสำนวนสี่ตัวอักษร ( chengyu ) ที่ได้รับความนิยม หมายถึงสถานที่มหัศจรรย์ที่คาดไม่ถึงซึ่งอยู่นอกเส้นทางท่องเที่ยว โดยส่วนใหญ่มักเป็นป่าธรรมชาติที่ยังคงความงดงามอยู่

ข้อความดังกล่าวเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดบทกวีมากมายในภายหลัง รวมถึงผลงานดนตรี ศิลปะ และละครไต้หวันสมัยใหม่ที่ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อSecret Love for the Peach Blossom Springในบทกวีบางบท ชาวบ้านในหมู่บ้านเป็นเซียน (อมตะ) ^{[ 4 ]}

อุทยานแห่งชาติเถาฮวา หยวน ตั้งอยู่บริเวณ บ่อน้ำดอกท้อในอำเภอเถาหยวน มณฑลหูหนานประเทศจีน

• แดนสวรรค์ดอกท้อ: เต๋าฮวาหยวนจีแปลโดย ริค เดวิส และ เดวิด สตีลแมน
• "ฤดูใบไม้ผลิแห่งดอกพีช" (PDF)แปลโดยซีริล เบิร์ชสำนักพิมพ์ Asia For Educators, มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย

Wikisourceภาษาอังกฤษมีข้อความต้นฉบับที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้:

เถาฮวาหยวนจี

• ถ้ำสวรรค์ สถานที่ปฏิบัติธรรมในอุดมคติของลัทธิเต๋า
• ลูกพีชอมตะอีกหนึ่งองค์ประกอบในตำนานจีน