ภาวะเปราะบาง (หรือภาวะที่เปราะบางทางจิตใจ ) คือการดำรงชีวิตที่ไม่มั่นคง ขาดความแน่นอน ความมั่นคงในงาน สวัสดิการทางวัตถุหรือจิตใจชนชั้นทางสังคมที่ถูกกำหนดโดยสภาพเช่นนี้เรียกว่าชนชั้น เปราะบาง ( precariat )

เลอ็องซ์ เครนิเยร์พระภิกษุคาทอลิกผู้ซึ่งเคยมีบทบาทในฐานะนักอนาธิปไตยคอมมิวนิสต์ อาจเป็นผู้เริ่มต้นการใช้คำนี้ในภาษาอังกฤษ ในปี 1952 โดโรธี เดย์ได้บันทึกคำนี้ไว้ โดยเขียนให้กับขบวนการแรงงานคาทอลิก :

ความยากจนที่แท้จริงนั้นหายาก... ทุกวันนี้ชุมชนต่างๆ นั้นดี ผมมั่นใจ แต่พวกเขาเข้าใจผิดเกี่ยวกับความยากจน พวกเขายอมรับ ยอมรับในหลักการของความยากจน แต่ทุกอย่างต้องดีและแข็งแรง อาคารต้องกันไฟได้ ความไม่มั่นคงถูกปฏิเสธไปทั่ว และความไม่มั่นคงเป็นองค์ประกอบสำคัญของความยากจน สิ่งนี้ถูกลืมไปแล้ว ที่นี่เราต้องการความไม่มั่นคงในทุกสิ่งยกเว้นโบสถ์... ความไม่มั่นคงทำให้เราสามารถช่วยเหลือคนยากจนได้มาก เมื่อชุมชนสร้าง ขยาย และตกแต่งอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีในตัวเอง แต่ก็ไม่มีอะไรเหลือสำหรับคนยากจน เราไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้ตราบใดที่ยังมีสลัมและแถวรอรับอาหารอยู่บ้าง

เป็นคำที่ใช้กันทั่วไปในชีวิตประจำวัน เช่นPrecariedad , Precariedade , PrécaritéหรือPrecarietàในบางประเทศในยุโรป ซึ่งหมายถึงสภาพการทำงานชั่วคราว ยืดหยุ่น ไม่แน่นอน ไม่ประจำที่ และไม่ต่อเนื่อง ซึ่งพบได้ทั่วไปในสังคม หลังยุคอุตสาหกรรม

ในขณะที่แรงงานชั่วคราวเป็นสิ่งที่คงที่ในสังคมทุนนิยมมาตั้งแต่การปฏิวัติอุตสาหกรรมไมเคิล ฮาร์ดท์และอันโตนิโอ เนกรีได้โต้แย้ง^{[ 2 ]}ว่าแรงงานที่มีความยืดหยุ่นได้ย้ายจากตำแหน่งรอบนอกที่เคยมีภายใต้ระบบฟอร์ดิสม์ไปสู่ตำแหน่งหลักในกระบวนการสะสมทุนนิยมภายใต้ระบบโพสต์ฟอร์ดิสม์ซึ่งเชื่อกันว่ามีพื้นฐานมาจากความพยายามชั่วคราวของแรงงานทางอารมณ์ สร้างสรรค์ และไม่มีตัวตน มากขึ้นเรื่อย ๆ

สำหรับนักปรัชญาJudith Butlerชีวิตมนุษย์ทั้งหมดล้วนเปราะบาง เพราะชีวิตทั้งหมดสามารถ 'ถูกทำลายได้ตามความประสงค์หรือโดยอุบัติเหตุ' และความไม่มั่นคงเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติมนุษย์ ที่ไม่สามารถกำจัดได้ ความไม่มั่นคงคือการใช้ชีวิตในสังคมและตระหนักว่าชีวิตของตนอยู่ในมือและขึ้นอยู่กับผู้อื่นเสมอ^{[ 3 ] [ 4 ]}

ในทางกลับกัน ความไม่มั่นคงหมายถึงสภาวะต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิต สิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ตามสามารถถูกทำลายได้ตามอำเภอใจหรือโดยอุบัติเหตุ และการดำรงอยู่ของมันก็ไม่ได้รับการรับประกันแต่อย่างใด ด้วยเหตุนี้ สถาบันทางสังคมและการเมืองจึงถูกออกแบบมาเพื่อลดสภาวะความไม่มั่นคง โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายในรัฐชาติ

ในทางสังคมวิทยาคำ ว่า precariatหมายถึงชนชั้นทางสังคมที่ประกอบด้วยผู้คนที่ไม่มีความมั่นคงในงานหรือไม่มีโอกาสได้งานประจำ ซึ่งแตกต่างจากlumpenproletariatคำนี้เป็นคำใหม่ที่ได้มาจากการรวมคำว่า precariousกับproletariat เข้าด้วย กัน^{[ 5 ]}

ชนชั้นเปราะบางกำลังเกิดขึ้นในสังคมที่พัฒนาแล้ว เช่น ญี่ปุ่น ซึ่งรวมถึงชนชั้นที่เรียกว่า " ฟรีเตอร์ " มากกว่า 20 ล้านคน ^{[ 6 ]}ชนชั้นเปราะบางรุ่นเยาว์ในยุโรปกลายเป็นปัญหาสำคัญในช่วงต้นศตวรรษที่ 21 ^{[ 7 ]}

สำหรับบัตเลอร์ แม้ว่าชีวิตทุกชีวิตจะถูกกำหนดด้วยความเปราะบางอย่างเท่าเทียมกัน แต่บางชีวิตก็เปราะบางกว่า ในFrames of Warสิ่งนี้แสดงให้เห็นในวัฒนธรรมทางการเมืองของอเมริกาหลังเหตุการณ์ 9/11 : บางชีวิตไม่สามารถเศร้าโศกได้เพราะพวกเขาไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นชีวิตเสียก่อน บรรทัดฐานทางสังคมและสถาบันต่าง ๆ ทำให้ความเปราะบางของบางคนเพิ่มมากขึ้นและลดทอนความเปราะบางของคนอื่น ๆ^{[ 3 ] [ 4 ]}

ความไม่มั่นคงมีรากฐานมาจากพลวัตทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับเพศ ชนชั้นทางสังคม และความไม่เท่าเทียมกัน^{[ 8 ]}

ช่วงบั้นปลายชีวิตเป็นช่วงเวลาแห่งความไม่มั่นคงที่เพิ่มสูงขึ้น ปัจจัยบางอย่างในช่วงบั้นปลายชีวิตนั้นคาดเดาไม่ได้ ขึ้นอยู่กับสุขภาพ ทรัพยากร และชีวิตเอง หากบุคคลนั้นยังมีชีวิตอยู่และมีสุขภาพดี สามารถจัดการด้านการเงินได้ สามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระ ได้รับการสนับสนุนจากลูกหลาน และอื่นๆ ความไม่มั่นคงของพวกเขาก็จะลดลงอย่างมาก^{[ 8 ]}แต่นั่นไม่ใช่ความเป็นจริงสำหรับผู้สูงอายุหลายคน การเปลี่ยนแปลงในชีวิตเป็นแหล่งที่มาของความไม่มั่นคง แม้แต่การเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี เพราะมันทำให้แนวคิดเกี่ยวกับตนเองและบทบาททางสังคมเปลี่ยนแปลงไป เมื่อเครือข่ายการสนับสนุนของบุคคลเปลี่ยนแปลงไป มันจะทำให้พวกเขาตกอยู่ในสถานะที่ไม่มั่นคงทางสังคม^{[ 8 ]}จังหวะเวลาและระยะเวลาของการเปลี่ยนแปลงจะเป็นตัวกำหนดประสบการณ์หรือผลที่ตามมาของภาวะความไม่มั่นคง ในทางวัฒนธรรม การเปลี่ยนแปลงบางอย่างอาจถูกโต้แย้งทางสังคมหรือถูกลงโทษในเชิงลบ (เช่น การแต่งงานของคนเพศเดียวกัน) และด้วยเหตุนี้จึงสร้างความไม่มั่นคงผ่านการถูกกีดกัน เครือข่ายการสนับสนุนมีจำกัด หรือพวกเขาไม่ได้รับการคุ้มครองทางกฎหมาย^{[ 8 ]}สิ่งนี้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อผู้สูงอายุ เนื่องจากอัตลักษณ์ของพวกเขาส่วนใหญ่คือการเป็นผู้สูงอายุ ซึ่งทำให้บางคนมีมุมมองที่จำกัดเกี่ยวกับความสามารถในการประสบกับสถานการณ์ทางสังคมอื่นๆ และปฏิเสธความเชื่อมโยงของความเป็นจริงในชีวิตของพวกเขา

ประชากรศาสตร์มีปฏิสัมพันธ์กับเพศสภาพเพื่อสร้างโลกที่แตกต่างกันของการกำหนดล่วงหน้าสำหรับผู้หญิงและผู้ชายสูงวัย มีมาตรฐานที่แตกต่างกันซึ่งบังคับใช้โดยทวิภาคทางเพศที่ถูกนำมาใช้เป็นอาวุธต่อผู้สูงอายุเพื่อวัดกระบวนการสูงวัยของพวกเขา ด้วยเหตุนี้ ความไม่มั่นคงจึงถูกกำหนดโดยเพศสภาพและอายุไปพร้อมๆ กัน ตัวอย่างเช่น ความแตกต่างทางวัฒนธรรมกำหนดวิธีการประเมินร่างกายที่สูงวัย รวมถึง 'มาตรฐานสองเท่า' ซึ่งสัญญาณทางกายภาพของความชรามักจะเน้นย้ำทุนทางสังคมของผู้ชาย แต่ลดทอนลงในผู้หญิง สิ่งนี้สร้างความไม่มั่นคงให้กับผู้หญิงเพราะส่งผลให้เกิดการตัดสินตนเองและสังคมที่รุนแรงขึ้น และบั่นทอนความเป็นอยู่ที่ดีของพวกเธอ แม้ว่ามาตรฐานสองเท่าจะทำให้ผู้หญิงเสียเปรียบ แต่ความชราภาพก็อาจนำมาซึ่งการสูญเสีย 'ความน่าดึงดูดใจของผู้ชาย' เนื่องจากวัฒนธรรมให้ความสำคัญกับความเยาว์วัย ความอ่อนแอทางร่างกายอาจเป็นเรื่องยากสำหรับผู้ชายเพราะพวกเขาให้ความสำคัญกับความแข็งแรงและความเป็นอิสระ^{[ 8 ]}

ประมาณปี 2000 คำนี้เริ่มถูกนำมาใช้ในความหมายภาษาอังกฤษโดย นัก เคลื่อนไหวเพื่อความยุติธรรมระดับโลก บางกลุ่ม (บางครั้งถูกระบุว่าเป็นกลุ่มต่อต้านโลกาภิวัตน์ ) ( Marches Européennes contre le chômage la précarité et les exclusions - การเดินขบวนยุโรปเพื่อต่อต้านการว่างงาน ความไม่มั่นคง และการกีดกันทางสังคม) และในรายงานอย่างเป็นทางการของ สหภาพ ยุโรป เกี่ยวกับ สวัสดิการสังคม ด้วย แต่ในช่วงการประท้วงหยุดงานของพนักงานพาร์ทไทม์รุ่นเยาว์ที่McDonald'sและPizza Hutในฤดูหนาวปี 2000 เครือข่ายสหภาพแรงงานทางการเมืองแห่งแรกในยุโรปที่อุทิศตนอย่างชัดเจนเพื่อต่อสู้กับความไม่มั่นคงได้ถือกำเนิดขึ้น นั่นคือ Stop Précarité ซึ่งเชื่อมโยงกับ AC!, CGT , SUD, CNT , กลุ่มทรอตสกีและองค์ประกอบอื่นๆ ของฝ่ายซ้ายหัวรุนแรงของฝรั่งเศส^{[ 9 ]}

วันที่ 29 กุมภาพันธ์ เป็นวันฉลองของนักบุญซาน เปรคาริโอนักบุญผู้เป็นที่เคารพของคนทำงานที่ไม่มั่นคง ซึ่งวันฉลองนี้ถูกสร้างขึ้นโดยกลุ่ม Chainworkers ที่ Reload ในมิ ลานซึ่งเป็นสถานที่จัดงาน EuroMayDay ปี 2004 ร่วมกับกลุ่มอื่นๆ รวมถึง กลุ่ม Critical Mass ด้วย ก่อนหน้านี้กลุ่ม Critical Mass ในมิลานมีนักบุญประจำกลุ่มอยู่แล้ว คือ "ซานตา กราซิเอลลา" ( กราซิเอลลาเป็นชื่อแบรนด์จักรยานพับ ยอดนิยมของอิตาลี )

เดิมทีนักบุญซานเปรคาริโอถูกมองว่าเป็นนักบุญชาย^{[ 10 ]}การปรากฏตัวต่อสาธารณะครั้งแรกของนักบุญเกิดขึ้นในงานเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตวันอาทิตย์เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547:

มีการแห่รูปปั้นไปตามถนน โดยมีคณะสงฆ์หลายคณะนำหน้า รวมถึงพระคาร์ดินัลที่สวดมนต์ผ่านลำโพง และมีผู้คนที่ศรัทธาเดินตามหลัง^{[ 11 ]}

จากนั้น ChainWorkers ได้ทำการหลอกลวงในช่วงสัปดาห์แฟชั่นมิลาน ปี 2005 โดยสร้างสไตลิสต์สมมติชื่อ Serpica Naro ^{[ 12 ]}ซึ่งชื่อของเธอเป็นตัวอักษรสลับอักษรของ "San Precario" ^{[ 13 ]}ตามที่กลุ่มดังกล่าวระบุ ชื่อนี้ทำหน้าที่เหมือนชื่อผู้ใช้หลายคนหรือตำนาน เช่นLuther Blissettและอ้างอิงถึง กลุ่ม Wu Mingเพื่อให้เกิดความสอดคล้องทางทฤษฎี อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่แล้วมันถูกมองว่าเป็นการบิดเบือน แนวคิด ของนักบุญอุปถัมภ์ในศาสนาคาทอลิก^{[ 11 ]}

• Grenier, Amanda, Chris Phillipson และ Richard A Settersten (2021) ความไม่มั่นคงและความเสี่ยงในวัยชรา: ทำความเข้าใจความไม่มั่นคงและความเสี่ยงในบั้นปลายชีวิตบริสตอล: Policy Press, สำนักพิมพ์ในเครือ Bristol University Press
• สแตนดิ้ง, กาย (2011) กลุ่มเปรคาริแอท: ชนชั้นอันตรายใหม่ISBN 1-84966-351-3(บลูมส์เบอรี อคาเดมิก)
• Thörnquist, Annette & Engstrand, Åsa-Karin (บรรณาธิการ) (2011) การจ้างงานที่ไม่มั่นคงในมุมมองใหม่ ความท้าทายเก่าและใหม่ต่อสภาพการทำงานในสวีเดนงานและสังคม เล่มที่ 70 บรัสเซลส์: Peter Lang ISBN 978-90-5201-730-3
• ลอเรย์, อิซาเบลล์ (2015) สภาวะความไม่มั่นคง: รัฐบาลของผู้ไร้เสถียรภาพแปลโดย เดอรีจ, ไอรีน ลอนดอน: เวอร์โซ 2015 ISBN 9781781685969.

Wikiquote มีคำคมที่เกี่ยวข้องกับความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจและสังคม

ลองค้นหาคำว่า "precarity"ในวิกิพีเดีย ซึ่งเป็นพจนานุกรมเสรี