หลักคำสอนสำคัญ (ภาษากรีก: Κύριαι δόξαι, Kyriai doxai ) คือข้อสรุปที่ได้รับการยอมรับ 40 ประการ ซึ่งกำหนดขึ้นเป็นหลักคำสอนอย่างเป็นทางการโดยผู้ก่อตั้งลัทธิเอพิคิว เรียน ได้แก่เอพิคิวรัสแห่งซามอส เมโทรดอรัสแห่งแลมป์ซาคัสเฮอร์มาร์คัสแห่งมิทิเลเน และโพลีเอนัสแห่งแลมป์ซาคัสหลักคำสอนสี่ประการแรกประกอบกันเป็นเตตราฟาร์มาโกส (การรักษา 4 ประการ) ซึ่งบางครั้งถูกนำไปเปรียบเทียบกับอริยสัจ 4 ประการของ พุทธศาสนา

หลักคำสอนหลักบางประการ ("PDs") ถูกจัดกลุ่มและตั้งใจให้ศึกษาร่วมกัน PDs 10-13 กล่าวถึงปรัชญาวิทยาศาสตร์ของเอพิคิวเรียน PDs 18-21 อธิบายถึงขีดจำกัดตามธรรมชาติของความปรารถนาและกาลเวลา และวิธีที่ร่างกายไม่สามารถเรียนรู้ขีดจำกัดเหล่านี้ได้ แต่จิตใจสามารถทำได้ PDs 22-25 กล่าวถึงความสำคัญของหลักเกณฑ์ หรือมาตรฐานความจริงของเอพิคิวเรียน PDs 31-38 อธิบายหลักคำสอนของเอพิคิวเรียนเกี่ยวกับความยุติธรรมบนพื้นฐานของผลประโยชน์ร่วมกันและสัญญานิยม [ ^{1 ] PDs} 39-40 เรียกร้องให้มีสังคมที่สนิทสนมของเพื่อนฝูง

เนื่องจากหนังสือ "ว่าด้วยธรรมชาติ" ของ เอปิคิวรัสส่วนใหญ่37 เล่มสูญหายไป^{[ 2 ]}หลักคำสอนหลักจึงถือเป็น งานเขียนที่มีอำนาจมากที่สุดใน ลัทธิ เอปิคิวเรียน ร่วมกับจดหมายของเอปิคิวรัสถึง เฮโรโดตัสเม โน ซีอุสและไพโทคลีสหลักคำสอนหลักเป็นตัวอย่างของการปฏิบัติของนักปรัชญาเอปิคิวเรียนในการตีพิมพ์บทสรุปและโครงร่างคำสอนของพวกเขาเพื่อให้ง่ายต่อการจดจำ อย่างไรก็ตาม หลักคำสอนเหล่านี้กระชับและสั้นมากจนยากที่จะเข้าใจอย่างลึกซึ้งหากปราศจากบริบทของคำอธิบายเพิ่มเติมและงานเขียนจากแหล่งข้อมูลโบราณหรือจากผู้ปฏิบัติลัทธิเอปิคิวเรียนสมัยใหม่ เมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้

ในผลงานของเขาเรื่อง "Alexander the Oracle Monger" ^{[ 3 ]}นักแสดงตลกLucian of Samosataได้ยกย่อง PDs โดยกล่าวว่า "หนังสือเล่มนี้สร้างพรมากมายให้กับผู้อ่าน และก่อให้เกิดความสงบสุข ความสบายใจ และอิสรภาพแก่พวกเขา ปลดปล่อยพวกเขาจากความหวาดกลัว ภาพลวงตา และลางบอกเหตุ จากความหวังที่ไร้สาระและความปรารถนาที่ฟุ่มเฟือย พัฒนาสติปัญญาและความจริงในตัวพวกเขา และชำระล้างความเข้าใจของพวกเขาอย่างแท้จริง ไม่ใช่ด้วยคบเพลิง ปากกาขนนก และความโง่เขลาแบบนั้น แต่ด้วยความคิดที่ตรงไปตรงมา ความซื่อสัตย์ และความเปิดเผย"

Tetrapharmakos ( τετραφάρμακος ) "ยาสี่ส่วน" เป็นบทสรุปของหลักคำสอนสี่ข้อแรก ซึ่งเป็นคำแนะนำสั้นๆ เพื่อหลีกเลี่ยงความวิตกกังวลหรือ ความหวาด กลัวต่อการดำรงอยู่^{[ 4 ]}

" เตตราฟาร์มาโกส " เดิมทีเป็นสารประกอบของยา 4 ชนิด ( ขี้ผึ้งไขมันสัตว์น้ำมันดินและเรซิน ) คำนี้ถูกใช้ในเชิงเปรียบเทียบโดยพวกเอพิคิวเรียนในยุคโรมัน^{[ 5 ]}เพื่ออ้างถึงยา 4 ชนิดสำหรับการรักษาจิตวิญญาณ^{[ 6 ]}

ตามที่ Philodemosได้กล่าวไว้และเก็บรักษาไว้ใน Herculaneum Papyrus (1005, 5.9–14) tetrapharmakosอ่านว่า: ^{[ 7 ]}

นี่คือบทสรุปของหลักคำสอนสี่ข้อแรก: ^{[ 8 ]}

1. ผู้ที่มีความสุขและเป็นอมตะ ย่อมไม่มีความทุกข์สำหรับตนเอง และไม่ก่อให้เกิดความทุกข์แก่ผู้อื่น ดังนั้น เขาจึงปราศจากอารมณ์โกรธและความลำเอียง เพราะอารมณ์เช่นนั้นล้วนหมายถึงความอ่อนแอ

2. ความตายไม่มีความหมายอะไรสำหรับเรา เพราะเมื่อร่างกายสลายตัวไปเป็นธาตุต่างๆ แล้ว ก็จะไม่มีความรู้สึก และสิ่งใดที่ไม่มีความรู้สึก ก็ไม่มีความหมายอะไรสำหรับเรา

3. ความสุขจะถึงขีดสุดเมื่อความเจ็บปวดทั้งหมดหมดไป เมื่อความสุขเกิดขึ้น ตราบใดที่มันไม่ถูกขัดจังหวะ ก็จะไม่มีความเจ็บปวดใดๆ ทั้งทางร่างกายหรือจิตใจ หรือทั้งสองอย่างพร้อมกัน

4. ความเจ็บปวดต่อเนื่องไม่ได้คงอยู่ในร่างกายนานนัก ในทางตรงกันข้าม ความเจ็บปวด หากรุนแรงมาก ก็จะเกิดขึ้นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ และแม้แต่ความเจ็บปวดในระดับที่แทบจะไม่มีมากกว่าความสุขในร่างกาย ก็จะไม่คงอยู่นานหลายวัน โรคภัยไข้เจ็บที่เรื้อรังอาจทำให้ความสุขมีมากกว่าความเจ็บปวดในร่างกายด้วยซ้ำ

ในปรัชญาเอพิคิวเรียน เทพเจ้าถูกมองว่าเป็นสิ่งมีชีวิตในจินตนาการที่อยู่ในสภาวะแห่งความสุขตลอดกาล เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถทำลายได้และไม่สามารถถูกทำร้ายได้ ในมุมมองนี้ เทพเจ้าเป็นเพียงแบบอย่างสำหรับมนุษย์ ซึ่งมนุษย์จะต้อง "เลียนแบบความสุขของเทพเจ้า ภายในขอบเขตที่ธรรมชาติของมนุษย์กำหนด" ^{[ 9 ]}

ดังที่ DS Hutchinson เขียนเกี่ยวกับบรรทัดนี้ว่า “ในขณะที่คุณยังมีชีวิตอยู่ คุณไม่ต้องเผชิญกับความตาย แต่เมื่อคุณตายไปแล้ว คุณก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับมันเช่นกัน เพราะคุณไม่อยู่ที่นั่นเพื่อเผชิญหน้ากับมัน” ตาม คำพูดของ Epicurusเองในจดหมายถึง Menoeceusว่า “ความตาย (...) ไม่มีอะไรสำหรับเรา เพราะเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ ความตายก็ยังไม่มา และเมื่อความตายมาถึง เราก็ไม่มีอยู่แล้ว” ^{[ 10 ]}เพราะไม่มีชีวิตหลังความตาย Epicurus กล่าวว่า ความตายเป็นความวิตกกังวลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ทั้งในแง่ของระยะเวลาและความรุนแรง ความวิตกกังวลเกี่ยวกับความตายนี้ขัดขวางคุณภาพและความสุขในชีวิตของคนเราด้วยทฤษฎีชีวิตหลังความตาย: ความกังวลว่าการกระทำและการปฏิบัติตนในชีวิตจะส่งผลดีต่อดินแดนของเทพเจ้าหรือไม่ ความสงสัยว่าตนจะถูกกำหนดให้ตกอยู่ในความเจ็บปวดชั่วนิรันดร์หรือความสุขชั่วนิรันดร์^{[ 11 ]}

การดำรงชีวิตและที่พักพิง สิ่งเหล่านี้สามารถหาได้โดยทุกคน ไม่ว่าจะเป็นสัตว์หรือมนุษย์ ด้วยความพยายามเพียงเล็กน้อย ไม่ว่าจะมีฐานะร่ำรวยหรือไม่ก็ตาม แต่ถ้าหากคนเราต้องการมากกว่าที่จำเป็น (การตามใจตัวเองมากเกินไป การกินอย่างตะกละตะกลาม ฯลฯ) ก็จะเป็นการจำกัดโอกาสที่จะได้รับความพึงพอใจและความสุข และทำให้เกิด “ความวิตกกังวลที่ไม่จำเป็น” ในชีวิต “สิ่งที่ดีนั้นหาได้ง่าย” หมายความว่า ความจำเป็นขั้นต่ำที่ต้องใช้ในการสนองความต้องการ คือความสนใจสูงสุดที่คนควรมีในการสนองความต้องการนั้น^{[ 12 ]}

ชาวเอพิคิวเรียนเข้าใจว่า ในธรรมชาติ ความเจ็บป่วยและความเจ็บปวดจะไม่คงอยู่นานนัก เพราะความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานนั้นอาจเป็น "ระยะสั้นหรือเรื้อรัง ... อาจเบาหรือรุนแรง แต่ความไม่สบายที่ทั้งเรื้อรังและรุนแรงนั้นผิดปกติมาก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับโอกาสที่จะเกิดความทุกข์ทรมาน" เช่นเดียวกับ "สิ่งที่ดีนั้นหาได้ง่าย" การตระหนักถึงขีดจำกัดทางร่างกายและจิตใจของตนเองและขีดจำกัดของความเจ็บปวด — การเข้าใจว่าร่างกายหรือจิตใจสามารถทนต่อความเจ็บปวดได้มากเพียงใด — และการรักษาความเชื่อมั่นว่าความสุขจะตามมาหลังจากความเจ็บปวดเท่านั้น (และการหลีกเลี่ยงความวิตกกังวลเกี่ยวกับระยะเวลาของความเจ็บปวด) คือวิธีแก้ไขความทุกข์ทรมานที่ยืดเยื้อ^{[ 13 ]}

• หลักคำสอนสำคัญจากคลังเอกสารคลาสสิกทางอินเทอร์เน็ต
• หลักคำสอนสำคัญ (Principal Doctrines)ฉบับแปลโดยปีเตอร์ เซนต์ อังเดร (Peter St. Andre)