Achourya (สันสกฤต: अचौर्यः ,IAST: Acauryaḥ ) หรือ Asteya (สันสกฤต: अस्तेय ;IAST: Asteya ) เป็นภาษาสันสกฤตที่หมายถึง "การไม่ขโมย" เป็นคุณธรรมในศาสนาเชนการปฏิบัติ Asteyaเรียกร้องให้บุคคลนั้นไม่ขโมย หรือมีเจตนาที่จะขโมยทรัพย์สินของผู้อื่นโดยการกระทำ คำพูด และความคิด ^{[ 1 ] [ 2 ]}

อัสเตยะเป็นหนึ่งในคำปฏิญาณหลักห้าประการของศาสนาฮินดูและศาสนาเชน^{[ 3 ]}นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในสิบรูปแบบของการควบคุมตนเอง (การควบคุมตนเองอย่างมีคุณธรรม) ในปรัชญาอินเดีย ^{[ 4 ​​]}

คำว่า " อัษฐยะ " เป็นคำประสมที่มาจากภาษาสันสกฤต โดย " อัษฐยะ " หมายถึง "ไม่-" และ " เษฐยะ " หมายถึง "การขโมย" หรือ "สิ่งของที่สามารถถูกขโมยได้" ดังนั้นอัษฐยะ จึง หมายถึง "การไม่ขโมย"

ในศาสนาเชนเป็นหนึ่งในห้าคำปฏิญาณที่บรรดาฆราวาสและนักบวชต้องปฏิบัติตาม[ ^{5 ] การ}ละเมิดคำปฏิญาณนี้ห้าประการ ตามที่กล่าวไว้ในคัมภีร์เชน ตัตตวรถ สูตร คือ "การยุยงให้ผู้อื่นลักขโมย การรับของโจร การซื้อของในราคาต่ำกว่ามูลค่าจริงในสภาพที่ไม่เป็น ระเบียบการใช้เครื่องชั่งและมาตรวัดที่ไม่ถูกต้อง และการหลอกลวงผู้อื่นด้วยสินค้าปลอมหรือของเลียนแบบ" ^{[ 6 ]}

ในคัมภีร์ศาสนาเชนชื่อSarvārthasiddhi ได้อธิบายไว้ ดังนี้ (แปลโดย SA Jain):

การยุยงให้ผู้อื่นขโมย หรือยุยงผ่านผู้อื่น หรือเห็นชอบกับการขโมย ถือเป็นความผิดประการแรก ประการที่สองคือการรับของที่ถูกขโมยมาจากผู้อื่น โดยที่ผู้รับไม่ได้ยุยงหรือเห็นชอบกับการกระทำนั้น การรับหรือซื้อสินค้าโดยวิธีการที่ไม่ถูกต้องและเป็นธรรม ถือเป็นความผิด ประการที่สามคือการพยายามซื้อของมีค่าในราคาถูกมากในสภาพที่ไม่เป็นระเบียบ ประการที่สี่คือการโกงผู้อื่นโดยใช้เครื่องชั่งและมาตรวัดที่ไม่ถูกต้อง เพื่อให้ได้มามากกว่าและให้ผู้อื่นน้อยกว่า ประการที่ห้าคือการหลอกลวงผู้อื่นด้วยทองคำปลอม เพชรสังเคราะห์ และอื่นๆ ความผิดทั้งห้าประการนี้เป็นความผิดที่ขัดต่อคำปฏิญาณว่าจะไม่ขโมย

อัสเตยะถูกนิยามไว้ในคัมภีร์ฮินดูว่า "การงดเว้นจากการกระทำ คำพูด หรือความคิดของตนเอง จากการยึดครองสิ่งของมีค่าจากผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต" ^{[ 3 ]}อัสเตยะเป็นคุณธรรมที่ถูกกล่าวถึงอย่างกว้างขวางในทฤษฎีจริยธรรมของศาสนาฮินดู ^{[ 2 ]}ตัวอย่างเช่น ในโยคะสูตร (II.30)อัสเตยะถูกระบุว่าเป็นยามะหรือคุณธรรมประการที่สามของการควบคุมตนเอง ควบคู่ไปกับอหิงสา (การไม่ใช้ความรุนแรง)สัตยะ (การไม่พูดเท็จ ความซื่อสัตย์)พรหมจรรย์ (ความบริสุทธิ์ทางเพศในความรู้สึกและการกระทำ) และอัปปาริกรหะ (การไม่ยึดติด การไม่อยากได้) ^{[ 3 ] [ 7 ]}

अहिंसासत्यास्तेय ब्रह्मचर्यापरिग्रहाः यमाः การไม่รุนแรง การไม่หลอกลวง การไม่ลักขโมย การไม่โกง (พรหมจรรย์ พรหมจรรย์) และการไม่ยึดครอง เป็นยมทั้ง 5 ประการ

ดังนั้น Asteyaจึงเป็นหนึ่งในข้อจำกัดที่สำคัญห้าประการ ( yamas , "ข้อห้าม") ในศาสนาฮินดู ซึ่งร่วมกับการปฏิบัติที่สำคัญห้าประการ ( niyamas , "สิ่งที่ควรทำ") ได้รับการแนะนำสำหรับการใช้ชีวิตที่ถูกต้อง มีคุณธรรม และรู้แจ้ง ^{[ 9 ]}

ในทางปฏิบัติ Asteyaหมายถึง "ไม่ขโมย" "ไม่โกง" หรือกระทำการใดๆ ที่ผิดศีลธรรมต่อทรัพย์สินของผู้อื่นหรือผู้อื่นเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง ^{[ 10 ]} Asteyaในฐานะคุณธรรมเรียกร้องไม่เพียงแต่ให้ "ไม่ขโมย" เท่านั้น แต่ยังหมายความว่าไม่ควรส่งเสริมการโกงผ่านการพูดหรือการเขียน หรือแม้กระทั่งคิดที่จะโกง คุณธรรมของ Asteyaเกิดขึ้นจากความเข้าใจว่าการยักยอกทรัพย์ทั้งหมดเป็นการแสดงออกถึงความโลภและการขาดความเห็นอกเห็นใจต่อสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ^{[ 11 ]}การขโมยหรือการต้องการขโมยแสดงถึงการขาดความเชื่อมั่นในตนเอง: ความสามารถในการเรียนรู้และสร้างทรัพย์สิน การขโมยทรัพย์สินของผู้อื่นยังเป็นการขโมยจากศักยภาพในการพัฒนาของตนเองด้วย ^{[ 12 ]}พระสูตรให้เหตุผลว่าการยักยอกทรัพย์ การสมคบคิดยักยอกทรัพย์ หรือการตั้งใจยักยอกทรัพย์ โดยพื้นฐานแล้วสะท้อนถึงบาปแห่งโลภะ (ความโลภที่ไม่ดี)โมหะ (ความลุ่มหลงในวัตถุ) หรือโกรธะ (ความโกรธที่ไม่ดี) ^{[ 13 ]}

คานธีถือว่าอหิงสาเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสิทธิมนุษยชนในการมีชีวิตและเสรีภาพโดยปราศจากความกลัว และอัษฐยาเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสิทธิมนุษยชนในทรัพย์สินโดยปราศจากความกลัว^{[ 14 ]} ในทัศนะของคานธี อัษฐยา สืบเนื่องมาจากอหิงสาเพราะการขโมยเป็นรูปแบบหนึ่งของความรุนแรงและการทำร้ายผู้อื่น^{[ 14 ]}อัษฐยาไม่ได้เป็นเพียง "การขโมยโดยการกระทำ" แต่ยังรวมถึง "การขโมยโดยเจตนา" และ "การขโมยโดยการบิดเบือน" การเอารัดเอาเปรียบผู้ที่อ่อนแอหรือยากจนอย่างต่อเนื่องเป็นรูปแบบหนึ่งของ " อัษฐยาในความคิด" ^{[ 14 ]}

ทาน —การให้ทานแก่ผู้สมควรได้รับโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน—เป็นนิยามะ ที่แนะนำ ในศาสนาฮินดู แรงจูงใจเบื้องหลังทานนั้นตรงกันข้ามกับการ "ขโมยจากผู้อื่น"ทานเป็นการปฏิบัติที่เสริมกับยามะ (การยับยั้งชั่งใจ) ของอัสเตยะ ^{[ 15 ]}

อัสเตยะและอัปปาริกรหะเป็นคุณธรรมสำคัญสองประการในศาสนาฮินดูและศาสนาเชน ทั้งสองเกี่ยวข้องกับการปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลกับโลกวัตถุ ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สิน ชื่อเสียง หรือความคิด แต่อัสเตยะและอัปปาริกรหะเป็นแนวคิดที่แตกต่าง กัน อัส เต ยะ คือคุณธรรมของการไม่ขโมยและไม่ต้องการครอบครองหรือเอาไปโดยใช้กำลัง การหลอกลวง หรือการเอารัดเอาเปรียบ ไม่ว่าจะด้วยการกระทำ คำพูด หรือความคิด ในสิ่งที่คนอื่นเป็นเจ้าของและเป็นของ ^{[ 14 ] [ 16 ]} ในทางตรงกันข้าม อัปปาริกรหะคือคุณธรรมของการไม่ยึดติดในทรัพย์สินของตนเอง ไม่รับของขวัญหรือของขวัญที่ไม่เหมาะสมที่ผู้อื่นมอบให้ และไม่โลภ/ไม่อยากได้ในแรงจูงใจของการกระทำ คำพูด และความคิดของตน ^{[ 17 ] [ 18 ] [ 19 ]}

อัปปาริกรหะหมายถึง การไม่โลภ กคือ จุดที่บุคคลยืนอยู่ปาริคือขอบเขต เมื่อใดที่บุคคลก้าวข้ามขอบเขตของกราหะแม้โดยเจตนา ก็คือความโลภ ไม่ใช่คุณธรรม มันคือการยักยอกหรือการบิดเบือน หลักการนี้ไม่เพียงใช้กับทรัพย์สินทางกายภาพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทรัพย์สินทางปัญญาด้วย การก้าวข้ามขอบเขต การปรารถนาสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือใครบางคนที่ควรเป็นของผู้อื่น แม้โดยความคิดหรือเจตนา ก็เป็นบาป “...ผู้ใดมองดูหญิงใดด้วยใจปรารถนา ก็ได้ล่วงประเวณีกับนางแล้วในใจ” (มัทธิว 5:27-28 )

• Jain, Prof. SA (1992) [ฉบับพิมพ์ครั้งแรก 1960], ความจริง (คำแปลภาษาอังกฤษของ Sarvarthasiddhi โดย Srimat Pujyapadacharya) (ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง), Jwalamalini Trust บทความนี้ได้นำข้อความจากแหล่งข้อมูลนี้มาใช้ ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ
• Sangave, Vilas Adinath (1980), Jain Community: A Social Survey (ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2), Bombay: Popular Prakashan , ISBN 978-0-317-12346-3