เครื่องบูชาล้างบาป ( ภาษาฮีบรู : קָרְבַּן חַטָּאת , korban ḥatat , IPA: [χaˈtat] , แปลตรงตัวว่า "เครื่องบูชาชำระล้าง" ^{[ 1 ]} ) เป็นเครื่องบูชาที่อธิบายและบัญญัติไว้ในพระคัมภีร์โทราห์ (เลวีนิติ 4.1-35) ซึ่งอาจเป็นแป้งละเอียดหรือสัตว์ที่เหมาะสม^{[ 2 ]}เครื่องบูชาล้างบาปยังปรากฏใน 2 พงศาวดาร 29:21 ซึ่งมีการถวายวัว 7 ตัว แกะ 7 ตัว ลูกแกะ 7 ตัว และแพะตัวผู้ 7 ตัว ตามคำสั่งของกษัตริย์เฮเซคียาห์เพื่อราชอาณาจักร เพื่อสถานศักดิ์สิทธิ์ และเพื่อยูดาห์ เช่นเดียวกับเครื่องบูชาทุกประเภทที่ถวายบนแท่นบูชาแป้งต้องไม่มีกลิ่น และสัตว์ต้องไม่มีตำหนิโดยสิ้นเชิง การถวายบูชานี้มาพร้อมกับวิธีการชดใช้บาป ที่สำคัญซึ่งจำเป็น สำหรับการกระทำ ผิด โดยไม่ตั้งใจต่อข้อห้าม ซึ่งนำความผิดมาสู่ 'ชุมชนอิสราเอล' หรือบุคคล^{[ 3 ]}การถวายนี้เกิดขึ้นระหว่างหรือหลังการชดใช้บาปสำหรับความผิดที่กระทำโดยไม่ได้ตั้งใจหรือโดยไม่รู้ ความผิดที่ตั้งใจจะได้รับการอภัยโทษได้ด้วยการชดใช้บาป ในรูปแบบอื่น หรือในกรณีร้ายแรงคือkareth ^{[ 4 ] [ 5 ]}มันแตกต่างจากการถวายเพื่อชดใช้ความผิดตาม พระคัมภีร์

คำนามภาษาฮีบรูḥatat (“บาป”) มาจากคำกริยา ḥata (חָטָא) ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วหมายถึง “พลาดเป้าหมาย ทำผิดพลาด” ^{[ 6 ]}การใช้ครั้งแรกอยู่ในประโยค “(..) บาปซ่อนตัวอยู่ที่ประตู แรงกระตุ้นของมันมุ่งตรงไปยังเจ้า แต่เจ้าสามารถเป็นนายของมันได้” ^{[ 7 ]}ถึงคาอินในปฐมกาล 4:7 คำนามḥatatสามารถหมายถึง “บาป” หรือโดยการใช้คำแทนความหมายในวลีต่างๆ เช่น “วัวตัวผู้ ... มันคือบาป” หรือ “วัวตัวผู้เพื่อบาป เพื่อการไถ่บาป” นอกจากนี้ยังสามารถหมายถึงเครื่องบูชาเพื่อการชำระล้างได้อีกด้วย มหาปุโรหิตได้รับคำสั่งให้ "...วางมือบนหัวของเครื่องบูชาชำระล้าง [ rosh ha-ḥatat רֹאשׁ הַֽחַטָּאת] และเครื่องบูชาชำระล้างนั้นจะต้องถูกฆ่า ณ สถานที่บูชาเผา" (เลวีนิติ 4:29) ^{[ 8 ]}เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน คำที่อธิบายได้ดีกว่าคือkorban ḥatat ("เครื่องบูชาล้างบาป"; ภาษาฮีบรู: קרבן חטאת) พบได้ในคำอธิบายของรับบี^{[ 9 ]}

บทที่ 4.1-5.13 ของหนังสือเลวีนิตินำเสนอคำตรัสแรกจากสามคำ^{[ 10 ]}ของพระเจ้า ที่ตรัส กับโมเสสซึ่งกล่าวถึงกฎหมายเกี่ยวกับ"ḥata't"หรือเครื่องบูชาชำระล้าง^{[ 11 ]}นอกจากเครื่องบูชาประเภทอื่นๆ แล้ว^{[ 12 ]}ยังปรากฏในปาร์ชา ที่ 24 (ประจำสัปดาห์) วา ยิกราซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโตราห์ในข้อความมาโซเรติกของทานาค ( คัมภีร์ไบเบิลของชาวยิว ) เครื่องบูชาล้างบาปยังปรากฏใน 2 พงศาวดาร 29:21 ซึ่งมีการบูชายัญวัว 7 ตัว แกะตัวผู้ 7 ตัว ลูกแกะ 7 ตัว และแพะตัวผู้ 7 ตัว ตามคำสั่งของกษัตริย์เฮเซคียาห์เพื่ออาณาจักร เพื่อสถานศักดิ์สิทธิ์ และเพื่อยูดาห์

ตอนท้ายของบทโทราห์ประจำสัปดาห์ที่ 37 ชลาค เลชา (กันดารวิถี 15.22-31) กล่าวถึงการถวายบูชาสำหรับการละเมิดโดยไม่ได้ตั้งใจ: ใช้ได้กับกฎหมายทั้งหมด ใช้ได้กับทั้งชาวอิสราเอลและชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ แต่ไม่รวมถึงการชดใช้สำหรับการละเมิดกฎหมายพิธีกรรมโดยเจตนาและดื้อรั้น (ดูคาเรธ ) ^{[ 13 ]}

ในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมฉบับภาษากรีก คำภาษาฮีบรูสำหรับ "บาป" ( ḥatat ) บางครั้งถูกแปลตรงตัวว่า "บาป" - โดยอาจใช้คำนามเพศหญิงในภาษากรีกว่าhamartia ("บาป" ἁμαρτία) หรือที่พบได้น้อยกว่าคือคำนามเพศกลางว่าhamartemata ("ผลของบาป" "สิ่งที่เป็นบาป" ἁμάρτημα) ซึ่งเป็นการทำซ้ำการใช้คำแทนความหมายในข้อความภาษาฮีบรู บ่อยครั้งที่ชาวกรีกจะถอดความภาษาฮีบรูด้วยสำนวนเช่น "สิ่งที่เป็นบาป" ( peri hamartias περὶ ἁμαρτίας) หรือ "สำหรับบาป" ( hyper hamartion ὑπὲρ ἁμαρτιῶν) - เนื่องจากคำนามภาษากรีกhamartiaไม่มีความหมายสองนัยเหมือนคำนามḥatatในภาษาฮีบรู^{[ 14 ]}

บทที่ 4 ของหนังสือเลวีนิติในพันธสัญญาเดิมของคัมภีร์ไบเบิลฉบับคริสเตียนกล่าวถึงคำสั่งของพระเจ้าที่มอบให้แก่โมเสสเกี่ยวกับการถวายเครื่องบูชาเพื่อชำระล้าง และบทที่ 15 ของหนังสือกันดารวิถีได้กล่าวซ้ำคำสั่งเหล่านั้นบางส่วน

สัตว์ที่ใช้ในการบูชายัญเพื่อไถ่บาปนั้นขึ้นอยู่กับสถานะของคนบาปที่ทำการบูชายัญนั้น

• สำหรับมหาปุโรหิต^{[ 15 ]}หรือสำหรับชุมชนทั้งหมด^{[ 16 ]}ลูกวัวตัวผู้
• ^{สำหรับ}กษัตริย์หรือนาซีแพะตัวผู้หนุ่ม[ ^{17 ]}
• สำหรับบุคคลอื่น ๆ ลูกแพะตัวเมีย^{[ 18 ]}หรือลูกแกะ; ^{[ 19 ]}
• สำหรับคนยากจนที่ไม่สามารถซื้อสิ่งเหล่านี้ได้ สามารถใช้ นกพิราบ สองตัวหรือนกพิราบหนุ่มสองตัวแทนได้ ^โดยตัวหนึ่งใช้เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป และอีกตัวใช้เป็นเครื่องบูชาเผา [ ^{20 ]}
• สำหรับบุคคลที่ยากจนที่สุด แป้งละเอียดไร้กลิ่นหนึ่งในสิบเอฟาห์สามารถนำมาถวายแทนสัตว์ได้^{[ 2 ]}

เช่นเดียวกับการบูชายัญทุกประเภทที่ถวายบนแท่นบูชาสัตว์ที่นำมาบูชายัญจะต้องปราศจากตำหนิโดยสิ้นเชิง

นอกเหนือจากเครื่องบูชาทั่วไปสำหรับการไถ่บาปโดยไม่ได้ตั้งใจแล้ว ยังมีการถวายเครื่องบูชาเหล่านี้ด้วย:

• ในวันยมคิปปูร์จะมีการถวายวัวตัวผู้เป็นเครื่องบูชาของมหาปุโรหิต และแพะตัวผู้รุ่นเยาว์เป็นเครื่องบูชาในนามของชุมชน
• เมื่อมีการแต่งตั้งปุโรหิต จะต้องถวายลูกวัวเป็นเครื่องบูชาของปุโรหิต และถวายลูกแพะตัวเล็กเป็นเครื่องบูชาของชุมชน
• เมื่อการปฏิญาณตนของนาซีไรต์ สิ้นสุดลง จะมีการถวาย ลูกแกะตัวเมียอายุหนึ่งปีเป็นเครื่องบูชา
• หลังจากหายจาก โรคผิวหนัง ( tzaraat ) แล้ว จะนำแกะตัวเมียมาถวายเป็นเครื่องบูชาแทนผู้ป่วย
• หลังคลอดบุตร ไม่นาน หญิงนั้นจะถวายนกพิราบเป็นของบูชา
• หลังจากนีดดะห์ (การแยกกันอยู่ชั่วคราวเนื่องจากการมีประจำเดือน) หรือหลังจากหายจากซาวะห์ (ของเหลวผิดปกติที่ขับออกจากร่างกาย) นกพิราบหรือลูกนกพิราบจะเป็นสัญลักษณ์แทน

พิธีกรรมการถวายเครื่องบูชาเพื่อชำระล้างเริ่มต้นด้วยผู้ถวายสารภาพความผิดที่ตนได้กระทำโดยไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่วางมือและกดน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนหัวของสัตว์ ในกรณีของการถวายเครื่องบูชาแก่ชุมชน ผู้เฒ่าผู้แก่จะเป็นผู้ทำหน้าที่นี้ ในกรณีของวันยมคิปปูร์ มหาปุโรหิตจะเป็นผู้ทำหน้าที่นี้ จากนั้นสัตว์จะถูกฆ่าโดยโชเชต ("คนฆ่าสัตว์ตามพิธีกรรม") เลือดจะถูกเก็บรวบรวมอย่างระมัดระวังโดยโคเฮน ("ปุโรหิต") ในภาชนะดินเผาและฉีดพ่น/สาดไปที่มุมด้านนอกทั้งสองของมิซบีช ("แท่นบูชา") ในขณะที่ไขมันตับไตและเยื่อหุ้มรกจะถูกเผาบนหลังคาของแท่นบูชา

ในวันยมคิปปูร์ซึ่งเป็นวันแห่งการล้างบาป เลือดบางส่วนจะถูกพรมลงหน้าม่านที่ปิดทางเข้าสู่ห้องศักดิ์สิทธิ์ที่สุดโดยจะพรมเลือดลงหน้าแท่นแห่งพระเมตตาทำเช่นนี้เจ็ดครั้ง ส่วนที่เหลือของเลือดจะถูกเทลงที่ฐานของแท่นบูชา และภาชนะดินเผาที่บรรจุเลือดนั้นจะถูกทุบทิ้ง

เนื้อที่เหลือของสัตว์ (ตามการตีความของรับบีในภายหลังว่าเป็นหนึ่งในของถวายโคเฮนยี่สิบสี่อย่าง ) จะถูกบริโภคโดยโคเฮนและครอบครัวของเขา ยกเว้นในกรณีที่ปุโรหิตเป็นผู้ถวายเอง (เช่น ในการถวายของชุมชน และในกรณีของวันล้างบาป) ซึ่งจะถูกเผาใน สถานที่ สะอาดตามพิธีกรรมนอกวิหารศักดิ์สิทธิ์^{[ 21 ]}เลวีนิติ 6:26 กำหนดว่า “ปุโรหิตผู้ถวายเพื่อบาปจะต้องกินมัน ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์จะต้องกินมัน ในลานของพลับพลาแห่งการประชุม” ^{[ 22 ]}ซึ่งเป็นจุดที่กล่าวซ้ำในเลวีนิติ 7:7 ในขณะที่เลวีนิติ 6:29 อนุญาตให้ “ชายทุกคนในหมู่ปุโรหิตอาจกินมันได้” ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผลกำไรจากการถวายเพื่อบาปสามารถแบ่งปันกันได้ภายในชุมชนโคเฮน การแบ่งปันเครื่องบูชาธัญพืชภายในชุมชนโคฮานิกได้รับการรับรองอย่างชัดเจนยิ่งขึ้นโดยเลวีนิติ 7:10 - "เครื่องบูชาธัญพืชทุกอย่าง ไม่ว่าจะผสมกับน้ำมันหรือแห้ง จะเป็นของบุตรชายของอาโรนทุกคน ให้แก่คนหนึ่งเท่าๆ กับอีกคนหนึ่ง" ^{[ 22 ]}

เมื่อสัตว์บูชายัญเป็นนก พิธีกรรมจะแตกต่างออกไป นกจะถูกฆ่าโดยการกดนิ้วหัวแม่มือเข้าไปที่คอ แล้วบิดหัวออก จากนั้นนกตัวที่สองจะถูกเผาบนแท่นบูชาเป็นการบูชายัญทั้งตัวโดยเผาไฟจนหมดสิ้น^{[ 3 ]}

ตามที่นักวิชาการด้านข้อความ ในศตวรรษที่ 19 กล่าวไว้ กฎเหล่านี้มีต้นกำเนิดมาจากสองชั้นที่แตกต่างกันในแหล่งที่มาของปุโรหิตซึ่งนักวิชาการคิดว่าเป็นหนึ่งในข้อความต้นฉบับของโตราห์ เชื่อกันว่า ประมวลกฎหมายของปุโรหิตภายในแหล่งที่มาของปุโรหิตเป็นชุดของการเพิ่มเติมข้อความจากบรรณาธิการของอาโรนิดในช่วงระยะเวลานาน^{[ 23 ]}แหล่งที่มาที่เก่ากว่านั้นเชื่อกันว่าเป็นแหล่งที่มาที่กล่าวถึงเนื้อที่ปุโรหิตบริโภค ส่วนหลังของเลวีนิติ 6 อยู่ในแหล่งที่มานี้ ในขณะที่แหล่งที่มาที่ใหม่กว่า ซึ่งเลวีนิติ 4 อยู่ในนั้น สะท้อนให้เห็นถึงพัฒนาการที่เนื้อจากเครื่องบูชาไถ่บาปถูกมองว่าไม่ศักดิ์สิทธิ์เพียงพอและจำเป็นต้องกำจัดทิ้งที่อื่น^{[ 24 ]}ในหนังสือโฮเซอา การอ้างอิงถึงรูปแบบก่อนหน้านี้ (โฮเซอา 4:7-8) ชี้ให้เห็นถึงเหตุผลที่เป็นไปได้สำหรับการเปลี่ยนแปลง - ปุโรหิตถูกกล่าวหาว่ายินดีในความชั่วร้ายของประชาชนในขณะ ที่พวกเขากินเครื่องบูชาไถ่บาป^{[ 25 ]}แม้ว่าจะเรียกว่าเครื่องบูชาไถ่บาปแต่มีแนวโน้มว่าเครื่องบูชาดังกล่าวเริ่มต้นจากการเป็นเครื่องบูชาที่ทำขึ้นเพื่อชดเชยการฝ่าฝืนข้อห้าม โดยไม่ได้ตั้งใจ (ในที่นี้หมายถึงสิ่งที่ถือว่าศักดิ์สิทธิ์แต่ในขณะเดียวกันก็ถูกห้าม)

1. เครื่องบูชาสำหรับการฟื้นตัวจากการขับถ่ายและการคลอดบุตรนั้นถือเป็นการทำลายข้อห้ามเกี่ยวกับการสัมผัสกับเลือด - หนองอาจมีเลือดปน ประจำเดือนมีเลือดปนอย่างเห็นได้ชัด และในกรณีของการคลอดบุตร เลือดจะมาพร้อมกับรกนักวิชาการด้านข้อความเชื่อว่าข้อกำหนดในพระคัมภีร์ที่ระบุถึงเครื่องบูชาสำหรับการคลอดบุตรในเลวีนิติ 12 เดิมทีจัดอยู่ในกลุ่มข้อกำหนดเกี่ยวกับการขับถ่ายของร่างกายในเลวีนิติ 15 (เนื่องจากลักษณะข้อความต่างๆ) และด้วยเหตุนี้การคลอดบุตรจึงถือเป็นการขับถ่าย ที่ผิดปกติรูปแบบหนึ่ง ซึ่งต้องใช้ระยะเวลาในการฟื้นตัว^{[ 23 ]}
2. การถวายของนาซีไรต์เป็นผลมาจากการทำลายข้อห้ามของนาซีไรต์เอง เนื่องจากการอุทิศตนแด่พระเจ้า เมื่อคำปฏิญาณของนาซีไรต์สิ้นสุดลง^{[ 24 ]}
3. โรคซาราสถูกมองว่าเป็นโรคที่พระเจ้าทรงลงโทษ เพื่อเป็นการลงโทษสำหรับการละเมิดบัญญัติโดยเฉพาะอย่างยิ่งการใส่ร้าย^{[ 26 ]}ดังนั้นผู้ที่ติดโรคซาราสจึงถูกมองว่าเป็นสิ่งต้องห้าม (จึงถูกขับไล่ออกจากสังคมชั่วคราว) การถวายบูชาเพื่อไถ่บาปจากโรคซาราส ซึ่งใช้สัตว์บูชายัญชนิดเดียวกับการถวายบูชาเพื่อไถ่บาป ของชาวนาซีไรต์ นั้น เป็นเพราะการพ้นจากสถานะต้องห้ามนี้ด้วยการกระทำของการไถ่บาป^{[ 24 ]}
4. เครื่องบูชาไถ่บาปในวันยมคิปปูร์ถือว่าพัฒนาขึ้นในภายหลังเล็กน้อย ข้อความในพระคัมภีร์ดูเหมือนจะอธิบายเครื่องบูชานี้ว่ามีจุดประสงค์เพื่อปกป้องมหาปุโรหิตจากความตาย ( ...เพื่อไม่ให้เขาตาย ) เมื่อเขาเข้าใกล้บัลลังก์แห่งพระเมตตา [ ^{26 ] ซึ่ง}เป็นการกระทำที่ต้องห้าม (เนื่องจากบัลลังก์แห่งพระเมตตาถือว่าศักดิ์สิทธิ์ แต่การเข้าใกล้เป็นสิ่งต้องห้าม) ข้อความที่อธิบายเรื่องนี้ว่าเป็นการไถ่บาปที่แท้จริง เลวีนิติ 16:16 มากกว่าการละเมิดข้อห้ามนี้ นักวิชาการด้านข้อความถือว่าเป็นคำอธิบายเพิ่มเติมในภายหลัง^{[ 3 ]}เครื่องบูชาไถ่บาปที่จำเป็นเมื่อปุโรหิตทำบาป ซึ่งมีสัตว์บูชาคล้ายกับเครื่องบูชาในวันยมคิปปูร์ นักวิชาการถือว่าเป็นการพัฒนาในภายหลังมาก และถูกเพิ่มเข้าไปในข้อความของเลวีนิติในขั้นตอนสุดท้ายของการรวบรวม หลังจากที่เครื่องบูชาไถ่บาปเริ่มถูกมองว่าเป็นการไถ่บาปที่แท้จริงมากกว่าการละเมิดข้อห้ามในทันที^{[ 3 ]}

นักวิชาการถือว่าเครื่องบูชาไถ่บาปอื่นๆ เป็นพัฒนาการทีละขั้น จากการถวายหลังจากสัมผัสกับสัตว์ที่ไม่สะอาด ซึ่งถือเป็นสิ่งต้องห้ามมากกว่า ไปจนถึงการถวายเพื่อล้างบาปตามพิธีกรรมโดยทั่วไป และสุดท้ายคือการถวายเพื่อบาปตามอำเภอใจ^{[ 3 ]}นักวิชาการด้านตำราถือว่าการแบ่งระดับตามประเภทของสัตว์บูชายัญขึ้นอยู่กับสถานะทางสังคมของผู้กระทำบาปเป็นพัฒนาการในภายหลังเช่นกัน^{[ 27 ]}

• เครื่องบูชา