Spanish names are the traditional way of identifying, and the official way of registering a person in Spain. They are composed of a given name (simple or composite)^[a] and two surnames (the first surname of each parent). Traditionally, the first surname is the father's first surname, and the second is the mother's first surname. Since 1999, the order of the surnames of the children in a family in Spain is decided when registering the first child, but the traditional order is nearly universally chosen (99.53% of the time).^[2][b] Women generally do not change their name with marriage.

The practice is to use one given name and the first surname generally (e.g. "Penélope Cruz" for Penélope Cruz Sánchez); the complete name is reserved for legal, formal and documentary matters. Both surnames are sometimes systematically used when the first surname is very common (e.g., Federico García Lorca, Pablo Ruiz Picasso or José Luis Rodríguez Zapatero) to get a more distinguishable name.^[5] In these cases, it is even common to use only the second surname, as in "Lorca", "Picasso" or "Zapatero". This does not affect alphabetization: "Federico García Lorca", the Spanish poet, should be alphabetized in an index under "García Lorca", not "Lorca".

Spanish naming customs were extended to countries under Spanish rule, influencing naming customs of Hispanic America and Philippines to different extent.

Currently in Spain, people bear a single or composite given name (nombre in Spanish) and two surnames (apellidos in Spanish).

A composite given name is composed of two (or more) single names; for example, Juan Pablo is considered not to be a first and a second forename, but a single composite forename.^[6]

The two surnames refer to each of the parental families. Traditionally, a person's first surname is the father's first surname (apellido paterno), while their second surname is the mother's first surname (apellido materno). For example, if a man named Eduardo Fernández Garrido marries a woman named María Dolores Martínez Ruiz (note that women do not change their name with marriage) and they have a child named José, there are several legal options, but their child would most usually be known as José Fernández Martínez.

Spanish gender equality law has allowed surname transposition since 1999,^[7] subject to the condition that every sibling must bear the same surname order recorded in the Registro Civil (civil registry), but there have been legal exceptions. Since 2013, if the parents of a child were unable to agree on the order of surnames, an official would decide which is to come first,^[8][9][10] with the paternal name being the default option. The only requirement is that every son and daughter must have the same order of the surnames, so they cannot change it separately. Since June 2017, adopting the paternal name first is no longer the standard method, and parents are required to sign an agreement wherein the name order is expressed explicitly.^[11][12][13] The law also grants a person the option, upon reaching adulthood, of reversing the order of their surnames. However, this legislation only applies to Spanish citizens; people of other nationalities are issued the surname indicated by the laws of their original country.^[13]

Each of these two surnames can also be composite in itself, with the parts usually linked by:

• the conjunction y or e (and),
• the preposition de (of), or
• a hyphen.

For example, a person's name might be Juan Pablo Fernández de Calderón García-Iglesias, consisting of a forename (Juan Pablo), a paternal surname (Fernández de Calderón), and a maternal surname (García-Iglesias).

A man named José Antonio Gómez Iglesias would normally be addressed as either señor Gómez or señor Gómez Iglesias instead of señor Iglesias, because Gómez is his first surname. Furthermore, Mr. Gómez might be informally addressed as

1. José Antonio
2. José
3. Pepe (nickname for José)
4. Antonio
5. Toño (nickname for Antonio)
6. Joselito, Josito, Joselillo, Josico or Joselín (diminutives of José)
7. Antoñito, Toñín, Toñito, Ñoño or Nono (diminutives of Antonio)
8. Joseán (apocopation).

Very formally, he could be addressed with an honorific such as don José Antonio or don José.

It is not unusual, when the first surname is very common, like García in the example above, for a person to be referred to formally using both family names, or casually by their second surname only. For example, José Luis Rodríguez Zapatero (elected President of the Spanish Government in the 2004 and 2008 general elections) is often called simply Zapatero, the name he inherited from his mother's family since Rodríguez is a common surname and may be ambiguous. The same occurs with another former Spanish Socialist leader, Alfredo Pérez Rubalcaba, with the poet and dramatist Federico García Lorca, and with the painter Pablo Ruiz Picasso. As these people's paternal surnames are very common, they are often referred to by their maternal surnames (Rubalcaba, Lorca, Picasso). It would nonetheless be a mistake to index Rodríguez Zapatero under Z or García Lorca under L. (Picasso, who spent most of his adult life in France, is normally indexed under "P".)

In an English-speaking environment, Spanish-named people sometimes hyphenate their surnames to avoid having their first surname perceived as a middle name, and their second surname perceived as their only surname.^[14]

In Spanish-speaking countries, hyphenated surnames arise when someone wants both the paternal and maternal surnames passed to future generations, and the next generation receives the two, hyphenated, as a single (paternal) surname. Occasionally the two are fused into a simple (unhyphenated) name, such as Jovellanos (from Jove and Llanos). Rarely, the two names are left unhyphenated, such as López Portillo, which may lead to confusion.

Parents choose their child's given name, which must be recorded in the Registro Civil (Civil Registry) to establish their legal identity.^[15] With few restrictions, parents can now choose any name; common sources of names are the parents' taste, honouring a relative, the General Roman Calendarnomina (nominal register), and traditional Spanish names. Legislation in Spain under Franco's dictatorship legally limited cultural naming customs to only Christian (Jesus, Mary, saints)^[16] and typical Spanish names (Álvaro, Jimena, etc.). Although the first part of a composite forename generally reflects the sex of the child, the second personal name need not (e.g. José María Aznar). At present, the only naming limitation is the dignity of the child, who cannot be given an insulting name. Similar limitations applied against diminutive, familiar, and colloquial variants not recognized as names proper, and "those that lead to confusion regarding sex";^[17] however, current law^[18] allows registration of diminutive names.^[19]

เด็กผู้หญิงมักได้รับชื่อว่าMaría [ ^{20 ]}เพื่อเป็นเกียรติแก่พระแม่มารี โดยการเติม ^ชื่อศาลเจ้า สถานที่ หรือแนวคิดทางศาสนาต่อท้ายชื่อMaríaในชีวิตประจำวัน ผู้หญิงเหล่านี้จะละเว้นคำนำหน้าชื่อ "Mary of the ..." และใช้ส่วนคำต่อท้ายของชื่อผสมเป็นอัตลักษณ์สาธารณะมากกว่าอัตลักษณ์ ทางกฎหมาย ดังนั้น ผู้หญิงที่มี ชื่อที่เกี่ยวข้องกับ พระแม่มารีเช่นMaría de los Ángeles (พระแม่มารีแห่งเหล่าทูตสวรรค์), María del Pilar ( พระแม่มารีแห่งเสาหลัก ) และMaría de la Luz (พระแม่มารีแห่งแสงสว่าง) มักจะถูกเรียกขานว่าÁngeles (ทูตสวรรค์), Pilar (เสาหลัก) และLuz (แสงสว่าง) ตามลำดับ อย่างไรก็ตาม แต่ละคนอาจถูกเรียกขานว่าMaríaก็ได้ ชื่อเล่นเช่นMaricarmenสำหรับMaría del Carmen , Marisolสำหรับ "María (de la) Soledad" ("พระแม่แห่งความสันโดษ" พระแม่มารี), DoloresหรือLolaสำหรับMaría de los Dolores ("พระแม่แห่งความโศกเศร้า") MercedesหรือMercheสำหรับMaría de las Mercedes ("พระแม่แห่งความเมตตา") เป็นต้น นอกจากนี้ ผู้ปกครองสามารถตั้งชื่อเด็กผู้หญิงว่าMaríaหรือMariโดยไม่ต้องมีส่วนต่อท้ายก็ได้

It is common for a boy's formal name to include María, preceded by a masculine name, e.g. José María Aznar, Juan María Vicencio de Ripperdá or Antonio María Rouco Varela. Equivalently, a girl can be formally named María José, e.g. skier María José Rienda, and informally named Marijose, Mariajo, Majo, Ajo, Marisé or even José in honour of St. Joseph. María as a masculine name is often abbreviated in writing as M. (José M. Aznar), Ma. (José Ma. Aznar), or M.ª (José M.ª Morelos).^[21] It is unusual for any names other than the religiously significant María and José to be used in this way except for the name Jesús that is also very common and can be used as Jesús or Jesús María for a boy and María Jesús for a girl, and can be abbreviated as Sus, Chus and other nicknames.

The Registro Civil (Civil Registry) officially records a child's identity as composed of a forename (simple or composite) and the two surnames; however, a child can be religiously baptized with several forenames, e.g. Felipe Juan Froilán de Todos los Santos. Until the 1960s, it was customary to baptize children with three forenames: the first was the main and the only one used by the child; if parents agreed, one of the other two was the name of the day's saint. Nowadays, baptizing with three or more forenames is usually a royal and noble family practice.

ในสเปน คู่สมรสจะยังคงใช้นามสกุลเดิม (ต่างจากในบางวัฒนธรรมใกล้เคียงที่อาจใช้นามสกุลของคู่สมรสเป็นนามสกุลหลังแต่งงาน ) ในบางกรณี เช่น ในการประชุมของสังคมชั้นสูง สามารถเพิ่มนามสกุลของคู่สมรสต่อท้ายนามสกุลเดิมได้โดยใช้คำบุพบทde (ของ) ตัวอย่างเช่นLeocadia Blanco Álvarezที่แต่งงานกับPedro Pérez Montillaอาจถูกเรียกขานว่าLeocadia Blanco de PérezหรือLeocadia Blanco Álvarez de Pérezรูปแบบนี้ไม่ได้ใช้ในชีวิตประจำวันและไม่มีผลทางกฎหมาย^{[ 22 ]}

ในทำนองเดียวกัน อาจระบุตัวตนของหญิงม่ายได้โดยใช้คำว่า "viuda de" ("ภรรยาม่ายของ" ในภาษาสเปน) หรือคำย่อ "vda." เช่นในLeocadia Blanco vda. de Pérez .

ในการสืบทอดนามสกุลจากรุ่นสู่รุ่น นามสกุลของบิดาจะมีความสำคัญเหนือกว่านามสกุลของมารดาในที่สุด ทำให้นามสกุลของมารดาถูกตัดออกจากลำดับวงศ์ ตระกูล กฎหมายปัจจุบัน (ปี 1999) อนุญาตให้ใช้นามสกุลของมารดาเป็นสำคัญได้ แต่คนส่วนใหญ่ยังคงยึดถือลำดับนามสกุลแบบดั้งเดิม คือ นามสกุลของบิดาและมารดา ดังนั้น ลูกสาวและลูกชายของÁngela López SáenzและTomás Portillo Blancoมักจะถูกเรียกว่าLaura Portillo LópezและPedro Portillo Lópezแต่ก็อาจถูกเรียกว่าLaura López PortilloและPedro López Portillo ก็ได้ เช่นกัน นามสกุลทั้งสองของพี่น้องทุกคนจะต้องอยู่ในลำดับเดียวกันเมื่อทำการจดทะเบียนในทะเบียนราษฎรธรรมเนียมการตั้งชื่อของสเปนรวมถึงทางเลือกในการสะกดคำโดยการเชื่อมชื่อสกุลด้วยคำเชื่อมyหรือeหน้าชื่อที่ขึ้นต้นด้วย 'I', 'Hi' หรือ 'Y' (ซึ่งทั้งสองคำมีความหมายว่า "และ") (เช่นJosé Ortega y Gasset , Tomás Portillo y BlancoหรือEduardo Dato e Iradier ) ซึ่งเป็นการ สืบทอด ธรรมเนียมโบราณของชนชั้นสูง

การสืบทอดนามสกุลทางฝ่ายบิดาไม่ได้เป็นบรรทัดฐาน เสมอไป ในสังคมที่ใช้ภาษาสเปน ก่อนกลางศตวรรษที่สิบแปด ซึ่งเป็นช่วงที่บรรทัดฐานการใช้นามสกุลแบบผสมผสานระหว่างบิดาและมารดาได้ถูกนำมาใช้ สังคมที่ใช้ภาษาสเปนมักจะปฏิบัติการสืบทอดนามสกุลทางฝ่ายมารดา โดยให้บุตรหลานใช้นามสกุลของมารดา และบางครั้งก็ให้บุตรหลานใช้นามสกุลของปู่ย่าตายาย (ซึ่งไม่ใช่ของบิดาหรือมารดา) เพื่อความมีเกียรติ – เพื่อให้ถูกมองว่าเป็นชนชั้นสูง – และเพื่อผลประโยชน์ เป็นการเอาใจผู้นำครอบครัวฝ่ายหญิงหรือฝ่ายชายโดยหวังว่าจะได้รับมรดกที่ดิน ตัวอย่างที่ใหม่กว่าสามารถพบได้ในชื่อของFrancisco de Asís Franco y Martínez-Bordiú (เกิดปี 1954) ซึ่งใช้ชื่อของมารดาของเขาCarmen Franco เป็นอันดับแรก แทนที่จะใช้ชื่อของบิดาของเขาCristóbal Martínez-Bordiú มาร์ควิสแห่ง Villaverde คนที่ 10เพื่อสืบทอดนามสกุลของปู่ทางมารดาของเขาCaudillo Francisco Franco ^{[ 23 ]}

ไม่ใช่ว่าทุกนามสกุลจะเป็นคำเดียวเสมอไป การใช้คำหลายคำมาต่อกันนั้นพบได้บ่อยในนามสกุลที่ซ้ำกัน (จากมารดาและบิดา) นามสกุลที่สืบทอดมา จาก บรรพบุรุษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนามสกุลของบิดาไม่มีความสำคัญทางสังคมJosé María Álvarez del Manzano y López del Hierroเป็นตัวอย่างหนึ่ง ชื่อของเขานั้นประกอบด้วยชื่อเดียวคือJosé Maríaและนามสกุลที่รวมกันสองนามสกุลคือÁlvarez del ManzanoและLópez del Hierroตัวอย่างอื่นๆ มาจากชื่อสถานที่ทางศาสนา เช่น San José เมื่อบุคคลมีนามสกุลที่ซ้ำกัน วิธีการแยกแยะคือการใส่yระหว่างนามสกุลของบิดาและมารดา

ในกรณีที่เกิดนอกสมรส – เมื่อบิดาของเด็กไม่เป็นที่รู้จักหรือปฏิเสธที่จะรับรองบุตรตามกฎหมาย – เด็กจะมีนามสกุลของมารดาทั้งสองคน ซึ่งอาจสลับกันได้^{[ 24 ]}

บางครั้ง บุคคลที่มีนามสกุลทางฝั่งบิดาที่พบได้ทั่วไปและนามสกุลทางฝั่งมารดาที่ไม่ค่อยพบเห็น กลับกลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางด้วยนามสกุลทางฝั่งมารดา ตัวอย่างเช่น ศิลปินปาโบล รุยซ์ ปิกัสโซ กวี เฟเดริโก การ์เซีย ลอร์กาและนักการเมืองโฮเซ่ หลุยส์ โรดริเกซ ซาปาเตโรในทำนองเดียวกัน นามสกุลทางฝั่งบิดาที่เป็นชาวต่างชาติของนักเขียนชาวอุรุกวัย เอดูอาร์โด ฮิวส์ กาเลอาโน (บิดาของเขาเป็นชาวอังกฤษ) มักจะถูกละเว้น (อย่างไรก็ตาม ในวัยเด็ก เขาเคยลงชื่อว่า เอดูอาร์โด จิอุสโดยใช้การออกเสียงแบบสเปนที่ใกล้เคียงกับการออกเสียงภาษาอังกฤษของ "ฮิวส์") อย่างไรก็ตาม การใช้นามสกุลที่สองเพียงอย่างเดียวในลักษณะนี้เป็นการใช้แบบไม่เป็นทางการ และอาจไม่สามารถนำมาใช้ในบริบททางกฎหมายได้

ในบางกรณีที่พบได้ไม่บ่อยนัก บุคคลอาจเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางด้วยนามสกุลทั้งสองแบบ ตัวอย่างเช่น นักเทนนิสหญิงชื่ออารันชา ซานเชซ วิคาริโอในขณะที่พี่ชายของเธอเอมิลิโอและฮาเวียร์ซึ่งเป็นนักเทนนิสอาชีพเช่นกัน ส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักในชีวิตประจำวันด้วยนามสกุลของบิดาคือ ซานเชซ เท่านั้น แม้ว่าในทางพิธีการ จะ ถูกเรียกขานว่าซานเชซ วิคาริโอก็ตาม

ในพื้นที่ที่ วัฒนธรรม บาสก์และโรมานซ์อยู่ร่วมกันทางภาษามาอย่างยาวนาน นามสกุลจะบ่งบอกถึงชื่อของบิดาและบ้าน (ของครอบครัว) หรือเมือง/หมู่บ้าน ดังนั้นชื่อสกุล โรมานซ์ และชื่อสถานที่จึงถูกรวมเข้าด้วยกันโดยใช้คำบุพบทde ("จาก" + "ที่มา") ตัวอย่างเช่น ในชื่อJosé Ignacio López de ArriortúaนามสกุลผสมLópez de Arriortúaเป็นนามสกุลเดียว แม้ว่าArriortúaจะเป็นนามสกุลเดิมก็ตาม ซึ่งอาจทำให้เกิดความสับสนได้ เพราะLópez ในภาษาสเปน และArriortúa ในภาษาบาสก์ เป็นนามสกุลที่แยกจากกันในภาษาสเปนและภาษาบาสก์ตามลำดับ รูปแบบนี้ยังใช้ในเขตบาสก์อื่นๆ ด้วย แต่ได้เลิกใช้ไปในพื้นที่ที่พูดภาษาบาสก์ส่วนใหญ่ และยังคงใช้อยู่เฉพาะในดินแดนที่มีอิทธิพลของภาษาโรมานซ์อย่างมาก เช่น บางพื้นที่ตอนกลางของนาบาร์ราและส่วนใหญ่ของอาลาวา รูปแบบนี้ก็พบเห็นได้ในแคว้นกัสติยาเช่นกัน แต่ในระดับที่น้อยกว่า โดย การใช้สองภาษาคือ ภาษาบาสก์และ ภาษา กัสติยาเป็นเรื่องปกติในพื้นที่ทางเหนือและตะวันออกจนถึงศตวรรษที่ 13

ตัวอย่างที่โดดเด่นของระบบนี้คือJoaquina Sánchez de Samaniego y Fernández de Tejadaซึ่งทั้งนามสกุลของบิดาและมารดามาจากระบบนี้ โดยเชื่อมด้วยตัวy ("และ")

ในภาษาสเปนคำบุพบทde ("ของ") ถูกใช้เป็นคำเชื่อมในรูปแบบนามสกุลสองแบบที่แตกต่างกัน และยังใช้ในบทบาทตัวแทนเพื่อแยกความหมายของนามสกุลที่อาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นชื่อต้นเพิ่มเติม รูปแบบแรกคือรูปแบบนามสกุลที่มาจากชื่อบิดาและ ชื่อสถานที่ ^{[ 25 ]}เช่นGonzalo Fernández de Córdoba , Pedro López de AyalaและVasco Núñez de Balboaเช่นเดียวกับชื่อของนักรบผู้พิชิต หลายคน ^{[ 26 ]}

ในชื่อบุคคลคำบุพบทdeจะเขียนด้วยตัวพิมพ์เล็กเมื่อมีชื่อต้นรวมอยู่ด้วย เช่นJosé Manuel de la Rúa ("แห่งถนน") และCunegunda de la Torre ("แห่งหอคอย"); แต่ถ้าไม่มีชื่อต้น คำบุพบทdeจะเขียนด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ เช่นdoctor De la Rúaและseñora De la Torre

หากไม่มีชื่อสกุล

ฮวน การ์โลส เด บอร์บอนต่างจากชื่อภาษาฝรั่งเศส เช่น ดาเลมแบร์ ในการสะกดคำภาษาสเปน "de" จะเขียนเต็ม (ไม่ใช้คำย่อ) เมื่อนามสกุลขึ้นต้นด้วยสระ ข้อยกเว้นคือde el ("ของ") ซึ่งจะเขียนเป็นdelเช่นการ์โลส อาร์ตูโร เดล มอนเต (ชาร์ลส์ อาร์เธอร์ แห่งภูเขา)

ข้อยกเว้นของชื่อสกุล

กฎหมายชื่อสเปนฉบับปัจจุบัน (พ.ศ. 2501) Artículo 195 del Reglamento del Registro Civil (มาตรา 195 ของระเบียบการทะเบียนราษฎร) ไม่อนุญาตให้บุคคลใดนำหน้าdeต่อท้ายนามสกุลของตน ยกเว้นในกรณีที่เป็นการเพิ่มde เพื่อความชัดเจน ต่อนามสกุล ( apellido ) ที่อาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นชื่อต้น ( nombre ) ^{[ 27 ]}ดังนั้น เด็กจะต้องได้รับการจดทะเบียนเป็นPedro de Miguel Jiménezเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้นามสกุลMiguelถูกเข้าใจผิดว่าเป็นส่วนที่สองของชื่อผสม เช่นPedro Miguel

การใช้ คำว่า "de"ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นตระกูลขุนนางเสมอไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชื่อจากทางตะวันออกของแคว้นกัสติยา แคว้นอาลาวาและทางตะวันตกของแคว้นนาบาร์รา คำว่า " de " มักหมายถึง "จาก" และใช้กับชื่อสถานที่ (เมืองหรือหมู่บ้าน) ที่บุคคลนั้นและบรรพบุรุษของเขาหรือเธอมีถิ่นกำเนิด ซึ่งแตกต่างจากธรรมเนียมปฏิบัติอีกแบบหนึ่งที่เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 16 และ 17 ซึ่ง การใช้คำว่า " de " กับชื่อของตนเองเป็นการบ่งบอกถึงเชื้อสายขุนนาง เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดว่าเขาหรือเธอเป็นชาวยิวหรือชาวมัวร์ ในเวลานั้น ผู้คนจำนวนมากใช้คำนี้โดยไม่คำนึงถึงต้นกำเนิดที่แท้จริง เช่นมิเกล เด เซร์บันเตสโลเป เด เวกาเป็นต้น นอกจากนี้ ตามธรรมเนียมนั้น ขุนนางชั้นสูงอย่างฟรานซิสโก ซานโดวัล โรฮาสก็เรียกตัวเองว่าฟรานซิสโก เด ซานโดวัล อี โรฮาสในช่วงศตวรรษที่ 18 ขุนนางสเปนได้นำเอาธรรมเนียมของฝรั่งเศสในการใช้คำ ว่า "de"เป็นเครื่องบ่งชี้ฐานะขุนนาง มาใช้โดยสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสามัญชนจำนวนมากก็มีนามสกุลเดียวกัน การใช้คำว่า"de"จึงไม่ชัดเจน ดังนั้น ความเป็นขุนนางจึงถูกเน้นด้วยเชื้อสายของนามสกุลแทน

ในศตวรรษที่ 16 ชาวสเปนใช้คำร่วม ร่วม y ("และ") เพื่อแยกแยะนามสกุลของบุคคล ดังนั้นนักเขียนบาโรกชาวอันดาลูเซียLuis de Góngora y Argote (1561–1627) จิตรกรชาวอารากอนFrancisco José de Goya y Lucientes (1746–1828) ศิลปินชาว Andalusian Pablo Diego Ruiz y Picasso (1881–1973) และ José Ortega y Gassetนักปรัชญาเสรีนิยมชาวมาดริด(พ.ศ. 2426–2498)

คำเชื่อมyช่วยหลีกเลี่ยงความสับสนเกี่ยวกับชื่อสกุล เมื่อชื่อสกุลของบิดาอาจปรากฏเป็นชื่อต้น: หากไม่มีคำเชื่อมนี้ นักสรีรวิทยาSantiago Ramón y Cajalอาจปรากฏชื่อว่าSantiago Ramón (ชื่อผสม) และมีนามสกุลCajalเช่นเดียวกับนักกฎหมายFrancisco Tomás y ValienteและนักบวชVicente Enrique y Tarancónหากไม่มีคำเชื่อมนี้นักฟุตบอลRafael Martín Vázquezเมื่อถูกกล่าวถึงด้วยนามสกุลMartín Vázquezอาจทำให้เข้าใจผิดว่ามีชื่อต้นว่าMartínแทนที่จะเป็นRafael ในขณะที่นักภาษาศาสตร์ Fernando Lázaro Carreterมักถูกเรียกขานว่าDon Lázaroแทนที่จะเป็นDon Fernando (Lázaro สามารถเป็นได้ทั้งชื่อต้นหรือนามสกุล) ซึ่งทำให้เขารู้สึก รำคาญ

เมื่อ ใช้คำเชื่อมy และนามสกุลของมารดาขึ้นต้นด้วยเสียงสระ i — ไม่ว่าจะเขียนด้วยสระI ( Ibarra ), สระY ( Ybarraการสะกดแบบโบราณ) หรือการรวมกันของHi + พยัญชนะ ( Higueras ) — หลักการออกเสียง ของภาษา สเปนจะใช้eแทนคำว่าyดังนั้นจึงเห็นได้จากตัวอย่างของนักการเมืองชาวสเปนEduardo Dato e Iradier (1856–1921)

ในอเมริกาใต้สมัยที่สเปนปกครองการสะกดคำแบบนี้เป็นเรื่องปกติในหมู่นักบวช (เช่น บิชอปออสการ์อาร์นูลโฟ โรเมโร อี กัลดาเมซ แห่งเอลซัลวาดอร์ ) และได้รับการรับรองโดยกฎหมายทะเบียนราษฎรปี 1870 ซึ่งกำหนดให้ใบเกิดต้องระบุชื่อสกุลของบิดาและมารดาที่เชื่อมด้วยตัวy – ดังนั้นเฟลิเป กอนซาเลซ อี มาร์เกซและโฆเซ มาเรีย อัซนาร์ อี โลเปซ จึง เป็นชื่อตามกฎหมายของนักการเมืองชาวสเปน เฟลิเป กอนซาเลซ มาร์เกซและโฆเซ มาเรีย อัซนาร์ โลเปซตามลำดับอย่างไรก็ตาม ต่างจากในภาษาคาตาลันที่ ตัว yเขียนเป็นi การ ใช้ คำเชื่อมนี้ ใน ภาษา พูดทั่วไปนั้นพบได้น้อยกว่าในภาษา สเปนแบบกัสติเลียน

ในประเทศส่วนใหญ่ในอเมริกาที่มีประชากรพูดภาษาสเปน ไม่มีกฎหมายที่เทียบเท่ากันซึ่งบัญญัติให้แยกความแตกต่างของนามสกุลโดยใช้ตัวอักษรyอีกต่อไปแล้ว ดังนั้น นามสกุลที่มีตัวอักษรyจึงมักจะถูกอ่านเหมือนกันเสมอทั้งในบริบทที่เป็นทางการ (ทางกฎหมาย) และไม่เป็นทางการ

ในประเทศฟิลิปปินส์ตัวอักษรyและการใช้งานที่เกี่ยวข้องยังคงใช้เฉพาะในเอกสารราชการที่เป็นทางการ เช่น บันทึกของตำรวจ แต่จะถูกละทิ้งไปในกรณีอื่นๆ และหันไปใช้ระบบการตั้งชื่อที่ได้รับอิทธิพลจากอเมริกามากกว่า

เพื่อสื่อถึง อัตลักษณ์ทางสังคมของบุคคลธรรมเนียมการตั้งชื่อของสเปนจึงใช้ การ สะกดคำเช่น การย่อคำต่อท้ายการ สะกด นามสกุลและชื่อสถานที่ ซึ่งบ่งบอกและสื่อความหมายถึงสถานะของบุคคลนั้นในสังคม

p. (บิดาของ): ชายที่มีชื่อเหมือนกับลูกชายอาจเติมคำต่อท้ายตัวเล็กp. (ซึ่งหมายถึงpadreหรือบิดา) ต่อท้ายนามสกุล ตัวอย่างเช่นJosé Luis Lorena, p.เพื่อแยกแยะเขาออกจากลูกชายJosé Luis Lorenaซึ่งในภาษาอังกฤษจะเทียบได้กับ "Sr." ( senior )

h. (บุตรชายของ): ชายที่มีชื่อเหมือนกับบิดาอาจเติมคำต่อท้ายตัวเล็กh. (ซึ่งหมายถึงhijoหรือบุตรชาย) ต่อท้ายนามสกุลของตน เพื่อแยกแยะตนเอง เช่นJuan Gómez Marcos, h.ออกจากบิดาของเขาJuan Gómez Marcos ; คำที่เทียบเคียงได้ในภาษาอังกฤษคือ "Jr." ( จูเนียร์ )

หลังจาก การรุกรานคาบสมุทร ไอบีเรียของชาววิซิโกท ประชากรท้องถิ่นได้นำระบบการตั้งชื่อตามบิดามาใช้เป็นส่วนใหญ่ โดยจะ นำ คำต่อท้าย-icī ( คำนามแสดงความเป็นเจ้าของในภาษาละติน หมาย ถึง บุตรของ ) มาต่อท้ายชื่อต้นของบิดาเพื่อสร้างชื่อตามบิดาให้กับบุตรชาย^{[ 28 ] [ 29 ]}คำต่อท้ายนี้ค่อยๆ พัฒนาไปเป็นรูปแบบท้องถิ่นที่แตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับภาษา ตัวอย่างเช่น บุตรชายของเฟอร์นันโดจะถูกเรียกว่า:

• บาสก์ : เฟอร์นันดิตซ์^{[ 30 ]}
• ภาษาสเปน : Fernández
• คาตาลัน : เฟอร์รันดิส
• ภาษาโปรตุเกสและกาลิเซีย : เฟอร์นันเดส

ระบบนี้พบได้ทั่วไปในแคว้นกัสตีลยา ตอนกลาง แต่ก็ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะใน แถบนี้เท่านั้น นามสกุลที่ไม่มีคำต่อท้าย เช่น ชื่อของบิดา (-itz/-ez/-is/-es) ก็สามารถพบได้เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแคว้นกาตาลุญญาอย่างไรก็ตาม การอพยพครั้งใหญ่ในศตวรรษที่ 20 ได้นำไปสู่ความแตกต่างทางภูมิภาคเหล่านี้ในระดับหนึ่ง

ในพื้นที่ที่พูดภาษาคาตาลันนามสกุลต่อท้ายFerrandisพบมากที่สุดในภาคใต้ ( ประเทศวาเลนเซีย ) ในขณะที่ภาคเหนือ ( คาตาโลเนีย ) นามสกุลเปลือยFerranเป็นเรื่องธรรมดามากกว่า นอกจากนี้ การติดต่อทางภาษายังนำไปสู่การสร้างรูปแบบลูกผสมหลายรูปแบบ ดังที่เห็นได้จากนามสกุลคาตาลาโน-กัสติลลันหลายสกุล ซึ่งพบโดยเฉพาะในประเทศบาเลนเซีย: Fernàndez , Fernandis , Fernàndiz , Ferrandez , Ferràniz , Ferranisเป็นต้น.

ไม่ใช่ทุกนามสกุลที่มีรูปแบบคล้ายคลึงกันนี้จะเป็นนามสกุลที่สืบจากบิดา เนื่องจากตัวอักษรzและsออกเสียงเหมือนกันในภาษาสเปนสำเนียงอเมริกัน นามสกุลที่ไม่ใช่ชื่อบิดาหลายนามสกุลที่ลงท้ายด้วย-esจึงถูกเขียนด้วย-ez แทน ในภาษาสเปน แบบอเมริกัน การ สะกด ด้วย -ezของChávez ( Hugo Chávez ), Cortez ( Alberto Cortez ) และValdez ( Nelson Valdez ) ไม่ใช่นามสกุลที่สืบจากบิดา แต่เป็นเพียงการสะกดที่แตกต่างกันของ ภาษา สเปน แบบไอบีเรียที่ลงท้าย ด้วย-esเช่นเดียวกับชื่อของManuel Chaves , Hernán CortésและVíctor Valdésสำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ นามสกุลที่ลงท้ายด้วย -zในภาษาสเปน โปรดดูที่ อิทธิพลต่อภาษาสเปน

นามสกุลที่พบบ่อยที่สุดจำนวนหนึ่งที่มีคำต่อท้ายบ่งบอกความเป็นบิดาว่า -ez ได้แก่:

Anonymous abandoned children were a problem for civil registrars to name. Some such children were named after the town where they were found (toponymic surname). Because most were reared in church orphanages, some were also given the surnames Iglesia or Iglesias (church[es]) and Cruz (cross). Blanco (with the meaning "blank", rather than "white") was another option. A toponymic first surname might have been followed by Iglesia(s) or Cruz as a second surname.

Nameless children were sometimes given the surname Expósito/Expósita (from Latinexposĭtus, "exposed", meaning "abandoned child"), which marked them, and their descendants,^[31] as of a low caste or social class. Due to this, in 1921 Spanish law started to allow holders of the surname Expósito to legally change their surname.^[32] In the Catalan language, the surname Deulofeu ("made by God") was often given out to these children, which is similar to De Dios ("from God") in Castilian.

Furthermore, in Aragón abandoned children would receive the surname Gracia ("grace") or de Gracia, because they were thought to survive by the grace of God.

In Spain, foreign immigrants retain use of their cultural naming customs,^[33] but upon becoming Spanish citizens, they are legally obliged to assume Spanish-style names (one forename and two surnames).^[34] If the naturalized citizen is from a one-surname culture, either their current surname is doubled or their mother's maiden name is adopted as the second surname. For example, a Briton with the name "Sarah Jane Smith" could become either "Sarah Jane Smith Smith" or "Sarah Jane Smith Jones" upon acquiring Spanish citizenship. Formally, Spanish naming customs would also mean that the forename "Sarah" and middle name "Jane" would be treated as a compound forename: "Sarah Jane".

Historically, flamenco artists seldom used their proper names. According to the flamenco guitarist Juan Serrano, this was because flamenco was considered disreputable and they did not want to embarrass their families:

We have to start with the history of the gypsies in Spain. They gained a bad reputation because of the minor crimes they had to commit to survive. They did not have any kind of jobs, they had to do something to live, and of course this created hostility. And Flamenco was the music of the Gypsies, so many high society people did not accept it – they said Flamenco was in the hands of criminals, bandits, et cetera. And the girls, that maybe liked dancing or singing, their parents said, "Oh no, you want to be a prostitute!".

This tradition of not using one's proper name has persisted to the present day, even though flamenco is now legitimate. Sometimes the artistic name consists of the home town appended to the first name (Manolo Sanlúcar, Ramón de Algeciras); but many, perhaps most, such names are more eccentric: Pepe de la Matrona (because his mother was a midwife); Perico del Lunar (because he had a mole); Tomatito (son of a father known as Tomate (tomato) because of his red face); Sabicas (because of his childhood passion for green beans, from niño de las habicas); Paco de Lucía, born Francisco ("Paco") Gustavo Sánchez Gomes, was known from infancy after his Portuguese mother, Lucía Gomes (de Lucía = [son] of Lucía). And many more. When referring to these artists by their assumed names, it makes no sense to shorten the name to its qualifier, such as "Lucía" or "de Lucía"; Paco, or perhaps "el de Lucía", are the only options.

ชื่อภาษาสเปนหลายชื่อสามารถย่อให้เป็นรูปแบบชื่อเล่น ที่แสดงความรัก ใคร่แบบ " พูดคุยกันแบบเด็กๆ " โดยใช้คำต่อท้ายที่ แสดงขนาดเล็กโดยเฉพาะ-itoและ-cito (เพศชาย) และ-itaและ-cita (เพศหญิง) บางครั้ง ชื่อเล่นอาจยาวกว่าชื่อจริงของบุคคลนั้น และ มักได้มาจาก กฎทางภาษา^{[ 35 ]}อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกับการใช้ในภาษาอังกฤษ ชื่อเล่นในภาษาสเปนจะใช้เรียกบุคคลในสภาพแวดล้อมที่เป็นกันเองมากเท่านั้น ยกเว้นในกรณีที่ชื่อเล่นเป็นชื่อศิลปะ (เช่นNacho Duatoเกิด Juan Ignacio Duato) การใช้ชื่อเล่นในสื่อสิ่งพิมพ์หรือสื่อต่างๆ หรือแม้แต่ในนามบัตร (เช่นBill Gatesแทนที่จะเป็น William Gates) ซึ่งเป็นเรื่องปกติในภาษาอังกฤษนั้น ไม่เป็นที่ยอมรับในภาษาสเปน เนื่องจากถือว่าเป็นภาษาพูดที่ไม่เป็นทางการมากเกินไป การใช้งานจะแตกต่างกันไปตามประเทศและภูมิภาค นี่คือชื่อที่ใช้กันทั่วไปและชื่อเล่นบางส่วน:

The official recognition of Spain's other written languages – Catalan, Basque, and Galician – legally allowed the autonomous communities to re-establish their vernacular social identity, including the legal use of personal names in the local languages and written traditions; these had been banned since 1938.^[36] This has sometimes been accomplished by re-spelling names to change Castilian Spanish forms into their original languages.

The Basque-speaking territories (the Basque Autonomous Community and Navarre) follow Spanish naming customs (given names + two family names, the two family names being usually the father's and the mother's).

The given names are officially in one language or the other (Basque or Spanish), but often people use a translated or shortened version. A bilingual Basque-Spanish speaker will not necessarily bear a Basque name, and a monolingual Spanish speaker can use a Basque name or a Basque hypocoristic of an official Spanish name; e.g. a Francisco (official Spanish name) may be known as Patxi (Basque hypocoristic).

Some Basque-language names and surnames are foreign transliterations into the Basque tongue, e.g., Ander (English: "Andrew"; Spanish: Andrés), Mikel (English: "Michael"; Spanish: Miguel), or Ane (English: "Anne"; Spanish: Ana). In some cases, the name's original-language denotation is translated to Basque, e.g., Zutoia and Zedarri denote the Spanish Pilar (English: "Pillar"). Moreover, some originally Basque names, such as Xabier and Eneko (English "Xavier" and "Inigo"), have been transliterated into Spanish (Javier and Íñigo).

Recently, Basque names without a direct equivalent in other languages have become popular, e.g. Aitor (a legendary patriarch), Hodei ("cloud"), Iker ("to investigate"), and Amaia ("the end"). Some Basque names without a definable meaning in Spanish are unique to the Basque language, for instance, Eneko, Garikoitz, Urtzi. After Franco's death and the restoration of democracy in Spain, many Basque adults changed their Spanish names to their Basque equivalents, e.g. from Miguel to Mikel.

แหล่งที่มาของชื่อบาสก์สมัยใหม่คือDeun-Ixendegi Euzkotarra ("ชุดชื่อนักบุญบาสก์" ตีพิมพ์ในปี 1910) ของSabino Arana แทนที่จะใช้การดัดแปลงชื่อโรมานซ์แบบดั้งเดิมของบาสก์ เขาเสนอชื่ออื่นๆ ที่เขาคิดขึ้นเอง ซึ่งในความคิดของเขาแล้วมีความใกล้เคียงกับต้นฉบับมากกว่าและปรับให้เข้ากับสัทศาสตร์ของบาสก์ได้ดีกว่า ตัวอย่างเช่น พี่ชายของเขา Luisกลายเป็นKoldobikaซึ่งมาจากHlodwig ของชาวแฟรงก์ ชื่อดั้งเดิมอย่างPeru (จากภาษาสเปน " Pedro "), PelloหรือPiarres (จากภาษาฝรั่งเศส " Pierre ") ซึ่งล้วนมีความหมายว่า " ปีเตอร์ " กลายเป็นKepaจากภาษาอราเมอิก כיפא (Kepha) เขาเชื่อว่าคำต่อท้าย-[n]e นั้นเป็นเพศหญิงโดยธรรมชาติ และชื่อใหม่ๆ เช่นNekane ("ความเจ็บปวด" + ne , " Dolores ") หรือGarbiñe ("สะอาด" + ne , " การปฏิสนธิอันบริสุทธิ์ ") มักพบได้บ่อยในหมู่สตรีชาวบาสก์

Basque surnames usually denote the paternal house (in its literal sense of a dwelling place) of the bearer; e.g. Etxebarria – "the new house", from etxe (house) + barri (new) + a (the), denotes "related to a farmhouse of that name"; in the same way, Garaikoetxea – "the house in the heights", garai ("height") + etxe ("house") + a (the). Sometimes, surnames denote not the house itself but a characteristic of the place, e.g. Saratxaga – "willow-place", from saratze ("willow") + -aga ("place of"); Loyola, from loi ("mud") + ola ("iron smithery"); Arriortua – "stone orchard", from harri ("stone") + ortua ("orchard"). Before the 20th century all Basque men were considered nobles (indeed, some Basque surnames, e.g. Irujo or Medoza, were related to some of the oldest Spanish noble families), and many of them used their status to emigrate with privileges to other regions of the Spanish Empire, especially the Americas; thus some Basque surnames became common in the Spanish-American world, e.g. Mendoza – "cold mountain", from mendi ("mountain") + hotza ("cold"); Salazar – "old hall", from sala ("hall") + zahar ("old"). Until 1978, Spanish was the single official language of the Spanish civil registries, and Basque surnames had to be registered according to the Spanish phonetical rules (for example, the Spanish "ch" sound merges the Basque "ts", "tx", and "tz", and someone whose surname in Standard Basque would be "Krutxaga" would have to write it as "Cruchaga", the letter "k" also not being used in Spanish). Although the restoration of democracy ended this policy and allowed surnames to be officially changed into their Basque orthography, surnames of Basque origin now often have more than one spelling, even within the same family: a father born before 1978 would be surnamed "Echepare" and his children, "Etxepare". This policy even changed the usual pronunciation of some Basque surnames. For instance, in Basque, the letter "z" maintained a sibilant "s"-like sound, while Spanish changed it; thus, a surname such as Zabala in Basque is properly read similar to "sabala" (Basque pronunciation:[s̻abala]), but in Spanish, where the "z" denotes a "th" sound ([θ]), it would be read as "Tha-bala" (Spanish pronunciation:[θaˈβala]). However, since the letter "z" exists in Spanish, the registries did not force the Zabalas to transliterate their surname.

In the Basque provinces of Biscay and Gipuzkoa, it was uncommon to take a surname from the place (town or village) where one resided, unless one was a foundling; in general, people bearing surnames such as Bilbao (after the Basque city of Bilbao) are descendants of foundlings. However, in the Basque province of Alava and, to a lesser extent, in Navarre, it was common to add one's birth village to the surname using the Spanish particle de to denote a toponymic, particularly when the surname was a common one; for instance, someone whose surname was Lopez and whose family was originally from the valley of Ayala could employ Lopez de Ayala as a surname. This latter practice is also common in Castile.

Basque compound surnames are relatively common, and were created by combining two discrete surnames, e.g. Elorduizapaterietxe – Elordui + Zapaterietxe, a practice denoting family allegiances or the equal importance of both families. Since compound surnames could themselves be used to create new compounds, this custom sometimes resulted in incredibly long surnames. For example, the longest surname recorded in Spain is the compound Basque name Burionagonatotoricagageazcoechea,^[37] formed by Buriona+ Gonatar + Totorika + Beazcoetxea.

Basque nationalist leader Sabino Arana pioneered a naming custom of transposing the name-surname order to what he thought was the proper Basque language syntax order; e.g. the woman named Miren Zabala would be referred to as Zabala'taŕ Miren – the surname first, plus the -tar suffix denoting "from a place", and then the name. Thus, Zabala'taŕ Miren means "Miren, of the Zabala family". The change in the order is effected because in the Basque language, declined words (such as Zabala'taŕ) that apply to a noun are placed before the noun itself; another example of this would be his pen name, Arana ta Goiri'taŕ Sabin. This Basque naming custom was used in nationalist literature; in formal official documents, the Castilian naming order is observed.

The Catalan-speaking territories mainly abide by Spanish naming customs, though discrete surnames are usually joined with the word i ("and") instead of the Spanish y; this practice is very common in formal contexts. For example, the former president of the Generalitat de Catalunya (Government of Catalonia) is formally called El Molt Honorable Senyor Pere Aragonès i Garcia. The national language policy enumerated in article 19.1 of Law 1/1998 stipulates that "the citizens of Catalonia have the right to use the proper regulation of their Catalan names and surnames and to introduce the conjunction between surnames".

The correction, translation, and change of surnames are regulated by the Registro Civil (Civil Registry) in decree 138/2007 of 26 June, modifying decree 208/1998 of 30 July, which regulates the accreditation of the linguistic correctness of names. Decree 138/2007 of 26 July regulates the issuance of language-correction certificates for translated Catalan names by the Institut d'Estudis Catalans (Institute of Catalan Studies) in Barcelona. Nevertheless, there are Catalan surnames that conform to neither the current spelling rules nor the traditionally correct Catalan spelling rules; a language-correction certification can be requested from the institute, for names such as these:^[38]

Many Catalan names are shortened to hypocoristic forms using only the final portion of the name (unlike Spanish, which mostly uses only the first portion of the name), and with a diminutive suffix (-et, -eta/-ita). Thus, shortened Catalan names taking the first portion of the name are probably influenced by the Spanish tradition. The influence of Spanish in hypocoristics is recent since it became a general fashion only in the twentieth century and especially since Francisco Franco's dictatorship; example Catalan names are:

The Galician-speaking areas also abide by the Spanish naming customs. The main differences are the usage of Galician given names and surnames.

Most Galician surnames have their origin in local toponymies, including Galician regions (Salnés < Salnés, Carnota, Bergantiños), towns (Ferrol, Noia), parishes or villages (as Andrade). Just like elsewhere, many surnames were also generated from jobs or professions (Carpinteiro 'carpenter', Cabaleiro 'Knight', Ferreiro 'Smith', Besteiro 'Crossbowman'), physical characteristics (Gago 'Twangy', Tato 'Stutterer', Couceiro 'Tall and thin', Bugallo 'fat', Pardo 'Swarthy'), or origin of the person (Franco and Francés 'French', Portugués 'Portuguese').

แม้ว่านามสกุลชาวกาลิเซียจำนวนมากจะถูกดัดแปลงให้เข้ากับการออกเสียงและการสะกดคำในภาษาสเปนในอดีต แต่ก็ยังคงสามารถระบุได้อย่างชัดเจนว่าเป็นคำภาษากาลิเซีย เช่นFreijedoซึ่งเป็นการดัดแปลงจากfreixedo 'สถานที่ที่มีต้นแอช' ในภาษา สเปน Seijoมาจากseixo 'หิน' Dovalมาจากdo Val 'แห่งหุบเขา' RejenjoมาจากReguengoซึ่งเป็นการพัฒนามาจากคำภาษาละติน-เยอรมันท้องถิ่นRegalingo 'ทรัพย์สินของราชวงศ์' ในภาษากาลิเซีย

นามสกุลกาลิเซียที่มาจากชื่อบิดา ในยุคกลาง ซึ่งปรากฏในเอกสารท้องถิ่นตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 และได้รับความนิยมตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 เป็นต้นมา มีความสำคัญเป็นพิเศษ แม้ว่านามสกุลเหล่านี้จำนวนมากจะถูกปรับให้เข้ากับการสะกดคำ การออกเสียง และประเพณีของภาษาสเปน^{[ 39 ]}แต่หลายนามสกุลก็ยังคงมีลักษณะเฉพาะของกาลิเซีย นามสกุลที่พบบ่อยที่สุด ได้แก่:

• อลอนโซ (รูปแบบในยุคกลางคือ อฟอนโซซึ่งมาจากชื่อภาษาเยอรมันที่ถูกแปลงเป็นภาษาละตินว่า อเดฟอนซัส )
• Álvarez (จากยุคกลาง Alvares จากชื่อดั้งเดิมHalvar(d)ละตินเป็นAlvarus )
• อเรส (มาจากชื่ออาริอัสหรือเมืองของอเรส )
• เบอร์มูเดซ (รูปแบบยุคกลางVermuesมาจากชื่อภาษาเยอรมันที่ถูกแปลงเป็นภาษาละตินVeremodus + คำต่อท้าย -ici-)
• เบอร์นาร์เดซ (มาจากชื่อภาษาแฟรงก์ว่าเบอร์นาร์ด + คำต่อท้าย -ici-)
• Vieitez, Vieites (มาจากชื่อBieitoซึ่งมาจากภาษาละตินBenedictus + คำต่อท้าย -ici-)
• Diz, Díaz (จากชื่อ Didacus + คำต่อท้าย -ici-)
• Domínguez (รูปแบบยุคกลางDominguesมาจากชื่อDomingoมาจาก Dominicus + คำต่อท้าย -ici-)
• เอนริเกซ (รูปในยุคกลางคือ อันริเกส มาจากชื่อแฟรงก์ว่าเฮนริก + คำต่อท้าย -ici-)
• Estévez (รูปแบบยุคกลางEstevesจากชื่อEstevoมาจากStephanus + คำต่อท้าย -ici-)
• เฟอร์นันเดซ (รูปในยุคกลางคือ เฟอร์นันเดสมาจากชื่อเฟอร์นันโดซึ่งมาจากชื่อภาษาเยอรมันเฟรเดนันดัส + คำต่อท้าย -ici-)
• Froiz (รูปในยุคกลางFroazมาจากชื่อภาษาเยอรมันFroila 'ท่านลอร์ด' + คำต่อท้าย -ici-)
• García (รูปแบบยุคกลางGarçiaจากชื่อGarcia ).
• Giance (from the name Xian, old orthography Jiam, derived of Latin Iulianus + suffix -ici-).
• Gómez (medieval form Gomes, from the name Gomes).
• González (medieval form Gonçalves, from the latinicized Germanic name Gundisalvus + suffix -ici-).
• López (medieval form Lopes, from the Latin nickname Lupus 'wolf').
• Lourenzo, Lorenzo (medieval form Lourenço, from the Latin name Laurentius).
• Martínez, Martín, Martís (from the Latin name Martinus + suffix -ici-).
• Méndez (medieval form Meendes, from the name Mendo, from Menendus + suffix -ici-).
• Miguéns (from the name Miguel, derived of Michael + suffix -ici-).
• Núñez (medieval form Nunes, derived from the name Nunnus + suffix -ici-).
• Paz, Paes, Pais (from the name Paio, derived from Pelagius + suffix -ici-).
• Pérez (medieval form Peres, from the name Pero, derived of Petrus, + suffix -ici-).
• Raimúndez (from the Frankish name Raimund + suffix -ici-).
• Rodríguez (from the name Rodrigo, from the latinicized Germanic form Rodericus + suffix -ici-).
• Rois (from the name Roi, nickname of Rodrigo + suffix -ici-): Spanish 'Ruiz'.
• Sánchez (medieval form Sanches, from the name Sancho, derived from Latin Sanctius + suffix -ici-).
• Sueiro, Suárez (medieval forms Sueiro, Suares, from the name Suarius, with and without suffix -ici-).
• Vázquez (medieval form Vasques, from the name Vasco, from Velasco, + suffix -ici-).
• Yanes (medieval forms Eanes, Ianes. from Iohannes, Yohannes + suffix -ici-).

Some of them (namely Páez, Méndez, Vázquez) show characteristic Galician dropping of intervocalic -l-, -d-, -g- and -n- (although Lugo is the only province in Spain with a majority of people surnamed López).

ชื่อสามัญของชาวกาลิเซียบางส่วนได้แก่: ^{[ 40 ]}

ชื่อเล่นมักได้มาจากส่วนท้ายของชื่อจริง หรือได้มาจากการดัดแปลง คำต่อท้ายที่พบบ่อย ได้แก่ สำหรับเพศชาย -iño, -ito (เช่นSitoมาจากLuisito ), -echo ( TonechoมาจากAntonecho ) และ -uco ( FarrucoมาจากFrancisco ) และสำหรับเพศหญิง -iña, -ucha/uxa ( Maruxa , CarmuchaมาจากMariaและCarme ), -uca ( BelucaมาจากIsabeluca ) และ -ela ( MelaมาจากCarmela )

ดังที่ แผนที่ การกระจายชื่อสกุล ในระดับจังหวัด (ด้านบน) แสดงให้เห็นโมฮาเหม็ด เป็น ชื่อสกุลที่พบได้บ่อย ในเมืองปกครองตนเอง เซวตาและเมลียาในแอฟริกาเหนือแถบเมดิเตอร์เรเนียน(มีการลงทะเบียน 10,410 และ 7,982 ครั้งตามลำดับ) ^{[ 41 ]} ชาว มุสลิมที่พูด ภาษาสเปน ใช้การสะกด "โมฮาเหม็ด" ในภาษาสเปนสำหรับ " มูฮัมหมัด " ดังนั้นจึงมักเป็นส่วนประกอบของชื่อภาษาอาหรับสำหรับผู้ชาย ด้วยเหตุนี้ ชาวมุสลิมในเซวตาและเมลียาจำนวนมากจึงมีชื่อสกุลเดียวกันแม้ว่าจะไม่ได้มีบรรพบุรุษร่วมกันก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้นโมฮาเหม็ด (มูฮัมหมัด) เป็นชื่อที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับเด็กชายแรกเกิด^{[ 42 ]}ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะพบผู้ชายชื่อโมฮาเหม็ด โมฮาเหม็ด โมฮาเหม็ด : การปรากฏครั้งแรกคือชื่อต้น การปรากฏครั้งที่สองคือชื่อสกุลของบิดา และการปรากฏครั้งที่สามคือชื่อสกุลของมารดา^{[ 43 ]}

ในภาษาอังกฤษคู่มือการเขียนแบบชิคาโกแนะนำให้จัดทำดัชนี ชื่อภาษาสเปนและชื่อ ที่ใช้ภาษาสเปนโดยใช้ชื่อสกุล เมื่อมีชื่อสกุลสองชื่อ การจัดทำดัชนีจะทำภายใต้ชื่อสกุลของบิดา ซึ่งจะเป็นองค์ประกอบแรกของชื่อสกุลหากชื่อสกุลของบิดาและมารดาหรือสามีถูกเชื่อมด้วยyทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับบุคคลที่เกี่ยวข้อง คำบุพบทdeอาจถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของชื่อสกุลหรืออาจแยกออกจากชื่อสกุลก็ได้ การจัดทำดัชนีชื่อที่ใช้ภาษาสเปนจะแตกต่างจากชื่อภาษาโปรตุเกสหรือชื่อที่ใช้ภาษาโปรตุเกสซึ่งองค์ประกอบสุดท้ายของชื่อจะถูกจัดทำดัชนี เนื่องจากธรรมเนียมของชาวโปรตุเกสคือชื่อสกุลของบิดาจะอยู่ต่อจากชื่อสกุลของมารดา ไม่ใช่ก่อนหน้า ผลก็คือชื่อสกุลของบิดาจะถูกจัดทำดัชนีสำหรับทั้งชื่อภาษาสเปนและชื่อภาษาโปรตุเกส^{[ 44 ]}

• นามสกุลบาสก์
• ชื่อฟิลิปปินส์
• ชื่อภาษาฝรั่งเศส
• ยิตาโนส
• รายชื่อหลักเกณฑ์การตั้งชื่อส่วนบุคคล (สำหรับภาษาอื่นๆ)
• รายชื่อนามสกุลภาษาสเปนที่พบบ่อย
• ชื่อเดิมและชื่อหลังแต่งงาน
• ชื่อที่ใช้เรียกโดยทั่วไปของหัวข้อนี้
• ธรรมเนียมการตั้งชื่อของชาวอเมริกันเชื้อสายสเปน
• อนุภาคขุนนาง
• ชื่อภาษาโปรตุเกส

• Hispanic Heraldry – Information about Hispanic surnames (in Spanish)
• Catalan Society of Heraldry – Information about Catalan surnames (in Catalan)
• การกระจายตัวทางภูมิศาสตร์ของนามสกุล (ข้อมูลจากทะเบียน ณ วันที่ 1 มกราคม 2549) และ ตาราง Excel หลาย ตารางเกี่ยวกับการกระจายตัวของชื่อและนามสกุลตามอายุและจังหวัด จากสถาบันสถิติแห่งชาติ (สเปน )