คัมภีร์มาตรฐานของศาสนาจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย (ศาสนาจักร LDS ซึ่งเป็นศาสนาจักรที่ใหญ่ที่สุดในขบวนการวิสุทธิชนยุคสุดท้าย ) คือหนังสือสี่เล่มที่ประกอบขึ้นเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ ที่เปิดเผยในปัจจุบัน หนังสือทั้งสี่เล่มของคัมภีร์มาตรฐาน ได้แก่:

• พระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์ที่ได้รับอนุญาต (KJV) เป็นข้อความพระคัมภีร์ อย่างเป็นทางการ (มีการใช้พระคัมภีร์ฉบับอื่นในประเทศที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษ) ^{[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]}
• หนังสือมอรมอนซึ่งมีชื่อรองตั้งแต่ปี 1981 ว่า"พันธสัญญาอีกฉบับหนึ่งของพระเยซูคริสต์"
• หลักคำสอนและพันธสัญญา (D&C)
• ไข่มุกอันล้ำค่า (ประกอบด้วยหนังสือโมเสสหนังสืออับราฮัมโจเซฟ สมิธ-มัทธิวประวัติโจเซฟ สมิธและหลักศรัทธา )

หนังสือชุด Standard Worksจัดพิมพ์และเผยแพร่โดยศาสนจักร LDS ทั้งในรูปแบบปกแข็งเล่มเดียวที่เรียกว่าชุดสี่เล่ม (quadruple combination)และแบบสองเล่มโดยเล่มหนึ่งเป็นพระคัมภีร์และอีกสามเล่มอยู่ในอีกเล่มหนึ่งที่เรียกว่าชุดสามเล่ม ( triple combination ) ฉบับปัจจุบันของStandard Worksมีสื่อช่วยในการศึกษาที่ไม่เป็นไปตามหลักการทางศาสนาอยู่หลายรายการ เช่นพจนานุกรมพระคัมภีร์ภาพถ่าย แผนที่และสารานุกรมภูมิศาสตร์คู่มือหัวข้อ ดัชนี เชิงอรรถ การอ้างอิงโยง และข้อความที่คัดมาจากพระคัมภีร์ฉบับแปลของโจเซฟ สมิธ

คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์นั้น “เปิดกว้าง” เนื่องจากความเชื่อของวิสุทธิชนยุคสุดท้ายในเรื่องการเปิดเผยอย่างต่อเนื่องสามารถเพิ่มเติมคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วย“ความยินยอมร่วมกัน” ของสมาชิกคริสตจักร [ ^{5 ] สาขา}อื่นๆ ของขบวนการวิสุทธิชนยุคสุดท้าย ปฏิเสธ งานมาตรฐานบางส่วนหรือเพิ่มคัมภีร์อื่นๆ เช่นหนังสือธรรมบัญญัติของพระเจ้าและพระวจนะของพระเจ้าที่ทูตสวรรค์นำมาสู่มนุษยชาติ

หลักคำสอนของนิกายต่างๆ ของศาสนาเลเตอร์เดย์เซนต์ ปฏิเสธ งานเขียนมาตรฐานบางส่วนที่ได้รับการรับรองโดยศาสนจักร LDS หรือได้รวมงานเขียนเพิ่มเติมเข้าไปด้วย ตัวอย่างเช่น นิกาย บิกเกอร์โทไนท์ไม่ถือว่าไข่มุกแห่งราคาอันยิ่งใหญ่หรือ D&C เป็นพระคัมภีร์ แต่พวกเขาเชื่อว่า พระคัมภีร์พันธ สัญญาใหม่มีคำอธิบายที่แท้จริงของศาสนจักรตามที่พระเยซูคริสต์ทรงสถาปนาขึ้น และทั้งพระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์และพระคัมภีร์มอรมอนเป็นพระวจนะที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า^{[ 6 ]}บางนิกายของศาสนาเลเตอร์เดย์เซนต์ยอมรับงานเขียนมาตรฐานฉบับ ก่อนหน้า หรือทำงานเพื่อพัฒนาการแปลที่ถูกต้อง บางนิกายอ้างว่าได้รับวิวรณ์เพิ่มเติม

ชุมชนแห่งพระคริสต์ชี้ไปที่พระเยซูคริสต์ในฐานะพระวจนะที่มีชีวิตของพระเจ้า^{[ 7 ]}และยืนยันพระคัมภีร์ไบเบิลพร้อมกับพระคัมภีร์มอรมอน รวมถึง D&C ฉบับเพิ่มเติมที่จัดทำขึ้นเป็นประจำของตนเองว่าเป็นพระคัมภีร์สำหรับคริสตจักร ในขณะที่เผยแพร่พระคัมภีร์ไบเบิลฉบับแปลของโจเซฟ สมิธซึ่งรวมถึงเนื้อหาจากพระคัมภีร์โมเสส ชุมชนแห่งพระคริสต์ยังยอมรับการใช้พระคัมภีร์ไบเบิลฉบับแปลภาษาอังกฤษอื่นๆเช่น ฉบับคิงเจมส์มาตรฐานและฉบับมาตรฐานแก้ไขใหม่

เช่นเดียวกับกลุ่มบิกเกอร์ตัน กลุ่มคริสต จักรแห่งพระคริสต์ (เทมเปิลล็อต)ปฏิเสธคัมภีร์หลักคำสอนและพันธสัญญา (D&C) และไข่มุกแห่งราคาอันยิ่งใหญ่ (Pearl of Great Price) รวมถึงพระคัมภีร์ฉบับแปลของโจเซฟ สมิธ โดยเลือกใช้เฉพาะพระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์และพระคัมภีร์มอรมอนเป็นมาตรฐานทางหลักคำสอนเท่านั้น พระคัมภีร์บัญญัติ (Book of Commandments)ได้รับการยอมรับว่าเหนือกว่าคัมภีร์หลักคำสอนและพันธสัญญาในฐานะที่เป็นบทสรุปของการเปิดเผยในช่วงต้นของสมิธ แต่ไม่ได้รับการยกย่องให้มีสถานะเท่าเทียมกับพระคัมภีร์ไบเบิลหรือพระคัมภีร์มอรมอน

พระวจนะของพระเจ้าและพระวจนะของพระเจ้าที่ทูตสวรรค์นำมาสู่มนุษยชาติเป็นหนังสือสองเล่มที่เกี่ยวข้องกันซึ่ง กลุ่มเฟ ตติงไธน์ที่แยกตัวออกมาจากคริสตจักรเทมเปิลล็อตถือว่าเป็นพระคัมภีร์ หนังสือทั้งสองเล่มมีการเปิดเผยที่กล่าวกันว่าได้รับจากทูตสวรรค์ที่อ้างว่าเป็นยอห์นผู้ให้บัพติ ศมา ซึ่งต่อมาได้รับจากอดีต อัครสาวกของคริสตจักรแห่งพระคริสต์ (เทมเปิลล็อต) ออตโต เฟตติงหนังสือเล่มหลัง (120 ข้อความ) มีเนื้อหาทั้งหมดของหนังสือเล่มแรก (30 ข้อความ) พร้อมด้วยการเปิดเผยเพิ่มเติม (90 ข้อความ) ที่กล่าวกันว่าได้รับจากทูตสวรรค์องค์เดียวกันนี้แก่วิลเลียม เอ. เดรฟส์หลังจากที่เฟตติงเสียชีวิตแล้ว ทั้งสองเล่มไม่ได้รับการยอมรับจากกลุ่มผู้เชื่อในเทมเปิลล็อตส่วนใหญ่^{[ 8 ]}

คริสตจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย (Strangite)ถือว่าพระคัมภีร์ไบเบิล (เมื่อแปลอย่างถูกต้อง) พระคัมภีร์มอรมอน และฉบับ D&C ที่ตีพิมพ์ก่อนการเสียชีวิตของโจเซฟ สมิธ (ซึ่งมีLectures on Faith ) เป็นพระคัมภีร์ที่ได้รับการดลใจ พวกเขายังถือว่าการแปลพระคัมภีร์ไบเบิลของโจเซฟ สมิธได้รับการดลใจ แต่ไม่เชื่อว่าฉบับพิมพ์สมัยใหม่มีความถูกต้องแม่นยำ อย่างไรก็ตาม ส่วนอื่นๆ ของไข่มุกแห่งราคาอันยิ่งใหญ่ (Pearl of Great Price) ไม่ถือว่าเป็นพระคัมภีร์ แม้ว่าจะไม่ได้ถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิงก็ตามหนังสือยาเชอร์ (Book of Jasher)ถูกใช้โดยทั้งโจเซฟ สมิธและเจมส์ สแตรง อย่างสม่ำเสมอ แต่เช่นเดียวกับนิกายและกลุ่มอื่นๆ ของวิสุทธิชนยุคสุดท้าย ไม่มีจุดยืนอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับความถูกต้อง และไม่ถือว่าเป็นสารบบ^{[ 9 ]} กลุ่มนี้ยังถือว่าคำพยากรณ์ นิมิต การเปิดเผย และการแปลหลายฉบับที่พิมพ์โดยเจมส์ สแตรงและตีพิมพ์ในRevelations of James J. Strangเป็น พระคัมภีร์ ^{[ 9 ]}

นอกจากนี้ ยังมีงานเขียนอีกชิ้นหนึ่งที่เรียกว่า "หนังสือแห่งพระบัญญัติของพระเจ้า" ซึ่งได้รับการยอมรับจากกลุ่มผู้เชื่อในลัทธิสแตรงว่าเป็นพระคัมภีร์ที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า พวกเขายังถือว่าคำพยากรณ์ นิมิต การเปิดเผย และคำแปลต่างๆ ที่เจมส์ สแตรงพิมพ์และตีพิมพ์ในหนังสือ " การเปิดเผยของเจมส์ เจ. สแตรง " เป็นพระคัมภีร์ด้วย ในบรรดาเนื้อหาอื่นๆ นั้น ข้อความนี้ประกอบด้วย " จดหมายแต่งตั้ง " ที่อ้างว่าได้รับจากโจเซฟ สมิธ และคำแปลแผ่นจารึกโวรี ของเขา ด้วย

คริสตจักรของพระเยซูคริสต์ (คัตเลอร์)ยอมรับสิ่งต่อไปนี้เป็นพระคัมภีร์: พระคัมภีร์ไบเบิลฉบับที่ได้รับการดลใจ (รวมถึงหนังสือโมเสสและหนังสือมัทธิวของโจเซฟ สมิธ), หนังสือมอรมอน และพระคัมภีร์หลักคำสอนและพันธสัญญาฉบับปี 1844 (รวมถึงคำบรรยายเกี่ยวกับศรัทธา) อย่างไรก็ตาม สมาชิกของคริสตจักรนี้ปฏิเสธการเปิดเผยเรื่องการถวายสิบลด (มาตรา 107 ในฉบับปี 1844; มาตรา 119 ในฉบับคริสตจักร LDS สมัยใหม่) อย่างเด็ดขาด เนื่องจากไม่เชื่อว่าโจเซฟ สมิธเป็นผู้ประทานการเปิดเผยนี้ หนังสือของอับราฮัมก็ถูกปฏิเสธว่าเป็นพระคัมภีร์ เช่นเดียวกับส่วนอื่นๆ ของไข่มุกอันล้ำค่าที่ไม่ปรากฏในพระคัมภีร์ไบเบิลฉบับที่ได้รับการดลใจ

นิกายต่างๆ ของศาสนาเลเตอร์เดย์เซนต์จำนวนมากได้นำเอาหลักความเชื่อ (Articles of Faith ) มาใช้ หรืออย่างน้อยก็มองว่าเป็นหลักคำสอนพื้นฐาน ทาง ศาสนศาสตร์ (ศาสนจักรของเลเตอร์เดย์เซนต์ถือว่าหลักความเชื่อนี้เป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์และรวมอยู่ในไข่มุกแห่งราคาอันยิ่งใหญ่) ในบางครั้ง หลักความเชื่อนี้ได้รับการปรับเปลี่ยนให้เข้ากับระบบความเชื่อของชุมชนศรัทธาต่างๆ

D&C สอนว่า “ทุกสิ่งต้องดำเนินการตามลำดับ และโดยความเห็นชอบร่วมกันในศาสนจักร” ^{[ 10 ]}ซึ่งใช้ได้กับการเพิ่มพระคัมภีร์ใหม่ประธาน ศาสนจักร LDS ฮาโรลด์ บี. ลีสอนว่า “ผู้เดียวที่ได้รับอนุญาตให้นำหลักคำสอนใหม่ใดๆ ออกมาคือประธานศาสนจักร ซึ่งเมื่อเขาทำเช่นนั้น เขาจะประกาศว่าเป็นวิวรณ์จากพระเจ้า และสภาสิบสองจะยอมรับและได้รับการสนับสนุนจากศาสนจักร” ^{[ 11 ]}มีหลายกรณีที่เกิดขึ้นเช่นนี้ในศาสนจักร LDS:

• 9 มิถุนายน พ.ศ. 2373: การประชุมครั้งแรกของศาสนจักร บทบัญญัติและพันธสัญญาของศาสนจักรของพระคริสต์ ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ D&C 20 หากพระคัมภีร์ไบเบิลและพระคัมภีร์มอรมอนไม่ได้รับการรับรองในวันที่ 6 เมษายน ก็ถือว่าได้รับการรับรองโดยปริยายเมื่อบทบัญญัติและพันธสัญญาได้รับการรับรอง (ดู D&C 20:8-11) ^{[ 12 ] [ 13 ]}
• 17 สิงหาคม พ.ศ. 2378: การเปิดเผยบางส่วนจากโจเซฟ สมิธได้รับการยอมรับเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นพระคัมภีร์^{[ 14 ]} ต่อมาได้มีการพิมพ์สิ่งเหล่านี้ใน D&C
• 10 ตุลาคม พ.ศ. 2423: ไข่มุกอันล้ำค่าได้รับการยอมรับเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นพระคัมภีร์^{[ 15 ]} ในเวลานั้น การเปิดเผยอื่นๆ ในหลักคำสอนและพันธสัญญา ซึ่งไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นพระคัมภีร์ในปี พ.ศ. 2478 เนื่องจากได้รับหลังจากนั้น ก็ได้รับการยอมรับเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นพระคัมภีร์เช่นกัน^{[ 16 ]}
• 6 ตุลาคม พ.ศ. 2433: คำประกาศอย่างเป็นทางการฉบับที่ 1ได้รับการยอมรับเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นพระคัมภีร์^{[ 17 ]}ต่อมาเริ่มมีการตีพิมพ์ในหลักคำสอนและพันธสัญญา
• 3 เมษายน พ.ศ. 2519: นิมิตสองเรื่อง (เรื่องหนึ่งได้รับโดยโจเซฟ สมิธ และอีกเรื่องหนึ่งได้รับโดยโจเซฟ เอฟ. สมิธ ) ได้รับการยอมรับว่าเป็นพระคัมภีร์และถูกเพิ่มเข้าไปในไข่มุกแห่งราคาอันยิ่งใหญ่ (นิมิตทั้งสองเรื่องนี้ถูกย้ายไปอยู่ใน D&C ในภายหลังในหัวข้อ 137 และ 138) ^{[ 18 ]}
• 30 กันยายน พ.ศ. 2521: คำประกาศอย่างเป็นทางการฉบับที่ 2ได้รับการยอมรับเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นพระคัมภีร์^{[ 19 ]}และได้ถูกเพิ่มเข้าไปในหลักคำสอนและพันธสัญญาในทันที

เมื่อหลักคำสอนใดผ่านกระบวนการนี้แล้ว คริสตจักร LDS จะถือว่าหลักคำสอนนั้นเป็นพระวจนะของพระเจ้า และใช้เป็นมาตรฐานในการเปรียบเทียบหลักคำสอนอื่นๆ ลีสอนว่า:

อย่าคิดว่าทุกคำพูดที่ผู้มีอำนาจทั่วไปกล่าวออกมานั้นได้รับการดลใจ หรือว่าพวกเขาได้รับการดลใจจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ในทุกสิ่งที่พวกเขาพูดและเขียน จงจำเรื่องนี้ไว้ ข้าพเจ้าไม่สนใจว่าตำแหน่งของเขาเป็นอย่างไร หากเขาเขียนหรือพูดอะไรบางอย่างที่เกินกว่าสิ่งที่คุณจะพบในงานเขียนมาตรฐาน เว้นแต่ว่าคนนั้นจะเป็นผู้เผยพระวจนะ ผู้หยั่งรู้ และผู้เปิดเผย—โปรดสังเกตข้อยกเว้นนี้—คุณสามารถพูดได้ทันทีว่า "นั่นเป็นความคิดของเขาเอง!" และหากเขาพูดอะไรบางอย่างที่ขัดแย้งกับสิ่งที่พบในงานเขียนมาตรฐาน (ข้าพเจ้าคิดว่านั่นเป็นเหตุผลที่เราเรียกมันว่า "มาตรฐาน"—มันเป็นมาตรวัดมาตรฐานของทุกสิ่งที่มนุษย์สอน) คุณสามารถรู้ได้ด้วยหลักการเดียวกันนั้นว่ามันเป็นเท็จ ไม่ว่าตำแหน่งของคนที่พูดจะเป็นอย่างไรก็ตาม^{[ 20 ]}

โดยทั่วไปแล้วชาวเลเตอร์เดย์เซนต์ที่พูดภาษาอังกฤษ จะศึกษาพระคัมภีร์ฉบับ KJV ฉบับพิเศษซึ่งรวมถึงหัวข้อบทที่กำหนดเอง เชิงอรรถที่อ้างอิงถึงหนังสือในงานเขียนมาตรฐาน และข้อความที่เลือกจากการแปลพระคัมภีร์ของโจเซฟ สมิธ^{[ 21 ]}

แม้ว่า KJV จะถูกใช้กันอย่างแพร่หลายมาโดยตลอด แต่ก็ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในช่วงทศวรรษ 1950 เมื่อJ. Reuben Clark จากคณะ ประธานสูงสุดของศาสนจักรได้โต้แย้งอย่างกว้างขวางว่าฉบับแปลใหม่ ๆ เช่นRevised Standard Version (RSV) ปี 1952 มีคุณภาพต่ำกว่าและเข้ากันได้กับประเพณีของศาสนจักร LDS น้อยกว่า^{[ 22 ]}หลังจากตีพิมพ์ฉบับ KJV ของตนเองในปี 1979 คณะประธานสูงสุดได้ประกาศในปี 1992 ว่า KJV เป็นพระคัมภีร์ภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการของศาสนจักร โดยระบุว่า “[ในขณะที่พระคัมภีร์ฉบับอื่น ๆ อาจอ่านง่ายกว่าฉบับ King James Version แต่ในเรื่องหลักคำสอน การเปิดเผยในยุคสุดท้ายสนับสนุนฉบับ King James Version มากกว่าฉบับแปลภาษาอังกฤษอื่น ๆ” ^{[ 23 ]} ในปี 2010 ข้อความนี้ถูกเขียนลงใน คู่มือของศาสนจักรซึ่งเป็นแนวทางสำหรับนโยบายและโครงการอย่างเป็นทางการของศาสนจักร^{[ 22 ] [ 24 ]}ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2569 นโยบายนี้ได้รับการปรับปรุงเพื่อให้สอดคล้องกับการยอมรับประโยชน์ของการแปลสมัยใหม่ “โดยทั่วไป สมาชิกจะใช้พระคัมภีร์ฉบับที่คริสตจักรแนะนำหรือจัดพิมพ์ในชั้นเรียนและการประชุมของคริสตจักร ซึ่งจะช่วยรักษาความชัดเจนในการอภิปรายและความเข้าใจหลักคำสอนที่สอดคล้องกัน สามารถใช้พระคัมภีร์ฉบับแปลอื่นได้เช่นกัน” ^{[ 25 ]}

ฉบับภาษาสเปนที่มีรูปแบบคล้ายกันและใช้ฉบับ แปล Reina-Valera ปี 1909 ที่ปรับปรุงเล็กน้อย ได้รับ การตีพิมพ์ในปี 2009 ^{[ 26 ]}ชาวเลเตอร์เดย์เซนต์ในพื้นที่อื่นๆ ที่ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษอาจใช้พระคัมภีร์ฉบับอื่นๆ

แม้ว่าพระคัมภีร์จะเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนจักร LDS และสมาชิกเชื่อว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้า แต่พวกเขาก็เชื่อว่ามีข้อผิดพลาด การละเว้น และการแปลผิดอยู่ในแม้แต่ต้นฉบับพระคัมภีร์ที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จัก พวกเขาระบุว่าข้อผิดพลาดในพระคัมภีร์นำไปสู่การตีความที่ไม่ถูกต้องของบางข้อความ ดังนั้น ตามที่โจเซฟ สมิธ อธิบายไว้ ศาสนจักรเชื่อว่าพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้า "ตราบเท่าที่ได้รับการแปลอย่างถูกต้อง" ^{[ 27 ]}ศาสนจักร LDS สอนว่า "[วิธีที่น่าเชื่อถือที่สุดในการวัดความถูกต้องของข้อความในพระคัมภีร์ใดๆ ไม่ใช่โดยการเปรียบเทียบข้อความที่แตกต่างกัน แต่โดยการเปรียบเทียบกับพระคัมภีร์มอรมอนและการเปิดเผยในยุคปัจจุบัน]" ^{[ 23 ]}

ต้นฉบับของการแปลพระคัมภีร์ของโจเซฟ สมิธระบุว่า " บทเพลงของโซโลมอนไม่ใช่พระคัมภีร์ที่ได้รับการดลใจ" ^{[ 28 ]}ดังนั้นจึงไม่รวมอยู่ในสารบบของศาสนจักร LDS และสมาชิกแทบจะไม่ศึกษาเลย อย่างไรก็ตาม บทเพลงนี้ยังคงพิมพ์อยู่ในทุกเวอร์ชันของ KJV ที่เผยแพร่โดยศาสนจักร

แม้ว่าคัมภีร์อะโพครีฟาจะเป็นส่วนหนึ่งของฉบับ KJV ปี 1611แต่ปัจจุบันคริสตจักร LDS ไม่ได้ใช้คัมภีร์อะโพครีฟาเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์หลัก โจเซฟ สมิธสอนว่าถึงแม้คัมภีร์อะโพครีฟาฉบับร่วมสมัยจะไม่สามารถใช้เป็นหลักคำสอนได้ แต่ก็อาจมีประโยชน์เมื่ออ่านด้วยจิตวิญญาณแห่งการพิจารณา^{[ 29 ]}

โจเซฟ สมิธ แปลพระคัมภีร์ไบเบิลเฉพาะข้อที่คัดเลือกมา โดยแบ่งตามหัวข้อ งานแปลฉบับสมบูรณ์ของเขาเป็นที่รู้จักในชื่อการแปลพระคัมภีร์ไบเบิลฉบับโจเซฟ สมิธหรือฉบับที่ได้รับการดลใจ แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วสมาชิกศาสนจักรจะไม่ค่อยอ้างอิงถึงการแปลฉบับนี้ แต่พระคัมภีร์ไบเบิลภาษาอังกฤษที่ศาสนจักรจัดพิมพ์และใช้กันทั่วไปในหมู่ผู้ศรัทธาในพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย มีการอ้างอิงถึงการแปลฉบับโจเซฟ สมิธ (JST) รวมถึงภาคผนวกที่มีข้อความที่ยาวกว่าจากฉบับแปลนี้ ข้อความที่ยาวเกินกว่าจะรวมไว้ในภาคผนวกของพระคัมภีร์ไบเบิล จะถูกรวมไว้ในไข่มุกแห่งราคาอันยิ่งใหญ่ ในชื่อ หนังสือของโมเสส (สำหรับปฐมกาล 1:1-6:13) และ โจเซฟ สมิธ-มัทธิว (สำหรับมัทธิว 23:39-24:51 และ มาระโก 13)

Wikisourceภาษาอังกฤษมีข้อความต้นฉบับที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้:

หนังสือมอรมอน

สมาชิกของศาสนจักร LDS และผู้ที่อยู่ในขบวนการวิสุทธิชนยุคสุดท้าย ถือว่าพระคัมภ์มอรมอนเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ที่เทียบได้กับพระคัมภีร์ไบเบิล พระคัมภ์นี้บันทึกเรื่องราวการติดต่อสื่อสารของพระเจ้ากับศาสดาพยากรณ์และชาวอเมริกา ในสมัยโบราณ คำนำของพระคัมภ์ระบุว่า "เช่นเดียวกับพระคัมภีร์ไบเบิล พระคัมภ์นี้บรรจุพระกิตติคุณนิรันดร์อย่างครบถ้วน พระคัมภ์นี้เขียนโดยศาสดาพยากรณ์โบราณหลายท่านโดยพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์และการเปิดเผย คำพูดของพวกเขาที่เขียนบนแผ่นทองคำนั้น ถูกอ้างอิงและย่อโดยศาสดาพยากรณ์และนักประวัติศาสตร์ชื่อมอรมอน"

บางส่วนของพระคัมภ์มอรมอนกล่าวถึงวัฒนธรรม คำสอนทางศาสนา และอารยธรรมของกลุ่มคนบางกลุ่มที่อพยพมายังโลกใหม่ กลุ่มหนึ่งมาจากเยรูซาเล็มใน 600 ปีก่อนคริสตกาล และต่อมาได้แยกออกเป็นสองชาติ ซึ่งในพระคัมภ์ระบุว่าเป็นชาวนีไฟและชาวลามาไนท์หลายปีหลังจากที่พวกเขามาถึง ชาวนีไฟได้พบกับกลุ่มคนที่คล้ายกันคือชาวมูเลไคท์ซึ่งอพยพมาจากตะวันออกกลางในช่วงเวลาเดียวกัน กลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งมาถึงอเมริกาเร็วกว่านั้นมาก เมื่อพระเจ้าทรงทำให้ภาษาต่างๆ สับสนที่หอคอยบาเบลกลุ่มนี้รู้จักกันในชื่อชาวจาเรไดท์และเรื่องราวของพวกเขาสรุปไว้ในพระคัมภ์อีเธอร์เหตุการณ์สำคัญที่สุดที่บันทึกไว้ในพระคัมภ์มอรมอนคือการปฏิบัติศาสนกิจส่วนตัวของพระเยซูคริสต์ท่ามกลางชาวนีไฟหลังจากที่พระองค์ทรงฟื้นคืนพระชนม์ ไม่นาน เรื่องราวนี้เสนอหลักคำสอนของพระกิตติคุณ อธิบายแผนการแห่งความรอด และมอบสันติสุขแก่ผู้คนในชีวิตนี้และความรอดนิรันดร์ในชีวิตหน้า ส่วนท้ายๆ ของพระคัมภ์มอรมอนได้กล่าวถึงการทำลายล้างอารยธรรมเหล่านี้โดยละเอียด โดยอารยธรรมทั้งหมดถูกทำลายยกเว้นชาวลามาไนท์ พระคัมภ์กล่าวอ้างว่าชาวลามาไนท์เป็นบรรพบุรุษของ ชนพื้นเมืองใน ทวีป อเมริกา

ตามบันทึกของโจเซฟ สมิธ เขาได้แปลพระคัมภ์มอรมอนโดยของประทานและอำนาจจากพระเจ้า ผ่านกลุ่มผู้แปล ซึ่งต่อมาเรียกว่าอูริมและทุมมิม พยาน 11 คนได้ลงนามรับรองความถูกต้อง ซึ่งปัจจุบันรวมอยู่ในคำนำของพระคัมภ์มอรมอนพยานสามคนให้การว่าได้เห็นทูตสวรรค์นำแผ่นทองคำ มาแสดง และได้ยินพระเจ้าทรงเป็นพยานถึงความจริงของพระ คัมภ์นั้น พยานอีก 8 คนระบุว่าโจเซฟ สมิธได้แสดงแผ่นทองคำให้พวกเขาดู และพวกเขาได้สัมผัสและตรวจสอบแผ่นทองคำเหล่านั้น

Wikisourceภาษาอังกฤษมีข้อความต้นฉบับที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้:

หลักคำสอนและพันธสัญญา

คัมภีร์หลักคำสอนและพันธสัญญา (D&C) ของศาสนจักร LDS คือชุดของการเปิดเผย นโยบาย จดหมาย และคำแถลงที่ประธานศาสนจักรในอดีต ได้มอบให้แก่ศาสนจักรในปัจจุบัน บันทึกนี้ประกอบด้วยหลักคำสอนของศาสนจักรและแนวทางเกี่ยวกับการปกครองศาสนจักร หนังสือเล่มนี้มีอยู่หลายรูปแบบ โดยมีเนื้อหาที่แตกต่างกันไปตลอดประวัติศาสตร์ของศาสนจักร และยังได้รับการตีพิมพ์ในรูปแบบที่แตกต่างกันโดยนิกายต่างๆ ของวิสุทธิชนยุคสุดท้าย เมื่อศาสนจักรเลือกที่จะรับรองเนื้อหาใหม่ มักจะถูกเพิ่มเข้าไปใน D&C การเปลี่ยนแปลงล่าสุดเกิดขึ้นในปี 1981

Wikisourceภาษาอังกฤษมีข้อความต้นฉบับที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้:

ไข่มุกแห่งราคาอันยิ่งใหญ่

ไข่มุกอันล้ำค่า (The Pearl of Great Price) คือเอกสารที่โจเซฟ สมิธ คัดสรรมาเขียน ซึ่งกล่าวถึงแง่มุมสำคัญหลายประการของความเชื่อและหลักคำสอนของศาสนจักร เอกสารเหล่านี้หลายชิ้นได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในวารสารของศาสนจักรในยุคแรกเริ่มของศาสนจักร

ไข่มุกอันล้ำค่าประกอบด้วยห้าส่วน:

• ข้อความที่คัดสรรจากหนังสือโมเสส: บางส่วนจากหนังสือปฐมกาล จากฉบับแปลพระคัมภีร์ของโจเซฟ สมิธ
• หนังสือของอับราฮัม: เป็นงานแปลจากกระดาษปาปิรัสที่สมิธได้มาในปี ค.ศ. 1835 ซึ่งกล่าวถึงการเดินทางของอับราฮัม ใน อียิปต์งานเขียนชิ้นนี้ประกอบด้วยหลักคำสอนที่โดดเด่นของศาสนามอร์มอน หลายประการ เช่น เรื่องการยกย่องสรรเสริญ
• โจเซฟ สมิธ – มัทธิว: ส่วนหนึ่งจากพระวรสารมัทธิวและพระวรสารมาระโกจากฉบับแปลพระคัมภีร์ของโจเซฟ สมิธ
• โจเซฟ สมิธ – ประวัติ: เรื่องเล่าจากมุมมองบุคคลที่หนึ่งเกี่ยวกับชีวิตของสมิธก่อนการก่อตั้งศาสนจักร เนื้อหานำมาจากหนังสือประวัติศาสตร์ของศาสนจักรและอ้างอิงจากประวัติที่สมิธเขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1838
• บทความแห่งศรัทธา: รายการสรุปโดยย่อของหลักคำสอนพื้นฐานสิบสามข้อของศาสนามอร์มอนซึ่งเขียนโดยสมิธในปี ค.ศ. 1842

นิกายทั้งหมดในขบวนการเลเตอร์เดย์เซนต์ที่ระบุไว้ด้านล่างนี้ ใช้คัมภีร์มอรมอนฉบับเดียวกัน ส่วนการใช้งานและเนื้อหาอื่นๆ จะแตกต่างกันไปตามคัมภีร์ของแต่ละนิกาย

• หนังสือของโยเซฟ คัมภีร์ที่ยังไม่ได้แปลจากกระดาษปาปิรัสของโยเซฟ สมิธ
• แผ่นจารึกคินเดอร์ฮุกฉบับแปลที่ไม่สมบูรณ์และไม่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ จัดทำโดยโจเซฟ สมิธ
• หนังสือบรรยายเรื่องศรัทธาถูกถอดถอนจากศาสนจักรในปี 1921
• รายชื่อคำเปิดเผยที่ไม่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในศาสนาจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย

• ชุดรวมสี่เล่ม: ฉบับทางการของคัมภีร์ไบเบิลฉบับคิงเจมส์ (พระคัมภีร์มอรมอน) หลักคำสอนและพันธสัญญา และไข่มุกอันล้ำค่า ในรูปแบบไฟล์ PDF พร้อมเชิงอรรถ หัวข้อบท และเนื้อหาเพิ่มเติม
• ฉบับทางการของงานเขียนมาตรฐานของศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย พร้อมการอ้างอิงโยงและคู่มือการศึกษา
• ข้อความบน Wikisource:
  • พระคัมภีร์คิงเจมส์
  • หนังสือมอรมอน
  • หลักคำสอนและพันธสัญญา
  • ไข่มุกแห่งราคาอันยิ่งใหญ่