กริยาในรูปประธานรอง (หรือที่เรียกว่ากริยาเชื่อมในบางภาษา) เป็นรูปแบบทางไวยากรณ์ อย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นลักษณะของประโยคที่บ่งบอกถึงทัศนคติของผู้พูดที่มีต่อประโยคนั้น โดยทั่วไปแล้ว กริยาในรูปประธานรองจะใช้เพื่อแสดงสภาวะที่ไม่เป็นจริง ต่างๆ เช่น ความปรารถนา อารมณ์ ความเป็นไปได้ การตัดสิน ความคิดเห็น ข้อผูกมัด หรือการกระทำที่ยังไม่เกิดขึ้น สถานการณ์ที่ใช้จะแตกต่างกันไปในแต่ละภาษา กริยาในรูปประธานรองเป็นกริยาในกลุ่มที่ ไม่เป็นจริง (irrealis mood ) ซึ่งหมายถึงสิ่งที่อาจไม่ใช่ความจริง มักจะตรงข้ามกับกริยาในรูปบอกเล่า (indicative mood) ซึ่งเป็นกริยาในกลุ่มที่เป็นจริง (realis mood)ที่บ่งชี้ถึงข้อเท็จจริงเป็นหลัก

ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่รูปแบบกริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) มักใช้รูปกริยาแบบไม่มีคำต่อท้ายในรูปกริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน (โดยที่บุคคลที่สามเอกพจน์ไม่เติม-s ) หรือใช้wereแทนwasในรูปกริยาแสดงความปรารถนาในอดีต

กริยาแสดงความปรารถนา (Subjunctive) มักพบในอนุประโยคโดยเฉพาะ อนุประโยคที่ลงท้ายด้วย that แม้ว่าจะไม่ได้ใช้เฉพาะใน อนุประโยค เท่านั้น ตัวอย่างของกริยาแสดงความปรารถนาในภาษาอังกฤษได้แก่ ประโยค "I suggest that you be careful" และ "It is important that she stay by your side."

ภาษา โปรโตอินโด-ยุโรป (บรรพบุรุษร่วมที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ของภาษาอินโด-ยุโรป ) มีกริยาแสดงความปรารถนาสองแบบที่ใกล้เคียงกัน คือ กริยาแสดงเงื่อนไขและกริยาแสดงความต้องการ ภาษา ลูกหลานหลายภาษาของภาษานี้ได้รวมหรือผสานกริยาแสดงความปรารถนาและความต้องการเหล่านี้เข้าด้วยกัน

ในภาษาอินโด-ยุโรป กริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) ถูกสร้างขึ้นโดยใช้ ระดับการเปลี่ยนแปลงเสียง (ablaut) เต็ม รูปแบบของรากคำกริยา และเติมสระเฉพาะ * -e-หรือ * -o-ต่อท้ายรากคำกริยา พร้อมด้วยการผันคำตามบุคคลแบบเต็มรูปแบบ กริยาแสดงความปรารถนานี้คือirrealis ในภาษาอินโด-ยุโรป ซึ่งใช้สำหรับสถานการณ์สมมติหรือสถานการณ์ที่ไม่เป็นจริง

กริยาแสดงความปรารถนาหรือความหวัง ใช้เพื่อแสดงความต้องการหรือความหวัง โดยสร้างขึ้นจากคำต่อท้าย * -ieh ₁หรือ * -ih ₁ (ที่มีเสียงกล่องเสียง ) กริยาแสดงความปรารถนาใช้ชุดการผันคำบุคคลรองแบบ คลิติก

ในบรรดาภาษาอินโด-ยุโรป มีเพียงภาษาแอลเบเนียภาษา อ เวสตันภาษากรีกโบราณและภาษาสันสกฤตเท่านั้นที่ยังคงแยกกริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) และกริยาแสดงความต้องการ (optative) ออกจากกันอย่างสมบูรณ์และขนานกัน อย่างไรก็ตาม ในภาษาสันสกฤต การใช้กริยาแสดงความปรารถนาพบได้เฉพาะในภาษาเวทในยุคแรกเริ่มเท่านั้น และกริยาแสดงความต้องการและกริยาแสดงคำสั่งนั้นพบได้น้อยกว่า ในภาษาในยุคต่อมา (ตั้งแต่ประมาณ 500 ปีก่อนคริสตกาล) กริยาแสดงความปรารถนาเลิกใช้ไป มีการใช้กริยาแสดงความต้องการหรือกริยาแสดงคำสั่งแทน หรือกริยาแสดงความปรารถนาถูกรวมเข้ากับกริยาแสดงความต้องการดังเช่นในภาษาละติน อย่างไรก็ตาม รูปแบบบุรุษที่หนึ่งของกริยาแสดงความปรารถนายังคงถูกใช้ต่อไป เนื่องจากมีการถ่ายทอดไปยังกริยาแสดงคำสั่ง ซึ่งในอดีตเช่นเดียวกับภาษากรีก ไม่มีรูปแบบบุรุษที่หนึ่ง

ในภาษาเยอรมัน กริยาแสดงความปรารถนาหรือความหวัง ( subjunctive) มักจะสร้างขึ้นจากกริยาแสดงความต้องการหรือความหวังแบบเก่า(optative ) โดยกริยาแสดงความปรารถนาหรือความหวังในปัจจุบันจะใช้เครื่องหมาย * -ai-และกริยาแสดงความปรารถนาหรือความหวังในอดีตจะใช้เครื่องหมาย * -ī-ในภาษาเยอรมันรูปแบบเหล่านี้ถูกลดรูปเป็น สระเสียงกลาง ( schwa ) ซึ่งเขียนว่า-eอย่างไรก็ตาม กริยาแสดงความปรารถนา หรือความหวังในอดีตมักจะแสดงด้วยเครื่องหมาย -i- ในภาษานอร์สโบราณคำต่อท้ายทั้งสองได้วิวัฒนาการเป็น-i-แต่เครื่องหมาย -i- จะปรากฏเฉพาะในกริยาแสดงความปรารถนาหรือความหวังในอดีตเท่านั้น^{[ 1 ]}

ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่กริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) จะปรากฏเป็นอนุประโยค ที่มีกริยา แท้แต่ไม่มีกาลโดยที่กริยาหลักปรากฏในรูปกริยาเปล่า เนื่องจากรูปกริยาเปล่ายังใช้ในโครงสร้างอื่นๆ อีกหลากหลาย กริยาแสดงความปรารถนาในภาษาอังกฤษจึงสะท้อนให้เห็นจากประเภทของอนุประโยคมากกว่าการผันคำที่แตกต่างออกไป^{[ 2 ]}

ภาษาเยอรมันมี:

• Konjunktiv Präsens ซึ่งเป็น Konjunktiv I เช่น "er gehe"
• Konjunktiv Imperfekt ( หรือ Präteritum) ซึ่งเป็น Konjunktiv II เช่น "er ginge"
• Konjunktiv Perfekt ซึ่งเป็น Konjunktiv I เช่นกัน เช่น "er sei gegangen"
• Konjunktiv Plusquamperfekt ซึ่งเป็น Konjunktiv II เช่นกัน เช่น "er wäre gegangen"

หาก Konjunktiv II ของ Futur I (เช่น "ich würde gehen") และของ Futur II (เช่น "ich würde gegangen sein") ถูกเรียกว่า "แบบมีเงื่อนไข" ตัวเลข (I, II) ก็สามารถละทิ้งได้

กริยาในรูปประธานกาลปัจจุบันปรากฏในสำนวนบางอย่าง (เช่นEs lebe der König! 'ขอให้พระราชาทรงพระเจริญ!') และในคำพูดทางอ้อม (คำพูดที่รายงาน) การใช้กริยาในรูปประธานกาลปัจจุบันมักจะสามารถแทนที่ด้วยกริยาในรูปบอกเล่าได้ ตัวอย่างเช่นEr sagte, er sei Arzt ('เขาบอกว่าเขาเป็นหมอ') เป็นการแสดงสิ่งที่ได้ยินอย่างเป็นกลาง และไม่ได้กล่าวอ้างว่าผู้พูดคิดว่าคำพูดที่รายงานนั้นเป็นจริงหรือไม่

ที่ผนวกเข้ามาในอดีตมักใช้เพื่อแสดงความรู้สึกเดียวกัน: Er sagte, er wäre Arztหรือตัวอย่างเช่น แทนที่จะเขียนอย่างเป็นทางการว่าEr sagte, er habe keine Zeit 'He says he had no time' กับปัจจุบันที่ผนวกเข้ามาhabeเราสามารถใช้อดีตที่ผนวกเข้ามาhätte : Er sagte, er hätte keine Zeit

อย่างไรก็ตาม ในการพูด การใช้กริยาในรูปอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (past subjunctive) เป็นเรื่องปกติโดยไม่มีการบ่งชี้ถึงความไม่แน่ใจจากผู้พูด การใช้กริยาในรูปปัจจุบันกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (indicative) เช่นEr sagte, er ist ArztและEr sagte, er hat keine Zeitก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน แต่ในรายงานที่เป็นลายลักษณ์อักษร มักจะเปลี่ยนไปใช้รูปแบบที่ใช้กริยาในรูปปัจจุบันกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (present subjunctive)

กริยาปัจจุบันกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (Present Subjunctive) เป็นกริยาปกติสำหรับกริยาทุกคำ ยกเว้นกริยาsein ('เป็น') โดยสร้างขึ้นจากการเติม-e, -est, -e, -en, -et, -enต่อท้ายรากของกริยาinfinitiveกริยาseinมีรากsei-สำหรับการผันกริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบันกาล แต่ไม่มีคำลงท้ายสำหรับบุคคลที่หนึ่งและบุคคลที่สามเอกพจน์ แม้ว่าการใช้กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบันกาลสำหรับคำพูดที่รายงานจะใช้ในเชิงทางการและพบได้ทั่วไปในบทความหนังสือพิมพ์ แต่การใช้ในภาษาพูดทั่วไปกำลังลดลง

สามารถแสดงกริยาในรูปประธานรอง (Subjunctive) ได้หลายกาล รวมถึงกาลสมบูรณ์ (Empty) ( er sei da gewesen 'เขาเคยอยู่ที่นั่น [อย่างเห็นได้ชัด]') และกาลอนาคต ( Er werde da sein 'เขาจะอยู่ที่นั่น') สำหรับกาลอดีต (Preterite) ซึ่งเป็นรูปกริยา Konjunktiv II ที่มีความหมายแตกต่างออกไปเล็กน้อย การพูดโดยอ้อมจะต้องเปลี่ยนไปใช้กาลสมบูรณ์ ดังนั้น: Er sagte: "Ich war da."จึงกลายเป็นEr sagte, er sei da gewesen.

กริยาKIIหรือกริยาแสดงความปรารถนาในอดีต ใช้ในการสร้างประโยคเงื่อนไข ในบางครั้งก็ใช้แทนกริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน เมื่อลักษณะกริยาบอกเล่าและกริยาแสดงความปรารถนาไม่สามารถแยกแยะได้

กริยาภาษาเยอรมันทุกตัวมีการผันในรูปกริยาแสดงความปรารถนาในอดีต แต่ในภาษาเยอรมันที่ใช้พูดกันทั่วไป การสร้างประโยคเงื่อนไขมักใช้würdeกับกริยาไม่ผัน (infinitive) würdeเป็นรูปกริยา KII ของwerdenซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับwillหรือwould ในภาษาอังกฤษ มากกว่าความหมายตรงตัวว่าto become (ภาษาถิ่น: täte , KII ของtun 'to do') ตัวอย่างเช่น: An deiner Stelle würde ich ihm nicht helfen 'ฉันจะไม่ช่วยเขาถ้าฉันเป็นคุณ' ในตัวอย่างนี้ รูปกริยา Konjunktiv II ของhelfen (hülfe) นั้นค่อนข้างผิดปกติ อย่างไรก็ตาม การใช้würdeแทนhätteและwäreอาจถูกมองว่าไม่เป็นธรรมชาติ (การใช้กริยาแสดงความปรารถนาในอดีตในปัจจุบัน) ไปจนถึงไม่ถูกต้อง (การใช้กริยาแสดงความปรารถนาในอดีต) มีแนวโน้มที่จะใช้รูปกริยาในwürdeมากกว่าในประโยคหลักเช่นเดียวกับในภาษาอังกฤษ ในอนุประโยค แม้แต่รูปประโยคปกติ (ซึ่งฟังดูเหมือนกริยาบอกเล่าที่ล้าสมัยของอดีตกาล) ก็ยังคงได้ยินอยู่

มีคำกริยาบางคำที่สามารถใช้ได้ทั้งสองโครงสร้าง เช่นfinden ( fände ) และtun ( täte ) พจนานุกรมหลายเล่มถือว่าการผันคำกริยาในรูปอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (past subjunctive declension) ของคำกริยาเหล่านี้เป็นการแสดงออกที่ถูกต้องเพียงอย่างเดียวในภาษาเยอรมันแบบทางการ

กริยาในรูปอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (Past subjunctive) ผันมาจากราก ของกริยา ในรูปอดีตกาลไม่สมบูรณ์ (Preterite/imperfect) โดยใช้คำลงท้ายของกริยาในรูปปัจจุบันกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (Present subjunctive) ที่เหมาะสมตามความเหมาะสม ในกรณีส่วนใหญ่ จะมีการเติมเครื่องหมาย อุมเลาต์ (umlaut)ต่อท้ายสระของรากคำหากเป็นไปได้ (เช่น ถ้าเป็นa , o , uหรือau ) ตัวอย่างเช่นich war → ich wäre, ich brachte → ich brächte

ภาษาดัตช์มีกาลกริยาแบบกริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) เหมือนกับภาษาเยอรมัน (ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น) แม้ว่าจะพบได้น้อยในภาษาพูดปัจจุบันก็ตาม กาลทั้งสองแบบเดียวกับในภาษาเยอรมัน บางครั้งถูกพิจารณาว่าเป็นกริยาแสดงความปรารถนา ( aanvoegende wijs ) และบางครั้งเป็นกริยาแสดงเงื่อนไข ( voorwaardelijke wijs ) ในทางปฏิบัติ การใช้กริยาที่อาจเป็นกริยาแสดงความปรารถนานั้นยากที่จะแยกแยะออกจากการใช้กริยาแสดงความจริง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะกริยาแสดงความปรารถนาได้รวมเข้ากับกริยาแสดงความจริงแล้ว

• รูปพหูพจน์ของกริยาแสดงความปรารถนา (ทั้งปัจจุบันและอดีต) จะเหมือนกับรูปพหูพจน์ของกริยาแสดงความจริงเสมอ มีข้อยกเว้นอยู่บ้างที่การใช้เป็นแบบแสดงความปรารถนาอย่างชัดเจน เช่นMogen zij in vrede rusten (ขอให้พวกเขาได้พักผ่อนอย่างสงบ) เมื่อเทียบกับรูปเอกพจน์Moge hij/zij in vrede rusten (ขอให้เขา/เธอได้พักผ่อนอย่างสงบ)
• ในกาลปัจจุบัน รูปเอกพจน์ของกริยาแสดงความปรารถนา (Subjunctive) จะแตกต่างจากกริยาแสดงความจริง (Indicative) โดยการเติม-eตัวอย่างเช่น กริยาแสดงความปรารถนาGod zegene je, mijn kind (ขอพระเจ้าอวยพรเจ้า ลูกของฉัน) จะแตกต่างจากกริยาแสดงความจริงGod zegent je, mijn kind (พระเจ้าอวยพรเจ้า ลูกของฉัน)
• ในอดีตกาล รูปกริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) เอกพจน์ของกริยาอ่อน (ซึ่งเป็นกริยาส่วนใหญ่) จะเหมือนกับรูปกริยาบอกเล่า (indicative) มีเพียงกริยาแข็ง กริยาในอดีตกาล-ปัจจุบันกาล และกริยาอ่อนที่ไม่เป็นไปตามกฎบางคำเท่านั้นที่รูปกริยาแสดงความปรารถนาในอดีตจะแตกต่างจากรูปกริยาบอกเล่าในอดีต และจะแตกต่างกันเฉพาะในรูปเอกพจน์เท่านั้น ตัวอย่างเช่น กริยาแสดงความปรารถนาhadde , wareและmochteจะแตกต่างจากกริยาบอกเล่า "had", "was" และmocht ("had", "was" และ "could")

วลีโบราณและวลีดั้งเดิมยังคงมีกริยาในรูปประธานรองอยู่:

• Men neme ... ('ถ่าย ...' – แปลตรงตัวว่า 'ถ่ายครั้งเดียว ...' – เหมือนที่ใช้ในสูตรอาหาร)
• Uw naam worde geheiligd ('ขอพระนามของพระองค์เป็นที่สักการะ' – จากคำอธิษฐานของพระเจ้า )
• Geheiligd zij Uw naam ('ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่สักการะ' – จากคำอธิษฐานของพระเจ้า ที่ใช้ในเบลเยียมจนถึงปี 2016)
• Zo waarlijk helpe mij God almachtig ('ขอทรงช่วยฉันด้วยพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพอย่างยิ่ง' – เมื่อสาบาน)
• Godverdomme (ปัจจุบันเป็นคำสาปแช่งที่ใช้กันทั่วไปในภาษาดัตช์ เดิมทีเป็นการขอให้พระเจ้าสาปแช่งสิ่งใดสิ่งหนึ่ง)
• God zij dank ('ขอบคุณพระเจ้า')
• Dankzij ... ('Thanks to ...' – แปลตรงตัวว่า 'Thank be ...')
• Leve de koning ('ทรงพระเจริญ')

ภาษาลักเซมเบิร์กมีกาลกริยาแบบ subjunctive เหมือนกับภาษาเยอรมัน (ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น) อย่างไรก็ตาม สำหรับการใช้คำขยายความ จะใช้ géifแทนwürdeหรือtäte (ในภาษาถิ่น )

กริยาแสดงความปรารถนาในภาษาละตินมีการใช้งานหลายอย่าง ขึ้นอยู่กับลักษณะของอนุประโยคภายในประโยค: ^{[ 3 ]}

ภายในข้อความอิสระ :

• การชักชวนหรือคำสั่ง
• สัมปทาน
• ปรารถนา
• คำถามที่น่าสงสัย
• ความเป็นไปได้หรือเงื่อนไข

ภายในอนุประโยค :

• เงื่อนไข
• วัตถุประสงค์
• ลักษณะเฉพาะ
• ผลลัพธ์
• เวลา
• คำถามทางอ้อม

ในทางประวัติศาสตร์ กริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) ในภาษาละตินมีต้นกำเนิดมาจากการผันกริยาแสดงความต้องการ (optative ) ดั้งเดิม ในขณะที่รูปกริยาแสดงความปรารถนาแบบดั้งเดิมบางส่วนได้พัฒนาไปเป็น กริยาแสดง อนาคต (future tense) ในภาษาละติน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการผันกริยาแบบที่สามของภาษาละติน อิทธิพลของ * -i-จากรูปกริยาแสดงความต้องการแบบเก่าสามารถพบได้ในสระที่มักจะสูงของกริยาแสดงความปรารถนาในภาษาละติน แม้ว่ากริยาแสดงความจริง (indicative mood) จะมีสระที่ต่ำกว่าก็ตาม ตัวอย่างเช่นrogamus 'เราถาม' ในภาษาละติน ในรูปกริยาแสดงความจริง จะตรงกับrogemus 'ให้เราถาม' ในรูปกริยาแสดงความปรารถนา โดยที่e เป็นสระ ที่ สูงกว่าa

กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive mood) ยังคงมีรูปแบบที่แตกต่างอย่างชัดเจนสำหรับกริยาเกือบทั้งหมดในภาษาโปรตุเกสสเปนและอิตาลี (รวมถึงภาษาโรมานซ์ อื่นๆ ) และสำหรับกริยาจำนวนหนึ่งในภาษาฝรั่งเศส ภาษาเหล่านี้ทั้งหมดสืบทอดรูปประธานรองมาจากภาษาละติน ซึ่งรูปประธานรองในภาษาละติน นั้นผสมผสานทั้งรูปแบบและการใช้งานจากชุดการผันคำดั้งเดิมของภาษาอินโด-ยุโรปหลายชุด รวมถึงรูปประธานรองดั้งเดิมและรูปแสดงความปรารถนา (optative mood )

ในหลายกรณี ภาษาโรมานซ์ใช้กริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) ในลักษณะเดียวกับภาษาอังกฤษ แม้ว่าจะมีข้อยกเว้นอยู่บ้าง ตัวอย่างเช่น ภาษาอังกฤษโดยทั่วไปใช้กริยาช่วยmayหรือletเพื่อสร้าง ประโยคแสดง ความปรารถนาเช่น "Let it snow" ภาษาโรมานซ์ใช้กริยาแสดงความปรารถนาสำหรับประโยคเหล่านี้ ตัวอย่างเช่น ภาษาฝรั่งเศสกล่าวว่าQu'il neigeและQu'ils vivent jusqu'à leur vieillesseอย่างไรก็ตาม ในกรณีของบุคคลที่หนึ่งพหูพจน์ ภาษาเหล่านี้มีรูปแบบคำสั่ง เช่น "Let us go" ในภาษาฝรั่งเศสคือAllons-yนอกจากนี้ ภาษาโรมานซ์มักใช้กริยาแสดงความปรารถนาในอนุประโยคประเภทต่างๆ เช่น อนุประโยคที่ขึ้นต้นด้วยคำที่มีความหมายว่า " แม้ว่า " ตัวอย่างเช่น ภาษาอังกฤษ: "Although I am old, I feel young"; ภาษาฝรั่งเศส: Bien que je sois vieux, je me sens jeune.

ในภาษาสเปน วลีที่มีคำอย่างlo que (ซึ่ง, อะไร), quien (ใคร), หรือdonde (ที่ไหน) และรูปกริยาแบบ subjunctive มักจะถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษด้วยคำว่า "whatever" หรือบางครั้งก็ใช้สรรพนามไม่เจาะจง เช่น lo que seaในภาษาสเปนแปลตรงตัวว่า "สิ่งที่เป็นอยู่" แต่ในภาษาอังกฤษจะแปลว่า "whatever" หรือ "anything" ในทำนองเดียวกันdonde sea ในภาษาสเปน แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "wherever" และquien sea ในภาษาสเปน แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "whoever" ตัวอย่างเช่นlo que quieras ในภาษาสเปน แปลตรงตัวว่า "สิ่งที่คุณต้องการ" แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "whatever you may want"; cueste lo que cueste ในภาษาสเปน แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "whatever it may cost"; และdonde vayas, voyในภาษาสเปน แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "wherever you go, I go" คำย่อ WEIRDO มักใช้โดยนักเรียนที่พูดภาษาอังกฤษเพื่อเรียนรู้กริยาแบบ subjunctive โดยทั่วไปแล้ว คำนี้มักหมายถึง ความปรารถนา อารมณ์ การแสดงออกที่ไม่เจาะจง คำแนะนำ ความสงสัย Ojalá (หวัง) ยกเว้นคำสั่งเชิง ลบ กริยา ใน รูป ประธานรองจะถูกใช้ในประโยคที่สองเสมอเมื่อมีสถานการณ์ "แปลก" เกิดขึ้น

กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบันและอดีต

กริยาในรูปประธานรอง (Subjunctive) ส่วนใหญ่ใช้กับคำกริยาหรือคำวิเศษณ์ที่แสดงความปรารถนา ความสงสัย หรือความเป็นไปได้ นอกจากนี้ยังอาจแสดงคำสั่งได้ด้วย โดยส่วนใหญ่มักมีคำสันธานque (' that ') นำหน้า

การใช้กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) ในหลายแง่มุมคล้ายคลึงกับการใช้กริยาในภาษาอังกฤษ:

• จูสซีฟ (ออกคำสั่ง สั่งสอน หรือตักเตือน): Il faut qu'il comprenne cela ('จำเป็นที่เขาจะต้องเข้าใจสิ่งนั้น')
• ผู้ปรารถนา: Vive la république! (' สาธารณรัฐจงเจริญ!' )

บางครั้งก็ไม่ใช่เช่นนั้น:

• ที่ต้องการ: Que la lumière soit! ( ' ขอให้มีแสงสว่าง!')
• ในอนุประโยคย่อยบางประโยค:
  • Bien que ce soit mon anniversaire : ('ถึงแม้ว่าจะเป็นวันเกิดของฉัน') (ถึงแม้ว่าภาษาอังกฤษจะมีการใช้กริยาในรูปประธานรองที่คล้ายกันในอีกรูปแบบหนึ่ง เช่น "It might be my birthday, but I am working.")
  • Avant que je ne m'en aille (ก่อนที่ฉันจะจากไป)

ภาษาฝรั่งเศสใช้กริยาในรูปอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (past subjunctive) ซึ่งเทียบเท่ากับกริยาpassé composéในรูปกริยาบอกเล่า (indicative mood) เรียก ว่า passé du subjonctifเป็นกริยาแสดงความปรารถนาอีกรูปแบบเดียวที่ใช้ในภาษาฝรั่งเศสสนทนาในปัจจุบัน สร้างขึ้นโดยใช้กริยาช่วยêtreหรือavoirและคำกริยาช่องที่สาม (past participle) แตกต่างจากภาษาโรมานซ์อื่นๆ เช่น ภาษาสเปน ไม่จำเป็นเสมอไปที่ประโยคก่อนหน้าจะต้องอยู่ในรูปอดีตกาลจึงจะใช้passé du subjonctifในประโยคย่อยได้

กริยาแสดงความปรารถนาแบบอดีตกาลไม่สมบูรณ์และอดีตกาลสมบูรณ์

ภาษาฝรั่งเศสยังมีกริยาแสดงความปรารถนาแบบไม่สมบูรณ์ (imperfect subjunctive) ซึ่งในงานเขียนแบบเก่า แบบทางการ หรือแบบวรรณกรรม จะใช้แทนกริยาแสดงความปรารถนาแบบปัจจุบัน (present subjunctive) ในอนุประโยคเมื่อประโยคหลักอยู่ในรูปอดีต (รวมถึงในประโยคเงื่อนไขของภาษาฝรั่งเศสซึ่งในทางสัณฐานวิทยาคืออนาคตในอดีต)

ในทำนองเดียวกัน กริยาแสดงความปรารถนาในอดีตกาลสมบูรณ์ (pluperfect subjunctive) สามารถใช้แทนกริยาแสดงความปรารถนาในอดีตกาล (past subjunctive) ในบริบทเดียวกันได้:

กริยา แสดงความปรารถนา ( congiuntivo ) ของอิตาลีมักใช้กันทั่วไป อย่างไรก็ตาม โดยเฉพาะในภาษาพูด บางครั้งก็ใช้กริยาแสดงการบ่งชี้แทน^{[ 5 ]}

กริยาในรูปประธานรอง (Subjunctive) ส่วนใหญ่ใช้ในอนุประโยคที่ตามหลังวลีหรือคำสันธาน เช่นbenché , senza che , prima cheหรือperchéนอกจากนี้ยังใช้กับกริยาที่แสดงความสงสัย ความเป็นไปได้ และการแสดงความคิดเห็นหรือความปรารถนา เช่นcredo che , è possibile cheและritengo cheและบางครั้งก็ใช้กับกริยาขั้นสูงสุดและกริยาขั้นสูงสุดเสมือนด้วย

• ฉันเชื่อว่าเธอคือคนที่ดีที่สุด
• ภาษาอิตาลี: (Io) credo (che) (ella/lei) sia la migliore

กริยาในรูปประธานรอง (Subjunctive) ของภาษาอิตาลีใช้หลังประโยคเช่นPenso che ('ฉันคิดว่า') ซึ่งในภาษาฝรั่งเศสจะใช้ในรูปบอกเล่า (Indicative) อย่างไรก็ตาม ก็สามารถใช้กริยาในรูปประธานรองหลังประโยคJe ne pense pas que... ('ฉันไม่คิดว่า...') และในคำถามเช่นPenses-tu que... ('คุณคิดว่า...') ได้เช่นกัน แม้ว่ารูปบอกเล่า (Indicative) ก็ถูกต้องเช่นกัน

กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบันคล้ายคลึงกับกริยาแสดงความจริงในปัจจุบัน แต่ยังคงแยกแยะได้ค่อนข้างชัดเจน มักใช้สรรพนามประธานกับกริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน ซึ่งปกติจะละไว้ในกริยาแสดงความจริง ในรูปเอกพจน์บุรุษที่ 1, 2 และ 3 สรรพนามประธานจะเหมือนกัน ดังนั้นกริยาจึงไม่ได้บ่งบอกถึงบุคคล กริยาที่ไม่ปกติมักจะใช้รูปเอกพจน์บุรุษที่ 1 เช่น กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบันของandareซึ่งเปลี่ยนเป็นvadaเป็นต้น (รูปเอกพจน์บุรุษที่ 1 คือvado )

กริยาในรูปประธานกาลปัจจุบัน (Present Subjunctive) ใช้ในสถานการณ์ต่างๆ ที่ประโยคย่อยใช้รูปประธานกาล

• ภาษาอังกฤษ: 'เป็นไปได้ว่าพวกเขาต้องจากไป'
• ภาษาอิตาลี: È possibile che debbano partire.
• ภาษาอังกฤษ: 'พ่อแม่ของฉันอยากให้ฉันเล่นเปียโน'
• ภาษาอิตาลี: I miei genitori vogliono che io suoni il Pianoforte.

กริยาในรูปประธานกาลปัจจุบันส่วนใหญ่ใช้ในประโยคย่อย ดังตัวอย่างข้างต้น อย่างไรก็ตาม ข้อยกเว้น ได้แก่ คำสั่งที่ใช้กริยาในรูปประธานกาล (ในบุคคลที่สาม) และข้อความแสดงความปรารถนาทั่วไป

• ภาษาอังกฤษ: 'ระวังตัวด้วย!'
• ภาษาอิตาลี: Stia attento!
• ภาษาอังกฤษ: 'Long live the republic!'
• ภาษาอิตาลี: Viva la repubblica!

กริยาในรูปอดีตกาลแบบไม่สมบูรณ์ (imperfect subjunctive) ของภาษาอิตาลีมีความคล้ายคลึงกับกริยาในรูปอดีตกาลแบบไม่สมบูรณ์ของภาษาฝรั่งเศสมาก แต่ใช้ในการพูดมากกว่า รูปแบบส่วนใหญ่เป็นแบบปกติ ยกเว้นกริยาessere, dareและstare (ซึ่งเปลี่ยนเป็นfossi, dessiและstessiเป็นต้น) กริยาที่มีรูปกริยาไม่ผันแบบย่อ เช่นdire (ย่อมาจากdicere ) จะเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปเต็มในรูปอดีตกาลแบบไม่สมบูรณ์ ( เช่น dicessi เป็นต้น)

กริยาในรูปอดีตกาลไม่สมบูรณ์ (Imperfect Subjunctive) ใช้ในอนุประโยคที่ใช้กริยาในรูปอดีตกาลไม่สมบูรณ์ (Subjunctive) เมื่อความหมายของกริยาต้องการรูปอดีตกาลไม่สมบูรณ์

• ภาษาอังกฤษ: 'ดูเหมือนว่าเอลซ่าจะไม่มา '
• ภาษาอิตาลี: Sembrava che Elsa non venisse.
• ครูสอนช้าลง เพื่อให้พวกเราเข้าใจทุกอย่าง
• ภาษาอิตาลี: L'insegnante rallentava, affinché capissimo tutto

กริยาในรูปอดีตกาลไม่สมบูรณ์ (imperfect subjunctive) ใช้ใน ประโยคเงื่อนไข (if clauses) ที่ประโยคหลักอยู่ในรูปกริยาเงื่อนไข เช่นในภาษาอังกฤษและภาษาเยอรมัน

• 'ถ้าฉันมีเงินเยอะ ฉันจะซื้อรถหลายคัน'
• ภาษาอิตาลี: Se avessi molti soldi, comprerei tante automobili
• ภาษาอังกฤษ: 'คุณคงรู้ถ้าเราโกหก '
• ภาษาอิตาลี: Sapresti se mentissimo.

กริยาแสดงความปรารถนา แบบสมบูรณ์และแบบอดีตสมบูรณ์นั้นสร้างขึ้นคล้ายกับกริยาแสดงความปรารถนาแบบบอกเล่าแบบสมบูรณ์และแบบอดีตสมบูรณ์ ยกเว้นว่ากริยาช่วย ( avereหรือessere ) จะใช้ในรูปกริยาแสดงความปรารถนาแบบปัจจุบันและแบบอดีตไม่สมบูรณ์ตามลำดับ

คำเหล่านี้ใช้ในอนุประโยคที่ต้องการกริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) ในกรณีที่ความหมายของกริยาต้องการใช้กริยาในรูปอดีตสมบูรณ์ (perfect) หรืออดีตสมบูรณ์ขั้นสุด (pluperfect)

• แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ฆ่าหมอ แต่ตำรวจก็จับกุมชายเหล่านั้น
• ภาษาอิตาลี: Benché non avessero ucciso il medico, la polizia Arrestò gli uomini.
• ภาษาอังกฤษ: 'ฉันคงทำไปแล้ว ถ้าคุณช่วยฉัน'
• ภาษาอิตาลี: Lo avrei fatto, purché tu mi avessi Assistito.

กริยาแสดงความปรารถนา ( subjuntivo ) เป็นองค์ประกอบพื้นฐานของภาษาสเปน ภาษาพูดใช้กริยาประเภทนี้มากกว่าภาษาละตินอื่นๆ และไม่มีคำใดที่เหมือนกับกริยาประเภทอื่นเลย เป็นเรื่องปกติที่จะพบประโยคยาวๆ ที่ซับซ้อนซึ่งใช้กริยาแสดงความปรารถนาเกือบทั้งหมด

กริยาในรูปประธานรอง (Subjunctive) ใช้ร่วมกับสำนวนที่ไม่ระบุผู้กระทำ และสำนวนที่แสดงอารมณ์ ความคิดเห็น ความปรารถนา หรือมุมมอง ที่สำคัญกว่านั้นคือ สามารถใช้ได้กับสถานการณ์สมมติส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะมีโอกาสเกิดขึ้นหรือไม่ มีความต้องการหรือไม่ก็ตาม โดยปกติแล้ว มีเพียงความแน่นอนของข้อเท็จจริง (หรือการกล่าวถึงข้อเท็จจริง) เท่านั้นที่จะทำให้ไม่สามารถใช้กริยาในรูปประธานรองได้ แตกต่างจากภาษาฝรั่งเศส กริยาในรูปประธานรองยังใช้ในวลีที่แสดงเงื่อนไขในอดีตด้วย รูปแบบปฏิเสธของกริยาในรูปคำสั่ง (Imperative) มีรูปแบบเดียวกันกับกริยาในรูปประธานรองในปัจจุบัน

ตัวอย่างการแนะนำกริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) ที่พบบ่อย ได้แก่:

• que...หรือ de que...เช่นเดียวกับในทะเล que (การเสริมในปัจจุบัน) lo que Dios quiera (การเสริมในปัจจุบัน): 'ปล่อยให้เป็นไปตามที่พระเจ้าประสงค์'
• ศรี... : 'ถ้า...' (เช่น si estuvieras : 'ถ้าคุณเป็น...')
• Donde : 'ที่ไหน...' (เช่น donde sea , 'ที่ใดก็ได้')
• Cuando : 'เมื่อ...' (หมายถึงเวลาในอนาคต เช่น cuando vaya 'เมื่อฉันไป')
• Aunque : 'แม้ว่า/ถึงแม้ว่า/แม้ว่า...'
• Ojalá... 'ฉันหวังว่า...' (มาจากภาษาอาหรับ إن شاء Alله ,ใน šāʾ ʾallāh , ' พระเจ้าทรงประสงค์' ) เช่น Ojalá que llueva (ส่วนเสริมปัจจุบัน) 'ฉันหวังว่าฝนจะตก' หรือ Ojalá que lloviera (ส่วนเสริมในอดีต) 'ฉันหวังว่าฝนจะตก'

อย่างไรก็ตาม กริยาในรูปประธานรองสามารถใช้แทนกริยาในรูปอื่นๆ ได้โดยลำพัง

ตัวอย่างเช่น ประโยค "I would like" สามารถพูดได้ในรูปประโยคเงื่อนไขQuerríaหรือในรูปประโยคกริยาแสดงความปรารถนาในอดีตQuisieraเช่นQuisiera (กริยาแสดงความปรารถนาในอดีต) que vinieras (กริยาแสดงความปรารถนาในอดีต) ซึ่งหมายความว่า "ฉันอยากให้คุณมา"

ความคุ้นเคยหรือการหลีกเลี่ยงการใช้กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) ของผู้พูดภาษาที่สอง สามารถบ่งชี้ระดับความเชี่ยวชาญในภาษาของพวกเขาได้ การใช้กริยาในรูปประธานรองที่ซับซ้อนเป็นรูปแบบที่พบได้บ่อยในการพูดคุยในชีวิตประจำวันของผู้พูดภาษาแม่ แต่เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจอย่างถ่องแท้ แม้แต่สำหรับผู้เรียนภาษาสเปนที่มีความเชี่ยวชาญในระดับหนึ่งแล้วก็ตาม (เช่น ฉันอยากให้คุณมาในวันพฤหัสบดี: Me habría gustado (conditional perfect) que vinieras (past subjunctive) el jueves )

ตัวอย่างหนึ่งของความละเอียดอ่อนของกริยาในรูปประธานรองในภาษาสเปน สามารถพบได้ในวิธีที่กาลเวลา (อดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต) ปรับเปลี่ยนสำนวน "be it as it may" (แปลตรงตัวว่า "จะเป็นอย่างไรก็ช่าง"):

• Sea lo que sea (กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน + กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน): 'ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น/อะไรก็ตาม'
• Sea lo que fuera (กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน + กริยาแสดงความปรารถนาในอดีต): 'ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม'
• Fuera lo que fuera (อดีตที่ผนวกเข้ามา + อดีตที่ผนวกเข้ามา): (ความหมายคล้ายกับข้างต้น)
• Sea lo que fuere . (กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน + กริยาแสดงความปรารถนาในอนาคต): 'ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม'
• Fuera lo que hubiera sido . (กริยาอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา + กริยาอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา): 'ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม'

สามารถทำการเปลี่ยนแปลงในลักษณะเดียวกันกับสำนวน " Sea como sea"หรือ "no matter how" โดยที่ความหมายจะเปลี่ยนไปในลักษณะเดียวกัน

ภาษาสเปนมีกริยาในรูปอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (Past Subjunctive) สองแบบ ซึ่งเกือบจะเหมือนกันทุกประการ ยกเว้นว่าแบบแรกเติม-ra-ส่วนแบบที่สองเติม-se-โดยทั่วไปแล้วทั้งสองแบบสามารถใช้แทนกันได้ แม้ว่า แบบที่ เติม -se-อาจจะใช้กันบ่อยกว่าในสเปนเมื่อเทียบกับพื้นที่อื่นๆ ที่ใช้ภาษาสเปน นอกจากนี้ แบบที่เติม -ra-ยังสามารถใช้แทนกริยาแสดงเงื่อนไข (Conditional) ในบางโครงสร้างประโยคได้อีกด้วย

กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน

ในภาษาสเปน รูปแบบกริยาปัจจุบันกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (Subjunctive) จะแตกต่างจากรูปแบบกริยาปัจจุบันกาลแบบกริยาแสดงความจริง (Indicative) ที่สอดคล้องกันเสมอ ตัวอย่างเช่น ในขณะที่สำนวนภาษาอังกฤษ "that they speak" หรือภาษาฝรั่งเศส " qu'ils parlent"สามารถใช้ได้ทั้งในรูปกริยาแสดงความจริงหรือกริยาแสดงความปรารถนา แต่ในภาษาสเปน " que hablen"เป็นรูปกริยาแสดงความปรารถนาอย่างชัดเจน (รูปกริยาแสดงความจริงที่สอดคล้องกันคือ"que habl a n ") หลักการเดียวกันนี้ใช้ได้กับกริยาทุกคำ ไม่ว่าประธานจะเป็นอะไรก็ตาม

กริยาในรูป ประธานกาลปัจจุบัน (Present subjunctive) ใช้เมื่อมีประโยคย่อยสองประโยคคั่นด้วยคำว่า"que"อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่าทุก ประโยคย่อยที่ขึ้นต้น ด้วย "que"จะต้องใช้ในรูปประธานกาลเสมอไป ประโยคย่อยเหล่านั้นต้องมีคุณสมบัติอย่างน้อยหนึ่งข้อต่อไปนี้:

• กริยาของประโยคหลักแสดงอารมณ์ (เช่น ความกลัว ความสุข ความเศร้า ฯลฯ) ^{[ 6 ]}
• มีการใช้สำนวนที่ไม่ระบุผู้กระทำในประโยคหลัก (สิ่งสำคัญคือ...)
• กริยาในประโยคย่อยที่สองอยู่ในรูปกริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive)

ตัวอย่างเช่น:

• Ojalá que me compren (เปรียบเทียบ) ยกเลิก regalo ('ฉันหวังว่าพวกเขาจะซื้อของขวัญให้ฉัน')
• Te recomiendo que no corras (correr) con tijeras. ('ฉันขอแนะนำว่าอย่าวิ่งด้วยกรรไกร')
• ดูโด เก เอล ร้านอาหาร อาบรา (อาบริร์) และลาซเซส์. ('ฉันสงสัยว่าร้านอาหารอาจจะเปิดตอนหกโมง')
• แท้จริง discutiremos cuando venga (venir) ('เราจะพูดถึงเรื่องนี้เมื่อเขา/เธอมา')
• Es สำคัญ que (nosotros) hagamos ejercicio. ('สิ่งสำคัญคือเราต้องออกกำลังกาย')
• ฉัน alegro de que (tú) ทะเล mi amiga ('ฉันดีใจที่คุณเป็นเพื่อนของฉัน')

กริยาแสดงความปรารถนาในอดีต (ไม่สมบูรณ์)

กริยาในรูปอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (Subjunctive) สามารถใช้แทนกันได้ โดยลงท้ายด้วย-seหรือ-raทั้งสองรูปแบบมาจากกริยาบุรุษที่สามพหูพจน์ ( ellos, ellas, ustedes ) ของกริยาอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา ตัวอย่างเช่น กริยาestarเมื่อผันในรูปบุรุษที่สามพหูพจน์ของกริยาอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา จะกลายเป็นestuvieronจากนั้นตัด คำลงท้าย -ron ออก แล้วเติม-seหรือ-raจึงกลายเป็นestuvieseหรือestuvieraกริยาแสดงความปรารถนาในรูปอดีตกาลสามารถใช้กับประโยค "ถ้า...แล้ว" ที่มีเงื่อนไขได้ ตัวอย่างเช่นSi yo fuera/fuese el maestro, no mandaría demasiados deberes. ('ถ้าฉันเป็นครู ฉันจะไม่ให้การบ้านมากเกินไป')

อนาคตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา

ในภาษาสเปน กริยาอนาคตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (future subjunctive tense) ปัจจุบันพบได้น้อย แต่ยังคงใช้ในบางสำเนียงของภาษาสเปนและในการพูดแบบเป็นทางการ โดยปกติจะใช้ในวรรณกรรม วลี และสำนวนโบราณ และเอกสารทางกฎหมาย รูปแบบคล้ายกับรูป -raของกริยาอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (imperfect subjunctive) แต่ลงท้ายด้วย-reแทน-ra , -resแทน-rasเป็นต้น ตัวอย่างเช่นSi así yo no lo hiciere, que Dios y la patria me lo demanden. (ถ้าฉันไม่ทำ ขอให้พระเจ้าและปิตุภูมิเรียกร้องจากฉัน)

วลีที่แสดงกริยาแสดงความปรารถนาในอนาคตโดยปกติจะใช้กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน ตัวอย่างเช่น: 'ฉันหวังว่า พรุ่งนี้ ฝนจะตก ' จะเขียนได้ง่ายๆ ว่าEspero que llueva mañana (โดยที่lluevaคือกริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบันบุรุษที่สามเอกพจน์ของlloverซึ่งแปลว่า 'ฝนตก')

กริยาแสดงความปรารถนา (อดีตกาลสมบูรณ์)

ในภาษาสเปน กริยาในรูปอดีตกาลสมบูรณ์แบบ (pluperfect subjunctive tense) ใช้เพื่ออธิบายความปรารถนาที่ต่อเนื่องในอดีต ตัวอย่างเช่นDesearía que (tú) hubieras ido al cine conmigo el viernes pasado. ('ฉันหวังว่าคุณจะไปดูหนังกับฉันเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว') ในการสร้างกริยานี้ ขั้นแรกให้ผันกริยาhaber ในรูป subjunctive (ในตัวอย่างข้างต้นhaberกลายเป็นhubieras ) จากนั้นจึงผันคำกริยาในรูป participle ของกริยาหลัก (ในกรณีนี้คือการเติม: irกลายเป็นido )

• Me gustaría que 'hubieras ido'/'hubieses ido', pero él suspensionió su Examen de matemáticas. ('ฉันคงจะชอบถ้าคุณไปแต่เขาสอบไม่ผ่านวิชาคณิตศาสตร์')

รูป แบบ -seของกริยาอดีตกาลแบบไม่สมบูรณ์ (imperfect subjunctive) มาจากกริยาอดีตกาลแบบสมบูรณ์ (pluperfect subjunctive) ของภาษาละตินสามัญ และ-raมาจากกริยาอดีตกาลแบบสมบูรณ์ (pluperfect indicative) ซึ่งรวมกันเพื่อแทนที่ส่วนท้ายของกริยาอดีตกาลแบบสมบูรณ์ก่อนหน้านี้ รูปแบบ -reมีความซับซ้อนกว่า โดยมีต้นกำเนิดมาจากการรวมกันของกริยาอดีตกาลแบบสมบูรณ์ (perfect subjunctive) และกริยาอนาคตกาลแบบสมบูรณ์ (future perfect indicative) (ซึ่งแม้จะอยู่ในกาลที่แตกต่างกัน แต่ก็บังเอิญเหมือนกันในบุคคลที่สองและสาม) ก่อนที่จะสูญเสียความเป็นสมบูรณ์ไปในการเปลี่ยนไปเป็นกริยาอนาคตกาลแบบไม่สมบูรณ์ ดังนั้น รูปแบบ -raและ-seจึงมีความหมายในอดีต (โดยเฉพาะอดีตกาลแบบสมบูรณ์) เสมอ แต่มีเพียง รูปแบบ -se เท่านั้น ที่อยู่ในกาลแบบไม่สมบูรณ์ที่ รูปแบบ -reมีมาตั้งแต่เริ่มปรากฏ^{[ 7 ]}

ในภาษาโปรตุเกส เช่นเดียวกับในภาษาสเปน กริยาแสดงความปรารถนา ( subjuntivoหรือconjuntivo ) มีความซับซ้อน โดยทั่วไปใช้พูดถึงสถานการณ์ที่มองว่าไม่แน่นอน จินตนาการ สมมติฐาน ถูกเรียกร้อง หรือจำเป็น นอกจากนี้ยังสามารถแสดงอารมณ์ ความคิดเห็น ความไม่เห็นด้วย การปฏิเสธ หรือความปรารถนาได้ คุณค่าของมันคล้ายคลึงกับกริยาแสดงความปรารถนาในภาษาอังกฤษแบบทางการ:

กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน

• คำสั่ง: Faça-se luz! 'ให้มีแสงสว่าง!'
• คำอธิษฐาน: วีว่า โอ เร! 'ทรงพระเจริญ!'
• ความจำเป็น: É สำคัญ que ele compreenda isso. “มันเป็นสิ่งสำคัญที่เขาจะต้องเข้าใจเรื่องนั้น”
• ในอนุประโยคย่อยบางประโยค:
  • Ainda que seja o meu aniversário... 'ถึงแม้จะเป็นวันเกิดของฉันก็ตาม'
  • Antes que eu vá... 'ก่อนที่ฉันจะไป ... '

กริยาอดีตกาลไม่สมบูรณ์ (กริยาแสดงความปรารถนา)

เช่นเดียวกับในภาษาสเปน กริยาในรูปอดีตกาลไม่สมบูรณ์ (imperfect subjunctive) ก็มีการใช้กันอย่างแพร่หลายในภาษาพูดทั่วไป โดยใช้เพื่อทำให้กาลของอนุประโยคสอดคล้องกับกาลของประโยคหลัก เป็นต้น

• ภาษาอังกฤษ: It is [present indicative] necessary that you ( pl. ) speak [present subjunctive]. → It was [past indicative] necessary that you ( pl. ) speak [present subjunctive].
• โปรตุเกส: É [ตัวบ่งชี้ปัจจุบัน] necessário que vós faleis [ส่วนที่ผนวกเข้ามาในปัจจุบัน] → Era necessário [บ่งชี้ในอดีต (ไม่สมบูรณ์)] que vós falásseis [เสริมอดีต (ไม่สมบูรณ์)]

กริยาในรูปอดีตกาลไม่สมบูรณ์ (Imperfect Subjunctive) ยังใช้เมื่อประโยคหลักอยู่ในรูปเงื่อนไขด้วย :

• ภาษาอังกฤษ: จำเป็นอย่างยิ่งที่เขาจะ ต้องพูด [กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน]
• โปรตุเกส: Seria [มีเงื่อนไข] necessário que ele falasse [การเสริมที่ไม่สมบูรณ์]

มีนักเขียนบางกลุ่มที่มองว่ากริยาเงื่อนไขในภาษาโปรตุเกสเป็น "อนาคตในอดีต" ของกริยาบอกเล่า มากกว่าที่จะเป็นกริยาอีกรูปแบบหนึ่ง พวกเขาเรียกมันว่าfuturo do pretérito ('อนาคตของอดีต') โดยเฉพาะในบราซิล

อนาคตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา

ภาษาโปรตุเกสแตกต่างจากภาษาไอบีโร-โรมานซ์อื่นๆ ตรงที่ยังคงรักษากริยาแสดงเงื่อนไขในอนาคตแบบยุคกลาง ( futuro do subjuntivo ) ไว้ ซึ่งแทบจะไม่ใช้ในภาษาสเปนและได้สูญหายไปแล้วใน ภาษา ไอบีเรียตะวันตก อื่นๆ กริยานี้แสดงถึงเงื่อนไขที่ต้องเกิดขึ้นในอนาคต หรือสันนิษฐานว่าจะเกิดขึ้นในอนาคต ก่อนที่เหตุการณ์จะเกิดขึ้นได้ ภาษาสเปนและภาษาอังกฤษจะใช้กริยาปัจจุบันในประโยคประเภทนี้

ตัวอย่างเช่น ในประโยคเงื่อนไขที่มีประโยคหลักอยู่ในรูปเงื่อนไข ภาษาโปรตุเกส สเปน และอังกฤษจะใช้กาลอดีตในประโยคย่อย อย่างไรก็ตาม หากประโยคหลักอยู่ในอนาคต ภาษาโปรตุเกสจะใช้กาลอนาคตแบบกริยาแสดงความปรารถนา (future subjunctive) ในขณะที่ภาษาอังกฤษและสเปนใช้กาลปัจจุบันแบบกริยาบอกเล่า (present indicative) (ภาษาอังกฤษ เมื่อใช้ในรูปแบบที่เป็นทางการอย่างเคร่งครัด จะใช้กาลปัจจุบันแบบกริยาแสดงความปรารถนาในสถานการณ์เหล่านี้ ตัวอย่างเช่น "Should I be, then...")

• ถ้าฉันเป็นกษัตริย์ (ในรูปอดีตกาลกริยาแสดงความปรารถนา) ฉันจะยุติความหิวโหย (ในรูปเงื่อนไข)
  • สเปน: Si fuera [เสริมที่ไม่สมบูรณ์] rey, acabaría con [มีเงื่อนไข] el hambre .
  • โปรตุเกส: Se fosse [เสริมที่ไม่สมบูรณ์] rei, acabaria com [มีเงื่อนไข] a fome
• ถ้าฉันได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี ฉันจะเปลี่ยนแปลงกฎหมาย ( ในภาษาอังกฤษ เชิงเทคนิคคือ "should I be " หรือ "present subjunctive")
  • สเปน: Si soy [ตัวบ่งชี้ปัจจุบัน] elegido presidente, cambiaré [ตัวบ่งชี้อนาคต] la ley .
  • ภาษาโปรตุเกส: Se สำหรับ [การเสริมอนาคต] eleito presidente, mudarei [ตัวบ่งชี้ในอนาคต] a lei

สถานการณ์แรกเป็นสถานการณ์สมมติผู้ฟังรู้ว่าผู้พูดไม่ใช่กษัตริย์ อย่างไรก็ตาม ประโยคที่สองแสดงถึงคำสัญญาเกี่ยวกับอนาคต ผู้พูดอาจได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีก็ได้

ยกตัวอย่างเช่น พ่ออาจพูดกับลูกชายว่า:

• เมื่อคุณอายุ [ปัจจุบันกาล] มากขึ้น คุณจะเข้าใจ [อนาคตกาล]
• สเปน: ทะเล Cuando [ปัจจุบันที่ผนวกเข้ามา] นายกเทศมนตรี, comprenderás [บ่งชี้ในอนาคต]
• ฝรั่งเศส: Quand tu seras [ตัวบ่งชี้อนาคต] grand, tu comprendras [ตัวบ่งชี้อนาคต]
• ภาษาอิตาลี: Quando sarai [ตัวบ่งชี้อนาคต] grande, comprenderai [ตัวบ่งชี้อนาคต]
• ภาษาโปรตุเกส: Quando fores [การเสริมอนาคต] mais velho, compreenderás [การบ่งชี้ในอนาคต]

กาลอนาคตแบบกริยาแสดงความปรารถนา (future subjunctive) มีรูปแบบเหมือนกับกาลกริยาแสดงบุคคล (personal infinitive) ในกริยาปกติ แต่จะแตกต่างกันในกริยาไม่ปกติบางคำที่ใช้บ่อย อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างที่อาจเกิดขึ้นระหว่างกาลทั้งสองนั้นเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของรากศัพท์เท่านั้น ทั้งสองกาลจะมีส่วนท้ายเหมือนกันเสมอ

ความหมายของประโยคสามารถเปลี่ยนแปลงได้โดยการสลับระหว่างกริยาแสดงความปรารถนาและกริยาแสดงความจริง:

• Ele pensou que eu fosse alto (เขาคิดว่าฉันสูง [แต่ฉันไม่สูง])
• Ele pensou que eu era alto (เขาคิดว่าฉันสูง [และฉันก็สูง หรือฉันไม่แน่ใจว่าฉันสูงหรือไม่])
• Se formos lá (If we go there)
• Se vamos lá (เทียบเท่ากับ "ถ้าเราจะไปที่นั่น")

ด้านล่างนี้คือตารางแสดงการผันคำกริยาในรูปประธานและรูปเงื่อนไขสำหรับคำกริยาปกติแบบแรก (-ar) โดยมีfalar (พูด) เป็นตัวอย่าง

กริยาแสดงความปรารถนาแบบผสม

กริยาผสมในรูปกริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) มีความจำเป็นในประโยคที่ซับซ้อนกว่า เช่น อนุประโยคที่มีกริยาแสดงการกระทำสมบูรณ์ (perfective tenses) แทรกอยู่ เช่น สภาวะสมบูรณ์ในอนาคต ในการสร้างกริยาผสมในรูปกริยาแสดงความปรารถนา กริยาช่วย ( terหรือhaver ) ต้องผันให้ตรงกับรูปกริยาแสดงความปรารถนาที่เกี่ยวข้อง ในขณะที่กริยาหลักต้องใช้คำกริยาในรูปกริยาไม่แท้ (participle)

• Queria que houvesses sido eleito presidente ('ฉันหวังว่าคุณจะได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี')
• É สำคัญ que hajas compreendido isso. ('สิ่งสำคัญคือคุณต้องเข้าใจสิ่งนั้น')
• Quando houver sido eleito presidente, มูดาเร อา เล่ย. ('เมื่อฉันจะได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีฉันจะเปลี่ยนกฎหมาย')
• Cidade haver-se-ia afundado se não fosse por seus alicerces ('เมืองคงจะจมถ้าไม่ใช่เพราะรากฐาน')

ภาษาโรมาเนียเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาบอลข่าน (Balkan Sprachbund)และด้วยเหตุนี้จึงใช้กริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive )อย่างแพร่หลายมากกว่าภาษาโรมานซ์อื่นๆ กริยาแสดงความปรารถนาจะมีคำสันธานsă เสมอ ซึ่งทำหน้าที่เป็นองค์ประกอบโครงสร้างทางสัณฐานวิทยาภายในรูปกริยาเหล่านี้ กริยาแสดงความปรารถนามีสองกาล คือ กาลอดีตและกาลปัจจุบัน โดยปกติจะใช้ในอนุประโยค

กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบัน

กริยาในรูปปัจจุบันกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (Subjunctive) มักสร้างขึ้นในบุคคลที่ 1 และ 2 ทั้งเอกพจน์และพหูพจน์ โดยการเติมคำเชื่อมsăไว้หน้ากริยาแสดงความปรารถนา (Indicative) ในปัจจุบันกาล (เช่น กริยาแสดงความปรารถนาam 'ฉันมี' เป็น subjunctive să am '(ว่า) ฉันมี'; กริยาแสดงความปรารถนาvii 'คุณมา' เป็น subjunctive să vii '(ว่า) คุณมา') สำหรับบุคคลที่ 3 กริยาส่วนใหญ่จะมีรูป subjunctive เฉพาะ ซึ่งแตกต่างจากกริยาแสดงความปรารถนาทั้งในส่วนท้ายหรือส่วนรากคำ อย่างไรก็ตาม ไม่มีข้อแตกต่างระหว่างเอกพจน์และพหูพจน์ของกริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบันกาลในบุคคลที่ 3 ตัวอย่างเช่นare 'เขามี' และau 'พวกเขามี' ในรูป subjunctive คือsă aibă '(ว่า) เขามี' และsă aibă '(ว่า) พวกเขามี'

กาลปัจจุบันเป็นกาลที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในบรรดากาลกริยาแสดงความปรารถนา ความชอบ การอนุญาต ความเป็นไปได้ คำขอ คำแนะนำ ฯลฯ เช่นa vrea 'ต้องการ', a dori 'ปรารถนา', a prefera 'ชอบ', a lăsa 'อนุญาต', a ruga 'ขอ', a sfătui 'แนะนำ' เป็นต้น

เมื่อใช้โดยลำพัง กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) มีทั้ง ค่ากริยา ช่วย (modal)และ ค่ากริยาคำสั่ง ( imperative ) ซึ่งบ่งบอกถึงความปรารถนา ความกลัว คำสั่ง หรือคำขอ กริยาในรูปประธานรองปัจจุบันใช้ในคำถามที่มีค่ากริยาช่วยว่า " ควร" (should )

• Să plec? 'Should I leave?'
• สบายดีไหม? 'ฉันควรจะอยู่นานกว่านี้ไหม'
• คุณทำได้หรือเปล่า? 'ทำไมเขา/เธอถึงควรจากไป?'

กริยาในรูปประธานกาลปัจจุบันมักใช้เป็นคำสั่ง โดยส่วนใหญ่ใช้กับบุคคลอื่นที่ไม่ใช่บุรุษที่สอง เมื่อใช้กับบุรุษที่สอง กริยานี้จะมีความหมายที่หนักแน่นกว่าคำสั่งเสียอีก บุรุษที่หนึ่งพหูพจน์สามารถนำหน้าด้วยคำอุทานhaiซึ่งจะเพิ่มความเข้มข้นของความหมายเชิงคำสั่งของโครงสร้างนั้น

• Să mergem! 'Let us go!' or Hai să mergem! 'Come on, let's go!'
• Să plece imediat! 'I want him to leave immediately!'
• Să-mi aduci un pahar de apă! 'Bring me a glass of water!'

The subjunctive present is used in certain set phrases used as greetings in specific situations:

• Să creşti mare! (to a child after they have declared their age or thanked someone)
• Să ne (să-ţi, să vă) fie de bine! (to people who have finished their meals)
• Să-l (să o, să le etc.) porţi sănătos / sănătoasă! (when someone shows up in new clothes, with new shoes)
• Dumnezeu să-l (s-o, să-i, să le) ierte! (after mentioning the name of a person who died recently)

Past subjunctive

The past tense of the subjunctive mood has one form for all persons and numbers of all verbs: să fi followed by the past participle of the verb. The past subjunctive is used after the past optative-conditional of verbs that require the subjunctive (a trebui, a vrea, a putea, a fi bine, a fi necesar, etc.), in constructions that express necessity or desire in the past:

• Ar fi trebuit să fi rămas acasă. 'You should have stayed home.'
• Ar fi fost mai bine să mai fi stat. 'It would have been better if we had stayed longer.'

When used independently, the past subjunctive indicates a regret related to a past-accomplished action that is seen as undesirable at the moment of speaking:

• Să fi rămas acasă. 'We should have stayed at home.' (Note: the same construction can be used for all persons and numbers.)^[8]

In Welsh, there are two forms of the subjunctive: present and imperfect. The present subjunctive is barely ever used in spoken Welsh except in certain fixed phrases, and is restricted in most cases to the third person singular. However, it is more likely to be found in literary Welsh, most widely in more old-fashioned registers. The third-person singular is properly used after certain conjunctions and prepositions, but in spoken Welsh the present subjunctive is frequently replaced by either the infinitives, the present tense, the conditional, or the future tense (called the present-future by some grammarians).

กริยาในรูปอดีตกาลไม่สมบูรณ์ (imperfect subjunctive) เช่นเดียวกับในภาษาอังกฤษ มีผลเฉพาะกับกริยาbod ('เป็น') เท่านั้น ใช้หลังpe (รูปหนึ่งของ 'ถ้า') และต้องใช้ร่วมกับกริยาในรูปเงื่อนไข (conditional subjunctive) เช่นPe bawn i'n gyfoethog, teithiwn i trwy'r byd. ('ถ้าฉันรวยฉันจะเดินทางไปทั่วโลก')

สำหรับคำกริยาอื่นๆ ในภาษาเวลส์ เช่นเดียวกับในภาษาอังกฤษ กริยาในรูปอดีตกาลแบบไม่สมบูรณ์ (imperfect subjunctive) ใช้รากศัพท์เดียวกันกับกริยาในรูปอดีตกาลแบบมีเงื่อนไข (conditional subjunctive) และกริยาในรูปอดีตกาลแบบบอกเล่า (imperfect indicative)

ในภาษาเกลิกสกอตแลนด์กริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) มีอยู่จริง แต่ยังคงใช้รูปแบบจากกริยาแสดงความจริง (indicative) กล่าวคือ กริยาแสดงความปรารถนาในปัจจุบันใช้รูปแบบอนาคตแบบมีเงื่อนไข และกริยาแสดงความปรารถนาในอดีตใช้รูปแบบเงื่อนไข โดยปกติแล้ว กริยาแสดงความปรารถนาจะใช้ในสุภาษิตหรือสัจธรรมในวลีที่ขึ้นต้นด้วย 'อาจจะ...' ตัวอย่างเช่น:

• กัมบิริห์ รุยเซียร์ต ฟาดา!รหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'กษัตริย์ริชาร์ดทรงพระเจริญ' (ตัวอักษร 'ขอกษัตริย์ริชาร์ดทรงพระเจริญ')
• Gum bi beanachd Dè oirbh uile!รหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'ขอให้พระเจ้าอวยพรพวกคุณทุกคน!'
• กัน กับเอ ฟอยส์ อัน สิท.รหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'ขอให้เขาไปสู่สุขคติ'

ในประโยคที่ต้องการความหมายหรือความปรารถนาที่ชัดเจนยิ่งขึ้น อาจใช้กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) เป็นคำสันธานได้:

• Se àm gum fàg e a-nis.รหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'ถึงเวลาแล้วที่เขาจากไปแล้ว'
• Tha e riatanach gun tèid iad gu sgoil gach la.รหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'จำเป็นที่พวกเขาต้องไปโรงเรียนทุกวัน'
• ฟายห์นิช เอนาช ฟาอิกมิ อิเซ.รหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'เขาถามว่าฉันไม่เห็นเธอ'

กริยาแสดงความปรารถนาในภาษาเกลิกบางครั้งจะใช้คำเชื่อมgunรหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd (หรือgumรหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gdหน้าคำกริยาที่ขึ้นต้นด้วยพยัญชนะริมฝีปาก ) ซึ่งสามารถแปลว่า 'ว่า' หรือ 'อาจจะ...' ในขณะที่กำลังอธิษฐานขอพร ส่วนในประโยคปฏิเสธ จะใช้ nachรหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gdแทน

โปรดสังเกตว่ากริยาในรูปปัจจุบันกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (present subjunctive) นั้นเหมือนกับกริยาในรูปอนาคตกาลแบบกริยาแสดงเงื่อนไข (dependent future tense) ซึ่งไม่มีคำลงท้ายว่า -idhรหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd

ในภาษาเกลิกสกอตแลนด์ กริยาbiรหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'เป็น' ในรูปอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา คือrobhรหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gdซึ่งเหมือนกับรูปกริยาแสดงความปรารถนาในรูปอดีตกาลแบบกริยาบอกเล่า

สำหรับคำกริยาอื่นๆ ทุกคำในภาษาเกลิก รูปกริยาในอดีตกาลแบบกริยาแสดงความปรารถนา (Past subjunctive) จะเหมือนกับรูปกริยาแสดงเงื่อนไข (Conditional) ทุกประการ

ตัวอย่าง:

• น่านรอบ มี เบียร์ทีช, ชิวบลายน์ แอร์ ฟีดห์ แอน เซาเกล.รหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'ถ้าฉันรวย ฉันจะเดินทางไปทั่วโลก'
• มูระ ดานัยน์ม' โอบีร์-ธาชัย, ภิทินน์ แอน อัน ไตรโอเบลด.รหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd 'ถ้าฉันไม่ทำการบ้าน ฉันคงเดือดร้อนแน่'
  • หรือ: มุระ รอบ มี แอร์ ม โอบีร์-ดาชัย อา ดานัมห์, ภิทินน์ (แอร์ อา ภิธ) และอัน ไตรโอเบลดรหัส: gla ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gd

ในภาษาไอริช (Gaeilge) กริยาในรูป subjunctive ถือเป็นกาลที่ล้าสมัยสำหรับการพูดในชีวิตประจำวัน (ยกเว้นในวลีที่กำหนดไว้) แต่ก็ยังคงปรากฏให้เห็นบ่อยครั้งในงานเขียน เช่นเดียวกับในภาษาเกลิกสกอตแลนด์ (ภาษาพี่น้อง) กริยาในรูป subjunctive ของภาษาไอริชสื่อถึงความคิดของการปรารถนาสิ่งใดสิ่งหนึ่ง โดยปรากฏในสุภาษิตและคำอวยพรที่มีชื่อเสียงของไอร์แลนด์^{[ 9 ]}

โดยปกติแล้ว กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) จะสร้างขึ้นจากคำว่าgoรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga (ซึ่งจะแทนที่และเติมn-ต่อท้ายคำกริยาที่ขึ้นต้นด้วยสระ) ร่วมกับรูปประธานรองของคำกริยา ประธาน และสิ่งที่ปรารถนา ตัวอย่างเช่น:

• ไป dté tú slán.รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga 'ขอให้คุณสบายดี' (จุด: 'ขอให้คุณไปได้ดี')

• ไป dtuga Dia cial duit.รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga 'ขอพระเจ้าประทานความรู้สึกแก่คุณ'

• ไปที่ Diabhal toirneach de d'anam ใน Ifreannรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga 'ขอให้ปีศาจส่งเสียงฟ้าร้องให้กับจิตวิญญาณของคุณในนรก'
• ไป มเบียนไน ดิอา ทู.รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga 'ขอให้พระเจ้าอวยพรคุณ'

โดยทั่วไปแล้ว กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) จะสร้างขึ้นโดยการนำรากของคำกริยามาเติมส่วนท้ายของรูปประธานรองที่เหมาะสม ขึ้นอยู่กับรูปประธานรองแบบกว้างหรือแบบแคบ และการผันคำกริยาแบบที่หนึ่งหรือแบบที่สอง ตัวอย่างเช่น คำว่าbogรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga 'เคลื่อนย้าย' จะเติม-a เข้าไปในรากของคำ กริยาเพื่อสร้างรูปประธานรองในบุรุษที่หนึ่งคือ boga méรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga

การผันคำกริยาแบบที่หนึ่ง:

การผันคำกริยาแบบที่สอง:

นอกจากนี้ยังมีความไม่ปกติในคำกริยาบางคำในรูปกริยาแสดงความปรารถนา คำกริยาbí 'เป็น' เป็นคำกริยาที่ไม่ปกติที่สุดในภาษาไอริช (เช่นเดียวกับภาษาอินโด-ยุโรปส่วนใหญ่): รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga

วลีภาษาไอริชgo raibh maith agatรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga ('ขอบคุณ') ใช้กริยาในรูปประธานของbíรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gaและมีความหมายตรงตัวว่า 'ขอให้มีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นกับคุณ'

คำกริยาบางคำไม่เป็นไปตามการผันคำกริยาในรูปประธานตามที่แสดงไว้ข้างต้น ความผิดปกติเหล่านี้เกิดขึ้นกับคำกริยาที่มีรากคำลงท้ายด้วยสระที่เน้นเสียงอยู่แล้ว และด้วยเหตุนี้ ตามกฎการสะกดและการออกเสียงของภาษาไอริชจึงไม่สามารถเติมสระที่เน้นเสียงอื่นได้อีก ตัวอย่างเช่น:

แม้ว่าคำว่า feoighรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gaจะไม่มีsíneadh fadaรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga (เครื่องหมายเน้นเสียง) แต่ตัวoในตำแหน่งนี้จะถูกเน้นเสียง (ออกเสียงเหมือนó ) ดังนั้นกริยาในรูป subjunctive จึงไม่เป็นไปตามกฎ

ในภาษาอังกฤษมีการใช้กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) แต่ในภาษาไอริชอาจไม่มีการใช้ และอาจใช้กริยาในรูปอื่นแทน ตัวอย่างเช่น:

• Dá mbaรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga (อดีต/เงื่อนไขของ copula ) mise tusa, dhéanfainnรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga (เงื่อนไข) staidéar le haghaidh an scrúdaithe amárach.รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga 'ถ้าฉันเป็น (อดีตเสริม) คุณ ฉันจะเรียนเพื่อสอบพรุ่งนี้' ^{[ 10 ]}
• Is mian liom go raibhรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga (ปัจจุบันย่อย) tú anseo.รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga 'ฉันหวังว่า (นั่น) คุณ (ผ่านย่อย) ที่นี่'
• Tá sé tábhachtach go roghnóidhรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga (ตัวบ่งชี้อนาคต) sé ar an mbealach ceart.รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga 'สิ่งสำคัญคือเขาเลือก (ปัจจุบันย่อย) วิธีที่ถูกต้อง'
• Nuair a bheidh/bheasรหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: ga (ตัวระบุในอนาคต) tú níos sine, tuigfidh tú.รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gaเมื่อคุณอายุมากขึ้น (ปัจจุบัน) คุณจะเข้าใจ

โปรดสังเกตว่าในภาษาอังกฤษ สามารถละคำสรรพนามสัมพันธ์"that" ได้ แต่ในภาษาไอริช ต้องคงคำว่า " go"รหัส: gle ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรหัส: gaไว้ นอกจากนี้ ในภาษาอังกฤษ มักใช้กาลปัจจุบันเพื่ออ้างถึงสถานะในอนาคต ในขณะที่ในภาษาไอริชมีความอิสระในการใช้กาลน้อยกว่า (เช่น เวลาจะถูกจำกัดด้วยกาลที่เหมาะสมอย่างเคร่งครัด ปัจจุบันสำหรับปัจจุบัน อดีตสำหรับอดีต อนาคตสำหรับอนาคต) ในตัวอย่างนี้คุณจะโตขึ้นและเมื่อนั้นคุณจะเข้าใจ

ใน ภาษาฮินดี - อูร์ดู ( ฮินดูสถานี ) มีกริยาแสดงความปรารถนาสองแบบคือ กริยาแสดงความปรารถนาแบบปกติ และกริยาแสดงความปรารถนาแบบสมบูรณ์ ซึ่งโดยผิวเผินแล้วมีรูปแบบเหมือนกับกริยาแสดงลักษณะสมบูรณ์ แต่ยังคงแสดงถึงเหตุการณ์ในอนาคต กริยาแสดงลักษณะสมบูรณ์จะใช้กับประโยคเงื่อนไขและสรรพนามสัมพันธ์ เท่านั้น ในการวิเคราะห์ความหมาย การใช้เครื่องหมายแสดงลักษณะสมบูรณ์นี้จะไม่ถือว่าเป็นแบบสมบูรณ์ เนื่องจากมีความเกี่ยวข้องกับการใช้กริยาแสดงความปรารถนามากกว่า มีเพียงรูปแบบผิวเผินเท่านั้นที่เหมือนกับกริยาแสดงลักษณะสมบูรณ์^{[ 11 ]}

กริยาแสดงความปรารถนาแบบปกติสามารถแสดงได้สองกาล คือ ปัจจุบันและอนาคต^{[ 11 ]}นอกจากนี้ยังมีกริยาแสดงความปรารถนาอีกแบบหนึ่ง เรียกว่า กริยาแสดงความ ปรารถนาแบบขัดแย้ง ซึ่งทำหน้าที่เป็นทั้งกริยาแสดงความปรารถนาในอดีตและกริยาแสดงเงื่อนไขในอดีตในภาษาฮินดูสถานี^{[ 12 ]}ภาษาฮินดี-อูร์ดู นอกเหนือจากรูปแบบที่ไม่เกี่ยวกับลักษณะ (หรือลักษณะแบบง่าย) แล้ว ยังมีลักษณะทางไวยากรณ์สามประการ ( เช่นนิสัยสมบูรณ์และต่อเนื่อง ) แต่ละลักษณะสามารถแสดงได้ห้ากริยาแสดงความปรารถนา ( เช่น บอกเล่าสันนิษฐานความปรารถนาขัดแย้งและคำสั่ง ) กริยาแสดงความปรารถนาสามารถแสดงได้ในปัจจุบันกาลเฉพาะกับกริยาhonā 'เป็น' เท่านั้น สำหรับกริยาอื่นๆ จะมีเฉพาะกริยาแสดงความปรารถนาในอนาคตเท่านั้น รูปแบบกริยาแสดงความปรารถนาสำหรับลักษณะทางไวยากรณ์ทั้งสามประการของภาษาฮินดูสถานีสำหรับกริยาhonā 'เป็น' และkarnā 'ทำ' แสดงอยู่ในตารางด้านล่าง

ภาษาสลาฟสูญเสียกริยาแสดงความปรารถนาแบบโปรโตอินโด-ยุโรปไปโดยสิ้นเชิง ในขณะที่กริยาแสดงความปรารถนาแบบเก่าถูกนำมาใช้ใหม่เป็นกริยาแสดงคำสั่ง ภาษาสลาฟสมัยใหม่บางภาษาได้พัฒนาโครงสร้างคล้ายกริยาแสดงความปรารถนาแบบใหม่^{[ 13 ] [ 14 ]}แม้ว่าจะไม่มีคำศัพท์ที่สอดคล้องกันก็ตาม ตัวอย่างเช่น ผู้เขียนบางคนไม่แยกความแตกต่างระหว่างกริยาแสดงความปรารถนากับกริยาแสดงความปรารถนา^{[ 15 ]}ในขณะที่คนอื่นๆ แยกความแตกต่าง^{[ 16 ]}

^{กริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive mood )}ถูกสร้างขึ้นโดยใช้ อนุภาค byไม่ว่าจะใช้เพียงอย่างเดียวหรือสร้างเป็นคำเดียวร่วมกับคำสันธานที่ซับซ้อน เช่นżeby, iżby, ażeby, abyและcoby ^{[ 16 ] [ 17} ] กริยานี้ไม่มีสัณฐานวิทยาของตัวเอง แต่มีกฎว่า อนุภาคที่มี byจะต้องวางไว้หน้าอนุประโยค^{[ 13 ]}เปรียบเทียบ:

• อูเปียรัม เซีย, เช วีโชดซี. (บ่งชี้) 'ฉันยืนยันว่าเขาจะจากไป'
• Upieram się, (że)โดย wyszedł . (เสริม) 'ฉันยืนยันว่าเขาจะจากไป'
• อูเปียรัม เซีย, że wyszedłby . (มีเงื่อนไข) 'ฉันยืนยันว่าเขาจะจากไป'

การใช้กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive mood) ในอนุประโยคย่อยนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นในกรณีของประโยคหลักบางประโยค ตัวอย่างเช่น การพูดว่า* chcę, że to zrobi * นั้นไม่ถูกต้อง ต้องใช้กริยาในรูปประธานรองแทน คือchcę, by to zrobił

กริยาแสดงความปรารถนาไม่สามารถสับสนกับกริยาแสดงเงื่อนไขได้^{[ 13 ]}แม้ว่าในกรณีของกริยาแสดงเงื่อนไข คำลงท้ายbyและอนุพันธ์สามารถเคลื่อนที่ได้

• Upieram się, że wtedy โดย นี วิสเซดล. (มีเงื่อนไข) 'ฉันยืนยันว่าเขาจะไม่จากไปแล้ว [ในเวลานั้น]'
• Upieram się, że โดย wówczas nie wyszedł. (มีเงื่อนไข) 'ฉันยืนยันว่าเขาจะไม่จากไปแล้ว/[ในเวลานั้น]/[ในกรณีนี้]'
• มีสเล, że on โดย akurat wyszedł. (มีเงื่อนไข) 'ฉันคิดว่าเขาคงจะเพิ่งจากไป [เมื่อสักครู่นี้]'
• Myślę, że gdyby wyszedł ...มีเงื่อนไข – 'ฉันคิดว่าถ้าเขาจะจากไป ...'

ไม่มีคำสันธานใดที่บ่งบอกถึงกริยาแสดงความปรารถนา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่มี คำ ว่า żeby

เปรียบเทียบกับอารมณ์เชิงบวก ที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด เช่น เสริมnie nalegam โดยรายการwysłałเทียบกับรายการ optative oby wysłał

ความแตกต่างของกริยาช่วยในอนุประโยคไม่ได้แสดงออกผ่านการลงท้ายของกริยา แต่แสดงออกผ่านการเลือกใช้คำเชื่อม – че (che)หรือда (da) (ซึ่งทั้งสองคำสามารถแปลได้ด้วยสรรพนามสัมพันธ์ 'that') กริยายังคงเหมือนเดิม ในประโยคทั่วไป กริยาในรูปอดีตไม่สมบูรณ์มักใช้กับกริยาบอกเล่า และกริยาในรูปสมบูรณ์ใช้กับกริยาแสดงความปรารถนา แต่สามารถใช้ร่วมกันได้ โดยความหมายจะเปลี่ยนไป ตัวอย่างเช่นiskam da stanesh (สมบูรณ์) หรือiskam da stavash (ไม่สมบูรณ์) 'ฉันต้องการให้คุณลุกขึ้น' ประโยคหลังมีความหนักแน่นกว่า เนื่องจากรูปอดีตไม่สมบูรณ์เป็นโครงสร้างที่ตรงไปตรงมามากกว่า ดังนั้น:

• บ่งชี้(че)
  • знам, че си тук (znam, che si tuk) 'ฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่'
• กริยาแสดงความปรารถนา ( да )
  • настоявам да си тук ( nastoyavam da si tuk ) “ฉันขอยืนยันว่าคุณจะอยู่ที่นี่”

ในภาษาอาหรับคลาสสิกกริยาใน รูปอดีต ไม่สมบูรณ์ ( al-muḍāri' ) มีรูปกริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive) ที่เรียกว่า รูปมัน ซูบ ( منصوب ) ซึ่งแตกต่างจากรูปกริยาแสดงอดีตไม่สมบูรณ์ในรูปแบบส่วนใหญ่ กล่าวคือ หากรูปกริยาแสดงอดีตมี-uรูปกริยาแสดงความปรารถนาจะมี-aและหากรูปกริยาแสดงอดีตมี-naหรือ-niรูปกริยาแสดงความปรารถนาจะไม่มีอะไรเลย ( ส่วนท้าย -naในบุรุษที่สองและสามพหูพจน์เพศหญิงนั้นแตกต่างกัน คือ มันบ่งบอกเพศและจำนวน ไม่ใช่กริยาแสดงอารมณ์ ดังนั้นจึงมีอยู่ในทั้งรูปกริยาแสดงอดีตและรูปกริยาแสดงความปรารถนา)

• กริยาบอกเล่าบุรุษที่สามเอกพจน์เพศชายyaktubu 'เขาเขียน/กำลังเขียน/จะเขียน' → กริยาแสดงความปรารถนาyaktuba 'เขาอาจจะ/ควรจะเขียน'
• กริยาบอกเล่าบุรุษที่สามพหูพจน์เพศชายyaktubūna 'พวกเขาเขียน' → กริยาแสดงความปรารถนาyaktubū 'พวกเขาอาจเขียน'
• กริยาบอกเล่า บุคคลที่สาม พหูพจน์ เพศหญิงyaktubna 'พวกเขาเขียน' → กริยาแสดงความปรารถนาyaktubna 'พวกเขาอาจเขียน'

กริยาในรูปประธานรอง (subjunctive) ใช้ใน ประโยคที่ลงท้ายด้วย that ตามหลัง anในภาษาอาหรับเช่นurīdu an aktuba 'ฉันต้องการเขียน' อย่างไรก็ตาม ในประโยคเงื่อนไขและประโยคแสดงความปรารถนา เช่น "ถ้าเขาไป" หรือ "ให้เขาไป" จะใช้กริยา ในรูปอดีตไม่สมบูรณ์ (imperfect aspect) อีกรูปแบบหนึ่ง คือ กริยาในรูปคำสั่ง (jussive ) majzūm

ในภาษาอาหรับถิ่นที่ใช้พูดกันหลายภาษา ยังคงมีการแบ่งแยกความแตกต่างระหว่างกริยาบอกเล่าและกริยาแสดงความปรารถนา แต่ไม่ใช่ด้วยคำต่อท้าย แต่เป็นการใช้คำนำหน้าแทน

ในภาษาอาหรับเลแวนไทน์ กริยาบอกเล่าจะมีb- ต่อท้าย ในขณะที่กริยาแสดงความปรารถนาหรือเงื่อนไขจะไม่มี b- ต่อท้าย

• กริยาเอกพจน์เพศชายตัวที่สามhuwwe byuktob 'เขาเขียน / กำลังเขียน / จะเขียน' เทียบกับyuktob 'เขาอาจจะ / ควรเขียน'
• คำสรรพนามบุรุษที่สามพหูพจน์เพศชายhomme byukotbuเทียบกับyukotbu

ภาษาอาหรับอียิปต์ใช้โครงสร้างที่เรียบง่าย โดยนำหน้าคำกริยาที่ผันแล้วด้วย คำว่า law 'ถ้า' หรือmomken 'อาจจะ' ตัวอย่างเช่น:

• กฎหมาย/Momken enti tektebi. 'ถ้า / บางทีคุณอาจเขียน'
• Law/Momken enti katabti. 'If /Maybe you wrote'
• กฎหมาย/Momken enti konti tektebi. 'ถ้า / บางทีคุณอาจจะเขียน'
• Law/Momken enti ḥatektebi. 'If /Maybe you will write'

ภาษาอาหรับตูนิเซียมักใช้คำสันธานต่างๆ นำหน้ากริยาแสดงกาลไม่สมบูรณ์ เพื่อสร้างกริยาแสดงกาลสมมติ:

• Mē ʕandak ma tekteb. 'คุณไม่มีอะไรจะเขียน'

ตามตัวอักษร: ไม่ใช่ที่.คุณsubj_toolคุณเขียน

Kenสำหรับความปรารถนา ความหวัง หรือความคิดเห็น:

• Netmanna, ken nʃūfak nējeħ nhār. 'ฉันหวังว่าฉันจะได้เห็นคุณประสบความสำเร็จในสักวันหนึ่ง'
• Ken yeʃlēqu. '(ฉัน) หวังว่าพวกเขาจะรู้'
• (Men rayi,) Ken temʃi tertēħ. '(ในความคิดของฉัน) การพักผ่อนดีต่อสุขภาพมากกว่า'

Tawสำหรับความเป็นไปได้ที่คาดการณ์ไว้สูง:

• Abqa hne, taw toxles. 'Stay here (and) you will/could get paid.'

Raหมายถึง ความหลีกเลี่ยงไม่ได้ (แต่ในกรณีส่วนใหญ่จะใช้ควบคู่กับkenในประโยคอื่น):

• Ken tkūn ðˤʕīf, rak bēʃ tetʕeb fe ħyētak. 'Once you get weak, you'll suffer in life'

ใน ภาษาฮีบรู ยุคก่อนประวัติศาสตร์ สระสั้นท้ายคำถูกตัดทิ้งไปทำให้ความแตกต่างระหว่างกริยาบอกเล่า กริยาแสดงความปรารถนา และกริยาแสดงอำนาจในภาษาโปรโตเซมิติก (คล้ายกับรูปแบบในภาษาอาหรับคลาสสิก) หายไปเกือบหมด แม้แต่ในภาษาฮีบรูในพระคัมภีร์ไบเบิลก็ตาม อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างนี้ยังคงอยู่สำหรับคำกริยาบางประเภท ซึ่งหน่วยคำท้ายคำดั้งเดิมส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงรองที่ยั่งยืนในโครงสร้างพยางค์ภายในคำและความยาวของสระ สิ่งเหล่านี้รวมถึงรากศัพท์ที่อ่อนแอที่มีสระอยู่ตรงกลางหรือท้าย เช่นyaqūm ' เขาลุกขึ้น / จะลุกขึ้น'เทียบกับyaqom 'ขอให้เขาลุกขึ้น' และyihye ' เขาจะเป็น'เทียบกับyehi ' ขอให้เขาเป็น'รูปแบบกริยาอดีตกาลไม่สมบูรณ์ของ รากศัพท์ hiphilและโดยทั่วไปสำหรับรูปแบบกริยาอดีตกาลไม่สมบูรณ์บุรุษที่หนึ่ง: אֵשֵׁב (กริยาอดีตกาลไม่สมบูรณ์บ่งชี้ของ 'นั่ง') เทียบกับאֵשְׁבָה (กริยาอดีตกาลไม่สมบูรณ์ร่วมกลุ่ม = กริยาแสดงเจตจำนงของ 'นั่ง') ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่ สถานการณ์ได้ดำเนินไปไกลกว่านั้น โดยรูปแบบเช่นyaqomและyehiกลายเป็นสิ่งที่ไม่ก่อให้เกิดผลอีกต่อไป แทนที่จะเป็นเช่นนั้น จะใช้กาลอนาคต (การผันคำนำหน้า) สำหรับกริยาแสดงความปรารถนา โดยมักจะเพิ่มอนุภาคshe-เพื่อนำหน้าประโยค หากยังไม่มีอยู่ (คล้ายกับque ในภาษาฝรั่งเศส )

• ש יבוא She yavo – ' ขอให้เขามา 'หรือ ' ขอให้เขามา ' (ตามตัวอักษรคือ ' ที่เขาจะมา ' )
• אני רוצה ש יבוא Ani rotzeh she yavo – ' ฉันอยากให้เขามา ' (ตามตัวอักษร ' ฉันต้องการสิ่งนั้น (เขา) จะมา ' )

รูปแบบการเสริมในพระคัมภีร์ไบเบิลยังคงอยู่ในวลีที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ในรูปแบบเช่นบุคคลที่สามเอกพจน์ของ' to be ' ( להיות lihyot , יהי/תהיหรือיהא/תהא ) และ' to live ' ( לשיות likhyot , ישי/תשי ) ส่วนใหญ่อยู่ในทะเบียน วรรณกรรม :

• ישי המלך Y'khi ha-melekh –'ขอกษัตริย์ทรงพระเจริญ '(แปลตรงตัวว่า'ทรงพระเจริญ')
• לו יהי Lu Y'hi – ' ขอให้เป็นเช่นนั้น' (แปลตรงตัวว่า ' ถ้าเป็นเช่นนั้น ' ) (เพลงยอดนิยมในภาษาฮีบรู โดยนาโอมิ เชเมอร์ )

อนุประโยคใน ภาษา บาบิโลน และ ภาษาอัคคาเดียนบาบิโลนมาตรฐานจะถูกทำเครื่องหมายด้วย-uบนคำกริยาที่ลงท้ายด้วยพยัญชนะ และไม่มีอะไรต่อท้ายหลังคำลงท้ายสระหรือหลัง คำลงท้าย แบบเวนทีฟเนื่องจากโครงสร้างพยัญชนะของภาษาเซมิติกและกฎเสียงของภาษาอัคคาเดียน การเพิ่ม-uอาจทำให้สระสั้นตรงกลางคำหายไป ภาษาอัคคา เดียนอัส ซีเรียนใช้ระบบที่ซับซ้อนกว่า โดยมีทั้ง-uและ-niเป็นเครื่องหมายแสดงอนุประโยค คำลงท้าย-niถูกใช้ในกรณีที่ไม่สามารถใช้-u ได้ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น ในช่วงภาษาอัสซีเรียนกลางและภาษาอัสซีเรียนใหม่ คำลงท้าย -niกลายเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคำกริยาอนุประโยคทั้งหมด แม้แต่คำที่มี-u อยู่แล้ว ส่งผลให้มี-niและ-ūniเป็นเครื่องหมายแสดงอนุประโยค^{[ 18 ]}

กริยาในรูปนี้ในภาษาฮังการีโดยทั่วไปใช้เพื่อแสดงความต้องการและข้อเสนอแนะอย่างสุภาพ คำลงท้ายของกริยาในรูปคำสั่ง รูปเชื่อม และรูปกริยาแสดงความปรารถนาจะเหมือนกัน ดังนั้นจึงมักเรียกว่ากริยาในรูปเชื่อมคำสั่ง

ตัวอย่าง:

• เพิ่มเนเค็ม! 'ส่งมาให้ฉัน' (เรียกร้อง)
• เมนจุงค์! 'ไปกันเถอะ' (คำแนะนำ)
• Menjek? 'ฉันจะไปไหม?' (คำแนะนำหรือคำถาม)
• เมนจ์! 'ไป!' (สั่ง)

โปรดทราบว่าคำว่า "demand" ในภาษาอังกฤษนั้นไม่ได้หยาบคายอย่างที่คิด มันเป็นคำขอที่สุภาพแต่หนักแน่น แต่ไม่สุภาพเท่ากับ "would you..."

ตัวอักษรที่มีลักษณะเฉพาะในตอนท้ายคือ-j-และในการผันคำกริยาเชื่อมแสดงการครอบครองแบบเจาะจง ตอนท้ายจะคล้ายคลึงกับตอนท้ายของการแสดงการครอบครองแบบเอกพจน์ โดยมีตัวอักษรนำหน้าเป็น -j-

ลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของการลงท้ายกริยาคือ มีรูปแบบสั้นและรูปแบบยาวสำหรับบุรุษที่สองเอกพจน์ การสร้างรูปกริยานี้สำหรับกริยาปกติจะแตกต่างกันระหว่างกริยาไม่เจาะจงและกริยาเจาะจง: กริยาไม่เจาะจงต้องการเพียงแค่เพิ่ม-jซึ่งแตกต่างจากการลงท้ายแบบยาวตรงที่เสียงสองเสียงสุดท้ายถูกตัดออก ( เช่น-jไม่ใช่-jél ใน menjข้างต้น เทียบกับmenjél ) รูปแบบสั้นของกริยาเจาะจงก็ตัดตัวอักษรออกสองตัวเช่นกัน แต่เป็นสองตัวที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น ตัด-ja-ใน-jadเหลือเพียง-dดังที่เห็นได้ในaddข้างต้น (แทนที่จะเป็นadjad )

มีข้อยกเว้นหลายกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับคำกริยาที่ลงท้ายด้วย-tกฎเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของตัวอักษรนี้และตัวอักษรที่อยู่ข้างหน้าเมื่อใช้คำลงท้ายแบบกริยาแสดงความปรารถนาค่อนข้างซับซ้อน โปรดดูบทความเรื่อง คำกริยา ภาษา ฮังการี

เช่นเคย การเพิ่ม เสียงพยัญชนะ เสียดแทรก ท้ายคำ จะแสดงให้เห็นเมื่อมีการใช้คำลงท้ายที่ขึ้นต้นด้วยตัว j :

เมื่อกล่าวถึงความต้องการของผู้อื่น จะแสดงให้เห็นถึงการใช้กริยาในรูปประธานรอง:

ไม่มีความสัมพันธ์โดยตรงแบบหนึ่งต่อหนึ่งระหว่างกริยาแสดงความปรารถนาในภาษาอื่นกับกริยาแสดงอารมณ์ในภาษาตุรกี ขึ้นอยู่กับบริบท กริยาแสดงความปรารถนาในภาษาอื่นอาจแสดงออกในภาษาตุรกีผ่านกริยาแสดงคำสั่ง ( emir kipi ), กริยาแสดงความจำเป็น ( gereklilik kipi ), กริยาแสดงความปรารถนา ( istek kipi ), กริยาแสดงความต้องการ ( dilek kipi ) หรือกริยาแสดงเงื่อนไข ( şart kipi )

ตัวอย่างของกริยาแสดงความปรารถนา ( istek kipi ) ได้แก่:

• gideyim ' ปล่อยฉันไป'
• ปล่อยเขาไปเถอะ
• gidelim ' ไปกันเถอะ'
• gitsinler ' ปล่อยพวกเขา^ไป ' [ ^{19 ]}

ข้อเสนอแนะ ความปรารถนา และเจตนาจะแสดงออกด้วยกริยาแสดงความปรารถนา คำต่อท้าย-(y)eyim , -(y)elimและรูปแบบอื่นๆ ใช้ในการสร้างกริยาแสดงความปรารถนา ตัวอย่างเช่น: ^{[ 20 ]}

• คำต่อท้าย-(y)eyim/-(y)ayımคือสรรพนามบุรุษที่หนึ่งเอกพจน์
  • ağlamak ' ร้องไห้' → ağla yayım ' ให้ฉันร้องไห้'
  • uyumak ' ไปนอน' → uyu yayım ' ให้ฉันนอน '
• คำต่อท้าย-(y)elim/-(y)alımคือสรรพนามบุรุษที่หนึ่งพหูพจน์
  • บูกุน อาราบา ซูร์เอลิม ' วันนี้มาขับรถกันเถอะ' '
  • บู Akşam için kek yap alım . ' คืนนี้มาทำเค้กกัน' '

ตัวอย่างของโหมดแบบมีเงื่อนไข ( şart kipi ) คือçalışırsa kazanır ' ถ้าเขาทำงาน เขาก็จะชนะ (ปัจจุบันที่เรียบง่าย) เขาจะชนะ (อนาคตที่เรียบง่าย) ' , çalıştıysa kazanır ' ถ้าเขาทำงานเขาก็อาจจะชนะ (ของขวัญง่ายๆ) ' . ^{[ 21 ]}

ตัวอย่างของกริยาแสดงความจำเป็น ( gereklilik kipi ) ได้แก่:

• เบนิม เจลเมม เกเรก ' ฉันต้อง/ต้องมา'
• Dün toplantıya katılman gerekirdi ' คุณควรจะเข้าร่วมการประชุมเมื่อวานนี้ (แต่คุณไม่ได้เข้าร่วม) ' ^{[ 22 ]}

ตัวอย่างของการใช้กริยาในรูปคำสั่ง ( emir kipi ) ได้แก่:

• siz gelin ' Let you come '
• ออนลาร์ เกลซินเลอร์ ' ให้พวกเขามา'

ตัวอย่างของกริยาแสดงความปรารถนา ( dilek kipi ) ได้แก่:

• อ่า! ชิมดี บูราดา โอลซาย์ ดี ' โอ้! ถ้าเพียงแต่เขาอยู่ที่นี่ตอนนี้'
• Keşke burada olaydı ' ฉันหวังว่าเขาจะอยู่ที่นี่. '
• Keşke arabam olsa da otobüse binmesem ' ฉันอยากมีรถ ฉันก็เลยไม่ต้อง (ต้อง) ขึ้นรถบัส. '
• Keşke arabam olsaydı da otobüse binmeseydim ' ฉันอยากมีรถ ฉันก็เลยไม่ต้อง (ต้อง) ขึ้นรถบัส. '
• Keşke arabam olsa o zaman otobüse binmem ' ถ้าฉันมีรถ ฉันจะไม่ขึ้นรถบัส. '
• Keşke arabam olsaydı o zaman otobüse binmezdim ' ฉันอยากมีรถแล้วฉันจะไม่ขึ้นรถบัส. '

ค้นหาความหมายของกริยาแสดงความปรารถนา (subjunctive mood)ในวิกิพีเดีย ซึ่งเป็นพจนานุกรมออนไลน์ฟรี

• กริยาแสดงความปรารถนาในภาษาบัลแกเรีย – จุดตัดระหว่างกริยาแสดงความปรารถนาในภาษาโบสถ์สลาฟโบราณและรูปแบบการเล่าเรื่องใหม่ในภาษาบัลแกเรียสมัยใหม่
• กริยาแสดงความปรารถนาในภาษาอังกฤษ: ความคิดเห็นทางวิชาการ
• กริยาแสดงความปรารถนาในภาษาบัลแกเรียจากมุมมองทางประวัติศาสตร์ – การบรรยายเป็นภาษารัสเซียโดยรองศาสตราจารย์ อีวาน อิลิเยฟ