อินญีล ( ภาษาอาหรับ : إنجيل , โรมาไนซ์ :  ʾInjīl , พหูพจน์: أناجيل ʾanājīl ) คือชื่อภาษาอาหรับของพระวรสารของพระเยซู ( ʿĪsā ) อัลกุรอานกล่าวถึงอินญีลนี้ว่าเป็นหนึ่งในสี่คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลามที่อัลลอฮ์ ทรงประทานลงมา อีกสามเล่มได้แก่ซาบูร์ (ตามธรรมเนียมเข้าใจว่าเป็นบทเพลงสดุดี ) เตารัต ( โตราห์ ) และอัลกุรอาน คำว่าอินญีลยังถูกใช้ในอัลกุรอานหะดีษและเอกสารของชาวมุสลิมยุคแรกเพื่อหมายถึงทั้งหนังสือและวิวรณ์ที่พระเจ้าทรงประทานแก่พระเยซู ตามที่อัลกุรอานกล่าวไว้ วิวรณ์นั้นได้ถูกประทานมาในรูปแบบหนังสือ

โดยทั่วไปแล้วชาวมุสลิมไม่ถือว่าพันธสัญญาใหม่ของคริสเตียนเป็นอินจิล ที่ได้รับการเปิดเผยจากพระเจ้า ตามที่กล่าวไว้ในอัลกุรอาน^{[ 1 ]}นักวิชาการมุสลิมหลายคนมองว่าพันธสัญญาใหม่ของคริสเตียนเป็นข้อความที่แตกต่างจากอินจิลที่กล่าวถึงในอัลกุรอาน เพราะพวกเขามองว่าพันธสัญญาใหม่เป็นสิ่งประดิษฐ์ในภายหลังที่ไม่รักษาอินจิลดั้งเดิมที่เปิดเผยแก่พระเยซู ( อีซา ) ^{[ 2 ]} แนวคิดที่ว่าคัมภีร์ยุคแรกที่เปิดเผยโดยพระเจ้าถูกเปลี่ยนแปลง ตีความผิด หรือบิดเบือน( ตะฮ์รีฟ )ถูกนำมาใช้โดยนักวิชาการมุสลิมที่โต้แย้งกันเป็นกรอบในการอธิบายความแตกต่างทางหลักคำสอนระหว่างอิสลามและคริสเตียนเกี่ยวกับพันธสัญญาใหม่หรือพระคัมภีร์โดยทั่วไป^{[ 3 ]}การศึกษาบางชิ้นยังได้วิเคราะห์มุมมองของอิสลามยุคแรกเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของเปาโลในการตีความคำสอนของพระเยซูผิดภายในกรอบนี้ด้วย^{[ 4 ]}ความแตกต่างทางเทววิทยาเกี่ยวกับพันธสัญญาใหม่นั้นอยู่ที่หลักคำสอนที่ว่าพันธสัญญาใหม่ได้รับการตีความโดยคริสเตียนว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้า ในขณะที่ชาวมุสลิมปฏิเสธความคิดที่ว่าพันธสัญญาใหม่เป็นพระวจนะของพระเจ้า (อินจิล) เนื่องจากพันธสัญญาใหม่ประกอบด้วยจดหมายของเปาโลและสิ่งอื่น ๆ ที่ขัดแย้งกับคำจำกัดความของอินจิลในศาสนาอิสลาม

คำภาษาอาหรับInjīl ( إنجيل ) ที่พบในตำราอิสลามและปัจจุบันใช้โดยชาวมุสลิมที่ไม่ใช่ชาวอาหรับและชาวอาหรับที่ไม่ใช่มุสลิมนั้น เชื่อกันโดยทั่วไปว่ามาจากภาษาซีเรียคคลาสสิก : ܐܘܢܓܠܝܘܢซึ่งเขียนเป็น  อักษรโรมันว่า ewangellīōnที่พบในPeshittaซึ่งเป็นการแปลพระคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาซีเรียค และคำนี้ก็มาจากภาษากรีกโคอิเน : Εὐαγγέλιονในพันธสัญญาใหม่ซึ่งมีความหมายว่า “ข่าวดี” (เปรียบเทียบกับภาษาอังกฤษโบราณgōdspel ; ภาษา อังกฤษสมัยใหม่gospelหรือevangelในฐานะคำโบราณ ; เช่นภาษาสเปนevangelio )

นักวิชาการบางคนเชื่อว่าInjīlมาจากภาษากรีก Koinē Euangélion (Εύαγγέλιον) ผ่านทางภาษาเอธิโอปิกWangēl (ወንጌል) ^{[ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ]}

คำว่าInjīlปรากฏ 12 ครั้งในคัมภีร์อัลกุรอาน^{[ 9 ]}

ตามหลักศาสนาอิสลามนิกายซุนนีทั่วไป อินจีลคือคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ที่พระเจ้าทรงประทานแก่พระเยซู (อีซา) ซึ่งมีการอ้างอิงถึงในคัมภีร์อัลกุรอานหลายตอน โดยเฉพาะในบทที่ 5 ข้อ 46-47 มีการอธิบายว่าอินจีลเป็นคัมภีร์ที่เต็มไปด้วยคำแนะนำและแสงสว่างที่ยืนยันคัมภีร์โตราห์ [ ^{10 ] หลัก}ศาสนศาสตร์อิสลามกระแสหลักถือว่าอินจีลฉบับดั้งเดิมไม่ได้ถูกเก็บรักษาไว้ในรูปแบบที่ได้รับการเปิดเผย แต่ถูกเปลี่ยนแปลงโดย กระบวนการ ตะฮรีฟซึ่งเป็นกระบวนการเปลี่ยนแปลงข้อความและหลักคำสอนไปตามกาลเวลา^{[ 11 ]} ตัวอย่างเช่นอับดุลลาห์ ยูซุฟ อาลีเขียนว่า:

อินจิล (ภาษากรีก Evangel เท่ากับพระกิตติคุณ) ที่กล่าวถึงในอัลกุรอานไม่ใช่พันธสัญญาใหม่ ไม่ใช่พระกิตติคุณทั้งสี่เล่มที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นพระกิตติคุณที่ได้รับการยอมรับในปัจจุบัน เป็นพระกิตติคุณเล่มเดียวที่ศาสนาอิสลามสอนว่าได้รับการเปิดเผยแก่พระเยซู และพระองค์ทรงสอน เศษเสี้ยวของพระกิตติคุณเล่มนี้ยังคงหลงเหลืออยู่ในพระกิตติคุณที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นพระกิตติคุณที่ได้รับการยอมรับ และในพระกิตติคุณอื่นๆ ที่มีร่องรอยหลงเหลืออยู่ (เช่น พระกิตติคุณในวัยเด็กหรือการประสูติ พระกิตติคุณของนักบุญบาร์นาบัส เป็นต้น) ^{[ 12 ]}

ชาวมุสลิมส่วนใหญ่ไม่ได้ระบุว่าอินจิลคือพระวรสารทั้งสี่เล่มของพันธสัญญาใหม่แต่พวกเขามองว่าข้อความเหล่านั้นเป็นชีวประวัติที่มนุษย์เขียนขึ้นในภายหลังหลายทศวรรษหลังจากที่พระเยซูทรงมีพระชนม์ชีพอยู่ หลักศาสนศาสตร์อิสลามกล่าวว่าการเปิดเผยดั้งเดิมอาจสูญหายหรือถูกบดบังไปก่อนที่จะมีการเขียนข้อความเหล่านี้ แต่พวกเขาก็เห็นพ้องต้องกันว่าอินจิล/พระวรสารเป็นคัมภีร์ที่เป็นรูปธรรม แม้ว่าพระวรสารอาจจะรักษาเสียงสะท้อนทางอ้อมของข้อความดั้งเดิมไว้ แต่ก็ไม่ถือว่าเป็นคัมภีร์ที่ได้รับการเปิดเผยจากพระเจ้า^{[ 11 ] [ 13 ]}

จากมุมมองด้านข้อความ นักวิชาการคริสเตียนโดยทั่วไปยืนยันว่าพระวรสารพันธสัญญาใหม่ได้รับการรักษาไว้อย่างน่าเชื่อถือผ่านประเพณีการเขียนต้นฉบับจำนวนมากและในยุคแรก^{[ 14 ]}

ในขณะที่ชาวมุสลิมส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าอินญีลของอัลกุรอานหมายถึงพระวรสารที่เขียนโดยอัครสาวกในพันธสัญญาใหม่ แต่ชาวมุสลิมบางคนระบุว่าพระวรสารของโทมัสคืออินญีลของพระเยซู^{[ 15 ]}

วิธีการตีความอัลกุรอานในศาสนาอิสลามที่เรียกว่าตัฟซีร อัลกุรอาน บิลกิตาบ (ภาษาอาหรับ: تفسير القرآن بالكتاب, "การตีความอัลกุรอานโดยใช้คัมภีร์ไบเบิล") นั้นเกี่ยวข้องกับการตีความอัลกุรอานโดยพิจารณาจากคัมภีร์ก่อนหน้า เช่น โตราห์และพระวรสาร วิธีนี้ถูกนำมาใช้โดยนักวิชาการที่มีชื่อเสียง เช่นอิบราฮิม อิบนุ อุมาร์ อัลบิกาอี (เสียชีวิตปี 1480) ซึ่งอ้างอิงคำแปลภาษาอาหรับของคัมภีร์ไบเบิลในคำอธิบายอัลกุรอาน ของเขา เพื่อหาความคล้ายคลึงกันทางวรรณกรรมและศาสนศาสตร์^{[ 16 ] [ 13 ]} นัก อรรถาธิบาย หรือนักปรัชญา มุสลิมที่มีชื่อเสียงคนอื่นๆของคัมภีร์ไบเบิลและอัลกุรอานที่นำข้อความในคัมภีร์ไบเบิลมาผสมผสานกับข้อความในอัลกุรอาน ได้แก่อบู อัล-ฮะกัม อับดุล-ซาลาม บิน อัล-อิสบิลิแห่งอัล-อันดาลุส [ ^{17 ]}ฮามิด อัล-ดิน อัล-คิรมานี^และพี่น้องแห่งความบริสุทธิ์^{[ 18 ]}

อย่างไรก็ตาม แนวทางนี้ยังคงเป็นที่ถกเถียงและมีขอบเขตจำกัด นักวิชาการซุนนีกระแสหลักมักจะไม่สนับสนุนการยืนยันหรือปฏิเสธเรื่องราวในพระคัมภีร์ไบเบิล เว้นแต่จะได้รับการสนับสนุนจากอัลกุรอานหรือหะดีษที่แท้จริง ดังที่กริฟฟิธตั้งข้อสังเกต นักตีความชาวมุสลิมตระหนักถึงคำแนะนำของท่านศาสดาที่รายงานว่าไม่ควรยืนยันหรือปฏิเสธรายงานจากชาวคัมภีร์แต่ควรยืนยันความเชื่อในวิวรณ์ที่ส่งมาถึงทั้งสองชุมชน^{[ 13 ]}

• เรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิลและคัมภีร์อัลกุรอาน
• ศาสนาคริสต์และศาสนาอิสลาม
• มุมมองของศาสนาอิสลามต่อคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์
• รายชื่อคำศัพท์ทางศาสนาคริสต์ในภาษาอาหรับ
• คัมภีร์ของอับราฮัม