English in Southern England^[a] is the collective set of different dialects and accents of Modern English spoken in Southern England.

As of the 21st century, a wide class of dialects labelled "Estuary English" is on the rise in South East England and the Home Counties (the counties bordering London), which was the traditional interface between the London urban region and more local and rural accents.

Commentators report widespread homogenisation in South East England in the 20th century (Kerswill & Williams 2000; Britain 2002). This involved a process of levelling between the extremes of working-class Cockney in inner-city London and the careful upper-class standard accent of Southern England, Received Pronunciation (RP), popular in the 20th century with upper-middle- and upper-class residents. Now spread throughout the South East region, Estuary English is the resulting mainstream accent that combines features of both Cockney and a more middle-class RP. Less affluent areas have variants of Estuary English that grade into southern rural England outside urban areas.^[1]

Outside of South East England, West Country English (of South West England) and East Anglian English survive as traditional broad dialects in Southern England today, though they too are subject to Estuary English influence in recent decades and are consequently weakening.^[2]

สำเนียงการพูดของลอนดอนและบริเวณปากแม่น้ำเทมส์ โดยรอบเป็น สำเนียงที่ไม่ใช้เสียง r : กล่าวคือ เสียงพยัญชนะ/ r / (ออกเสียงว่า[ɹ] ) จะปรากฏเฉพาะหน้าสระเท่านั้น

ลักษณะทั่วไปของสำเนียงลอนดอนหลักๆ ทุกสำเนียงมีดังนี้:

• การออกเสียงสระควบ/iː/และ/uː/เช่นbeat [ˈbɪiʔ] , boot [ˈbʊʉʔ] (ซึ่งสามารถเป็นสระเดี่ยวได้เช่นกัน: [bʉːʔ] )
• การออกเสียงสระควบ/ɔː/ในพยางค์เปิด เช่นbore [ˈbɔə] , paw [ˈpɔə]จะออกเสียงเป็นสระเดี่ยวในพยางค์ปิด เช่นboard [ˈboːd] , pause [ˈpoːz]แต่สระควบจะยังคงอยู่ก่อนคำลงท้ายที่แสดงการผันคำ ดังนั้นboardและpauseจึงมักแตกต่างจากbored [ˈbɔəd]และpaws [ˈpɔəz ]
• การยืดเสียง/æ/ในคำต่างๆ เช่นman , sad , bag , hand (เทียบกับcan , had , lad ): การแยกเสียง/æ/ออกเป็นสองหน่วยเสียง คือ/æ/และ/æː/ดู การแยก เสียงbad–lad
• เป็นหน่วยเสียงย่อยของ/əʊ/ก่อนเสียง "L เข้ม" ([ɫ])คือ[ɒʊ]ตัวอย่างเช่นwhole [ˈhɒʊɫ]เมื่อเทียบกับholy [ˈhəʊli]แต่เสียง[ɒʊ]จะยังคงอยู่เมื่อเติมคำต่อท้ายทำให้เสียง "L เข้ม" ชัดเจนขึ้น ดังนั้นwholly [ˈhɒʊli] จึง สามารถเปรียบเทียบกับholyได้

ลักษณะเด่นของภาษาอังกฤษแบบ Estuary English ที่ใช้โดยชนชั้นแรงงานหรือชนชั้นกลางในเขตต่างๆ รอบกรุงลอนดอนในศตวรรษที่ 21 ได้แก่:

• ไม่ได้ มีการละเสียงhมากเท่ากับสำเนียงค็อกนีย์ แต่ก็ยังมากกว่าสำเนียง RP
• มีการออกเสียงth -fronting มากขึ้น เช่น สำเนียงค็อกนีย์
• GOATหันหน้าไปทาง [əʏ]
• คำว่า MOUTHสามารถออกเสียงแบบ RP ได้มากกว่า เช่น[aʊ]
• PRICEมีเสียงขึ้นต้นที่ต่ำ[ɑɪ]หรือเสียงที่ลดระดับ/ไม่กลมจาก[ʌɪ]หรือ[ɔɪ]หรือ[ɒɪ]
• FACEอาจมีเสียงเริ่มต้นต่ำกว่า RP แต่สูงกว่า Cockney: [ɛ̝ɪ]
• GOOSEหันหน้าไปทาง[ʏː]
• เท้าด้านหน้า
• TRAP lowers and backs, different from both RP and Cockney

It retains some aspects of Cockney, such as the vocalisation of [ɫ] (dark L) to [o], and yod-coalescence in stressedsyllables (for example, duty[dʒʉːʔi]) and replacement of [t] with [ʔ] (the glottal stop) in weak positions, or occasionally with d). Wells notes traditional aspects of rural South East speech as lengthened [æː] in trap words^[3] and use of [eɪ] or [ɛʊ] in mouth words.^[4]

Cockney is the traditional accent of the working classes of the areas immediately surrounding the City of London itself (most famously including the East End). It is characterised by many phonological differences from RP:

• The dentalfricatives[θ,ð] are replaced with labiodental[f,v], for example think[fɪŋk]
• The diphthong/aʊ/ is monophthongized to [æː], for example south[sæːf]
• H-dropping, for example house[æːs]
• Replacement of [t] in the middle or end of a word with a glottal stop; for example hit[ɪʔ]
• Diphthong shift of /iː/ to [əi] (for example beet[bəiʔ]), /eɪ/ to [aɪ] (for example bait[baɪʔ]), /aɪ/ to [ɒɪ] (for example bite[bɒɪʔ]), and /ɔɪ/ to [oɪ] (for example, boy[boɪ].
• Vocalisation of [ɫ] (dark L) to [ɤ~o~ʊ~ɯ], for example, people[pəipɯ]

Multicultural London English (abbreviated MLE), colloquially called Blockney, is a dialect (and/or sociolect) of English that emerged in the late 20th century. It is spoken mainly by youths in multicultural parts of working-class London.

The speech of Jamaicans, or children of Jamaican parents, in London shows interesting combinations of the Jamaican accent with the London accent. For example, in Jamaican English, /θ/ is replaced by [t], for example both/boːt/. In London, word-final /t/ is realised as [ʔ], as mentioned above. In Jamaican-London speech, glottalization of /t/ applies also to /t/ from /θ/, for example both of them[bʌʊʔədem]. Hypercorrections like [fʊθ] for foot are also heard from Jamaicans.^[5]John C. Wells's dissertation, Jamaican pronunciation in London, was published by the Philological Society in 1973.

Berkshire and Hampshire are on the modern-day border between Estuary English and West Country English. Berkshire is predominantly non-rhotic today, but traditional accents may still be found across the county. Parts of West Berkshire may still be rhotic or variably rhotic today, though this feature is quickly becoming ever less frequent.^[6] In country areas and Southampton, the older rhotic accent can still be heard amongst some speakers, for example in the speech of John Arlott, Lord Denning and Reg Presley. Since the 1960s, particularly in Andover and Basingstoke, the local accent has changed reflecting the arrival of East Londoners relocated by London County Council. It can be argued that Hampshire is a borderline county moving East, linguistically.

"Estuary-isms" can be found in Portsmouth or "Pompey" English, some of which may actually originate from Portsmouth rather than London.^[7][8]

South West England or "West Country" English is a family of similar strongly rhotic accents, now perceived as rural. It originally extended an even larger region, across much of South East England, including an area south of the "broad A" isogloss, but the modern West Country dialects are now most often classified west of a line roughly from Shropshire via Oxfordshire. Their shared characteristics have been caricatured as Mummerset.

They persist most strongly in areas that remain largely rural with a largely indigenous population, particularly the West Country. In many other areas they are declining because of RP and Estuary accents moving to the area; for instance, strong Isle of Wight accents tend to be more prevalent in older speakers.

As well as rhoticity, here are common features of West Country accents:

• The diphthong /aɪ/ (as in price) realised as [ʌi] or [ɔi], sounding more like the diphthong in Received Pronunciationchoice.
• The diphthong /aʊ/ (as in mouth) realised as [ɛʏ], with a starting point close to the vowel in Received Pronunciationdress.
• The vowel /ɒ/ (as in lot) realised as an unrounded vowel [ɑ], as in many forms of American English.
• In traditional West Country accents, the voiceless fricatives/s/,/f/,/θ/,/ʃ/ (as in sat, farm, think, shed respectively) are often voiced to [z],[v],[ð],[ʒ], giving pronunciations like "Zummerzet" for Somerset, "varm" for farm, "zhure" for sure, etc.
• In the Bristol area a vowel at the end of a word is often followed by an intrusive dark l, [ɫ]. Hence the old joke about the three Bristolian sisters Evil, Idle, and Normal (written Eva, Ida, and Norma). L is pronounced darkly where it is present, too, which means that in Bristolian rendering, 'idea' and 'ideal' are homophones.
• H-dropping in South Devon and Cornwall, "Berry 'Aid" for Berry Head (in Brixham, South Devon)

In traditional Southern rural accents, the voiceless fricatives/s/,/f/,/θ/,/ʃ/ always remain voiceless, which is the main difference from West Country accents.

Features which can be found in East Anglian English (especially in Norfolk) include:

• Yod-dropping after all consonants: beautiful may be pronounced [ˈbʉːʔɪfəl], often represented as "bootiful" or "bewtiful", huge as [ˈhʉːdʒ], and so on.^[9]
• Absence of the long mid merger between Early Modern English/oː/ (as in toe, moan, road, boat) and /ɔʊ/ (as in tow, mown, rowed). The vowel of toe, moan, road, boat may be realised as [ʊu], so that boat may sound to outsiders like boot.
• Glottal stop frequent for /t/.
• The diphthong /aɪ/ (as in price) realised as [ɔɪ], sounding very much like the diphthong in Received Pronunciationchoice.
• The vowel /ɒ/ (as in lot) realised as an unrounded vowel [ɑ], as in many forms of American English.
• Merger of the vowels of near and square (RP/ɪə/ and /ɛə/), making chair and cheer homophones.
• East Anglian accents are generally non-rhotic.

There are differences between and even within areas of East Anglia: the Norwich accent has distinguishing aspects from the Norfolk dialect that surrounds it – chiefly in the vowel sounds. The accent of Cambridgeshire is different from the Norfolk accent, whilst Suffolk has greater similarities to that of Norfolk.^[10]

ลักษณะเฉพาะของอีสต์แองเกลียที่ละเสียงย็อดนั้นพบได้ทั่วไปในเอสเซ็กซ์ นอกจากนี้เกาะเมอร์ซี (แม้ว่าจะไม่ใช่ส่วนอื่นๆ ของเอสเซ็กซ์) ยังแสดงให้เห็นถึงการออกเสียง rh ในผู้พูดที่เกิดในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ^{[ 11 ]}ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของภาษาถิ่นชนบทอื่นๆ ของภาคตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษในศตวรรษที่ 19 การออกเสียง th เป็นเสียงหน้าซึ่งเป็นลักษณะที่แพร่หลายในอังกฤษในปัจจุบัน พบได้ทั่วทั้งเอสเซ็กซ์ในการสำรวจภาษาถิ่นอังกฤษ ในช่วงทศวรรษที่ 1950 ซึ่งศึกษาผู้พูดที่เกิดในช่วงปลายทศวรรษที่ 1800 ^{[ 12 ]}มีหลายคำที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของภาษาถิ่นเอสเซ็กซ์ในศตวรรษที่ 19 ตัวอย่างเช่นbonxซึ่งหมายถึง "ตีแป้งสำหรับทำพุดดิ้ง" และhodmedodหรือhodmadodซึ่งหมายถึง "หอยทาก" ^{[ 13 ]}มีลักษณะทางไวยากรณ์ที่ไม่เป็นมาตรฐานหลายอย่าง เช่น รูปพหูพจน์ที่ไม่ปกติ เช่นhousenสำหรับ "houses" ^{[ 14 ]}

ภาษาอังกฤษเอสเซ็กซ์สมัยใหม่มักเกี่ยวข้องกับภาษาอังกฤษเอสทัวรีที่ไม่ออกเสียง rh ^{[ 15 ] [ 16 ]}โดยเฉพาะในเขตเมืองที่รับผู้อพยพจากลอนดอนตะวันออกเข้ามาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง สำเนียงเอสเซ็กซ์มีความแตกต่างระหว่างตะวันออกและตะวันตก โดยทางตะวันตกของมณฑลมีลักษณะการพูดภาษาอังกฤษเอสทัวรี และทางตะวันออกของมณฑลมีลักษณะภาษาเอสแซกซอนและอีสต์แองเกลียแบบดั้งเดิม

ภูมิภาคส่วนใหญ่ทางใต้ของลอนดอน ซึ่งรวมถึงเซอร์เรย์ ซัสเซ็กซ์ และครั้งหนึ่งเคยรวมถึงเคนต์ เคยพูดด้วยสำเนียงที่ปัจจุบันจัดอยู่ในกลุ่มสำเนียงทางตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษหรือ "เวสต์คันทรี" ^{[ 17 ]}ในทุกมณฑลเหล่านี้สระ MOUTH ด้านหน้า STARTด้านหน้าและ สระ PRICE สูง (หรือแม้ กระทั่งกลม ) ^{[ 11 ]}มีบทบาทเด่นในศตวรรษที่ 19 ซึ่งทั้งหมดนี้ก็มีร่วมกับภาษาอังกฤษแบบดั้งเดิมในชนบทของอีสต์แองเกลียด้วย

ภาษาอังกฤษสมัยใหม่ของเคนต์และซัสเซ็กซ์มักเกี่ยวข้องกับภาษาอังกฤษแบบ Estuary ที่ไม่มีเสียง rh ^{[ 15 ] [ 16 ]}โดยเฉพาะในเขตเมืองที่รับผู้อพยพจากลอนดอนตะวันออกเข้ามาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง อย่างไรก็ตาม เสียง rh เคยเป็นลักษณะเฉพาะของสำเนียงชนบทดั้งเดิมในเคนต์ เซอร์เรย์ และซัสเซ็กซ์ แม้ว่าจะเป็นลักษณะที่ลดลงมานานแล้ว^{[ 17 ] [ 18 ]}ถึงกระนั้น ก็เป็นไปได้ว่าเสียง rh ของซัสเซ็กซ์และเคนต์บางส่วนยังคงอยู่จนถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 21 ในบางพื้นที่^{[ 19 ]}

The vowel /ɒ/ (as in LOT) is very occasionally used for the STRUT vowel, normally /ʌ/; it has been reported as a minority variant in Kent and Essex.^[20]

In the 18th and 19th centuries, in Essex, Kent, and east Sussex,^[21] plus several other South East areas including London, Suffolk, and Norfolk,^[22]/v/ was pronounced as /w/ in pre-vocalic position: thus, village sounded like willage and venom like wenom. In the 19th century, across all of Southern England, arter without an f (non-rhotically, /ˈɑːtə/) was a common pronunciation of after.^[23]

The pattern of speech in some of Charles Dickens' books pertains to Kentish dialect, as the author lived at Higham, was familiar with the mudflats near Rochester and created a comic character Sam Weller who spoke the local accent, principally Kentish but with strong London influences.^[24]

Modern Estuary dialect features were also reported in some traditional varieties, including L-vocalization e.g. old as owd,^[12] as well as yod-coalescence in Kent.

A unique dialect existed as recently as the late 19th century in the historic county of Surrey, in western Kent, and in parts of northern Sussex,^[25] though it has now almost entirely died out. It was first documented by Granville W. G. Leveson Gower (1838–1895), of Titsey Place, during the 1870s and first published by him in A Glossary of Surrey Words in 1893.^[25]

Gower ทราบถึงสำเนียงท้องถิ่นเป็นครั้งแรกหลังจากอ่านจดหมายในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น หลังจากนั้น และหลังจากที่เขาสอบถามด้วยตนเอง เขาก็แสดงความกังวลว่าการขนส่งที่ดีขึ้นและการแพร่กระจายของการศึกษาจะทำให้สำเนียงท้องถิ่นดังกล่าวหายไปและถูกลืมเลือนไป แม้ว่าในคำพูดของเขาเอง "ขนบธรรมเนียมเก่า ความเชื่อเก่า อคติเก่าๆ ฝังรากลึกในแผ่นดินอังกฤษได้ยาก" ^{[ 26 ]} Gower อธิบายคำศัพท์ภาษาอังกฤษมาตรฐานบางคำที่มีการออกเสียงที่ไม่เป็นมาตรฐานในสำเนียงเซอร์เรย์:

Phonological features included long-standing yod-coalescence, now typical of dialects throughout England,^[27] as well as the increasingly disappearing feature of rhoticity.^[17][18]

In addition to the above features, namely rhoticity, the traditional Sussex accent showed certain other features, like an extremely narrow PRICE vowel and th-stopping. Reduplicated plural forms were a grammatical feature of the Sussex dialect, particularly in words ending -st, such as ghostesses in place of the standard English ghosts.^[28] Many old Sussex words once existed, thought to have derived from Sussex's fishermen and their links with fishermen from the coasts of France and the Netherlands.^[29] A universal feminine gender pronoun was typical, reflected in a joking saying in Sussex that "Everything in Sussex is a she except a tomcat and she's a he."^[30]

• Australian English – Set of varieties of English language
• Falkland Islands English – Variety of the English language spoken in the Falkland Islands
• New Zealand English – Variant of English language
• Regional accents of English
• South African English – Variety of the English language
• Zimbabwean English – Set of varieties of the English language native to Zimbabwe

• English (Southern England) DoReCo corpus compiled by Nils Norman Schiborr. Audio recordings of narrative texts with transcriptions time-aligned at the phone level, translations, and time-aligned morphological annotations.