NATOใช้ระบบชื่อรหัสที่เรียกว่าชื่อรายงานเพื่อระบุเครื่องบินทหารและอุปกรณ์อื่นๆ ที่ใช้โดยรัฐหลังสหภาพโซเวียตอดีตประเทศกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอจีนและประเทศอื่นๆ ระบบนี้ช่วยในการสื่อสารทางทหารโดยการให้ชื่อสั้นๆ หนึ่งหรือสองพยางค์ เป็นทางเลือกแทนชื่อเฉพาะที่ แน่ชัด ซึ่งอาจทำให้เกิดความสับสนได้ง่ายภายใต้สภาวะการปฏิบัติงานหรืออาจไม่เป็นที่รู้จักในโลกตะวันตก^{[ 1 ]}

การกำหนดชื่อรายงานได้รับการจัดการโดยสภาความสามารถในการทำงานร่วมกันของกองทัพอากาศ Five Eyes (AFIC) ซึ่งก่อนหน้านี้รู้จักกันในชื่อคณะกรรมการประสานงานมาตรฐานทางอากาศ (ASCC) ซึ่งแยกต่างหากจากNATO AFIC ตั้งอยู่ในวอชิงตัน ดี.ซี. ประกอบด้วยตัวแทนจากกองทัพของประเทศสมาชิก NATO สามประเทศ (แคนาดา สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา) และประเทศนอก NATO สองประเทศ (ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์) ^{[ 2 ]}

เมื่อระบบนี้ถูกนำมาใช้ในทศวรรษ 1950 ชื่อที่ใช้ในการรายงานยังบ่งชี้โดยนัยถึงเครื่องบินที่อาจเป็นภัยคุกคามด้วย อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเย็น กองทัพอากาศของนาโต้บางประเทศได้ใช้งานเครื่องบินหลายประเภทที่มีชื่อเรียกเฉพาะ (เช่น "Fulcrum" สำหรับเครื่องบินMikoyan MiG-29 )

กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ (DoD) ขยายความชื่อเรียกที่ใช้โดยNATOในบางกรณี NATO ใช้ชื่อเดียวกันกับ ระบบ ขีปนาวุธต่อต้านอากาศยานที่ติดตั้งบนเรือหรือเรือดำน้ำ เช่นเดียวกับระบบที่ติดตั้งบนภาคพื้นดิน แต่ DoD กำหนดชุดหมายเลขที่แตกต่างกันพร้อมคำนำหน้าต่างกัน (เช่น SA-N- เทียบกับ SA-) สำหรับระบบเหล่านี้ การใช้ชื่อเดียวกันนั้นเพื่อความสะดวก ในกรณีที่ไม่มีระบบที่ตรงกัน ก็จะมีการกำหนดชื่อใหม่ขึ้นมา

สหภาพโซเวียตไม่ได้กำหนด "ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ" ให้กับเครื่องบินของตนเสมอไป แต่การใช้ชื่อเล่น ที่ไม่เป็นทางการ เป็นเรื่องปกติเช่นเดียวกับกองทัพอากาศ อื่นๆ โดยทั่วไปแล้ว นักบินโซเวียตไม่ได้ใช้ชื่อที่นาโต้กำหนด แต่เลือกใช้ชื่อเล่นที่เป็นภาษารัสเซียมากกว่า

เพื่อลดความเสี่ยงที่จะเกิดความสับสน ชื่อที่กำหนดให้จึงประกอบด้วยคำที่ไม่ค่อยพบเห็นหรือคำที่คิดขึ้นใหม่ โดยมีแนวคิดว่าชื่อที่เลือกนั้นไม่น่าจะปรากฏในการสนทนาปกติและจำได้ง่ายกว่า

สำหรับเครื่องบินปีกคงที่ จำนวนพยางค์บ่งบอกถึงประเภทของเครื่องยนต์ของเครื่องบิน รหัสชื่อที่มีพยางค์เดียวหมายถึงเครื่องยนต์ลูกสูบหรือเครื่องยนต์เทอร์โบพร็อปในขณะที่รหัสชื่อที่มีสองพยางค์หมายถึงเครื่องยนต์เจ็ท^{[ 2 ]}

เครื่องบินทิ้งระเบิดมีชื่อขึ้นต้นด้วยตัวอักษร "B" เช่น "Badger" ( Tupolev Tu-16 ), "Blackjack" ( Tupolev Tu-160 ) และ "Bear" ( Tupolev Tu-95 ) ส่วน "Frogfoot" ซึ่งเป็นชื่อเรียกของSukhoi Su-25 นั้น อ้างอิงถึงบทบาท การสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้ของเครื่องบินลำนี้เครื่องบินขนส่งมีชื่อขึ้นต้นด้วยตัวอักษร "C" (ย่อมาจาก "cargo" หรือ "cargo") เช่น "Condor" สำหรับAntonov An-124หรือ "Candid" สำหรับIlyushin Il- 76

อักษรตัวแรกของชื่อบ่งบอกถึงการใช้งานของอุปกรณ์นั้น การกำหนดตัวอักษรและตัวเลข (เช่น AA-2) ได้รับการกำหนดโดย กระทรวง กลาโหมสหรัฐฯ^{[ 2 ]}

ตัวอักษรตัวแรกบ่งบอกถึงประเภทของเครื่องบิน เช่น "Bear" สำหรับเครื่องบินทิ้งระเบิด หมายถึงTupolev Tu-95หรือ "Fulcrum" สำหรับ เครื่องบินขับไล่ Mikoyan-Gurevich MiG-29สำหรับเครื่องบินปีกคงที่ จะใช้ชื่อพยางค์เดียวสำหรับเครื่องบินใบพัด และชื่อสองพยางค์สำหรับเครื่องบินที่มีเครื่องยนต์ไอพ่น การแยกความแตกต่างนี้ไม่ได้ใช้กับเฮลิคอปเตอร์^{[ 2 ]}

ก่อนทศวรรษ 1980 ชื่อเรียกเรือดำน้ำจะมาจากตัวอักษรสะกดของนาโต้การดัดแปลงแบบที่มีอยู่แล้วจะได้รับคำอธิบาย เช่น " วิสกี้หลงปิน " ตั้งแต่ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา แบบใหม่ๆ จะได้รับชื่อที่มาจากคำภาษารัสเซีย เช่น " อากูลา " หรือ "ฉลาม" ชื่อเหล่านี้ไม่ตรงกับชื่อที่โซเวียตตั้ง บังเอิญว่า "อากูลา" ซึ่งเป็นชื่อที่นาโต้ตั้งให้กับเรือดำน้ำโจมตีนั้น เป็นชื่อที่โซเวียตใช้เรียกเรือดำน้ำขีปนาวุธที่นาโต้ตั้งชื่อว่า " ชั้นไต้ฝุ่น " ส่วนชื่อที่นาโต้ตั้งให้กับเรือดำน้ำของสาธารณรัฐประชาชนจีนนั้น มาจากราชวงศ์จีน

รายการที่เกี่ยวข้องรายชื่อชื่อเรียกอุปกรณ์ตามรหัสของ NATO

• ชื่อเรียกเครื่องบินญี่ปุ่นของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง

• การกำหนดชื่อเรียกของเครื่องบินรบและขีปนาวุธของสหภาพโซเวียตและรัสเซีย
• เว็บการบินและอวกาศ