| Part of a series on |
| Jews and Judaism |
|---|
|
| Part of a series on |
| Arabic culture |
|---|
 |
ชาวยิวอาหรับ ( อาหรับ : اليهود العرب al-Yahūd al-ʿArab ; ฮีบรู : יהודים ערבים Yehudim `Aravim ) เป็นคำที่ใช้เรียกชาวยิวที่อาศัยอยู่หรือมีต้นกำเนิดมาจากโลกอาหรับหลายคนออกจากประเทศอาหรับหรือถูกขับไล่ออกจากประเทศอาหรับในช่วงหลายทศวรรษหลังจากการก่อตั้งอิสราเอลในปี 1948 และตั้งถิ่นฐานอยู่ในอิสราเอลยุโรปตะวันตกสหรัฐอเมริกาและละตินอเมริกาคำนี้ก่อให้เกิดข้อถกเถียงและมีการโต้แย้งทางการเมืองในกลุ่มผู้อพยพและอิสราเอล ซึ่งรัฐแรกเริ่มใช้คำว่า " ชาวยิวมิซราฮี " แทน อย่างไรก็ตาม ชาวยิวต่อต้านไซออนิสต์กลุ่มน้อยที่มีเชื้อสายมิซราฮียังคงเลือกที่จะเรียกตัวเองว่า "ชาวยิวอาหรับ" อย่างไรก็ตาม ชาวยิวที่อาศัยอยู่ในดินแดนอาหรับไม่ได้ระบุตัวตนว่าเป็นชาวอาหรับหรือชาวยิวอาหรับในประวัติศาสตร์ และหลายคนอาจรู้สึกไม่พอใจที่ถูกระบุว่าเป็นชาวอาหรับหรือชาวยิวอาหรับชาวยิวที่อาศัยอยู่ภายใต้การปกครองของชาวมุสลิมถูกมองว่าเป็นกลุ่มที่แตกต่าง และเข้าใจว่าตนเองเป็นกลุ่มที่แตกต่าง
ชาวยิวที่อาศัยอยู่ในประเทศที่มีชาวอาหรับเป็นส่วนใหญ่ ในอดีตมักใช้ภาษาถิ่นยิว-อาหรับเป็นภาษาหลักประจำชุมชน โดย ใช้ ภาษาฮีบรูเพื่อ วัตถุประสงค์ ทางพิธีกรรมและวัฒนธรรม (วรรณกรรม ปรัชญา บทกวี ฯลฯ) วัฒนธรรมหลายแง่มุมของพวกเขา (ดนตรี เสื้อผ้า อาหาร สถาปัตยกรรมของโบสถ์และบ้านเรือน ฯลฯ) มีความคล้ายคลึงกับชาวอาหรับที่ไม่ใช่ชาวยิวในท้องถิ่น ในขณะเดียวกันก็สะท้อนถึงอัตลักษณ์ชาวยิวพลัดถิ่นที่โดดเด่น ( อาหารภาษาฯลฯ) พวกเขามักปฏิบัติตาม พิธีกรรมของ ชาวยิวเซฟาร์ดิ และ (นับรวมลูกหลานของพวกเขา) ถือเป็น ชาวยิวมิซราฮีจำนวนมากที่สุด
แม้ว่าโกลดา เมียร์ ในการสัมภาษณ์กับ โอเรียนา ฟัลลาซีเมื่อปลายปี พ.ศ. 2515 ได้อ้างถึงชาวยิวจากประเทศอาหรับว่าเป็น "ชาวยิวอาหรับ" การใช้คำนี้ยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน เนื่องจากชาวยิวส่วนใหญ่ที่มีต้นกำเนิดในประเทศที่มีชาวอาหรับเป็นส่วนใหญ่ไม่ได้ระบุตัวตนว่าเป็นชาวอาหรับ และชาวยิวส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ท่ามกลางชาวอาหรับไม่ได้เรียกตัวเองว่า "ชาวยิวอาหรับ" หรือมองตัวเองว่าเป็นเช่นนั้นคำที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดแต่เก่ากว่าซึ่งใช้เรียกชาวยิวที่พูดภาษาอาหรับคือชาวยิวมุสตาอาราบี
บางครั้งคำนี้ยังอาจหมายถึงชาวยิวที่เปลี่ยนมานับถือศาสนายิวโดยกำเนิดเป็นอาหรับ เช่นบารุค มิซราฮีหรือนาสริน คาดรีหรือผู้ที่มีเชื้อสายผสมยิว-อาหรับ เช่นลูซี อายูบ [
คำศัพท์
คำว่าal-Yahūd al-ʿArabและYehudim `Aravim ในภาษา อาหรับ แปลว่า 'ชาวยิวอาหรับ' ซึ่งเป็นสำนวนที่ชาวอิสราเอลเชื้อสายมิซราฮีและเซฟาร์ดิก มองว่าเป็นคำเหยียดหยามในปัจจุบัน คำนี้แตกต่างจากคำที่คล้ายคลึงกันซึ่งแพร่หลายในปาเลสไตน์ในช่วงปลายยุคออตโตมันเมื่อชาวปาเลสไตน์อาหรับเรียกเพื่อนร่วมชาติชาวยิวของตนว่า 'ชาวยิวที่เกิดในอาหรับ' ( Yahud awlad ʿArab ) ซึ่งสามารถแปลได้ว่า 'ชาวยิวอาหรับ' เช่นกัน
เอมิลี เบนิชู กอตเทรช นักประวัติศาสตร์ ตั้งข้อสังเกตว่าคำว่า 'ชาวยิวอาหรับ' ส่วนใหญ่หมายถึงอัตลักษณ์ของการเนรเทศ และ "เดิมทีมีทฤษฎีมาจากกรอบความคิด และยังคงโดดเด่นเป็นพิเศษในสาขาวิชาการเฉพาะทาง เช่น วรรณกรรมและวัฒนธรรมศึกษา" กอตเทรชยังตั้งข้อสังเกตว่าคำนี้ "หมายถึงการเมืองแห่งความรู้เฉพาะด้านที่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลและปาเลสไตน์ และเรื่องเล่าของไซออนิสต์ที่กว้างขวางกว่า" และวาทกรรมหลังยุคไซออนิสต์ อย่างไรก็ตาม เธอแย้งว่าวาทกรรมเกี่ยวกับชาวยิวอาหรับยังคง "จำกัดอยู่แค่ในระดับความหมายและญาณวิทยา ซึ่งส่งผลให้เกิดอัตลักษณ์ที่แบนราบลง ซึ่งมีความคลุมเครือทั้งทางประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์"
ก่อนการก่อตั้งรัฐอิสราเอลมีชาวยิวอาศัยอยู่ในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือราว 700,000 ถึง 850,000 คน แต่เมื่อสิ้นสุดศตวรรษที่ 20 ชุมชนเหล่านี้ทั้งหมดต้องเผชิญกับ "การโยกย้ายถิ่นฐานและการกระจัดกระจาย" และส่วนใหญ่ก็หายไปตามที่ลิทัล เลวี กล่าวไว้ว่า "ชุมชนเหล่านี้เป็นชุมชนพื้นเมือง (ในบางกรณีอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้มานานนับพันปี) ซึ่งวัฒนธรรมผสมผสานอันเป็นเอกลักษณ์ของพวกเขาได้ถูกกำจัดออกไปอันเป็นผลมาจากการอพยพ" ในอิสราเอล ชุมชนเหล่านี้ตกอยู่ภายใต้ "การถอนรากถอนโคนและการกลับคืนสู่สังคม " ในขณะที่ในโลกตะวันตก แนวคิดเรื่องชาวยิวจากโลกอาหรับนั้นยังไม่เป็นที่เข้าใจ และยังคงเป็นเช่นนั้นอยู่
จากมุมมองทางวัฒนธรรม การหายไปของภาษาถิ่นยิวในภาษาอาหรับที่พูดกัน ภาษาอาหรับแบบยิวที่เขียนกัน และภาษาอาหรับวรรณกรรมของชาวยิวรุ่นสุดท้าย "ล้วนเป็นสัญญาณแห่งความตายของโลกบางใบอย่างเงียบๆ" ตามที่ Levy กล่าวหรือสิ่งที่Shelomo Dov Goiteinเรียกว่า "การอยู่ร่วมกันแบบยิว-อาหรับ" ในผลงานของเขา เรื่อง Jews and Arabs [ และซึ่งAmmiel Alcalayพยายามที่จะบันทึกอีกครั้งในผลงานปี 1993 ของเธอเรื่องAfter Jews and Arabs [
ตามคำกล่าวของเชนฮาฟและเฮเวอร์ คำว่า "ชาวยิวอาหรับ" เคยถูกใช้อย่างแพร่หลายในอดีตเพื่อสื่อถึงชาวยิวที่อาศัยอยู่ในประเทศอาหรับ แต่ถูกลบออกจากพจนานุกรมทางการเมืองเมื่อพวกเขามาถึงอิสราเอลในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960" ต่อมาวาทกรรมดังกล่าวก็เสื่อมถอยลงก่อนที่จะ "ฟื้นคืนชีพทางการเมืองในช่วงทศวรรษ 1990" อย่างไรก็ตาม "มีชาวยิวเชื้อสายอาหรับเพียงไม่กี่คนในอิสราเอลที่เรียกตัวเองว่า 'ชาวยิวอาหรับ'" เนื่องจากเป็น "เครื่องหมายของความล้ำหน้าทางวัฒนธรรมและการเมือง"
Gottreich ได้ระบุผลงานล่าสุดเกี่ยวกับหัวข้อนี้โดยElla Habiba Shohatว่าเป็นงานบุกเบิกโดยเฉพาะ ขณะเดียวกันก็ชี้ให้เห็นถึงการมีส่วนสนับสนุนที่สำคัญที่ทำโดยGil Hochberg , Gil Anidjar และSami Shalom Chetrit [ นักเขียนที่มีชื่อเสียงคนอื่นๆ ในหัวข้อนี้ ได้แก่Naeim GiladiและDavid Rabeeya
จนกระทั่งกลางศตวรรษที่ 20 ภาษายิว-อาหรับเป็นภาษาพูดทั่วไป หลังจากเดินทางมาถึงอิสราเอล ชาวยิวจากดินแดนอาหรับพบว่าการใช้ภาษายิว-อาหรับถูกลดทอนลง และการใช้ภาษานี้ก็เสื่อมโทรมลง ประชากรชาวยิวในประเทศอาหรับลดลงอย่างมากแม้แต่ผู้ที่ยังคงอยู่ในโลกอาหรับก็มีแนวโน้มที่จะละทิ้งภาษายิว-อาหรับอัมนอน ราซ-คราคอทซ์กิน โต้แย้งว่าชาวยิวจากดินแดนอาหรับเป็นชาวอาหรับในแง่ที่พวกเขาระบุตัวตนกับวัฒนธรรมอาหรับแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ระบุตัวตนว่าเป็นชาวยิวอาหรับหรือชาตินิยมอาหรับก็ตาม
ประวัติศาสตร์การเมือง
คำศัพท์เกี่ยวกับความเป็นชาวยิวอาหรับมีอิทธิพลอย่างมากในศตวรรษที่ 19 เมื่อชาวยิวที่อาศัยอยู่ในประเทศอาหรับระบุถึงขบวนการชาติอาหรับที่เกิดขึ้นก่อนการล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งเกิดขึ้น ตั้งแต่การปฏิรูปการบริหารของออตโตมันในปี 1839 เนื่องมาจากภาษาและวัฒนธรรมที่เหมือนกันกับ เพื่อนร่วมชาติที่ เป็นมุสลิมและคริสเตียนในออตโตมัน ซีเรียอิรักและอียิปต์[
คำศัพท์ดังกล่าวมีความสำคัญทางการเมืองในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อชาวยิวเชื้อสายตะวันออกกลางที่อาศัยอยู่ในประเทศตะวันตกใช้คำศัพท์ดังกล่าวเพื่อสนับสนุนกรณีของตนที่ว่าพวกเขาไม่ใช่ชาวเติร์กและไม่ควรได้รับการปฏิบัติเหมือนมนุษย์ต่างดาวศัตรู
ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา ชาวยิวบางคนระบุตนเองว่าเป็นชาวยิวอาหรับเช่นเอลลา โชฮัตซึ่งใช้คำนี้ตรงกันข้ามกับการจัดประเภทชาวยิวของสถาบันไซออนิสต์ ว่าเป็น อัชเคนาซิมหรือมิซราฮิมซึ่งเธอเชื่อว่ามิซราฮิมถูกกดขี่เช่นเดียวกับชาวอาหรับ ชาวยิวคนอื่นๆ เช่นอัลเบิร์ต เมมมีกล่าวว่าชาวยิวในประเทศอาหรับอยากเป็นชาวยิวอาหรับ แต่การถูกชาวมุสลิมอาหรับทำร้ายมาหลายศตวรรษขัดขวางไว้ และตอนนี้สายเกินไปแล้ว คำนี้มักถูกใช้โดยกลุ่มหลังไซออนิสต์และชาตินิยมอาหรับ
ปัจจุบัน มีการปฏิเสธคำนี้อย่างแพร่หลายในชุมชนชาวยิว โดยหลายคนมองว่าเป็นการดูหมิ่นอัตลักษณ์ของตนในปี 2015 มีคำถามเกี่ยวกับความถูกต้องของคำนี้เมื่อเทียบกับคำอื่นๆ เช่น "ชาวอิสราเอลอิรัก" ในบริบทของชาวยิวอาหรับจากอิรัก หรือชาวยิวมิซราฮี [
ในปัจจุบัน นักเคลื่อนไหวทางการเมือง ฝ่ายซ้ายของอิสราเอลบางคนระบุตัวตนว่าเป็นชาวยิวอาหรับ รวมถึงNaeim Giladi , Ella Habiba Shohat , Sami Shalom ChetritและDavid Rabeeya
ในยุคหลังไซออนิสต์
คำว่า "ชาวยิวอาหรับ" ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของภาษาในยุคหลังยุคไซออนิสต์ [ คำนี้ถูกนำเสนอโดยElla Shohat [ Ella Shohat โต้แย้งว่าประวัติศาสตร์ไซออนิสต์ไม่สามารถยอมรับอัตลักษณ์ชาวยิวอาหรับที่มีเครื่องหมายยัติภังค์ได้ และได้ริเริ่มโครงการเพื่อขจัดความเป็นอาหรับและความเป็นตะวันออกของชาวยิวออกจากโลกอาหรับหลังจากที่พวกเขามาถึงอิสราเอล เพื่อให้แน่ใจว่าไซออนิสต์มีความเป็นเนื้อเดียวกัน ไซออนิสต์จึงมุ่งเน้นไปที่ความคล้ายคลึงทางศาสนาและอดีตที่โรแมนติกเธอโต้แย้งว่าการใช้คำว่า "มิซราฮิม" ในบางแง่มุมถือเป็นความสำเร็จของไซออนิสต์ เนื่องจากได้สร้างอัตลักษณ์แบบรวมศูนย์เดียวที่แยกออกจากโลกอิสลาม ซึ่งเข้ามาแทนที่อัตลักษณ์แบบเก่าที่มีหลายแง่มุมซึ่งแต่ละอัตลักษณ์เชื่อมโยงกับโลกอิสลาม รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการระบุตัวตนว่าเป็นชาวยิวอาหรับเธอโต้แย้งว่าเมื่อเซฟาร์ดีแสดงความเป็นปรปักษ์ต่อชาวอาหรับ มักเกิดจากความเกลียดชังตนเองอีกข้อโต้แย้งหนึ่งที่ Shohat เสนอคืออิสราเอลเป็นประเทศอาหรับในเชิงประชากรอยู่แล้ว
ผลงานของ Yehouda Shenhavถือเป็นผลงานชิ้นสำคัญในยุคหลังไซออนิสต์ Shenhav นักสังคมวิทยาชาวอิสราเอล ได้สืบย้อนต้นกำเนิดของแนวคิดที่ว่าชาวยิวมิซราฮีเป็นชาวยิวอาหรับ เขาตีความลัทธิไซออนิสต์ว่าเป็นแนวปฏิบัติทางอุดมการณ์ที่มีสามหมวดหมู่ที่พึ่งพาอาศัยกัน ได้แก่ "สัญชาติ" "ศาสนา" และ "ชาติพันธุ์" เพื่อที่จะรวมอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์ พวกเขาจะต้อง "ถูกทำให้เป็นอาหรับ" Shenhav ระบุว่า ศาสนาเป็นตัวแบ่งแยกระหว่างชาวอาหรับและชาวยิวอาหรับ ดังนั้นจึงเป็นเครื่องหมายของสัญชาติในหมู่ชาวยิวอาหรับ
David Rabeeyaโต้แย้งว่าในขณะที่ขบวนการไซออนิสต์ประสบความสำเร็จในการสร้างรัฐยิว แต่ก็ได้สร้างความเสียหายที่แก้ไขไม่ได้ให้กับชาวยิวอาหรับและชาวปาเลสไตน์เขาโต้แย้งว่าอิสราเอลได้เข้าสู่ยุคหลังไซออนิสต์แล้ว ซึ่งอิทธิพลของ Ashkenazim ของไซออนิสต์ได้ลดลง โดยชาวยิวจำนวนมากที่มีเชื้อสายยุโรปเลือกที่จะออกจากประเทศเนื่องจากอิสราเอลมีความเป็นตะวันตกน้อยลงเขายังระบุตนเองว่าเป็นชาวยิวอาหรับ ซึ่งขยายการระบุตัวตนนั้นย้อนกลับไปไกลกว่านั้น โดยสังเกตประวัติศาสตร์อันยาวนานของชาวยิวอาหรับในโลกอาหรับที่ยังคงอยู่หลังจากรุ่งอรุณของศาสนาอิสลามในศตวรรษที่ 7 จนถึงกลางศตวรรษที่ 20 เขาเขียนว่าชาวยิวอาหรับ เช่นเดียวกับชาวมุสลิมอาหรับและชาวคริสต์อาหรับเป็นชาวอาหรับที่มีวัฒนธรรมและมีพันธะทางศาสนาต่อศาสนายูดาห์เขาสังเกตว่าชาวยิวอาหรับตั้งชื่อลูกหลานของตนด้วยชื่ออาหรับ และ “เช่นเดียวกับชาวอาหรับทุกคน ชาวยิวอาหรับก็ภูมิใจในภาษาอาหรับและสำเนียงของตน และมีความผูกพันทางอารมณ์อย่างลึกซึ้งต่อความงดงามและความอุดมสมบูรณ์ของภาษา”
เดวิด ทาลโต้แย้งว่าโชฮัตและนักเรียนของเธอเผชิญกับการต่อต้านอย่างหนักจากมิซราฮิม โดยมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เลือกที่จะระบุตัวตนว่าเป็นชาวยิวอาหรับ เขาโต้แย้งว่าโชฮัตพยายามกำหนดอัตลักษณ์ในลักษณะเดียวกับที่เธอวิพากษ์วิจารณ์ชาวยิวอัชเคนาซี
ลิทัล เลวี โต้แย้งว่ายุคหลังไซออนิสต์ไม่ได้แค่รื้อฟื้นแนวคิดเรื่องชาวยิวอาหรับเท่านั้น แต่กลับสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาในแง่ที่ว่ายังมีข้อกังขาว่าอัตลักษณ์ชาวยิวอาหรับอันบริสุทธิ์ที่สามารถทวงคืนกลับมาได้นั้นมีอยู่จริงหรือไม่เลวีเสนอว่าปัญญาชนร่วมสมัยที่ประกาศตนว่าเป็นชาวยิวอาหรับนั้นมีความคล้ายคลึงกับปัญญาชนชาวยิว ซึ่งในช่วงปลายทศวรรษ 1920 ถึง 1940 ก็ทำเช่นเดียวกัน ในทั้งสองกรณี ปัญญาชนเหล่านี้มีจำนวนน้อยและอยู่นอกกระแสหลักของชุมชนชาวยิว ในทำนองเดียวกัน ในทั้งสองกรณี คำนี้ถูกใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการเมืองมุมมองร่วมของเอมิลี เบนิชู กอตเทรช ซึ่งโต้แย้งว่าคำนี้ถูกใช้เพื่อต่อต้านทั้งลัทธิไซออนิสต์และชาตินิยมอาหรับ ซึ่งมักมองว่าการแบ่งแยกระหว่างชาวยิวและชาวอาหรับเป็นสิ่งที่แยกจากกันและเป็นวิธีแสดงความสามัคคีกับชาวปาเลสไตน์
การวิจารณ์
คำวิจารณ์ที่พบบ่อยเกี่ยวกับคำว่า "ชาวยิวอาหรับ" โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชุมชนชาวยิวที่มีต้นกำเนิดจากดินแดนอาหรับ คือ ชาวยิวเป็น กลุ่ม ผู้อพยพและกลุ่มชาติพันธุ์ซึ่งคำนี้ทำให้สับสน จากมหาวิทยาลัยเวนิส แค' ฟอสคารีกล่าวว่าเขาไม่ได้ใช้คำนี้ เพราะมองว่าเป็นคำที่ล้าสมัย จากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน เตือนถึงการใช้คำนี้อย่างไม่วิพากษ์วิจารณ์ในงานเขียนเชิงประวัติศาสตร์ โดยมองว่าคำนี้ไม่ใช่คำทั่วไป
ในปี 2019 กลุ่มพันธมิตรองค์กร Mizrahi และ Sephardic ได้ออกแถลงการณ์ประณามคำกล่าวของกลุ่มJewish Voice for Peace (กลุ่มที่ใช้คำนี้มาโดยตลอด) ที่ว่ามีการแอบอ้างและบิดเบือน ประวัติศาสตร์ ของชาวยิวในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือโดยกล่าวหาว่ากลุ่มดังกล่าวพยายามปฏิเสธต้นกำเนิดของชาวยิวพื้นเมืองและใช้เป็นสัญลักษณ์แทนด้วยเหตุผลทางการเมือง
นักวิชาการอีดิธ ฮัดดัด ชาเค็ด ได้วิพากษ์วิจารณ์แนวคิดเรื่องชาวยิวอาหรับ โดยให้เหตุผลว่ามีชาวอาหรับมุสลิมและชาวอาหรับคริสเตียน แต่ในสมัยที่ชาวยิวอาศัยอยู่ท่ามกลางชาวอาหรับนั้น ยังไม่มีสิ่งที่เรียกว่าชาวยิวอาหรับหรือชาวยิวอาหรับเธอได้ตั้งข้อสังเกตว่าศาสตราจารย์พอล เซบัก นักประวัติศาสตร์ชาวตูนิเซีย ซึ่งเกิดในตูนิเซีย ได้กล่าวไว้ว่า "คำศัพท์เหล่านี้ไม่เคยถูกใช้ในตูนิเซีย และไม่สอดคล้อง/สอดคล้องกับบริบท/ความเป็นจริงทางศาสนาและสังคม-ประวัติศาสตร์ของชาวยิวในตูนิเซีย/โลกอาหรับ"
ในแอฟริกาเหนือ เธอได้โต้แย้งว่า "ชาวยิวมักถูกมองว่าเป็นสมาชิกของชุมชนศาสนาและสังคมส่วนน้อย แตกต่างและแตกต่างจากประชากรอาหรับ เนื่องจากประเพณีวัฒนธรรมชาวยิว อดีตร่วมกัน และภาษายิว-อาหรับ ทั้งหมดนี้ทำให้พวกเขาแตกต่างจากชาวอาหรับ และชาวอาหรับมองว่าชาวยิว แม้แต่ผู้ที่พูดแต่ภาษายิว-อาหรับ เป็นสมาชิกของชุมชนวัฒนธรรมทางศาสนาและสังคม ซึ่งแตกต่างจากพวกเขา
ในปี พ.ศ. 2518 อัลเบิร์ต เมมมีเขียนว่า "คำว่า 'ชาวยิวอาหรับ' นั้นไม่ดีนัก ผมได้ใช้คำนี้เพื่อความสะดวก ผมเพียงแต่ต้องการเน้นย้ำว่าในฐานะชนพื้นเมืองของประเทศที่ถูกเรียกว่าอาหรับและเป็นชนพื้นเมืองในดินแดนเหล่านั้นก่อนที่ชาวอาหรับจะมาถึง เราต่างแบ่งปันภาษา ประเพณี และวัฒนธรรมกับพวกเขาในระดับหนึ่ง... เราอยากจะเป็นชาวยิวอาหรับ หากเราละทิ้งความคิดนี้ไป ก็เป็นเพราะตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา ชาวอาหรับมุสลิมได้ขัดขวางไม่ให้แนวคิดนี้เกิดขึ้นจริงด้วยความดูถูกและความโหดร้ายของพวกเขา ตอนนี้สายเกินไปแล้วสำหรับเราที่จะกลายเป็นชาวยิวอาหรับ"
คนอื่นๆโต้แย้งว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา กลุ่มต่อต้านไซออนิสต์ได้พยายามร่วมกันตีความประวัติศาสตร์ชาวยิวมิซราฮีใหม่ในลักษณะที่ตัดขาดชุมชนเหล่านี้จากอัตลักษณ์ วัฒนธรรม และบ้านเกิดของบรรพบุรุษ พวกเขาโต้แย้งว่าเสียงต่อต้านไซออนิสต์แสดงให้เห็นถึงการมีส่วนร่วมกับประสบการณ์ของชาวมิซราฮีอย่างจำกัด และได้ส่งเสริมเรื่องราวของ "ชาวยิวอาหรับ" เพื่อสนองวาระทางการเมืองของพวกเขา
ผู้สนับสนุนการโต้แย้งเรื่อง "ชาวยิวอาหรับ" รวมถึงชาวยิวส่วนใหญ่จากดินแดนอาหรับ
ชาวยิวอาหรับในอิสราเอล/ปาเลสไตน์
ก่อนการเกิดขึ้นของขบวนการไซออนิสต์สมัยใหม่ ชุมชนชาวยิวมีอยู่ทางตอนใต้ของเลแวนต์ ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อกลุ่มยิชูฟเก่ากลุ่มยิชูฟเก่าประกอบด้วยกลุ่มสามกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้อพยพชาวเซฟาร์ดีไอบีเรียที่พูดภาษาลาดิโนไปยังสุลต่านมัมลุก ตอนปลาย และจักรวรรดิออตโตมัน ตอนต้น หลังจากการไต่สวนของสเปน กลุ่มชาวยิวฮาซิดิกจากยุโรปตะวันออกที่อพยพไปยังปาเลสไตน์ของออตโตมันในช่วงศตวรรษที่ 18 และ 19 และกลุ่มชาวยิวมุสตาอาราบีที่พูดภาษายิว- อาหรับ ซึ่งอาศัยอยู่ในปาเลสไตน์นับตั้งแต่การทำลายวิหารที่สองและกลายเป็นอาหรับทั้งทางวัฒนธรรมและภาษา ในศตวรรษที่ 20 เมื่อสังคมแตกแยกและความขัดแย้งทวีความรุนแรงขึ้น กลุ่มมุสตาอาราบีถูกบังคับให้เลือกข้าง โดยบางคนยอมรับขบวนการไซออนิสต์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ในขณะที่บางคนยอมรับแนวคิดชาตินิยมอาหรับหรือชาตินิยมปาเลสไตน์ ชาวยิวอาหรับคนอื่นๆ ออกจากจักรวรรดิออตโตมันไปโดยสิ้นเชิง โดยรวมตัวกับผู้อพยพชาวยิวซีเรีย/ชาวยิวปาเลสไตน์ไปยังสหรัฐอเมริกาลูกหลานของ Musta'arabim ชาวปาเลสไตน์อาศัยอยู่ในอิสราเอล แต่ได้กลมกลืนเข้ากับชุมชนเซฟาร์ดีเป็นส่วนใหญ่เมื่อเวลาผ่านไป
ชาวอาหรับ-ยิวในต่างแดน
อาร์เจนตินา
ชาวยิวอาหรับเป็นส่วนหนึ่งของการอพยพของชาวอาหรับมายังอาร์เจนตินาและมีบทบาทเชื่อมโยงระหว่าง ชุมชน อาหรับและชาวยิวในอาร์เจนตินา ชาวยิวอาหรับจำนวนมากในอาร์เจนตินามาจากซีเรียและเลบานอนอิกนาซิโอ คลิช นักวิชาการด้านการอพยพของชาวอาหรับและชาวยิวชาวอาร์เจนตินา กล่าวว่า "ชาวยิวที่พูดภาษาอาหรับรู้สึกว่าตนเองมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เหมือนกันกับผู้ที่มีถิ่นกำเนิดและวัฒนธรรมเดียวกัน ไม่น้อยไปกว่าสิ่งที่ผูกมัดพวกเขาไว้กับชาวยิดดิชที่สวดภาวนาต่อเทพเจ้าองค์เดียวกัน"
ฝรั่งเศส
ฝรั่งเศสเป็นที่อยู่ของชาวยิวอาหรับจำนวนมาก โดยส่วนใหญ่มีรากเหง้ามาจากแอลจีเรีย [
สหราชอาณาจักร
ตามสำมะโนประชากรของสหราชอาณาจักรในปี 2011 ชาวอาหรับ 0.25% ในอังกฤษและเวลส์และชาวอาหรับ 0.05% ในสกอตแลนด์ระบุว่าตนนับถือศาสนายิว
สหรัฐอเมริกา
ผู้อพยพชาวยิวอาหรับจำนวนมากได้ตั้งถิ่นฐานในนิวยอร์กซิตี้และก่อตั้งชุมชนเซฟาร์ดี ชุมชนนี้มีศูนย์กลางอยู่ที่บรูคลินและประกอบด้วยชาวยิวซีเรีย เป็นหลัก ชาวยิวอาหรับคนอื่นๆ ในนิวยอร์กซิตี้มาจากอียิปต์ อิสราเอล เลบานอน และโมร็อกโกชาวยิวอาหรับเริ่มเดินทางมาถึงนิวยอร์กซิตี้เป็นจำนวนมากในช่วงปี พ.ศ. 2423 ถึงพ.ศ. 2467ผู้อพยพชาวอาหรับส่วนใหญ่ในช่วงปีเหล่านี้เป็นคริสเตียน ในขณะที่ชาวยิวอาหรับเป็นชนกลุ่มน้อย และชาวมุสลิมอาหรับส่วนใหญ่เริ่มอพยพในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เมื่อชาวยิวซีเรียเริ่มเดินทางมาถึงนิวยอร์กซิตี้เป็นครั้งแรกในช่วงปลายทศวรรษ 1800 และต้นทศวรรษ 1900 ชาวยิวแอชเคนาซีจากยุโรปตะวันออก ในฝั่งตะวันออกตอนล่างบางครั้งก็ดูถูกเหยียดหยามผู้ที่นับถือศาสนาเดียวกันในซีเรียว่าเป็นArabische Yiddenซึ่ง เป็นภาษายิ ดดิช ที่แปล ว่า "ชาวยิวอาหรับ" ชาวอัชเคนาซีบางคนสงสัยว่าชาวยิวเซฟาร์ดี / มิซราฮี จากตะวันออกกลางเป็นชาวยิวหรือไม่ ชาวยิวซีเรียบางคนซึ่งภาคภูมิใจในมรดกทางวัฒนธรรมยิวโบราณของตน จึงเรียกชาวยิวอัชเคนาซีอย่างดูถูกว่า "J-Dubs" ซึ่งอ้างอิงถึงตัวอักษรตัวแรกและตัวที่สามของคำว่า "Jew" ในภาษาอังกฤษในการสำรวจสำมะโนประชากรของสหรัฐอเมริกาในปี 1990 มีชาวยิวอาหรับ 11,610 คนในนิวยอร์กซิตี้ คิดเป็น 23 เปอร์เซ็นต์ของประชากรอาหรับทั้งหมดในเมืองชาวยิวอาหรับในเมืองบางครั้งยังคงเผชิญกับการเหยียดเชื้อชาติต่อชาวอาหรับหลังจากเหตุการณ์โจมตี 11 กันยายนชาวยิวอาหรับบางคนในนิวยอร์กซิตี้ถูกจับกุมและคุมขังเนื่องจากต้องสงสัยว่าเป็นผู้ก่อการร้ายอิสลาม
ชาวยิวอาหรับที่มีชื่อเสียง
- ไอแซค มิซราฮีนักออกแบบแฟชั่นและนักแสดงชาวอเมริกัน
- Ariella Azoulayนักเขียน ภัณฑารักษ์ศิลปะ ผู้สร้างภาพยนตร์ และนักทฤษฎีด้านการถ่ายภาพและวัฒนธรรมภาพ
- เอลลา โชฮัตผู้วิพากษ์วิจารณ์แนวคิดไซออนิสต์บางแง่มุมและใช้คำนี้เพื่อเปรียบเทียบ การจัดหมวดหมู่ชาวยิวของสถาบัน ไซออนิสต์ว่าเป็นอัชเคนาซิมหรือมิซราฮิมเธอเชื่อว่าชาวยิวอาหรับถูกกดขี่เช่นเดียวกับชาวอาหรับที่ไม่ใช่ชาวยิว
- โจเซฟ นาคาช นักธุรกิจชาวอเมริกันเชื้อสายซีเรีย ผู้ร่วมก่อตั้งJordach
- Sasson Somekhศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยเทลอาวีฟ ในบันทึกความทรงจำล่าสุด
- André Azoulayที่ปรึกษาของกษัตริย์โมฮัมเหม็ดที่ 6แห่งโมร็อกโก
- Avi Shlaimนักประวัติศาสตร์ชาวอิสราเอล - อังกฤษ
- จอร์แดน เอลแกรบลี ผู้อำนวยการศูนย์วัฒนธรรมเลแวนไทน์ [
- อัมมีเอล อัลคาเลย์ศาสตราจารย์จากควีนส์คอลเลจในนิวยอร์ก ผู้เริ่มเน้นย้ำถึงความสำคัญของตัวตนของเขาในฐานะชาวยิวอาหรับในช่วงทศวรรษ 1990
- อิลาน ฮาเลวีอธิบายตัวเองว่า "เป็นชาวยิว 100% และเป็นอาหรับ 100%"
- Rachel Shabiนักข่าวและนักเขียนที่วิพากษ์วิจารณ์การตีตราวัฒนธรรมอาหรับ-ยิวในอิสราเอล
- ชาอูล ซาสซูน วิศวกรชาวอิรักในรัฐบาลซัดดัม ฮุสเซน
- นาจิ ซัลมาน ซาลิห์ อดีตตัวแทนชาวยิวในอิรักของซัดดัม ฮุสเซน
ดูเพิ่มเติม
ลิงค์ภายนอก
,_Maqamat_al-Harari,_1237.jpg){kind=link}
,_Maqamat_al-Harari,_1237.jpg/1280px-Maq%C4%81ma_21_(fols._58v%E2%80%9359r,_double-page_spread_as_a_unit),_Maqamat_al-Harari,_1237.jpg){kind=link}
- Reuvin Snir, ชาวยิวอาหรับ: ภาษา บทกวี และเอกลักษณ์เฉพาะ
- Judeus dos Países Árabes
